Oʻral: Sayohat qo‘llanmasi, narxlar va bepul uy-joy · 2026

OOOralbek Otegulovjohnfkennedy · 29-noy, 2015O'qish

Amerika hamma uchun yaratilgan va u qiziqarli narsalarga boy. U yerda xohlaganingizcha yashashingiz mumkin. Albatta, Amerika qonunlari doirasida. Sizning huquq va burchlaringiz bor. Agar siz 21 yoshdan kichik bo'lsangiz, spirtli ichimliklar icha olmaysiz. Bu Federal qonun bilan taqiqlangan. Amerikaga qilgan sayohatim davomida dunyoning turli burchaklaridan ko'plab do'stlar orttirdim. Do'stlarimning aksariyati Bolgariya, Ukraina, Moldova, Ruminiya va Turkiyadan va hokazo. Biz hali ham aloqadamiz. Ularning ba'zilari meni o'z yurtlariga taklif qilishdi. Men ular haqida biror narsa yozishga qaror qildim. Rehoboth Beachda uchratgan birinchi odam Mirela Balan edi – yordamchi bolqonlik qiz. U juda do'stona, aqlli, jozibali, chiroyli va ziyrak. U Ruminiyadan va bir necha yildan beri Amerikada yashaydi. Men Corner Grille'da oshxona yordamchisi bo'lib ishlaganimda, u ham u yerda ofitsiant bo'lib ishlagan. U haqiqatan ham yaxshi inson va haqiqiy do'st. Men uni yana ko'rishni orzu qilaman va orzuim bir kun albatta amalga oshishiga ishonaman... Rehoboth Beach dunyoning turli burchaklaridan kelgan talabalar bilan to'la. Ko'pchilik bilan ko'chada, avtobuslarda, cherkovlarda tanishamiz. Keyingi tanishgan do'stlarim Bolgariyadan Monika Mageranova va Didi Iliyeva bo'ldi. Biz Walmart supermarketiga ketayotganimizda tanishdik. Monika menga telefon tanlashda yordam berdi. Ungacha 3-4 kun telefonsiz yurdim. Ha, telefonsiz yurish ham oson ish emas ekan. Shu payt hayotimiz mobil telefonga butunlay bog'lanib qolganini tushundim. O'z yurtimizda bo'lsak, biror narsa bo'lsa, darrov telefonga yuguramiz. Shu odatim bo'yicha men ham cho'ntagimdagi telefonga qo'l uzatdim, qo'limga oldim va ekranga qaraganimdan keyingina u yerda menga yordam bera olmasligini tushundim. Faqat o'shanda uyg'ondim. Atrofimda odamlar ko'p bo'lsa-da, o'zimni yolg'iz his qildim. U yerda haqiqatan ham hech kimim yo'q edi. Hatto internetga kirish uchun Wi-Fi'li telefonim ham yo'q edi. Boshqalarning qo'lida hech bo'lmaganda shu telefonlar bor edi. Menda esa umuman hech narsa yo'q edi. Yillar davomida o'rgangan fransuz tilimning bunday foydasi bo'lmadi. Qo'limdagi yagona qurolim ingliz tili edi. Shu lahzadan boshlab bu juda kuchli qurol ekanligini tushundim. Bu qurolni erkin egallaganimdagina hayotim yaxshilandi. Ha, ingliz tili haqiqatan ham dunyodagi eng qudratli qurol. Agar har bir qozoq bolasi bu qurolni mukammal egallasa, hech qanday dushman bizni yenga olmaydi. Amerikada ko'plab odamlar bilan tanishdim. Ularning hammasi haqida alohida yozishning iloji yo'q. Ulardan eng e'tiborga loyiqlarini qisqacha eslatib o'tmoqchiman. Men uchun alohida taassurot qoldirgan odamlardan biri kosovolik qiz Arjeta Zabeli edi. Men u bilan 2014-yil 20-avgustda Pensilvaniya shtatiga borganimda tanishdim. - Hi! - Hi! - What’s your name? - Arjeta. - Oralbek. - Nice to meet you! - Nice to meet you too! Where are you