Uralsk: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

TNTomiris Nurgaliyevatomirisnurgalieva22 · 10 sty 2023Czytaj

Siedzę i patrzę przez okno na spadający śnieg I myślę o tym, jak dokonać przełomu, Takiego, jak ci dwaj nieznani dziwacy, Którzy uciekli z ZSRR do Nowego Jorku. I w ich kieszeniach było osiem dolarów na dwoje I mnóstwo tęczowych nadziei i marzeń, Które wystarczą na wielki sukces. Siedzę i patrzę przez okno na spadający śnieg I myślę o tym, że gdzieś daleko, Dziesięć tysięcy kilometrów stąd, Tam, gdzie jest Atlantyk, i zatoki, i cieśniny I terytoria z czterowiekową historią; Tam są palmy i wieżowce, I nawet plaże są pośród betonu i szkła. Tam są chińskie dzielnice i «Little Italy», Albo można po prostu nazwać to neighborhood. Tam jest Statua Wolności z pochodnią w dłoni I wodospad, który daje miastu energię, I Biały Dom, i Wielki Kanion, i stan Nevada. Wszystko to zobaczę nie we śnie! Cześć, wszyscy czytający moją historię! Nazywam się Tomiris i dokładnie za 20 dni (w momencie pisania tego tekstu) skończę 18 lat. Jestem studentką pierwszego roku Zachodniokazachstańskiego Uniwersytetu Innowacyjno-Technologicznego w Uralsku, w Kazachstanie. W przyszłości zostanę wyspecjalizowanym tłumaczem. Od dzieciństwa lubiłam uczyć się języków, ich cech, dostrzegać piękno każdego z nich, ale szczególnie interesował mnie angielski. Zaczęłam się go uczyć od siódmego roku życia i brałam udział w wielu konkursach, zarówno miejskich, jak i krajowych. W 11 klasie marzyłam o wyjeździe do Ameryki i w marcu 2022 roku zaczęłam ciężko przygotowywać się do międzynarodowego egzaminu IELTS. Dostałam 5.5 punktu, gdy próg wynosił 6.0. Ale nie załamałam się, przyjęłam to doświadczenie z wdzięcznością, ponieważ przygotowując się do egzaminu, poprawiłam swój angielski do poziomu upper-intermediate. Myślę, że dziś jest to jedno z moich najważniejszych osiągnięć: oficjalne potwierdzenie mojej wiedzy przez British Council. Dalej spieszę poinformować, że w moim wieku mam już całkiem niezłe doświadczenie w sferze HoReCa. W dziesiątej i jedenastej klasie podczas wakacji pracowałam jako kelnerka w food court i nawet na tym stanowisku z powodzeniem wykorzystywałam swoją znajomość angielskiego, komunikując się z anglojęzycznymi gośćmi w lokalu. Dlaczego zdecydowałam się wziąć udział? W zeszłym maju mój brat Darkhan poleciał do Ameryki, do Massachusetts w ramach programu Work&Travel przez waszą firmę i zainspirowałam się tym pomysłem. Zaczęłam czytać historie chłopaków z całego świata o ich podróży, jakich ciekawych ludzi tam spotkali, jak zrealizowali swoje marzenie, niektórzy nawet zostali tam pracować. To mój pierwszy powód, dla którego chcę tam pojechać: poznać ich kulturę, zwyczaje i tradycje, i opowiedzieć o naszych. Ten program pozwoli mi nie tylko zarobić pieniądze, ale także zwiedzić kraj, poznać przyjaciół z całego świata i zdobyć doświadczenie zawodowe. Drugi, nie mniej ważny powód, to głębsza nauka angielskiego, komunikując się w nim z native speakerami, a biorąc pod uwagę, że w USA jest tyle akcentów, ilu ludzi tam mieszka, to doświadczenie jest absolutnie bezcenne. Po trzecie, całą tę naukę można połączyć z pracą, ponieważ będę musiała stale przebywać w środowisku, w którym wokół mówi się tylko po angielsku. Co