Rosja: Przewodnik, wizy i darmowe noclegi · 2026

LKLyudmila Kovalevamila_kovaleva · 15 paź 2011Czytaj

Z całym moim szacunkiem i miłością do Amerykanów, nie mogłam zrozumieć, czego ich tam w szkole uczą... niechby już nie wiedzieli, gdzie leży Kazachstan, ale czy naprawdę nigdy nie słyszeli o istnieniu takiego kraju?) Bardzo często klienci, a nawet ludzie na ulicy pytali, skąd jesteśmy, i nasz dialog zawsze wyglądał mniej więcej tak: -Where are you "from", guys? -Oh, we are from Kazakhstan! -What? Kazakistan? -No, no, Kazakhstan! -Kazakistan? (pełne zdumienie w oczach) -It’s near Russia! -Oh, Russia! I know! -But we are from Kazakhstan…It is another country near Russia. -?! (znowu kompletne zdumienie) -Ok, Russia…We are from Russia!)))) Albo niektórzy ludzie od razu przypominali sobie znany nam wszystkim do bólu film „Borat” i próbowali doszukać się w nas czegoś z niego... I musieliśmy im tłumaczyć, że cały ten film to po prostu nieudany żart, a w rzeczywistości nasz kraj jest tak samo normalny jak Ameryka... i ludzie u nas są normalni... i owce po domu nie biegają! Wkurzające, kurczę! Najbardziej podobało mi się poznawanie studentów takich jak my... Pierwszego dnia naszego pobytu w Cody poznaliśmy dziewczynę z Kirgistanu, Nazgul. To od niej dowiedzieliśmy się, że w mieście jest mnóstwo studentów z Jamajki, Ukrainy, Rumunii, Tajwanu, Turcji i tak dalej... Bardzo miło było porozmawiać z kimś jeszcze, kto znał język rosyjski. Potem poznaliśmy jej przyjaciółkę Nargizę, dziewczyny z Rumunii, chłopaka z Gruzji, Serbii, chłopaków z Turcji (no, o tym trochę później). Pracowaliśmy razem z chłopakami z Macedonii i Bułgarii. Słysząc po raz pierwszy, jak rozmawiają, wydawało mi się, że to jakiś język tadżycki) Ale w rzeczywistości okazało się, że nasze języki były bardzo podobne. Sami Macedończycy i Bułgarzy porozumiewali się między sobą nie po angielsku, a w mieszanym języku macedońsko-bułgarskim. Ale pomimo podobieństwa wielu słów w naszych językach, ani my ich nie rozumieliśmy, ani oni nie rozumieli, o czym gadamy... Chociaż, dowiedziawszy się, że nasze języki są w czymś podobne, zaczęliśmy z Aseką być ostrożniejsi i nie rozmawialiśmy przy nich na pewne osobiste tematy) A w ogóle było fajnie iść ulicą, spokojnie, głośno gadać o różnych głupotach i być pewnym, że i tak nikt cię nie zrozumie)

WWladekmariaalicenicols · 13 kwi 2010Czytaj

A kiedy byłem w domu, wydarzyło się tu coś, w co do dziś nie mogę uwierzyć. 10.04.2010… Samolot z Kancelarią Prezydenta i samym Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej Lechem Kaczyńskim rozbił się pod Smoleńskiem… (((( Nigdy nie byłem zwolennikiem Lecha i nie zawsze popierałem jego politykę, jednak uważam, że dzięki niemu rozpoczęły się negocjacje w sprawie otwarcia ruchu bezwizowego dla Zachodniej Białorusi, a także przywrócenia przyjaznych stosunków z Rosją. A w tym feralnym samolocie leciał człowiek, który był bardzo bliski mojej polskiej przyjaciółce. Uważam również, że jest to tragedia także dla Federacji Rosyjskiej, jak napisano na jednym z polskich forów: “ Katyn podzielil Polaków i Rosjan, Katyn ma ich pojednac”(c) [Katyń podzielił Polaków i Rosjan, Katyń ma ich pojednać] I jeszcze: “ Zgadzam sie z tym,dosyc klótni pomiedzy narodami slowianskimi.” (c) [Zgadzam się z tym, dosyć kłótni pomiędzy narodami słowiańskimi] I od siebie dodam: Wieczna pamiec Polakom, które stracili zycie w samoloty pod Smolenskiem 10.04.2010 i zolnierzom Wojska Polskiego 03.04.1940 P.S. Ogromne podziękowania dla Żanny za korektę tekstu, bo zaczynamy zapominać języka rosyjskiego, dziękuję za poprawienie przypadków, dodanie zaimków i strukturę zdań, typu rzeczownik-przymiotnik. Dziękuję również tym, którzy przeczytali te wszystkie bzdury. ŻYCZĘ WSZYSTKIM POWODZENIA, WIERZCIE W SIEBIE I KONIECZNIE OTRZYMAJCIE WIZY!!!