from? - Kosova. - Kosova? Oh, really? - Yes… Do you know Kosova? - Yes, I know Kosova. - Where is it? - It’s in Balkan Peninsula. Between Serbia, Albania, Montenegro and Macedonia. U hayron bo'lib dedi: "Siz Kosovoni biladigan birinchi odamsiz. Bu yerda hech kim Kosovoni bilmaydi". - Men bilaman. Bu yangi davlat... Shuning uchun ko'pchilik bu haqda bilmaydi. - Kosovani qayerdan bilasiz? - Men siyosatni yoqtiraman. Prezidentingiz Ibrohimni bilaman... (familiyasini eslay olmadim) - Ibrohim? Prezidentimiz ayol... - Bilaman. Birinchi prezidentingiz... Familiyasi kim edi...? - Ibrohim Rugovani nazarda tutyapsizmi? - Ha! Ibrohim Rugova. U juda yaxshi inson edi... U Ibrohim Rugova haqida ham bilishimni bilgach, juda hayron qoldi. Chunki 1991-yilda mustaqillikka erishgan Qozog'iston haqida ham Amerikada ko'pchilik unchalik bilmaydi, 2008-yilda mustaqillikka erishgan Kosovo haqida gapirmasa ham bo'ladi. Agar bilsalar ham, faqat kinolardan bilishadi. Ha, Ibrohim Rugova haqiqatan ham yaxshi inson edi. Lekin u o'z yurtining mustaqilligini ko'ra olmadi. Mustaqillikdan 2 yil oldin, 2006-yilda 61 yoshida vafo

OOOralbek Otegulovjohnfkennedy · 21-dek, 2014O'qish

Orzuimning kuchi meni har doim oldinga yetaklaydi. Orzuim meni har doim oldinga undaydi! (blogning rus tilidagi to'liq tarjimasi - matn oxiriga qarang) «Hayotda tanlagan yo'lingizda dadil davom eting. Unga imkon qadar sodiq qoling. Shundagina muvaffaqiyatga erishasiz» Margaret Tetcher (1925-2013). Buyuk Britaniyaning sobiq bosh vaziri. 25 may 2014 yil. Mahalliy vaqt bilan 16:44. Venetsiyadan uchib chiqqan «AZ7616» raqamli italyan samolyoti aeroportga qo'ndi. Samolyotdan tushishimiz bilan odamlar oqimi bilan birga ro'yxatdan o'tish joyiga qarab oqdik. Atrofga qaraymiz, keyin bir-birimizga qaraymiz. Turli tillarda gaplashadigan odamlar. Biz oldimizdagi odamlarga ergashib, oldinga qarab harakatlanishda davom etdik. Hali ham hech narsaga ishona olmayapman. Go'yo tush ko'rayotgandekman. Bir payt hujjatlarni tekshirish joyiga yetib keldik. Bojxona xodimi pasportimga Amerika muhrini bosganidan keyingina uzoq vaqt kutgan orzuim amalga oshganini his qildim. Ha, men haqiqatan ham Amerikadaman! Bu bino – ajoyib Jon F. Kennedi aeroporti. Aeroportdan yer osti yo'li bilan Manxettendagi 42-ko'chaga qarab ketayotgan edik. Yo'l davomida shu paytgacha bo'lgan hayot yo'limning tasvirlari navbatma-navbat ko'z o'ngimda gavdalana boshladi. Hozir hammasini so'z bilan aytish juda oson, lekin bularning hammasi qanday boshlandi?... Men, Oralbek-bey Jubanaliuli Otegulov, guvohi bo'lganim, taniganim va haqiqat deb qabul qilgan narsalarni qo'limdan kelgancha boricha bayon etishga harakat qilaman... Bundan roppa-rosa 12 yil oldin hayotimni tubdan o'zgartirgan bir voqea yuz berdi. O'sha paytda men 4-sinfda o'qirdim. Bor-yo'g'i 10 yoshda edim. Uyda yo'qolgan qandaydir qimmatli hujjat polning tagiga tushib ketgan bo'lsa kerak degan taxmin bilan uydagi polni ochib qaradik. Hujjat topilmadi, lekin uzoq yillar davomida polning tagida yotib, sichqonlar kemirib tashlagan narsa topildi. Ustini