więcej, zdobędę i rozwinę swoje nowe umiejętności, aby rozwijać kompetencje w różnych obszarach, moim celem jest zarobienie przyzwoitych pieniędzy lub kapitału, który pomoże mi opłacić studia i uszczęśliwić moich rodziców. Chcę dać im wszystko, co oni dali mi. Zawsze we mnie wierzyli, wspierali wszystkie moje przedsięwzięcia i byli przy mnie. Chcę, żeby byli ze mnie dumni. A co najważniejsze, będąc w Stanach Zjednoczonych, będę promować rozpoznawalność mojego kraju, kulturę, tradycje i zwyczaje. W końcu mój kraj jest 9. największym krajem na świecie! Ponadto, jeśli będę miała szansę, będę uczestniczyć w oficjalnych, kulturalnych, społecznych wydarzeniach organizowanych przez Ambasadę Kazachstanu w Stanach Zjednoczonych. Jak udział w programie pomoże mi w mojej przyszłej karierze? Ten program jest fundamentem mojej kariery. Każde doświadczenie w różny

OOOralbek Otegulovjohnfkennedy · 29 lis 2015Czytaj

Ameryka została stworzona dla wszystkich i jest pełna zabawy. Możesz tam żyć, jak chcesz. Oczywiście zgodnie z amerykańskim prawem. Masz prawa i obowiązki. Jeśli masz mniej niż 21 lat, nie możesz pić alkoholu. Jest to zabronione przez prawo federalne. Podczas mojej podróży do Ameryki znalazłem wielu przyjaciół z różnych krajów świata. Większość moich przyjaciół pochodzi z Bułgarii, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Turcji itp. Wciąż utrzymujemy kontakt. Niektórzy z nich zaprosili mnie do odwiedzenia swoich krajów. I postanowiłem napisać o nich coś. Pierwszą osobą, którą spotkałem w Rehoboth Beach, była Mirela Balan – pomocna bałkańska dziewczyna. Jest bardzo przyjazna, inteligentna, atrakcyjna, piękna i bystra. Pochodzi z Rumunii i mieszka w Ameryce od kilku lat. Kiedy pracowałem w Corner Grille jako pomocnik kuchenny, ona również pracowała tam jako kelnerka. Jest naprawdę miłą osobą i prawdziwym przyjacielem. Marzę, żeby ją znowu zobaczyć i wierzę, że moje marzenie pewnego dnia się spełni... Rehoboth Beach jest pełna studentów z całego świata. Większość z nich poznajemy na ulicy, w autobusach, w kościołach. Kolejnymi przyjaciółmi, których poznałem, były Monika Mageranova i Didi Ilieva z Bułgarii. Poznaliśmy się, idąc do supermarketu Walmart. Monika pomogła mi wybrać telefon. Wcześniej przez 3-4 dni chodziłem bez telefonu. Tak, życie bez telefonu nie jest łatwym zadaniem. W tym momencie zdałem sobie sprawę, że nasze życie jest całkowicie związane z telefonami komórkowymi. Kiedy jesteśmy w naszym kraju, jeśli coś się dzieje, od razu biegniemy do telefonu. Idąc za tym nawykiem, również sięgnąłem po telefon komórkowy w kieszeni, wziąłem go do ręki i dopiero po spojrzeniu na ekran zdałem sobie sprawę, że tutaj mi nie pomoże. Dopiero wtedy się obudziłem. Mimo że wokół byli ludzie, moja dusza czuła się samotna. Naprawdę nie miałem tam nikogo. Nie miałem nawet telefonu z Wi-Fi, żeby uzyskać dostęp do Internetu. Inni przynajmniej mieli te telefony. A ja nie miałem nic. Język francuski, którego uczyłem się przez lata bez niczyjej pomocy, tutaj się nie przydał. Moją jedyną bronią w ręku był język angielski. Od tego momentu zdałem sobie sprawę, że to bardzo potężna broń. Dopiero gdy opanowałem tę broń, moje życie się poprawiło. Tak, rzeczywiście, język angielski jest najpotężniejszą bronią na