Oʻral: Sayohat qo‘llanmasi, narxlar va bepul uy-joy · 2026

OOOralbek Otegulov29-noy, 2015O'qish

Amerika hamma uchun yaratilgan va u qiziqarli narsalarga boy. U yerda xohlaganingizcha yashashingiz mumkin. Albatta, Amerika qonunlari doirasida. Sizning huquq va burchlaringiz bor. Agar siz 21 yoshdan kichik bo'lsangiz, spirtli ichimliklar icha olmaysiz. Bu Federal qonun bilan taqiqlangan. Amerikaga qilgan sayohatim davomida dunyoning turli burchaklaridan ko'plab do'stlar orttirdim. Do'stlarimning aksariyati Bolgariya, Ukraina, Moldova, Ruminiya va Turkiyadan va hokazo. Biz hali ham aloqadamiz. Ularning ba'zilari meni o'z yurtlariga taklif qilishdi. Men ular haqida biror narsa yozishga qaror qildim. Rehoboth Beachda uchratgan birinchi odam Mirela Balan edi – yordamchi bolqonlik qiz. U juda do'stona, aqlli, jozibali, chiroyli va ziyrak. U Ruminiyadan va bir necha yildan beri Amerikada yashaydi. Men Corner Grille'da oshxona yordamchisi bo'lib ishlaganimda, u ham u yerda ofitsiant bo'lib ishlagan. U haqiqatan ham yaxshi inson va haqiqiy do'st. Men uni yana ko'rishni orzu qilaman va orzuim bir kun albatta amalga oshishiga ishonaman... Rehoboth Beach dunyoning turli burchaklaridan kelgan talabalar bilan to'la. Ko'pchilik bilan ko'chada, avtobuslarda, cherkovlarda tanishamiz. Keyingi tanishgan do'stlarim Bolgariyadan Monika Mageranova va Didi Iliyeva bo'ldi. Biz Walmart supermarketiga ketayotganimizda tanishdik. Monika menga telefon tanlashda yordam berdi. Ungacha 3-4 kun telefonsiz yurdim. Ha, telefonsiz yurish ham oson ish emas ekan. Shu payt hayotimiz mobil telefonga butunlay bog'lanib qolganini tushundim. O'z yurtimizda bo'lsak, biror narsa bo'lsa, darrov telefonga yuguramiz. Shu odatim bo'yicha men ham cho'ntagimdagi telefonga qo'l uzatdim, qo'limga oldim va ekranga qaraganimdan keyingina u yerda menga yordam bera olmasligini tushundim. Faqat o'shanda uyg'ondim. Atrofimda odamlar ko'p bo'lsa-da, o'zimni yolg'iz his qildim. U yerda haqiqatan ham hech kimim yo'q edi. Hatto internetga kirish uchun Wi-Fi'li telefonim ham yo'q edi. Boshqalarning qo'lida hech bo'lmaganda shu telefonlar bor edi. Menda esa umuman hech narsa yo'q edi. Yillar davomida o'rgangan fransuz tilimning bunday foydasi bo'lmadi. Qo'limdagi yagona qurolim ingliz tili edi. Shu lahzadan boshlab bu juda kuchli qurol ekanligini tushundim. Bu qurolni erkin egallaganimdagina hayotim yaxshilandi. Ha, ingliz tili haqiqatan ham dunyodagi eng qudratli qurol. Agar har bir qozoq bolasi bu qurolni mukammal egallasa, hech qanday dushman bizni yenga olmaydi. Amerikada ko'plab odamlar bilan tanishdim. Ularning hammasi haqida alohida yozishning iloji yo'q. Ulardan eng e'tiborga loyiqlarini qisqacha eslatib o'tmoqchiman. Men uchun alohida taassurot qoldirgan odamlardan biri kosovolik qiz Arjeta Zabeli edi. Men u bilan 2014-yil 20-avgustda Pensilvaniya shtatiga borganimda tanishdim. - Hi! - Hi! - What’s your name? - Arjeta. - Oralbek. - Nice to meet you! - Nice to meet you too! Where are you from? - Kosova. - Kosova? Oh, really? - Yes… Do you know Kosova? - Yes, I know Kosova. - Where is it? - It’s in Balkan Peninsula. Between Serbia, Albania, Montenegro and Macedonia. U hayron