artib o'qib ko'rsam, 1964-yilda chiqarilgan «SSSR tarixi darsligining xaritasi» ekan. Ya'ni Atlas. O'sha Atlas mening yaqin do'stimga aylandi. O'sha xarita tufayli dunyoni tanidim. Shunday qilib, menda xaritadan tanigan dunyo mamlakatlarini o'z ko'zim bilan ko'rish orzusi paydo bo'ldi. Keyin katta-katta atlaslar sotib olib, dunyo mamlakatlari tarixini o'qiy boshladim. Kelajakda bularning hammasi o'zimga katta yordam bo'lishini o'sha paytlarda sezgan bo'lsam kerak, balki... 11 yoshimda dunyo haqidagi geografik tushuncham shakllandi. Dunyoning istalgan mamlakatini bir zumda xaritadan topib bera oladigan bo'ldim. Shunga qaramay, dunyoni faqat xaritadan yoki kitobdan tanish kamlik qiladi. Buning uchun o'sha mamlakatga sayohat qilib, madaniyati, an'analari, hayot ritmi bilan tanishish kerak. Bularning hammasiga erishish uchun esa, albatta, tilni bilish kerak. Shu maqsadda 9-sinfni bitirishi bilan kollejga yo'l oldim. Kollejda 4 yil o'qib, bitirganimdan so'ng universitetga kirdim. Birinchi yili Work and Travel bilan Amerikaga bormoqchi bo'lib, Aktobedagi AKEAK agentligiga hujjatlarimni topshirdim. Ota-onam menga ruxsat va pulni ehtiyotsizlik bilan berib qo'yishdi. Berishdi-yu, lekin ich-ichidan mening bu fikrimdan qaytishimni xohlashardi. Men buni, albatta, sezib yurardim. Sezsam ham, olgan yo'limdan qaytmadim. Bir qarashda hammasi yaxshi ketayotgandek edi, lekin hammasi men kutgandan butunlay boshqacha bo'lib chiqdi. Bizga hech narsani ochiq tushuntirishmasdi. Hammasini o'zlari qilishardi. Biz faqat imzo qo'yardik. Yuqoridagi qandaydir tushunmovchilikdan, balki kelishmovchilikdan biz Amerikaga bora olmay qoldik. Keyin tushundik, bizning Job offer-larimiz tasdiqlanmagan ekan. Shunday qilib, umidlarim puchga chiqib, butun yoz «American dream» deb uyda yotdim. Aktobedan 15 kishi qolib ketdik. Keyin pullarimizni zo'rg'a qaytarib oldik. Keyingi yili nima bo'lsa ham boraman degan qarorga keldim. Yotoqxonamga Amerikaning katta xaritasini ilib qo'yib, har kuni ertalab uyg'onganimda birinchi so'zimni o'sha xaritaga yo'naltirardim: «Amerika! Men senga nima bo'lsa ham boraman»! Shunday qilib

MMarinaMarina_Nagibina · 17-sen, 2011O'qish

San-Diegoda atigi ikki kun qoldim va kechqurun yana avtobusga o'tirdim, ertalab esa Las-Vegasga yetib keldim. To'g'ridan-to'g'ri avtobus qatnovi yo'qligi sababli Los-Anjelesda boshqa avtobusga o'tirishga to'g'ri keldi. LA stansiyasida Las-Vegasga ketmoqchi bo'lganlar juda ko'p edi va men chiptalarni tekshiradigan eshik oldida turganimda, avtobusda joy qolmaganini aytishdi. Men hayron qoldim... rejam bo'yicha ertalab soat 6 da Las-Vegasda bo'lishim kerak edi, endi esa qachon va qanday yetib borishim noma'lum... jadvalda keyingi avtobus ham yo'q edi. Haydovchidan nima qilish kerakligini so'ramoqchi edim, u ayol kishi edi, u juda jahli chiqib, o'z ishini qanday qilishni o'rgatmasligimni aytib baqira boshladi. Ammo oxirida hammasi yaxshi bo'ldi va avtobusga chiqish uchun yana bir nechta joy topildi. Las-Vegasga yetib kelganimda, stansiyada meni