świecie. Jeśli każde kazachskie dziecko opanuje tę broń perfekcyjnie, żaden wróg nas nie pokona. Poznałem w Ameryce wielu ludzi. Nie sposób napisać o każdym z nich z osobna. Wspomnę tylko pokrótce o tych najbardziej godnych uwagi. Jedną z osób, która wywarła na mnie szczególne wrażenie, była kosowska dziewczyna, Arjeta Zabeli. Poznałem ją 20 sierpnia 2014 roku, kiedy pojechałem do stanu Pensylwania. - Hi! - Hi! - What’s your name? - Arjeta. - Oralbek. - Nice to meet you! - Nice to meet you too! Where are you from? - Kosova. - Kosova? Oh, really? - Yes… Do you know Kosova? - Yes, I know Kosova. - Where is it? - It’s in Balkan Peninsula. Between Serbia, Albania, Montenegro and Macedonia. Była zdziwiona i powiedziała: „Jesteś pierwszą osobą, która zna Kosowo. Tutaj nikt nie zna Kosowa”. - I know. It’s new country… That’s why most of people don’t know about it. - How do you know Kosova? - I like politics. I know your President Ibrahim …(nie mogłem sobie przypomnieć jego nazwiska) - Ibrahim? Our President is woman…. - I know. Your first President… Who was his last name…? - Do you mean Ibrahim Rugova? - Yes! Ibrahim Rugova. He was very nice person… Była bardzo zaskoczona, gdy dowiedziała się, że ja również wiem o Ibrahimie Rugovie. Ponieważ w Ameryce wielu ludzi nie wie nawet o Kazachstanie, który uzyskał niepodległość w 1991 roku, nie mówiąc już o Kosowie, które uzyskało niepodległość dopiero w 2008 roku. Jeśli wiedzą, to tylko z filmów. Tak, Ibrahim Rugova był rzeczywiście dobrym człowiekiem. Ale nie dożył momentu, w którym jego kraj uzyskał niepodległość. Zmarł w 2006 roku, 2 lata przed niepodległością, w wieku 62 lat. Nigdy nie myślałem, że spotkam w Ameryc

OOOralbek Otegulovjohnfkennedy · 21 gru 2014Czytaj

Siła mojego marzenia zawsze prowadzi mnie naprzód. Moje marzenie zawsze pcha mnie naprzód! (pełne tłumaczenie bloga na język rosyjski - patrz koniec tekstu) „Śmiało podążaj w kierunku, który wybrałeś w życiu. Bądź mu jak najbardziej wierny. Tylko wtedy osiągniesz sukces”. Margaret Thatcher (1925-2013). Była premier Wielkiej Brytanii. 25 maja 2014 r. Czas lokalny 16:44. Włoski samolot o numerze „AZ7616”, który wystartował z Wenecji, wylądował na lotnisku. Gdy tylko wysiedliśmy z samolotu, popłynęliśmy wraz z gęstym tłumem ludzi w stronę rejestracji. Rozglądamy się, potem patrzymy na siebie. Ludzie mówiący w różnych językach. Szliśmy dalej przed siebie, podążając za ludźmi przed nami. Wciąż nie mogę w nic uwierzyć. Jakbym śnił. W pewnym momencie dotarliśmy do kontroli dokumentów. Dopiero gdy funkcjonariusz celny przybił pieczątkę w moim paszporcie, poczułem, że marzenie, na które tak długo czekałem, spełniło się. Tak, naprawdę jestem w Ameryce! Ten budynek to niesamowite lotnisko im. Johna F. Kennedy'ego. Z lotniska jechaliśmy metrem w stronę 42. ulicy na Manhattanie. Po drodze obrazy mojej ścieżki życiowej do tego momentu zaczęły pojawiać się jeden po drugim. Teraz bardzo łatwo jest powiedzieć wszystko słowami, ale jak to wszystko się zaczęło?... Ja, Oralbek-bej Żubanalijuli Otegułow, postaram się opisać jak najdokładniej rzeczy, których byłem świadkiem, które znałem i które przyjąłem jako prawdę... Dokładnie 12 lat temu wydarzyło się wydarzenie, które całkowicie zmieniło moje życie. W tamtym czasie