bo'lib dedi: "Siz Kosovoni biladigan birinchi odamsiz. Bu yerda hech kim Kosovoni bilmaydi". - Men bilaman. Bu yangi davlat... Shuning uchun ko'pchilik bu haqda bilmaydi. - Kosovani qayerdan bilasiz? - Men siyosatni yoqtiraman. Prezidentingiz Ibrohimni bilaman... (familiyasini eslay olmadim) - Ibrohim? Prezidentimiz ayol... - Bilaman. Birinchi prezidentingiz... Familiyasi kim edi...? - Ibrohim Rugovani nazarda tutyapsizmi? - Ha! Ibrohim Rugova. U juda yaxshi inson edi... U Ibrohim Rugova haqida ham bilishimni bilgach, juda hayron qoldi. Chunki 1991-yilda mustaqillikka erishgan Qozog'iston haqida ham Amerikada ko'pchilik unchalik bilmaydi, 2008-yilda mustaqillikka erishgan Kosovo haqida gapirmasa ham bo'ladi. Agar bilsalar ham, faqat kinolardan bilishadi. Ha, Ibrohim Rugova haqiqatan ham yaxshi inson edi. Lekin u o'z yurtining mustaqilligini ko'ra olmadi. Mustaqillikdan 2 yil oldin, 2006-yilda 61 yoshida vafo

OOOralbek Otegulov21-dek, 2014O'qish

Orzuimning kuchi meni har doim oldinga yetaklaydi. Orzuim meni har doim oldinga undaydi! (blogning rus tilidagi to'liq tarjimasi - matn oxiriga qarang) «Hayotda tanlagan yo'lingizda dadil davom eting. Unga imkon qadar sodiq qoling. Shundagina muvaffaqiyatga erishasiz» Margaret Tetcher (1925-2013). Buyuk Britaniyaning sobiq bosh vaziri. 25 may 2014 yil. Mahalliy vaqt bilan 16:44. Venetsiyadan uchib chiqqan «AZ7616» raqamli italyan samolyoti aeroportga qo'ndi. Samolyotdan tushishimiz bilan odamlar oqimi bilan birga ro'yxatdan o'tish joyiga qarab oqdik. Atrofga qaraymiz, keyin bir-birimizga qaraymiz. Turli tillarda gaplashadigan odamlar. Biz oldimizdagi odamlarga ergashib, oldinga qarab harakatlanishda davom etdik. Hali ham hech narsaga ishona olmayapman. Go'yo tush ko'rayotgandekman. Bir payt hujjatlarni tekshirish joyiga yetib keldik. Bojxona xodimi pasportimga Amerika muhrini bosganidan keyingina uzoq vaqt kutgan orzuim amalga oshganini his qildim. Ha, men haqiqatan ham Amerikadaman! Bu bino – ajoyib Jon F. Kennedi aeroporti. Aeroportdan yer osti yo'li bilan Manxettendagi 42-ko'chaga qarab ketayotgan edik. Yo'l davomida shu paytgacha bo'lgan hayot yo'limning tasvirlari navbatma-navbat ko'z o'ngimda gavdalana boshladi. Hozir hammasini so'z bilan aytish juda oson, lekin bularning hammasi qanday boshlandi?... Men, Oralbek-bey Jubanaliuli Otegulov, guvohi bo'lganim, taniganim va haqiqat deb qabul qilgan narsalarni qo'limdan kelgancha boricha bayon etishga harakat qilaman... Bundan roppa-rosa 12 yil oldin hayotimni tubdan o'zgartirgan bir voqea yuz berdi. O'sha paytda men 4-sinfda o'qirdim. Bor-yo'g'i 10 yoshda edim. Uyda yo'qolgan qandaydir qimmatli hujjat polning tagiga tushib ketgan bo'lsa kerak degan taxmin bilan uydagi polni ochib qaradik. Hujjat topilmadi, lekin uzoq yillar davomida polning tagida yotib, sichqonlar kemirib tashlagan narsa topildi. Ustini artib o'qib ko'rsam, 1964-yilda chiqarilgan «SSSR tarixi darsligining xaritasi» ekan. Ya'ni Atlas. O'sha Atlas mening yaqin do'stimga aylandi. O'sha xarita tufayli dunyoni tanidim. Shunday qilib, menda xaritadan tanigan dunyo mamlakatlarini o'z ko'zim bilan ko'rish orzusi paydo bo'ldi. Keyin katta-katta atlaslar sotib olib, dunyo mamlakatlari tarixini o'qiy boshladim. Kelajakda bularning hammasi o'zimga katta yordam bo'lishini o'sha paytlarda sezgan bo'lsam kerak, balki... 