Omsk: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

OOxanaoxan · 11 mar 2010Czytaj

09/02/2010 Dzień ferii zimowych... wszystko spokojne i jakoś nawet nudne. Sprawdzam z przyzwyczajenia skrzynkę pocztową, tam list od IEC. Czytam zawartość.. Koniec spokoju i nudy! O nie, za tydzień mam rozmowę w konsulacie! A ja nawet nie jestem gotowa moralnie... a w ogóle jestem 3 tys. km od Jekaterynburga!!! A trzeba jeszcze wpaść do Omska, zamknąć sesję. Do Omska 2 doby, potem z Omska 12 godzin do Jekaterynburga... wybuch mózgu, całkowity... Gorączkowe poszukiwanie biletów, ustalenia z przyjaciółmi i dopiero wieczorem trochę się uspokoiłam... ale trząść mnie mimo wszystko nie przestawało... Od 09/02/2010 do 13/02/2010 przetrawiłam mnóstwo informacji z przeróżnych forów i stron. O znajomości angielskiego, o przykładowych pytaniach, o tym co i jak... Dlaczego tak się denerwowałam, do tej pory nie mogę zrozumieć, przecież już wcześniej przechodziłam rozmowę w ambasadzie... ale wtedy tak nie panikowałam... 13/02/2010 wsiadłam do pociągu... i pojechałam... przez całe życie nie przetłumaczyłam tyle tekstu na angielski, ile przetłumaczyłam przez te dwie doby... 14/02/2010 Jestem w Astanie... trzeba doczekać następnego pociągu... i to nie są walentynki, kiedy siedzisz na dworcu cały dzień w obcym mieście... 15/02/2010 W końcu jestem w Omsku.. w bardzo strasznym stanie (po 2 dobach w pociągu), musiałam iść na uczelnię, zamknąć sesję... dobrze, że wszystko poszło szybko. Trzeba jeszcze spotkać się z przyjacielem, który kupił dla mnie bilety do Jekaterynburga. On też wyróżnił się oryginalnością – postanowił oddać mi bilety na degustacji piwa. Możliwe, że to nie było takie złe, piwo trochę mnie rozluźniło i złagodziło moje strachy i obawy. I tak, 22:30 czasu omskiego.. wchodząc na dworzec słyszę tu i tam: masz już ofertę?/ tak, tak, ja też jadę jako lifeguard!/ my name is.../ konsul/konsulat itd. Tak, jest nas takich wielu )))... dokładniej, tego dnia wyjeżdżało 28 osób z Omska, prawda, część z nas wyjechała jeszcze w dzień, a druga część wyjeżdżała w nocy... Poznawszy chłopaków, którzy jechali sami (ja jechałam z przyjacielem), wszyscy poszliśmy na peron. Wieczór był napięty. Kolejne czytanie broszury o naszych prawach, powtórki pytań, angielska mowa.. dokładniej łamana parodia angielskiej mowy w całym wagonie.. i sąsiad - żołnierz po służbie... który całym swoim istnieniem negował możliwość naszego wyjazdu... tak, nie wyginęli jeszcze patrioci na Rusi =))) Wszyscy zgodnie zauważyliśmy, że rozmawiać po angielsku jest o wiele wygodniej, kiedy nie chcesz, żeby rozumieli cię otaczający.. ))) Z tą myślą zasnęłam... 16/02/2010 Sądny dzień Po przebudzeniu ucieszyłam się, że nie było już obok tego sąsiada. Za oknem była zamieć. Nastrój - nie za bardzo... Po wypiciu herbaty z chłopakami.. znowu coś tam sobie nagadaliśmy. I zaczęliśmy się zbierać. Dla mnie ta podróż była dziwna jeszcze tym, że w ogóle nie brałam ze sobą żadnych rzeczy, oprócz dokumentów. Nigdy wcześniej nie podróżowałam tak na lekko. Okazało się - to jest takie świetne! Wychodząc z dworca, trochę się pogubiliśmy, jak dojść do metra. Ale potem, gdy już zrozumieliśmy, szybko dotarliśmy do konsulatu. Ale czasu do rozmowy mieliśmy jeszcze dużo i poszliśmy ogrzać się do najbliższej kawiarni. Przeszliśmy tam znowu sesję "wspólnego trzęsienia się" i o 13:30 ruszyliśmy w stronę konsulatu. (rozmowa była wyznaczona na 14:00) Przy konsulacie spotkaliśmy się z drugą częścią omszczan i dowiedzieliśmy się o kolejności wejścia. Było bardzo zimno czekać. Tak zmarzłam, że nie rozumiałam, od czego drżę, od zimna czy od emocji. Wszyscy zostawiali torby na ulicy, a my (którzy jeszcze nie weszli) pilnowaliśmy ich. Stałam na ulicy od 13:30 do 14:50 na 10-stopniowym mrozie. To bardzo długo i zimno. I w końcu przyszła moja kolej. Z powodu tego, że ręce bardzo zmarzły - nie pobierały się odciski palców. A młody człowiek w okienku nr 2 powiedział, żebym ogrzała ręce i potem sam konsul pobierze ode mnie odciski. Kiedy przyszła moja kolej, zawisła długa pauza. Konsul długo coś czytał (widocznie jakąś in

