Drogi przyjacielu, cały rok czekałeś na ten dzień: zbierałeś dokumenty, opłacałeś program, chodziłeś na zorganizowane spotkania, szukałeś lub wybierałeś Job Offer, denerwowałeś się, przeżywałeś i przygotowywałeś. I oto data rozmowy kwalifikacyjnej została wyznaczona. Przypadł mi w udziale (lub zaszczyt) wejście jako pierwszej ze studentów IEC w Astanie. Dłonie mi się pociły, serce biło szybko i bardzo się denerwowałam. Przypominałam sobie wszystkie możliwe pytania, które mogą zadać na rozmowie i próbowałam się uspokoić. Mój angielski jest wystarczająco dobry, ale nie można polegać tylko na tym. Siedzę w poczekalni po licznych kontrolach i wszyscy wokół mnie również się denerwują. Jeden chłopak z powodu stresu nie mógł przestać mówić i nerwowo żartował. Konsul przeczytał moje nazwisko z silnym akcentem i wypowiedział je dopiero za trzecią próbą. Kiedy weszłam do małego gabinetu, od razu się przywitałam i zapytałam, jak się miewa konsul. W odpowiedzi usłyszałam tylko "Hi" - konsul się nie uśmiechnął. Denerwowałam się, ale starałam się maksymalnie skupić na pytaniach. Zapytano mnie, na jakim uniwersytecie studiuję, na którym roku i na jakim kierunku. Następnie zapytano bardziej szczegółowo o przedmioty, których się uczę. Potem o miejsce pracy moich rodziców i ich stanowiska. W pewnym momencie konsul odsunął się od mikrofonu i nie usłyszałam pytania, musiałam dopytać z uprzejmym "Excuse me?". Były pytania o cele moich poprzednich podróży i ponownie o rok studiów. Na końcu konsul poprosił mnie o wymienienie moich praw, które są wskazane w broszurze (którą rozdawali nam koordynatorzy), słuchano mnie bardzo uważnie i nie przerywano, dopóki nie wymieniłam ich wszystkich. Zatwierdzono mi wizę! Moje szczęście nie miało granic! Wydawało się, że najtrudniejsze za mną, ale nic bardziej mylnego. Dalej trzeba spakować walizkę i zarezerwować hotel. Rekomendacje dotyczące pakowania: bierz tylko to, co niezbędne. Koniecznie weź apteczkę, lekką kurtkę na chłodną pogodę i do podróży autobusem (w nich zawsze jest włączona klimatyzacja i jest bardzo zimno); lekkie rzeczy na ciepłą pogodę; rzeczy, w których będziesz mógł pracować (w przypadku, gdy nie wydadzą munduru); wygodne obuwie, którego nie będzie zbyt szkoda pod koniec lata; nakrycie głowy i jedzenie. Z jedzenia warto wziąć coś prawie gotowego. Na przykład wzięłam dziesięć paczek zupki chińskiej i skończyły się pod koniec drugiego tygodnia. Koniecznie zarezerwuj hotel lub hostel, jeśli przylatujesz w nocy. Nocleg w całodobowym McDonald's lub Central Parku to dobry pomysł tylko w teorii. Po długim locie zmęczenie dopada natychmiast, a chodzenie z pieniędzmi i wszystkimi ważnymi dokumentami w nocy po takiej metropolii jak Nowy Jork nie jest do końca bezpieczne. Po siedemnastogodzinnym locie i trzygodzinnym transferze ja i moja przyjaciółka przyleciałyśmy do Nowego Jorku. Przyleciałyśmy w nocy z dużymi walizkami, zmieniając tyle stref czasowych, że pomysły - szukania autobusu lub zaufania taksówkarzom na lotnisku - nawet nie były rozważane. Miałam pieniądze na karcie i od razu aktywowałam kartę SIM, którą dali mi jeszcze w biurze IEC. W ten sposób mogłam wezwać taksówkę przez aplikację "Uber" i spokojnie udałyśmy się do hotelu. Lifehacki: 1. Kartę SIM warto wcześniej zainstalować w telefonie, żeby nie męczyć się z nią na lotnisku, a od razu aktywować. 2. Rozmawiaj ze studentami w samolocie. Poznałam dwie dziewczyny, kiedy leciałam do Nowego Jorku, które również leciały z Astany i Ałmaty. Nawet jeśli praca była w różnych miastach, to do miasta pojechałyśmy wszystkie razem zamówioną taksówką. W ten sposób opłata za przejazd wynosiła 50 dolarów, ale było nas czworo i wyszło znacznie taniej. Wtedy po raz pierwszy byłam w Nowym Jorku i jest on przepiękny! #wiza #NowyJork #IEC.Exchange
+2