11 yoshimda dunyo haqidagi geografik tushuncham shakllandi. Dunyoning istalgan mamlakatini bir zumda xaritadan topib bera oladigan bo'ldim. Shunga qaramay, dunyoni faqat xaritadan yoki kitobdan tanish kamlik qiladi. Buning uchun o'sha mamlakatga sayohat qilib, madaniyati, an'analari, hayot ritmi bilan tanishish kerak. Bularning hammasiga erishish uchun esa, albatta, tilni bilish kerak. Shu maqsadda 9-sinfni bitirishi bilan kollejga yo'l oldim. Kollejda 4 yil o'qib, bitirganimdan so'ng universitetga kirdim. Birinchi yili Work and Travel bilan Amerikaga bormoqchi bo'lib, Aktobedagi AKEAK agentligiga hujjatlarimni topshirdim. Ota-onam menga ruxsat va pulni ehtiyotsizlik bilan berib qo'yishdi. Berishdi-yu, lekin ich-ichidan mening bu fikrimdan qaytishimni xohlashardi. Men buni, albatta, sezib yurardim. Sezsam ham, olgan yo'limdan qaytmadim. Bir qarashda hammasi yaxshi ketayotgandek edi, lekin hammasi men kutgandan butunlay boshqacha bo'lib chiqdi. Bizga hech narsani ochiq tushuntirishmasdi. Hammasini o'zlari qilishardi. Biz faqat imzo qo'yardik. Yuqoridagi qandaydir tushunmovchilikdan, balki kelishmovchilikdan biz Amerikaga bora olmay qoldik. Keyin tushundik, bizning Job offer-larimiz tasdiqlanmagan ekan. Shunday qilib, umidlarim puchga chiqib, butun yoz «American dream» deb uyda yotdim. Aktobedan 15 kishi qolib ketdik. Keyin pullarimizni zo'rg'a qaytarib oldik. Keyingi yili nima bo'lsa ham boraman degan qarorga keldim. Yotoqxonamga Amerikaning katta xaritasini ilib qo'yib, har kuni ertalab uyg'onganimda birinchi so'zimni o'sha xaritaga yo'naltirardim: «Amerika! Men senga nima bo'lsa ham boraman»! Shunday qilib

MMarinaMarina_Nagibina · 17-sen, 2011O'qish

San-Diegoda atigi ikki kun qoldim va kechqurun yana avtobusga o'tirdim, ertalab esa Las-Vegasga yetib keldim. To'g'ridan-to'g'ri avtobus qatnovi yo'qligi sababli Los-Anjelesda boshqa avtobusga o'tirishga to'g'ri keldi. LA stansiyasida Las-Vegasga ketmoqchi bo'lganlar juda ko'p edi va men chiptalarni tekshiradigan eshik oldida turganimda, avtobusda joy qolmaganini aytishdi. Men hayron qoldim... rejam bo'yicha ertalab soat 6 da Las-Vegasda bo'lishim kerak edi, endi esa qachon va qanday yetib borishim noma'lum... jadvalda keyingi avtobus ham yo'q edi. Haydovchidan nima qilish kerakligini so'ramoqchi edim, u ayol kishi edi, u juda jahli chiqib, o'z ishini qanday qilishni o'rgatmasligimni aytib baqira boshladi. Ammo oxirida hammasi yaxshi bo'ldi va avtobusga chiqish uchun yana bir nechta joy topildi. Las-Vegasga yetib kelganimda, stansiyada meni ogohlantirishdi, yolg'iz qiz bo'lganim uchun ehtiyot bo'lishimni aytishdi. Shahar avtobusi bekatiga yetib oldim va yarim soat kutdim. Las-Vegasda avtobus qatnovi yaxshi rivojlangan, lekin yagona va katta kamchiligi shundaki, avtobuslar har 20 daqiqada qatnaydi. Manzilga yetib borganimda, joylar to'lib qolganini va ro'yxatga olish uchun kamida ertalab soat 10 gacha kutishimni so'rashdi (resepshendagi yigit juda yaxshi chiqdi). Kayfiyatim yo'qligi uchun hech qayerga bormadim, tashqaridagi o'rindiqda