ФБФархат Байсадыковfarhat · 20 gru 2009Czytaj

PODSUMOWANIE FINANSOWE Wydatki początkowe -120 rubli zdjęcia do paszportu -1000 rubli wyrobienie paszportu w pięć dni -40 rubli poświadczenie wniosku paszportowego na uczelni -$300 1. rata za program + $35 SEVIS + $15 prowizja za przelew -1400 rubli opłata agencyjna -$350 2. rata za program + $20 prowizja za przelew ___ -2520 rubli -$720 ___ ~ $805 suma zapłacona do tej pory (20.12.2009) Przyszłe wydatki $131 - opłata wizowa 1600 rubli - opłata Pony Express 2000 rubli - bilety do Jekaterynburga + wydatki w Jekaterynburgu 17000 - 23000 rubli - bilety Moskwa - Nowy Jork - Moskwa 3000 rubli - bilety (samolot) Omsk - Moskwa __ 23600 rubli (min) - niepewne 29600 rubli (max) - niepewne $131 __ ~ $918 (min) ~ $1118 (max) ______ Podsumowanie wstępne i wniosek Zatem wyjazd wyniesie mnie minimum $1723 maksymalnie - $1923. Wniosek: prawdopodobnie trzeba było wziąć program z biletami lotniczymi. Chociaż policzmy: Koszt programu: $1490 + $35 + $131 + $15 + $20 + 1400 rubli + 1600 rubli + 1000 rubli + 120 rubli + 40 rubli + 2000 rubli + 3000 rubli = $1691 + 9160 rubli. ~ $1996 Teraz można porównać - jednak program bez biletów wychodzi taniej (już się przestraszyłem, że sam siebie oszukałem). Wszystko zależy od biletów. Bilety za 20000 rubli już szczęśliwie przegapiłem, cóż, będę szukał innych.

AAlexanderSpree · 27 paź 2009Czytaj

11 sierpnia 2009 W sławnym mieście Tomsk mieszkał pewien student. Skończył szkołę, poszedł na uniwersytet, uczył się trzy lata i wpadł na pomysł: a może by tak pojechać do Ameryki na lato? Dlaczego nie? W końcu program Work and Travel USA został wymyślony właśnie po to! Poprosił rodziców o 2000 dolarów, zaliczył sesję i wyruszył podbijać Amerykę. Przyleciawszy pod koniec maja ze swoim offerem na stanowisko tragarza, nie podjął pracy, bo tragarze okazali się niepotrzebni. Zadzwonił do agencji, gdzie znaleźli mu inną pracę – sprzedaż lodów w cudownym stanie Wirginia. Tam wszystko zaczęło się nieźle i przez kilka dni jeździł na rowerze po plażach kurortu Virginia Beach. Ale potem udało mu się upaść i tak stłuc kolano, że przez pierwsze dni nie mógł nawet chodzić. Dlatego wolał leżeć w łóżku. Przeleżał tam 2 tygodnie, ale kiedy noga się zagoiła, uznał, że nie chce już sprzedawać lodów, więc wyruszył szukać pracy w Nowym Jorku. Ale i tam wszystko nie było tak proste, jak myślał. Jaka praca? Mieszkanie udało się znaleźć dopiero trzeciego dnia. Okazało się też, że w Brooklynie za mieszkanie płaci się zazwyczaj miesięcznie, a nie tygodniowo. Musiał nawet pożyczyć od znajomego jednego Franklina (100 dolarów), żeby zapłacić, a w kieszeni zostało bardzo mało pieniędzy – na metro i jedzenie na około 5 dni, więc musiał pożyczyć od rodziców kolejne sto dolarów. Dalej zrobiło się całkiem ciężko – okazało się, że na Manhattanie nie potrzebują studentów J-1 Visa. A potem wyjaśniło się, że ani w Brooklynie, ani w Bronksie, ani nawet w Queensie nikt nie potrzebuje studentów J-1 Visa. Jedyną opcją było wypożyczenie roweru i praca jako rikszarz. Ale on nie chciał roweru. Najwyraźniej przypadek w Wirginii na długo pozostał w jego pamięci. W rezultacie nigdzie go nie przyjęli, nawet jako zmywacza naczyń. Choć trzeba przyznać, że w ciągu tygodnia obszedł zaledwie 30 restauracji. Resztę czasu spędzał leżąc w łóżku lub siedząc w bibliotece. Całkowicie zdesperowany uznał, że musi wracać do domu. Ale i tu pojawiła się trudność. W końcu, żeby zmienić datę biletu, trzeba zapłacić sto dolarów. Musiał znowu prosić rodziców o pieniądze. Trzeba było też oddać dług znajomemu. Najbliższy możliwy lot był za tydzień. Dlatego musiał znowu leżeć w łóżku, siedzieć w bibliotece i zjadać dziennie paczkę makaronu za 99 centów. I tak, 7 sierpnia, odleciał. Przywożąc po dwóch i pół miesiąca tylko długi i ból głowy rodzicom. Ani razu nie wykąpawszy się w oceanie, nie zobaczywszy Statuy Wolności i nie wchodząc na Empire State Building. Nie przywożąc ani jednego prezentu dla przyjaciół i dziewczyny. Nic, poza głupim wrażeniem ze swojej podróży. #WorkAndTravelUSA #USA