Domodiedowo: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

АСАртём СелезнёвZellss · 30 paź 2012Czytaj

Pierwsze dni mojego pobytu w Ameryce dobiegły końca. Teraz, gdy trudności tych dni są już za mną, a nowe nadejdą dopiero jutro, chcę opisać moje pierwsze wrażenia. I nie przeszkadza mi nawet Afroamerykanin, który rozłożył się na sąsiednim łóżku i włączył swoją dziwną muzykę. Kiedy jechałem na Domodiedowo, spodziewałem się zobaczyć małe, brudne pomieszczenie, naprędce przystosowane do roli lotniska. W rzeczywistości jest to naprawdę ogromny budynek, spełniający wszystkie międzynarodowe standardy. Najnowszy sprzęt, czystość, darmowe Wi-Fi, co tu dużo mówić, nawet lotnisko w Londynie wydało mi się mniej interesujące. Pierwotnie planowano, że jadę do USA z kolegą, z tą tylko różnicą, że on przyjeżdża dzień później. Niespodzianki zaczęły się na samym początku. Wszedłem do internetu i widzę wiadomość: "Tioma, przepraszam, nie mogę jechać, nie zdążę zdać egzaminów." Świetnie)) Dobra, przynajmniej dla mnie zostanie więcej. Po przejściu procedury rejestracji trafiłem do Duty free (miejsce, gdzie można kupić wszystko po tanich cenach, największym popytem cieszy się oczywiście alkohol), gdzie spotkałem takiego samego samotnego poszukiwacza przygód - Anatolija. Razem przeszliśmy przez zakamarki Duty Free i wsiedliśmy do samolotu. Czy kiedykolwiek latałeś? Prawdopodobnie najwięcej emocji wywołuje sam start. To uczucie, kiedy dosłownie wgniata cię w fotel i wznosisz się w niebo. To wspaniałe! Potem przed tobą ukazuje się przepiękny widok waniliowych chmur. W pewnym momencie czujesz się nawet jak na Antarktydzie, gdzie wszędzie jest śnieg i błękitny ocean. Obsługa w samolocie również jest na najwyższym poziomie. Uśmiechnięte stewardesy i stewardzi, smaczne jedzenie (sałatka, drugie danie i deser), nie mniej smaczne drinki (podczas obu lotów udało się spróbować likieru, prawdziwego piwa, whisky). Jako rozrywkę oferowany jest monitor, w który wyposażony jest każdy fotel. Można na nim obejrzeć różne programy, filmy, trajektorię lotu, czas do celu itp. Jest tylko jeden minus, około 20 minut przed lądowaniem samolot zmniejsza prędkość i najwyraźniej z tego powodu zatykają się uszy i zaczynają mocno boleć. Chociaż może to po prostu z nieprzyzwyczajenia.

