Wołgograd: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

AMAliyah Mukashevamukashevaa · 17 lis 2015Czytaj

Około 15 lat temu nawet nie mogłam sobie wyobrazić, że w przyszłości będę uczyć się języka angielskiego. Pamiętam, jak oglądałam zagraniczne filmy i wyobrażałam sobie, jak płynnie mówię po angielsku. Teraz studiuję w VGSPU na nauczyciela języków obcych i rozumiem, że wybrałam właściwą drogę życiową. Znając język angielski, mogę swobodnie podróżować za granicę, zwłaszcza do Ameryki. Zawsze marzyłam o wyjeździe do Ameryki, ale nie miałam takiej możliwości. Teraz biorę udział w tym konkursie, aby spełnić swój amerykański sen. Ameryka zawsze przyciągała mnie swoją wolnością. W czym wyraża się jej wolność? Obejrzyjcie amerykańskie filmy, a wszystko zrozumiecie. Moim zdaniem życie w Ameryce jest bardzo wesołe. Możesz robić wszystko, co chcesz, możesz ubierać się tak, jak lubisz i nie będziesz się bać, że ktoś będzie wytykał cię palcami. Chcę zanurzyć się w tę wolność na głęboką wodę, rozmawiać z Amerykanami, robiąc gest „High five!”. Nigdy nie rozmawiałam z Amerykanami na żywo, więc mój angielski konwersacyjny wymaga praktyki. Mam amerykańskiego przyjaciela korespondencyjnego, który zaprasza mnie do Ameryki! Wyobrażam sobie, jak poznaję jego rodzinę, chodzimy razem na zakupy, jemy chleb kukurydziany i świętujemy Halloween! Nie będę owijać w bawełnę, przyznaję, że chcę poczuć atmosferę innego kraju. Pomyślcie tylko: kroczę w butach kupionych na targu traktorowym w Wołgogradzie po ulicach Ameryki, słyszę wokół angielską mowę, widzę, jak Afroamerykanie wyjaśniają sobie sprawy na ulicy i rozumiem: JESTEM W AMERYCE! Amerykańskie filmy nie kłamią! Podchodzę do drzwi sklepu i widzę napis „CLOSED”, ale nie smucę się i idę do innego sklepu! W głowie przemyka myśl: „Jestem zwykłą studentką z regionu, która nie wyjeżdżała poza Wołgograd, a teraz jestem w USA!” Ale to tylko marzenia. Gdybym pojechała do Ameryki, potrzymałabym w rękach prawdziwe dolary (nigdy nie trzymałam ich na żywo!), poznałabym Amerykanów, zrozumiała, że to tacy sami ludzie, którzy nie różnią się od nas. Najważniejsze – poprawiłabym angielski konwersacyjny i kiedy szukałabym pracy, to przy poziomie znajomości języka angielskiego pisałabym „Fluent”, nie bojąc się, że to nie do końca prawda. Zrozumiałabym, że nie urodziłam się na próżno, że mam jakąś misję, którą muszę wypełnić, są ludzie w Ameryce, z którymi jest mi pisane się spotkać. Wierzycie w to? Może jest mi pisane pojechać do Ameryki w 2016 roku? Może czeka na mnie mój los w postaci wesołego afroamerykańskiego chłopaka jak Martin Lawrence, z którym publicznie wyjaśnialibyśmy sobie sprawy? To wszystko żarty, ale kto wie, co nas czeka...