UUSAblogi · 5 paź 2009Czytaj

Jeśli kiedykolwiek marzyłeś, by stanąć na szczycie góry, gdzie trudno oddychać, a powietrze uciska płuca, I gdzie dotyk górskiego strumienia sprawia, że dłonie sztywnieją od lodowatego chłodu i czystości, Gdzie świerki i cedry wznoszą się wysoko nad głową, A powietrze jest tak rześkie, że kręci się w głowie... ...Koniecznie odwiedź Ałtaj... Bo od gór lepsze mogą być tylko Góry...

UUSAblogi · 5 paź 2009Czytaj

Rozdział 1. Wstęp. Jak dostać się do Ameryki Jak spełnić marzenie? Zmień je w cel! Rozbij to, czego pragniesz, na części i krok po kroku, pokonując wszelkie trudności, wytrwale dąż do celu. W moich planach podróży po świecie Ameryka – kraj sprzeczności – była na jednym z pierwszych miejsc. Najbardziej tajemnicza, wokół której krąży tyle mitów i legend. Więc jaka naprawdę jest ta „wolna kraina”? Mam 21 lat i byłam po drugiej stronie planety. Żyłam, pracowałam, poznawałam przyjaciół, smuciłam się i cieszyłam razem z takimi samymi studentami z Rosji i nowymi amerykańskimi przyjaciółmi, a wszystko to tylko dlatego, że bardzo tego chciałam. Teraz spędzenie lata w Ameryce to niemal najtańsza opcja wśród wyjazdów zagranicznych. Po pierwsze, za 2000$ (wliczając koszt programu, ubezpieczenie medyczne, lot Moskwa - Nowy Jork - Moskwa i pieniądze na pierwsze wydatki) można spędzić od 2 do 5 miesięcy, praktykując język i żyjąc samodzielnie z dala od domu. Co roku tysiące studentów z Rosji i innych krajów decydują się na to i spędzają niezapomniane lato. Wrażenia Miałam szczęście i nie tylko zwróciły mi się koszty programu, ale też zdążyłam podróżować i kupić sprzęt, który tutaj jest droższy, a i trudniej go dostać. W ciągu nieco ponad trzech miesięcy, z których 2,5 przepracowałam, zdążyłam odwiedzić takie miasta jak Nowy Jork, Los Angeles, Seattle, Denver, a także małe miasteczka w stanach Montana i Dakota Północna. Stać u stóp Statuy Wolności, przejść się po pawilonach, gdzie kręcą wszystkie hollywoodzkie hity, odwiedzić przypominający zabawkę Disneyland, popływać w dwóch oceanach (Spokojnym i Atlantyckim), pojeździć konno z kowbojami, poprowadzić prawdziwego „Harleya” i wiele, wiele więcej. Praca, mieszkanie, jedzenie Mój pracodawca czekał na mnie w małym miasteczku na granicy stanu Montana i Kanady, oprócz mnie pracowało tam troje studentów z Rosji i jeden chłopak z Mołdawii. Pracowałam i mieszkałam (za darmo) w hotelu i restauracji (jadłam też za darmo) u tego samego właściciela. Zazwyczaj zakwaterowanie i wyżywienie kosztuje młodych ludzi 250$ miesięcznie (przy założeniu 3-4 osób w dwupokojowym domu) i około 150$ tygodniowo na jedzenie. Z reguły takie rzeczy jak wyżywienie i zakwaterowanie ustala się z wyprzedzeniem jeszcze w ojczyźnie, tzn. student może od razu obliczyć, ile pieniędzy wziąć ze sobą na pierwsze wydatki. Średnia pensja wynosi 8$ za godzinę + 12$ za godzinę, jeśli pracuje się więcej niż 8 godzin dziennie. Pracowałam od 8 do 14 godzin dziennie i rzadko brałam wolne, po prostu dlatego, że się nie męczyłam. Drogi W drugim tygodniu w naszym miasteczku było święto, wszystkie organizacje musiały ubrać się w stroje tematyczne i przejechać przez całe miasto, rzucając dzieciom cukierki. Naszym tematem był Las Sherwood i świta Robin Hooda. Tego samego dnia udzieliliśmy wywiadu (w końcu wcześniej nie mieli u siebie Rosjan, a już na pewno nie w takiej liczbie) i wkrótce w lokalnej gazecie ukazały się nasze zdjęcia. Po tym, choć i wcześniej, przyszła popularność. Podwozili nas do sklepów i przywozili z powrotem z zakupami, witali się na ulicach, częstowali i zapraszali w gości, zabierali na pływanie itp. W małych miasteczkach rzadko chodzą pieszo i są bardzo zdziwieni, widząc, jak niesiesz zakupy do domu. W parterowej Ameryce popularne są pickupy, które choć zużywają dużo benzyny, która średnio kosztuje tyle samo co u nas, są bardzo przydatne w codziennym życiu. W niektórych stanach dozwolone jest prowadzenie pojazdów od 15 lat, maszyn rolniczych od 13. Środek transportu można tu kupić od 1000$ i naprawdę będzie jeździł. Drogi są bez dziur i równe prawie wszędzie, rzadko spotyka się roboty drogowe. W dużych miastach przeciwnie, o miejsce parkingowe ciągle toczą się poważne walki, specjalnie wyznaczone miejsca parkingowe i małe samochody światowych marek są ciasno zaparkowane, czasem kilka przecznic od celu. Obyczaje Ogólnie rzecz biorąc, Amerykanie to bardzo ciekawi świata, życzliwi i przyjaźni ludzie, choć sami o sobie mówią, że s