KKristinaguest_67271 · 28 wrz 2012Czytaj

"Kiedy marzysz, cały wszechświat stara się tobie pomóc" Paulo Coelho, "Alchemik" Tak, marzyłam o wyjeździe do Ameryki, odkąd pamiętam. Po raz pierwszy - kiedy dowiedziałam się o istnieniu Disneylandu) I oto jestem) Naturalnie, emocje biorą górę. Czasami nawet łzy szczęścia. Kiedy spełnia się marzenie kilku lat – to nie do opisania… 22 maja 00:30 Dopiero teraz naprawdę poczułam, że przygoda się zaczęła: jestem na lotnisku Domodiedowo. Jestem sama, nie wiem dokąd iść, podchodzę do wszystkich po kolei, a wszyscy wysyłają mnie w jakieś inne miejsca, nic nie rozumiem. Ale nie martwię się, mam jeszcze mnóstwo czasu do samolotu) Teraz siedzę w jakiejś kawiarni, piję kawę, żeby nie zasnąć. Chociaż… i bez niej bym nie zasnęła, jestem zbyt podekscytowana nadchodzącym lotem) Moje pierwsze doświadczenie) Ale z jakiegoś powodu w ogóle się nie boję. Teraz najbardziej boję się tylko jednej rzeczy: że nie będę w stanie zrozumieć pracodawcy. Dlatego siedzę ze słownikiem i wyszukuję nowe słowa, poszerzam słownictwo) 11:00 Jesteśmy już na Heathrow. Lot do Londynu przebiegł świetnie) Żadnych incydentów) Spotkałam chłopaków z Czelabińska!) A nie wiedziałam, że nie lecę sama tego dnia! Jestem z tego bardzo zadowolona, bo długo bym dochodziła, jak dostać się do 4. terminalu z 1. ... Musieliśmy przemieszczać się specjalnym autobusem. Do ostatniej chwili nie byłam pewna, ale w końcu po prostu zaufałam chłopakom. W każdym razie mieliśmy mnóstwo czasu. Już pospacerowaliśmy po sklepach, ale jestem tak zmęczona, że jedyne, czego teraz chcę - to trochę się przespać. I właśnie to zamierzam zrobić. 18:00 Jesteśmy w Ameryce!! Nawet nie wierzę) Jestem taka szczęśliwa) Przyjaciele odebrali mnie z lotniska i od razu pojechaliśmy do nich do Filadelfii, pomieszkam u nich z tydzień, a dopiero potem pojadę na Florydę) Policzyłam i okazało się, że dzisiejszy dzień był dla mnie o 10 godzin dłuższy) Jednak w dobie może być więcej niż 24 godziny!))

ЮДЮлия ДмитренкоPegtop · 8 cze 2012Czytaj

Moja podróż do Ameryki zaczęła się w północnym mieście Surgut. Najpierw musiałam dotrzeć do Tiumeni. 3-go o pierwszej w nocy odprowadzono mnie na pociąg i w myślach pożegnałam się z rodzinnym miastem na 4 miesiące. Nie powiem, żebym rozstawała się z miastem ze smutkiem, raczej byłam w oczekiwaniu na coś o wiele ciekawszego. Droga do Tiumeni zajęła 12 godzin pociągiem, cały ten czas przespałam po nieprzespanym tygodniu)) W Tiumeni spotkałam się z dawnym przyjacielem, a już o 19:40 samolot wystartował w kierunku Moskwy. Przylecieliśmy na Domodiedowo, przechodziłam obok czekających i natknęłam się na mężczyznę z kwiatami... pytał "Are you Tanya?" i galanteryjnie wyciągnął bukiet... a ja odskoczyłam od niego i popędziłam przed siebie) (choć pewnie powinnam była wziąć bukiet, ha...) W Moskwie miałam 10-godzinną przesiadkę! Myślałam, że to koniec, spędzę noc na lotnisku w dumnej samotności. Ale nic z tego, zadzwoniliśmy do kuzyna i on z przyjacielem wozili mnie po Moskwie) Nic nie zobaczyłam, ale świetnie spędziłam czas))) O 3 w nocy byłam już na odprawie na samolot Moskwa-Londyn. Prawie cały samolot był wypchany studentami J-1))) Załoga była angielska, tylko jedna stewardesa mówiła po rosyjsku. To było ciekawe, rozmawiać z Anglikiem nie na kursach, a w prawdziwym życiu)) Do Londynu lecieliśmy 5 godzin. Już wtedy byłam fizycznie wyczerpana, ale czekała mnie przesiadka 6 godzin w Londynie i 7 godzin do Nowego Jorku. To była najdłuższa i najbardziej nudna przesiadka w moim życiu(( Siedzieliśmy w terminalu, obeszłam sklepy chyba z 500 razy. Jedyny problem to to, że ich walutą są funty, a ja miałam tylko dolary, a tak chciałam kupić pamiątki... Zdziwiło mnie, ile książek kupują, dział książkowy był najpopularniejszy. Nie było końca mojej radości, gdy zaczął się boarding! a przecież przede mną jeszcze 7 godzin, choć pocieszałam się myślą o przespaniu wszystkich 7 godzin, ach jaka byłam naiwna))) Leciałam liniami Virgin Atlantic. Od razu rozdali słuchawki i w prezencie zestaw podróżnika: opaskę na oczy, skarpetki, długopis, szczoteczkę i pastę do zębów, wszystko w firmowym czerwonym kolorze))) W skrócie, przez te 7 godzin ciągle nas czymś karmili: danie główne, lody, deser, cukierki, różne napoje, jak rozumiecie, nie udało się wyspać. Do tego nie było ani jednego filmu po rosyjsku(( I oto przylot do Nowego Jorku. W duszy było tyle radości, tyle emocji, że oto ona, Ameryka!! Przeszliśmy przez cło, odebraliśmy walizki i już kierowałam się do pociągu, gdy zobaczyłam Daszę, przyjechała mnie przywitać) mieliśmy jechać do Virginia Beach, ale szybko przemyśleliśmy i zdecydowaliśmy zostać tutaj)) Na pierwszy dzień zameldowaliśmy się w motelu za 60$, gdzie w końcu wzięłam prysznic i wyspałam się na ogromnym łóżku. Tak właśnie zaczął się mój pobyt w Ameryce)))