Rravik15 cze 2009Czytaj

26 września 2008 r. WYCIECZKA PO TOWNSHIPACH. Nigdy w życiu nie odbyłem bardziej niezwykłej wycieczki. Teraz, analizując to, co zobaczyłem, patrzę na wszystko inaczej. Słuchajcie, niesamowita szczerość Afrykańczyków po prostu mnie dziś powaliła. O’key — wszystko po kolei... Swoją drogą, nie martwcie się i nie przejmujcie, jeśli po tym aktywnym tygodniu wpisów nagle zniknę. To oczywiste: były tu różne wycieczki, droga, wiele wydarzeń. Prędzej czy później zacznie się codzienność. Czy na to liczę?.. Po prostu, tak może się zdarzyć. Będę zajęty szukaniem mieszkania i pracy. Do rzeczy: rano odebrali nas z „Ashanti” — naszego hostelu — i zabrali na wycieczkę. Najpierw pojechaliśmy do muzeum historii miasta i lat apartheidu, a potem... U-u-u! Pojechaliśmy po pewnych... że tak powiem... miejskich slumsach. I zobaczyliśmy drugą stronę cywilizacji. Ciekawie jest to wspominać, ale nie było zbyt ciekawie to zobaczyć, powąchać, zrozumieć i... coś jeszcze... Oczywiście, dawno przyzwyczaiłem się do naszych szop za łaźnią i w ogóle nie zauważam ich nędzy. Czasami nawet zapominam, że istnieją (choć moje mieszkanie też nie błyszczy...). Krótko mówiąc — no, różnie bywa. Ludzie żyją różnie. I tutaj nędzy, biedy i niechęci do ludzi nie brakuje. No, sami oceńcie: od zakończenia apartheidu minęło piętnaście lat. My do tej pory nie możemy wybaczyć i do końca zaakceptować Niemców po Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej i do tej pory patrzymy na nich krzywo. A tutaj... Ale mimo wszystko, chłopaki! Ja w życiu nie widziałem tak miłych (nie, no naprawdę!) czarnych. W Ameryce większość — no, jakby dopiero co zeszli z palmy. A tutaj pełno jest wychowanych i absolutnie adekwatnych. Nie można tego nie zauważyć. Tak jak z drugiej strony, nie można nie zauważyć masy żebraków, bezdomnych i, co za tym idzie, chuliganów. Moja przyjaciółka Olga przed wyjazdem mówiła mi: „Od dzieciństwa jakoś przyzwyczaiłam się do słów z piosenki „Dzieci, nie chodźcie na spacery do Afryki!” Dzisiaj w townshipach sobie to przypomniałem. Ale potem pojechaliśmy do lokalnego przedszkola. I bawiliśmy się z dziećmi. I to było jak bezsłowne: „Tu też jest życie! I radość. I dzieci!” Prawda, nie chciałem się z nimi bawić ani brać ich na ręce. Nie potrafię tak od razu, a tym bardziej, gdy jest ich krzycząca chmara. Muszę trochę poznać i przyzwyczaić się do dziecka albo żeby od razu bardzo mi się spodobało. A kiedy jest ich tłum, wszyscy skaczą na ciebie, piszczą — trudno wybrać. Inna sprawa to dzieci przyjaciół i krewnych. Do nich jestem przyzwyczajony i je kocham. Tak samo z dorosłymi: przecież nie będziemy rzucać się w objęcia pierwszemu lepszemu tylko dlatego, że tak nam się zachciało! URRA! ZNALAZŁEM ROSJAN! Nowina po prostu mega, co nie? Jedna sprawa, kiedy znalazłeś ich w Anglii czy Ameryce (gdzie jest ich pełno), a zupełnie inna — kiedy w Kapsztadzie, gdzie oprócz ciebie są jeszcze cztery osoby. Katia i Liza z Magnitogorska, Irina z Wołżskiego (miasto po drugiej stronie rzeki od Wołgogradu) i Lena z Kazachstanu. Na razie widziałem się i rozmawiałem tylko z Katią. Katia mi się spodobała. Był tu jeszcze Aleksiej, ale już wyjechał (może jeszcze przyjedzie) — jest z Magnitogorska, był pierwszym Rosjaninem z tych, z którymi udało mi się skontaktować, który mieszkał tutaj i pracował w ramach tego samego programu co ja. KAŻDEGO DNIA ŻYJESZ I SIĘ DZIWISZ Ciekawie jest być pionierem (albo odkrywcą???). Kogo dzisiaj zdziwisz tym, że jakiś student zebrał się i pojechał do Ameryki? Albo do Anglii? A nawet do Francji, Włoch, Niemiec, Czech? Ktoś się zdziwi, ktoś — nie. A do Afryki?! Wszyscy się dziwili, komu tylko mówiłem o swoim pragnieniu wyjazdu. Chociaż, tak naprawdę, nie wszyscy. Ci, którzy się nie dziwili — byli zdumieni! SZUKAM PRACY Chodzę całymi dniami (do niedawna myślałem, że zatrudnię się jako barman) i szukam. Prawdę mówiąc, z trudem wyobrażam sobie siebie jako barmana. Próbuję w kafejce internetowej jako administrator systemu, mam też myśli o fotografowaniu. Wszędzie zostawiam swoje CV. Słuch