UUSAblogi · 2 paź 2009Czytaj

Równo tydzień do wylotu... albo nie tydzień... ciągle myślę, czy zmieniać datę wylotu czy nie... Już widzę, jak farbuję włosy na czerwono i robię sobie zdjęcia z Amerykanami z ich śnieżnobiałymi uśmiechami oraz z czarnoskórymi, brązowymi jak błoto. Przepraszam za to porównanie, po prostu przyszło mi do głowy. Jutro mam zaliczenie z praktyk i egzamin z informatyki społecznej. Będę błagać, żeby wpisała ocenę bez indeksu... muszę się uczyć, a ja siedzę i przeglądam strony... uzależnienie od komputera, cholera...

UUSAblogi · 1 paź 2009Czytaj

"W poszukiwaniu Wolności lub moja Wielka Amerykańska Przygoda" PROLOG. New York, New York... Słyszałem wcześniej wiele o tym mieście, ale do zeszłego lata nigdy tam nie byłem. I moje marzenie, by zobaczyć Miasto, Które Nigdy Nie Śpi, spełniło się 17 czerwca 2008 roku dzięki programowi Work and Travel USA. Muszę powiedzieć, że moja droga do Amerykańskiego Snu była ciernista, ale najważniejsze, że ZROBIŁEM TO))))) Dlatego kiedy usiadłem w fotelu Airbusa A320, poczułem... tego nie da się opisać słowami)))))) Start... Samolot odrywa się od ziemi... Żegnaj, Rosjo! Ameryko, lecę do ciebie)) Patrzę przez iluminator: na dole mienią się w słońcu fale Atlantyku... Pilot ogłasza: "Wysokość 10 tysięcy metrów, za burtą minus 57 stopni Celsjusza". A ja wciąż nie wierzę w swoje szczęście... Ale oto w oddali widać Wschodnie Wybrzeże, samolot zniża lot i już mogę dostrzec równe linie autostrad, małe jak zabawki domki, błyszczące w promieniach zachodzącego słońca samochodziki... To było jak Sims 2) Lądowanie... Lotnisko JFK, NYC... Jestem tutaj... Przechodzę kontrolę paszportową i oto stoję przed wyjściem z lotniska, tutaj dla mnie zaczęła się moja Wielka Amerykańska Przygoda! I ci, którzy tam byli, zrozumieją mnie, a ci, którzy nie byli - bardzo polecam odwiedzić...) Dlaczego pojechałem do Ameryki? Z powodu jej piękna, pieniędzy, praktyki językowej, nowych znajomości, niezapomnianych wrażeń...? Tak! Ale najważniejsze jest to UCZUCIE WOLNOŚCI, które ogarnia cię, gdy stoisz na brzegu Miami Beach, gdy patrzysz na majestatyczny budynek Kapitolu, gdy spacerujesz po Broadwayu... Gdy uświadamiasz sobie, że TWOJE ŻYCIE JEST W TWOICH RĘKACH! I dla tego warto lecieć do Ameryki! Ona jest tego warta...