SStevenoFear · 30 maj 2010Czytaj

Yo! Dotarłem na lotnisko Domodiedowo.. Jechałem tu ze Stawropola autobusem na leżąco 0_0, co jest w sumie wygodniejsze niż siedzenie i można się nawet nieźle wyspać, ale wygląda to dość dziwnie.. Siedzę teraz, przede mną panorama z samolotami, laptop podłączony do darmowego Wi-Fi od MTS i ładuje się z darmowego gniazdka =) Bardzo fajnie =) Ale nie wszystko jest idealne - Wi-Fi jest wolne, co chwilę się rozłącza do ponownej rejestracji, gniazdek jest mało (niektóre są wyrwane), a przejściówki do różnych typów gniazdek sprzedają tylko w jednym sklepie za nieco ponad 1100 rubli, w dwóch sklepach Euroset w ogóle tego nie ma, za to etui na telefony mają mnóstwo.. I w ogóle jest tu nudno, mimo internetu i samolotów, z wyjątkiem momentu z bezdomnym, którego zresztą szybko przegoniłem. Nie ma co robić, piszę CV, idę coś zjeść) Ciąg dalszy nastąpi... w Zurychu i Nowym Jorku =)

ЭКЭкономист, Кризис, США или Джамшут в Америкеguest_15638 · 21 wrz 2009Czytaj

Dzień 1 Wyleciałem z Barnaułu. Lot trwał 4 i pół godziny. Myślałem, że popatrzę przez okno na ziemię, ale zostały tylko miejsca przy przejściu. No nic, pomyślałem, jeszcze zdążę, bo przede mną 9 godzin lotu do Nowego Jorku. Przyleciałem na Domodiedowo. Jak tylko odebrałem bagaż, zacząłem kierować się do wyjścia; leciałem z dziewczyną o imieniu Ania z Barnaułu do Pensacoli. Spojrzałem na zegarek i zobaczyłem, że duża wskazówka minęła 23:00, a to dokładnie ten czas, o którym mama mówiła, że zamykają metro. Postanowiliśmy przenocować na lotnisku, ale na drodze zaczęli pojawiać się bardzo „życzliwi” taksówkarze, którzy rwali się do pomocy i mówili: „Ej, młody, do centrum za 3 tysiące”, nie mówiąc czy rubli czy dolarów. No dobra, można zatrzymać się w hotelu, podeszliśmy do biura i zapytaliśmy o cenę. Odpowiedzieli, że 7-10 tysięcy, odwróciliśmy się, a tu znowu taksówkarze, podchodzi jeden i mówi: „Słuchaj, zawiozę cię do każdego za 3300, nawet pokój zapewnię, wszystko w cenie, jest tu mnóstwo hoteli”. Zapytałem o nazwę hotelu, na co odpowiedział: „Nie pamiętam, jest ich tu mnóstwo”. Poszliśmy dalej, a tu podszedł młody człowiek, kręcąc kluczami, i powiedział frazę, która mnie nawet oszołomiła: „Może w waszej niecodziennej sytuacji powinniście uciec się do niestandardowych rozwiązań”. Na chwilę zamarłem, ale trzeba było szukać innego wyjścia, pomyślałem, a co jeśli zapytam kogoś innego, tylko oczywiście nie taksówkarzy, o której zamykają metro. Podeszliśmy do palącej stewardesy, a ona odpowiedziała, że o pierwszej. Bez namysłu pobiegliśmy do kasy po bilety na pociąg do stacji metra, do której jechało się 45 minut, no i oczywiście znowu mnóstwo taksówkarzy, którzy mówili: „Ej, jakie metro, przecież już zamknięte”. Wsiedliśmy do pociągu, pojechaliśmy, potem metrem jechaliśmy około 40 minut. Wyszliśmy i poszliśmy do miejsca, gdzie będziemy mieszkać przez 2 dni, akademika Instytutu Gospodarki Zasobami Naturalnymi. Dali nam klucze i poszliśmy, jak wszedłem, to mnie zamurowało, to nie akademik, nasz hotel „Barnauł” jest taki sam, osobna łazienka, lodówka, 2 łóżka JEDNOPOZIOMOWE, a nawet CZAJNIK!! Poczułem się jak arystokrata z Sitnikowa. Położyliśmy się spać.