ogohlantirishdi, yolg'iz qiz bo'lganim uchun ehtiyot bo'lishimni aytishdi. Shahar avtobusi bekatiga yetib oldim va yarim soat kutdim. Las-Vegasda avtobus qatnovi yaxshi rivojlangan, lekin yagona va katta kamchiligi shundaki, avtobuslar har 20 daqiqada qatnaydi. Manzilga yetib borganimda, joylar to'lib qolganini va ro'yxatga olish uchun kamida ertalab soat 10 gacha kutishimni so'rashdi (resepshendagi yigit juda yaxshi chiqdi). Kayfiyatim yo'qligi uchun hech qayerga bormadim, tashqaridagi o'rindiqda o'tirdim va bir erkak tanishmoqchi bo'ldi... u ham o'sha yerda tunab qolayotgan ekan... gaplashib ketdik... va men u hamma narsani yaxshi biladi deb o'ylab, Kanyonga chipta sotib olishda yordam berishini so'radim. Oxirida u aniq bilmasdi, lekin o'tkinchilardan so'rab, chipta sotiladigan joyga yetib oldik va men ertasi kungi avtobus safari uchun chipta sotib oldim (100 dollarga). Ertalab meni olib ketishlarini aytishdi. Shundan so'ng xostelga qaytdim... u yerda yashash juda arzon ekan... men bir kishilik xonaga buyurtma berdim... boshqa variant ham yo'q edi. Xonaga joylashdim, u yerda ikki kishilik karavot bor edi, agar kimdir bilan sayohat qilganimda yanada arzonroq tushardi, televizor ham bor edi... lekin men yoz bo'yi televizor ko'rmagan odam bo'lsam ham, unga unchalik qiziqmadim. O'zimni tartibga keltirdim va butun kun uxladim, chunki kuchim qolmagandi. Mening maqsadim Las-Vegas emas, Kanyon edi... u yerga kompaniya bilan va 21 yoshdan keyin borish kerak, shunda to'liq dam olish mumkin. Ertasi kuni Kanyonga bordim, yarim kun yo'lda o'tdi, kim qaysi qismni ko'rishga borishini aniqlaguncha... keyin kino ko'rdik, keyin bir nuqtada bir soat, keyin boshqasida bir soat... va keyin ortga yo'l. Keyingi kun va kechqurun esa Las-Vegasni tomosha qildim. Sayr qildim, favvoralardan zavqlandim. Keyin esa Vashingtonga samolyot. Shunday qilib, agar sizga Amerika bo'ylab sayohat qilishda biron bir ma'lumot yoki yordam kerak bo'lsa, shaxsiy xabarlarga yozing.

ЭКЭкономист, Кризис, США или Джамшут в Америкеguest_15638 · 21-sen, 2009O'qish

64-kun Bossga qo'ng'iroq qildim, u "Dam ol Vanka, dushanba kuni chiqasan" dedi. Men juda xursand bo'ldim, chunki 2 kunlik shunday ishdan keyin belim qattiq og'riyotgan edi. Nikita va Parviz plyajga ketishdi, men esa shunchaki yotgim keldi, yotdim, ayvonda o'tirdim, shaharga bordim, aylanib qaytdim. Kun bir xil o'tgani uchun, sizlarga sheriklarimiz haqida aytib beraman, chunki va'da bergan edim, lekin hech narsa aytmagan edim. Kvartira egasi Yuradan boshlaymiz, 40 yoshda, 10 yil oldin grin-karta yutib olib, ishlash va yashash uchun bu yerga kelgan. Ma'lumoti bo'yicha tarix o'qituvchisi, bu uning 3 soatlik ma'ruzalaridan ham ko'rinib turibdi. Uni suratga olishga harakat qilaman, hozircha ta'riflab beraman: ko'zlari ostida katta doiralar, ba'zida kechqurun chiroqsiz ko'rsangiz, qo'rqinchli bo'lib ketadi. Qiziqarli, dastasiz ko'zoynak taqadi, ular rezinkada, ya'ni burnida taqmaganida, boshining yon tomonida olib yuradi. Buni birinchi marta ko'rganimda kulgimni zo'rg'a