UUSAblogi · 1 paź 2009Czytaj

Postanowiliśmy pojechać do Moskwy pociągiem. Ulegając namowom Paszy co do romantyki, czytania książki przy stukocie kół i długich rozmów przy filiżance herbaty, poddałam się. Pociąg to pociąg))) Wybiegając w przyszłość powiem, że romantyki nie było. Boczne półki w wagonie bezprzedziałowym nie za bardzo nadają się dla postawnych chłopaków, ale ja wyspałam się za wszystkie czasy. Spałam cały dzień i całą noc, więc rozmowy przy herbacie też nie wyszły))) Za to Pasza przeczytał książkę z wielką przyjemnością))) I oto 6:30 rano, pomnik Szalapina, tłum ludzi. Jestem zdezorientowana, nawet strachu nie ma. Tylko bardzo zimno. -4!!!! Około półtorej godziny czekania na rozmowę minęło niepostrzeżenie... I oto upragnione wejście. "Proszę rozpiąć odzież wierzchnią". Oczywiście, oczywiście chłopaki, wcale mi nie zimno, po prostu przestałam czuć zimno jakieś trzydzieści minut temu, a wraz z zimnem nie czuję rąk i nóg, więc nie ma problemu, rozepnę. Nie miałam przy sobie nic poza dokumentami, więc weszliśmy bez problemu. Byłam pod nr 21, Pasza nr 23. Zgrabnym szeregiem trzydziestu osób wchodzimy do poczekalni i O TAK!!!!! jest tu toaleta!!!! A jeszcze krzesełka, gdzie trzeba siadać ściśle według kolejności, znowu nas rozdzielili. Oto i czas naszej grupy w drogę. Odciski palców, 18 okienko. I właśnie tutaj dzieje się TO (gdyby nic mi się nie przydarzyło, byłabym skrajnie zdziwiona), przykładam Left hand do panelu dotykowego, dziewczyna za komputerem patrzy na mnie napięta i mówi "one minute, please". Zaczynam cicho panikować, podczas gdy ona przez około 5 minut z napiętą miną klika w klawisze. Nie-nie, nigdy nie byłam w USA i nawet nie zdążyłam nic zbroić.... Ale wszystko okazało się znacznie bardziej prozaiczne, nasze numery pomylono z dziewczyną idącą za nami. Byłam pod nr 22, a ona odpowiednio z moim. Cóż, ten przypadek nie dodał mi spokoju))) I oto okienko, i oto to la-la-la-la. Nr 13. Świetnie, mój numer! Przede mną 2 osoby, Pasza za mną. Gorączkowo próbuję usłyszeć głos konsula, artykulacja perfect, wypuszczam powietrze z ulgą. Nazywa się Matthew. Bardzo miły)))) Podchodzę, witam się. Uśmiecha się i pyta: What is your name? Yana.....Skutte, - odpowiadam. Dalej następuje długi dialog o tym, czy moje nazwisko jest niemieckie czy litewskie. Odpowiadam, że niemieckie. Pyta: "Czyli jesteś Niemką?". Mówię, że Rosjanką, on ma niezrozumiałą minę. Próbuję wyjaśnić, że to nazwisko dostałam od mojego stepfather. Kiwa ze zrozumieniem i mówi, że jestem rosyjską dziewczyną z niemieckim nazwiskiem. Zaczyna się śmiać, mówi, że to zabawne. Zgadzam się (a co mam robić?)))) dalej: Are you a night student? Yes, I'm. How many hours do you have? (coś w tym stylu). I tutaj wypalam 20! Po co, sama nie zrozumiałam, przecież ma tam zaświadczenie, gdzie za semestr moje godziny są rozpisane, a ja daję mu 20!!!!! Uśmiechnął się do mnie i mówi: "Have a nice summer in the USA"!!!!!!!! Thank you!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Jeee!!!! Dostałam ją!!!!!! Pasza też, jemu zadano pytanie: "Ooo, Yana Skutte to twoja żona?". Mówi: "Aha, to moja żona. Jestem jej mężem". Konsul odpowiada, że It's great!!!! jeszcze parę pytań i też życzy nam świetnego lata))))) Myślicie, że po tym się rozluźniłam???? Nieee, rozluźniłam się 31.03, kiedy przyszły nasze paszporty, a w nich wizy!!!!!! Wtedy mi ulżyło! Zrozumiałam, że lato w USA to już prawie rzeczywistość))))))