o'tirdim va bir erkak tanishmoqchi bo'ldi... u ham o'sha yerda tunab qolayotgan ekan... gaplashib ketdik... va men u hamma narsani yaxshi biladi deb o'ylab, Kanyonga chipta sotib olishda yordam berishini so'radim. Oxirida u aniq bilmasdi, lekin o'tkinchilardan so'rab, chipta sotiladigan joyga yetib oldik va men ertasi kungi avtobus safari uchun chipta sotib oldim (100 dollarga). Ertalab meni olib ketishlarini aytishdi. Shundan so'ng xostelga qaytdim... u yerda yashash juda arzon ekan... men bir kishilik xonaga buyurtma berdim... boshqa variant ham yo'q edi. Xonaga joylashdim, u yerda ikki kishilik karavot bor edi, agar kimdir bilan sayohat qilganimda yanada arzonroq tushardi, televizor ham bor edi... lekin men yoz bo'yi televizor ko'rmagan odam bo'lsam ham, unga unchalik qiziqmadim. O'zimni tartibga keltirdim va butun kun uxladim, chunki kuchim qolmagandi. Mening maqsadim Las-Vegas emas, Kanyon edi... u yerga kompaniya bilan va 21 yoshdan keyin borish kerak, shunda to'liq dam olish mumkin. Ertasi kuni Kanyonga bordim, yarim kun yo'lda o'tdi, kim qaysi qismni ko'rishga borishini aniqlaguncha... keyin kino ko'rdik, keyin bir nuqtada bir soat, keyin boshqasida bir soat... va keyin ortga yo'l. Keyingi kun va kechqurun esa Las-Vegasni tomosha qildim. Sayr qildim, favvoralardan zavqlandim. Keyin esa Vashingtonga samolyot. Shunday qilib, agar sizga Amerika bo'ylab sayohat qilishda biron bir ma'lumot yoki yordam kerak bo'lsa, shaxsiy xabarlarga yozing.

UUSAblogi · 5-okt, 2009O'qish

..Hech qachon o'zingiz tanimagan odam bilan yashashga rozi bo'lmang!!! Sizga maslahatim! "Bepul" so'zi odatda chaqiradi va o'ziga tortadi, miyani gipnoz qiladi va jalb qiladi... taslim bo'lmang! Nega deb so'raysizmi? Hozir aytib beraman.. Umuman olganda, biz Mario bilan yashashimiz kerak edi.. u yaxshi odamga o'xshaydi.. restorandagi hamma uni ishchi sifatida maqtaydi.. o'z tajribamdan shuni ayta olamanki, u juda aqldan ozgan, doimo quvnoq... va keyinchalik ma'lum bo'lishicha, doimo mast... O'sha kuni barcha narsalarimiz xosteldan ishga, restoranga yana bir bor olib kelindi.. kunduzi hamma narsani kelishib olgandik (aytgancha, Mario ingliz tilida gapirmaydi - bu ham bizni ogohlantirishi kerak edi!! lekin yo'q..), va shunday qilib, kechqurun, ish kunidan keyin dugonam bilan restoranimizda uchrashishga, Mario ishni tugatishini kutishga (bizda har xil jadval bor edi) va go'yoki "uyga" ketishga kelishib oldik... aytgancha, kechqurun qayerda qolishingizni bilmaslik hissi juda g'alati... sizda shunday bo'lganmi? bizda - ha.. .. Mario qora "Lexus"ga ega va tormozlari umuman yo'q.. (mashinada emas, unda=) ) biz bo'lajak qo'shnimiz haqida Reynadan ma'lumot oldik - u bizga o'zimizni provokatsion tutmaslikni va umuman ehtiyot bo'lishni maslahat berdi - u yolg'iz erkak, kim biladi deysiz.. va ingliz tilida gapirmaydi, agar biror narsa bo'lsa, bir-birimizni tushuna olmaymiz... lekin u u yerda ikki yildan beri ishlaydi, bitta ham shikoyat yo'q.. lekin bu ish.. hayotda qandayligini kim biladi?? umuman olganda, kechqurunga kelib biz juda qo'rqib ketdik... uning mashinasiga o'tirishimiz kerak bo'lgan lahza keldi.. ikkalamiz ham orqa o'rindiqqa o'tirishimiz odobsizlik, shuning