byłem w 4. klasie. Miałem tylko 10 lat. Otworzyliśmy podłogę w domu, zakładając, że jakiś cenny dokument, który zaginął, wpadł pod podłogę. Dokumentu nie znaleziono, ale znaleziono coś, co leżało pod podłogą przez wiele lat i zostało pogryzione przez myszy. Kiedy to wytarłem i przeczytałem, okazało się, że to „Mapa podręcznika do historii ZSRR” wydana w 1964 roku. Czyli Atlas. Ten Atlas stał się moim bliskim przyjacielem. Dzięki tej mapie poznałem świat. W ten sposób rozwinęło się we mnie marzenie, by na własne oczy zobaczyć kraje świata, które znałem z mapy. Później zacząłem kupować duże atlasy i czytać historię krajów świata. Być może już wtedy czułem, że to wszystko będzie dla mnie wielką pomocą w przyszłości... W wieku 11 lat ukształtowało się moje geograficzne rozumienie świata. W mgnieniu oka potrafiłem znaleźć na mapie każdy kraj świata. Jednak poznanie świata tylko z mapy czy książki nie wystarczy. Do tego trzeba podróżować do tego kraju i poznać jego kulturę, tradycje i rytm życia. A żeby to wszystko osiągnąć, oczywiście trzeba znać język. Z tym celem, zaraz po ukończeniu 9. klasy, poszedłem do college'u. Po 4 latach studiów w college'u dostałem się na uniwersytet. Na pierwszym roku złożyłem dokumenty do agencji AKEAK w Aktobe, aby pojechać do Ameryki z Work and Travel. Moi rodzice przypadkowo dali mi pozwolenie i pieniądze. Dali, ale w głębi duszy chcieli, żebym zmienił zdanie. Oczywiście czułem to. Mimo że to czułem, nie zawróciłem ze swojej ścieżki. Na pierwszy rzut oka wydawało się, że wszystko idzie dobrze, ale wszystko potoczyło się zupełnie inaczej, niż oczekiwałem. Nic nam nie wyjaśnili. Wszystko robili sami. My tylko podpisywaliśmy. Z powodu jakiegoś nieporozumienia lub być może nieporozumienia na szczycie, nie mogliśmy pojechać do Ameryki. Później zdaliśmy sobie sprawę, że nasze Job offer-y nie zostały zatwierdzone. Więc moje nadzieje zatonęły, a ja leżałem w domu przez całe lato z „American dream”. Z Aktobe zostało nas 15 osób. Później z trudem odzyskaliśmy pieniądze. W następnym roku zdecydowałem, że pojadę bez względu na wszystko. Powiesiłem dużą mapę Ameryki w swojej sypialni i każdego ranka, gdy się budziłem, kierowałem swoje pierwsze słowa do tej mapy: „Ameryko! Przyjadę do ciebie bez względu na wszystko”! Więc w następnym roku AKEAK zamknął ten program. Dowiedziałem się, że istnieje inna agencja, Inter Exchange. W ten sposób próbowałem ponownie dostać się do Ameryki. Proces odbywał się w bardzo tajnych waru

VViktormorfeus929 · 4 lis 2010Czytaj

Pewnego ranka 24 lipca, kiedy nasz samochód był jeszcze w trakcie rejestracji, jechałem rowerem do pracy w restauracji. Jak zwykle skręcałem na ścieżkę rowerową. I na zakręcie samochód z dużą przyczepą bezczelnie mnie „podciął”. A właściwie to przyczepa mnie „podcięła”, a nie samochód. Mój rower wpadł pod koła przyczepy i zostały z niego tylko wióry. Cudem wylądowałem na poboczu cały i zdrowy, i początkowo nawet nie zrozumiałem, co się stało. A ten gnojek, który mnie potrącił, pojechał sobie dalej, jakby nigdy nic. Dobrze, że za nim jechał jakiś porządny obywatel, który pomachał mu ręką, w stylu: „hej, zatrzymaj się, potrąciłeś człowieka”. No, zatrzymał się, podszedł do mnie i mówi: „przepraszam, nie widziałem cię”. Zacząłem na