ААнтонravenhp · 19 maj 2011Czytaj

Pierwszą rzeczą, której żałowałem, był brak aparatu!!! Tak bardzo żałowałem, gdy zobaczyłem widok za iluminatorem. Bezmiar chmur... jak w bajce...) Swoją drogą, to mój pierwszy lot w dorosłym życiu. Ale uczucie było takie, jakbym latał całe życie. Domodiedowo przywitało mnie świetną pogodą:) Podczas tej podróży wszystko jest dla mnie po raz pierwszy))) lot, stolica, zagranica...)

AAlexanderSpree · 27 paź 2009Czytaj

24 września Pierwszą rzeczą, którą usłyszałem wychodząc z lotniska Domodiedowo, było to, jak jakiś facet przeklinał przez telefon. Zjeżdżając do metra, usłyszałem coś podobnego jeszcze kilka razy. Ale najbardziej uderzyło mnie to, że nikt się nie uśmiechał. Twarze ludzi były tak ponure, jakby trwała zimna wojna i w każdej chwili mogliby zrzucić na nas bombę atomową. Nikt nie powiedział mi dziękuję za to, że ustąpiłem miejsca lub po prostu przepuściłem w kolejce. Musiałem dwa razy głośno zakaszleć, żeby sprzedawczynie w sklepie przestały ze sobą rozmawiać i raczyły sprzedać mi butelkę wody. Facet, który prosił o papierosa, również nawet mi nie podziękował. To wszystko na razie o zachowaniu. Jesteśmy chamami. W porównaniu z nimi. Jesteśmy po prostu jak jaskiniowcy. To nie jest reklama ani agitacja do udziału w programie Work and Travel USA, ale po przeżyciu lata w Ameryce nigdy już nie spojrzysz na świat tak, jak wcześniej. Swoją drogą, większość studentów J-1 Visa nazywała to Work and Work. Do podróżowania niewielu dotrwało. Dlaczego więc tak wielu ludzi na całym świecie mieszka i chce tam mieszkać? Bo oczywiście żyje się tam lepiej. Ale dlaczego żyje się tam lepiej? Amerykanie drukują dolary, sprzedając je jako towar innym krajom. Tak, drukują. Pasożytują na innych krajach, wysysając stamtąd ropę i inne zasoby. Tak, to prawda. Swoją drogą, wszystkie te pieniądze idą do kraju i do ludzi w nim żyjących. A nie rozchodzą się po kieszeniach wierchuszki. I mimo wszystko, to nie jest najważniejsze. Oni inaczej podchodzą do pracy. Kiedy idę ulicą i widzę dwóch palących taksówkarzy, których wzywa dyspozytor, słyszę leniwy dialog: „No co, pojedziesz zarobić 70 rubli?”, „Nie, nie chce mi się, lepiej ty jedź”. Gdyby tylko widzieli, co się dzieje, kiedy w Nowym Jorku człowiek podnosi rękę na drodze. Taksówkarze są gotowi rozerwać się nawzajem, byle tylko zdobyć klienta. Nasi kelnerzy przychodzą do pracy, siedzą, palą, piją kawę. Niespiesznie nakrywają do stołów. A tam kelner razem z pomocnikiem będzie nosił sterty naczyń, rozładowywał ciężarówki z produktami itp. I jak tylko pojawi się wolna chwila, od razu pójdzie do menedżera i uczciwie powie mu, że skończył i potrzebuje więcej pracy. I tak jest wszędzie. Amerykanin wie, że za każdą godzinę dostaje pieniądze. I dlatego musi pracować. „Obijanie się” – takiego słowa nie ma w jego głowie. On twardo wie, że jeśli będzie dobrze pracował (przy czym nie jest ważne, jako kto), to osiągnie sukces. My natomiast w pierwszej kolejności szukamy bezpośredniej korzyści dla siebie, a dopiero potem myślimy o tym, jak trzeba pracować. Pod tym względem jesteśmy diametralnie przeciwni: oni są gotowi harować do utraty tchu, czekając na sukces, a my najpierw chcemy otrzymać wszystkie dobra dla siebie, a sama praca jest drugorzędna. Oczywiście nie wszystko jest tak smutne. Wiecie, cieszyłem się z naszego kraju. Nawet jeśli dla tej radości były tylko dwa powody. Pierwszy: nasze dziewczyny są jednak jednymi z najpiękniejszych na świecie (na równi z nimi są tylko Brazylijki :)). Drugi: jesteśmy jednak odrobinę mądrzejsi. I nie tylko od Amerykanów – od wszystkich. Prawdopodobnie z wyjątkiem Chińczyków i Żydów. Zresztą to osobny temat do rozmowy, nie chcę się w niego zagłębiać i sam chciałbym, żeby moja opinia była błędna. Kiedy ludzie dowiadywali się, że w wieku 22 lat kończę uniwersytet, że jestem programistą z doświadczeniem zawodowym i że jestem nawet współzałożycielem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nie wierzyli mi. A to, że przy tym wszystkim wiem nawet, w którym roku rozpoczęła się II wojna światowa, wprawiało ludzi w szok. Chociaż co w tym dziwnego i zaskakującego?