uchun men u bilan o'tirishga majbur bo'ldim.. (Nadya uni umuman tanimasdi, lekin biz u bilan bir restoranda ishlaymiz..) mana.. umuman olganda, keyin boshlandi... yigitning boshi umuman ishlamaydi... musiqani baland ovozda yoqib, menga ispan tilida (yoki ingliz tilida?? aksenti bilan tushunib bo'lmaydi..) bir narsalarni baqirmoqda, men esa igna ustida o'tirgandekman, qimirlashga qo'rqaman - birdan noto'g'ri tushunib qolsa.. Nadya orqadan menga kamroq jilmayishimni baqirmoqda.. oxirida tasavvur qiling: Mario menga bir narsalarni aytib bermoqchi, men esa yovvoyi yuz ifodasi bilan (jilmayish mumkin emas!) derazadan tashqariga qarab o'tiribman..=)) qandaydir tarzda, umuman olganda, yetib keldik.. u katta uyda kvartira ijaraga oladi, uy - hashamatli, hatto basseyn ham bor, kvartira kichkina, lekin zo'r: plazmali televizor, bar, hatto trenajyorlar ham! oshxona, vanna, divan va shift ostida karavot (aftidan, u yerda odatda uning qizlari uxlaydi)! va yana balkon: shezlonglar, tuvakdagi palmalar va basseyn hamda qandaydir ko'rfazga ajoyib manzara.. juda zo'r, ayniqsa xosteldan keyin.. shunday qilib, bu joyda ikki narsaga to'xtalish kerak: birinchidan, bar, ikkinchidan, men kubaliklar haqida aytib berishga va'da bergandim.. kubaliklardan boshlayman.. odamlar juda mehmondo'st va har tomonlama yoqimli.. oxirgi narsasini siz bilan bo'lishishga tayyor, siz uchun hamma narsaga tayyor.. Mario darhol bizga hamma narsasi bizniki ekanligini aytdi.. keyinroq biroz ko'proq aytib beraman, hozir biz uchun faqat shu lahza muhim... va endi bar haqida.. uyga kirishimiz bilan Mario darhol bar tomon yo'l oldi, qandaydir kokteyl aralashtirdi (ma'lum bo'lishicha, u ilgari barmen bo'lib ishlagan..) va bizni shaharga olib borishni taklif qildi (hali erta edi, biz esa imkoniyatdan foydalanib, Miami Beach'da ikkinchi ish qidirmoqchi edik).. mast holatda rulga o'tirmaslik kerakligi haqidagi barcha ishoralar unga ta'sir qilmadi.. va mana biz u bilan qayergadir ketyapmiz.. keyinroq ma'lum bo'lishicha, u bizni (!) klubga (biz 21 yoshga to'lmaganmiz!!) olib bormoqchi va do'stlari bilan tanishtirmoqchi ekan! klub eshigi oldida biz unga boshqa rejalarimiz borligini, hozircha shu yerda sayr qilib, ish qidirishimizni, u esa keyinroq bizni olib ketishini, biz unga qo'ng'iroq qilishimizni qandaydir tushuntirdik.. ke

OOOralbek Otegulov21-dek, 2014O'qish

Арманымның күші – әрқашан да мені алға жетелейді. Моя мечта всегда продвигает меня вперед! (полный перевод блога на русский - см. в конце текста) «Өмірде ұстанған бағытыңызды батыл жалғастырыңыз. Мейілінше оған адал болыңыз. Сонда ғана сіз табысқа жетесіз» Маргатер Тэтчер (1925-2013). Ұлыбритания экс-премьер-министрі. 25 мамыр. 2014 – жыл. Жергілікті уақыт түскі 4.44. Венециядан ұшып шыққан «AZ7616» номерлі итальян ұшағы әуежайға келіп қонды. Ұшақтан шыға салысымен қалың адамдар нөпірімен тіркеуге қарай ағылдық. Айналамызға қараймыз, сосын бір-бірімізге қараймыз. Сан алуан тілде сөйлейтін адамдар. Алдымыздағы адамдардың соңынан еріп, алға қарай жылжи бердік. Әлі ештеңеге сене алар емеспін. Түс көріп жатырғандаймын. Бір кезде құжат тексеруге де жеттік. Кеден офицері төлқұжатыма Американың мөрін қойғаннан кейін