ППолинаmillimirrow · 4 mar 2010Czytaj

Dzień X: Rozmowa kwalifikacyjna Wstawanie było trudniejsze niż kiedykolwiek. 5 rano, masakra... Gwałtownym ruchem wyskakuję z łóżka. Zanim mój biedny mózg zrozumie, że nie zamierzam spać dalej jak wszyscy normalni ludzie, biegnę do łazienki. Śniadanie jem szybko i nerwowo. Strachu nie ma, ale napięcie nie odpuszcza. Szybko sprawdzam internet, temperatura -4 stopnie. Taaak... ubieram się najcieplej jak się da. Byłam naiwna) to był "letni" strój na taki poranek. Kiedy idziemy z przyjaciółką do metra, wiatr przenika na wylot. Żadne szaliki nie pomogą, podmuchy są ostre i lodowate. Ale na zewnątrz jest pięknie, niebo już jaśnieje, latarnie świecą. Moskwa się budzi. Od razu odrzucam pomysł powtarzania pytań w metrze. Nie ma mowy, tylko zapomnisz resztki angielskiego, tylko się nakręcisz. Słuchawki w uszy, coś bojowego... Aha, "Comatose" jest w sam raz. I może Modern Talking “Last exit to Brooklin”. Bardzo na czasie ? Droga do ambasady jest nam już znana z wypraw do IEC.Exchange. Na tym głupim przejściu (którego nie ma! Kto tam był, ten zrozumie) zauważam trzy dziewczyny, też z teczkami w rękach. Ewidentnie na program Work and Travel USA) A my jednak wzięłyśmy jedną torbę na dwie, 100 rubli kosztowała (żeby oddać do depozytu w samochodzie agencji), za to odtwarzacz na uspokojenie mózgu, telefon komórkowy, żeby potem poinformować wszystkich o swojej radości (lub, nie daj Boże, porażce), no i różne drobiazgi. Ludzi przy pomniku jest już dużo, stoją w kółeczkach, wielu osobno. Wszyscy przestępują z nogi na nogę, ktoś czyta notatki lub przykładowe odpowiedzi, ktoś zgrywa twardziela "A mi wcale nie jest strasznie". Tylko śmiech jakiś nerwowy. Już jest zimno. Ciepłe rajstopy, wełniane skarpetki i Uggsy – ewidentnie za mało. Palcami u nóg ledwo można poruszyć. A to dopiero początek... 7:30, ani minuty później... Yhy? no powiedzmy około 7:45, przyjeżdżają z IEC.Exchange. Vanya wchodzi z megafonem na schody przy pomniku. Teraz będzie sprawdzanie listy? Nie, na razie tylko ogólne wskazówki. Kilka razy cały nasz tłum z czysto owczym instynktem stada idzie to w jedną, to w drugą stronę. Dlaczego, swoją drogą, nikt nie zrozumiał. Ktoś gdzieś poszedł i wszyscy uznali, że też trzeba ? zwalmy na nerwy) Obok w kolumnie przeszła agencja INTEX, na końcu – dziewczyna z czerwoną tabliczką. A ich nie jest zbyt wielu. I idą w przeciwną stronę) Ale my już nie zwracamy na nich uwagi. Zaczynają rozdawać naklejki z numerami kolejki. Bliiin, myślałam, że będzie alfabetycznie. Według przesłanych nam list ja właściwie byłam 76 ? Okazałam się 86. Dumnie zamykam długą kolumnę IEC.Exchange) Każdego wywoływano po nazwisku, wychodzisz, naklejają ci jeden numerek na kurtkę (prosto gwiazdka u październikowców ? ), drugi naklejasz na swoją torbę lub na teczkę z telefonem i kartami, oddajesz te rzeczy do małego samochodu Centrum i człapiesz do "wielkiej i strasznej" Ambasady, na koniec kolejki, za poprzedni numer ? A nam jeszcze się udało, pozostałe agencje szły po nas. Tuptaliśmy w miejscu, ustawiamy się równiej. Do znajomych w innych częściach kolejki nie bardzo da się podbiec. Potem wreszcie idziemy do przodu. Dość żwawo, przyciskając teczki do piersi, no czysta parada ? Z boku śmieją się ci, którzy dopiero czekają. Mi samej też było śmiesznie) i to dobrze. Trochę zbija napięcie. Chociaż stop! Dobrze myślałam, jak tylko zaczęliśmy marznąć przy pomniku Szalapina, nie było czasu na nerwy. Spokojna jak czołg? Najważniejsze, żeby się trzymać. Z boku nasza kolejka wygląda jak wąż. Teraz stoimy wzdłuż budynku ambasady, wiatr przenika, ręce marzną nawet w rękawiczkach. Dobrze, że nie oddałam czapki. Rzadcy przechodnie niepostrzeżenie przyglądają się naszej "procesji". Tak, to my, tłum studentów, rwących się do Stanów na wakacje ? Zaczynamy rozmawiać między sobą, stać będziemy ewidentnie długo. 3 dziewczyny za mną, one z Wołgogradu, chyba. Przeżywają, zwłaszcza jedna z nich. 5 rok, chociaż ma pracę w Rosji, ale wszyscy wiedzą – grupa ryzyka. Organizatorzy żartobliwie nazywają