SSanSIDORSSR · 14 paź 2009Czytaj

W zeszłym roku wylatywałem z lotniska Szeremietiewo. Zostało zbudowane w najlepszych radzieckich tradycjach i przypominało mi ten sam Dworzec Kazański. Szczególnie ciekawy przypadek zdarzył się, gdy zaraz po przylocie z USA postanowiłem odwiedzić toaletę, w której w tamtym momencie sprzątała pewna ruda kobieta z jaskrawoczerwonymi ustami, Maria Iwanowna. Aby jakoś skorzystać z toalety, postanowiłem udawać obcokrajowca, który nie rozumie, co się dzieje, i wparować do środka. Jednak Baba Masza, która piersią broniła świeżo umytej podłogi, z ciężkim rosyjskim akcentem, ale gramatycznie całkiem poprawnie ucięła: "Toilet is closed". Byłem w takim szoku, że nawet mi się odechciało. )) Tak więc Szeremietiewo było okropne. Było tam brudno, głośno, odrapane ściany, kręcący się oszuści i inne nieciekawe towarzystwo. Pomyślałem wtedy, że jeśli tak wygląda lotnisko w stolicy, to długo nie będziemy mieli na co liczyć w kwestii transportu lotniczego. Ale pomyliłem się. Pomyliłem się, bo kiedy tym razem znalazłem się na Domodiedowie, byłem w szoku. Okazało się, że u nas też są nowoczesne terminale lotnicze, spełniające światowe standardy i, co najważniejsze, w których przyjemnie jest spędzić kilka godzin między lotami lub czekając na odprawę. Domodiedowo było zachwycające. Było zupełnie nowe, z uśmiechniętym personelem, cywilizowanymi wózkami na bagaż i innymi przyjemnymi drobiazgami. Jednym ogromnym minusem prawie każdego światowego lotniska jest obecność przegródek między siedzeniami w jednym rzędzie, które nie pozwalają na swobodne rozłożenie się i drzemkę. Taki problem jest zarówno w Nowym Jorku, jak i w Paryżu.