ғана, ұзақ уақыт бойы күткен арманымның орындалғанын сезіндім. Иә, мен расымен де Америкада екенмін! Бұл ғимарат – таңғажайып Джон Ф. Кеннеди әуежайы. Әуежайдан жерасты жолымен Мэнхэттендегі 42-ші көшені бағытқа алып тартып бара жаттық. Жол бойы осыған дейінгі өмір жолымның бейнелері кезекпен-кезек келе бастады. Қазір бәрін сөзбен айта салу тіпті оңай, алайда мұның бәрі қалай басталды?... Мен Оралбек -бей Жұбаналыұлы Өтеғұлов, өзім куә болған, таныған, һәм шындық деп қабылған дүниелерді шамам жеткенше қаз-қалпында баяндап көрейін... Осыдан тура 12 жыл бұрын менің өмірімді түбегейлі өзгерткен бір оқиға болды. Ол кезде мен 4 - сыныпта оқитынмын. Бар болғаны 10-ақ жаста едім. Үйде жоғалған әлдебір құнды құжат еденнің астына түсіп кетіпті-міс деген жорамалмен үйдегі еденнің астын ашып қарадық. Құжат табылмады, алайда ұзақ жылдар бойы еденнің астында жатып, тышқандар түтіп тастаған әлдеңе табылды. Шыңын сүртіп оқып қарасам, 1964 – жылы шығарылған «КСРО тарихы оқулығының картасы» екен. Яғни Атлас. Сол Атлас менің жақын досыма айналды. Сол картаның арқасында әлемді таныдым. Осылайша менде картадан таныған әлем елдерін өз көзіммен көрсем деген арман пайда болды. Кейін үлкен-үлкен атластар сатып алып, әлем елдерінің тарихын оқи бастадым. Болашақта мұның бәрі өзіме үлкен көмек болатын сол кездерде сезген де шығармын, бәлкім... 11 жасымда менің әлем туралы географиялық түсінігім қалыптасты. Әлемнің кез-келген елін әп сәтте-ақ картадан тауып бере алатын болдым. Дегенмен де, әлемді тек картадан, не болмаса кітаптан тану аздық етеді. Ол үшін сол елге саяхат жасап, мәдениетімен, дәстүрімен, өмір ырғағымен танысу керек. Ал мұның бәріне қол жеткізу үшін әлбетте, тілді білу керек. Осы мақсатпен 9 – сыныпты бітіре салысымен колледжге тарттым. Колледжде 4 жыл оқып, бітірген соң университетке түстім. Алғашқы жылы Work and Travel-мен Америкаға бармақ болып Ақтөбедегі АКЕАК деген агенттікке құжаттарымды тапсырдым. Ата-анам маған рұқсат пен ақшаны абайсызда беріп қойды. Беріп алды да, іштей менің бұл ойымнан айнығанымды қалап жүрді. Мен мұны әрине сезіп жүрдім. Сезсем де алған бетімнен қайтпадым. Бір қарағанда бәрі жақсы сияқты болып келе жатырғандай еді, алайда бәрі де мен күткеннен мүлде басқаша болып шықты. Бізге ештеңені де ашып түсіндірмейтін. Бәрін өздері жасайтын. Біз тек қол қоятынбыз. Жоғарғы жақтағы әлдебір түсінбеушіліктен, бәлкім келіспеушіліктен біз Америкаға бара алмай қалып қойдық. Кейін түсіндік, біздің Job offer-леріміз бекітілмеген екен. Сөйтіп салым суға кетіп, жаз бойы «American dream» болып үйде жаттым. Ақтөбеден 15 адам қалып қойдық. Кейін ақшаларымызды әзер дегенде қайтарып алдық. Келесі жылы қайтсем де барамын деген ойға бекіндім. Жатын бөлмеме Американың үлкен картасын іліп қойып, күнде таңертең оянғанда алғашқы сөзімді сол картаға бағыттайтынмын: «Америка! Мен саған қайтсем де барамын»! Сөйтіп келесі жылы АКЕАК ол бағдарламаны жауып тастады. Мен тағы бір агенттік Inter Exchange-дің бар екенін білдім. Осылайша Америкаға қайтадан талпындым. Процесс аса құпия жағдайда жүрді. Бұл туралы мүлде ешкім, группаластарым, тіпті ата-анам да білген жоқ. Былтырғы берген ақшаны үйге қайтармай өзімде алып қалғанмын. Жасырын түрде Астан