niego krzyczeć: „mogłeś mnie zabić, jakim jesteś kierowcą, skoro nie patrzysz na boki”. Mówię: „Dobra, dzwonię po policję”. Dzwonię na 911, opowiadam kobiecie, która odebrała, co się stało i gdzie jestem. Zapytała, czy potrzebuję pomocy medycznej. Głupi odpowiedziałem, że nie, just police. Przyjechała policja, wszystko spisaliśmy (ja, ten gnojek, który mnie potrącił, i porządny obywatel, który go zatrzymał), policja dała mi dane kierowcy i pojechali. No to mówię temu dziwakowi: „dawaj, coś z tym zrobimy, w końcu jestem poszkodowany, zniszczyłeś mi rower i podarłeś szorty”. On mówi: „ok, dam ci 20 dolców za szorty i naprawię rower”. No i tak to... Tacy właśnie są Amerykanie. A to, że prawie zostałem inwalidą, to ich nie obchodzi. No i zgodziłem się, co miałem zrobić. On pojechał, a ja postanowiłem powoli iść do pracy pieszo. Ale wtedy przyjechał Wiktor (mój poprzedni szef od malowania), z którym już zdążyliśmy się zaprzyjaźnić, i powiedział mi, że trzeba jechać do szpitala i „wycisnąć” kasę z tego p..ara, który bezczelnie mnie „podciął”. Na początku trochę bałem się jechać do szpitala przez te astronomiczne kwoty za leczenie. Pomyślałem: kto za to zapłaci? Ale skoro Wiktor nalegał, żeby tam pojechać i mówił, że pomoże „wycisnąć” kasę z tego dupka, to się zgodziłem. W końcu miałem własne ubezpieczenie, tak wtedy myślałem. Okazało się, że na próżno. Przyjechaliśmy do szpitala, weszliśmy do środka, kumpel prowadził mnie pod rękę. W końcu byłem „chory”. Zarejestrowali mnie i zawieźli na salę, gdzie kazali czekać na pielęgniarkę. Przyszła jedna pielęgniarka, potem druga, wszystkie pytały o różne rzeczy. No to im odpowiadałem: „o, tak, bardzo boli mnie noga, ręka i głowa”. Oczywiście trochę przesadzałem, ale myślę, że miałem do tego pełne prawo. W rezultacie zbadali mnie i zawieźli na rentgen i rezonans. Zrobili mi 20 zdjęć całego ciała i powiedzieli, że nie mam złamań. To już było dobrze. Potem przepisali mi 20 tabletek tramadolu i wysłali do domu. Pojechaliśmy do apteki i uczciwie kupiłem swój tramadol, chociaż nie zamierzałem go pić. Wiktor obiecał pomóc z prawnikiem, który miał mi pomóc „wycisnąć” kasę na leczenie i odszkodowanie moralne od tego, kto mnie potrącił. Ale ponieważ była sobota, postanowiłem poczekać do poniedziałku, żeby zadzwonić do prawnika. No i ubezpieczenie. Czekając do poniedziałku, zadzwoniłem do prawnika, którego polecił mi Wiktor, i opowiedziałem mu, co się stało. Powiedział mi, że niestety nie może pomóc, bo byłem w szpitalu tylko jeden dzień. A oni pomagają ludziom, którzy byli tam przynajmniej 3 dni. No, ok. Nie to nie, pomyślałem. Przecież mam własne ubezpieczenie. Zadzwoniłem do swojej firmy ubezpieczeniowej, opowiedziałem o zdarzeniu. A ich odpowiedź mnie po prostu dobiła. Okazuje się, że jazda na rowerze to „uprawianie sportów aktywnych” i nie jest to zdarzenie ubezpieczeniowe. Ale kobieta, która ze mną rozmawiała przez telefon, obiecała zapytać jeszcze raz swojego menedżera o mój przypadek. Po dwóch dniach przyszła od nich odpowiedź: „Szanowny Panie Wiktorze, otrzymaliśmy oficjalną odpowiedź od Firmy Ubezpieczeniowej, że przypadek uznano za nieubezpieczeniowy. W związku z tym zalecamy samodzielne opłacenie rachunków. Z poważaniem, Koordynator dyżurny, Olga Litwinienko.” Po dwó