tiyib qolgan edim. Mana undan bir nechta odatiy iboralar: "Sht sht sht sht sht sht shto?" — u duduqlanmaydi, shunchaki u "CHTO!" deganida shunday eshitiladi. "Sht sht sht sht sht sht shto eshitilyapti?" "Qayerda?" "Umumanmi?" "Musika eshitilyapti". Men bilan gaplashib bo'lmasligini tushunib, ketib qoladi. Yana mana buni eshitish mumkin: "Ertaga ob-havo yaxshi, plyajga borish kerak, lekin..." "Borsh pishirish kerak, lekin..." "Ertaga ishga boraman, lekin..." "Mahsulotlar olish kerak, lekin..." va yana ko'plab misollar, bu uning sevimli iborasi. U biror narsani rejalashtiradi, keyin "Lekin..." deydi va ichish uchun xonasiga kirib ketadi. Yana shunday iboralar, u aytgancha, tinglashni bilmaydi, faqat gapirishni yaxshi ko'radi va hammasini bir necha marta takrorlaydi, biz "Buni bizga aytgan eding" desak, jahli chiqadi. U bilan taxminiy dialog: "Men bugun plyajda edim, u yer ajoyib va suv juda iliq". "Tushunarli". "Bilasanmi nima qiziq? Suv iliq edi". Sokinlik. "Gap shundaki, yoz unchalik emasdek, lekin suv iliq". O'lik sukunat, Nikita yo'taldi. "Men shunchaki bir hafta oldin edim, sovuq edi, bu safar suv iliq". Men hazil uchun uning iboralaridan birini parodiya qilaman: "Demak, suv iliq edi deyapsanmi?" "Ha, juda g'alati, suv juda iliq edi". Nikita kulish uchun xonaga kirib ketdi, menga ham kulgili bo'ldi, u esa e'tibor bermay, u yerda qanchalik yaxshi bo'lgani haqida gapirishda davom etadi. Yana sevimli iborasi: "Demak, sen aytayapsanki". Unga yarim soat oldin biror narsa desang, xonadan chiqib: "Demak, sen aytayapsanki" deydi, unga javob berish ham shart emas, u yana xonaga kirib ketadi. Masalan, men noutbuk bilan kelganimda, u mendan so'radi: "Qanchaga olding?" "300 dollar". "Tushunarli", ketadi, yarim soatdan keyin qaytib keladi: "Demak, sen aytayapsanki 300 dollar" va ketadi, bu kuniga bir necha marta bo'lishi mumkin. Xotini yo'q va bo'lmagan, farzandlari ham yo'q. Qurilish batalyonida xizmat qilgan, u yerda uni qiynashgan, ko'rinishidan ham qo'rqib qolgani bilinadi. Umuman olganda, mana shunday Yura. Endi keyingisi, hammaga ma'lum tojik Parviz, Dushanbeda tug'ilgan, hozirgi Tojikiston siyosat uchun pornografiya deb hisoblaydi. Uning bu yerda siyosiy boshpanasi bor, chunki mahalliy mojaroda o'zlariga qarata o'q uzgan, garchi bu ham noma'lum bo'lsa-da. Gap shundaki, u doimo yolg'on gapiradi, o'zi ham sezmaydi, va yana uning ko'zida sen butunlay g'imsan, sening bor narsang unda allaqachon bo'lgan va vaziyatga qarab 100 barobar yomonroq yoki yaxshiroq. U Checheniston, Afg'oniston, Iroq, Dushanbeda urushganini aytgan, qisqasi, ko'plab joylarni sanab o'tgan, Rim papasi bilan shaxsan tanishligini, uni Bruklinning yarmi tanishini aytadi, qisqasi, butun dunyoni senzura bilan aylantiradi. Mana misol: "Biz kecha Manxettendagi eng katta kinoteatrga bordik". "Siz noto'g'ri joyga borgansiz, bu hammasi bekor, eng kattasi Bruklinda, nega mendan so'ramadingiz, men aytgan bo'lardim". Yana uning sevimli iboralari: "SluShay", aynan "SluShShay" yoki "Nega bunday gapirasan", "Nega bunda