Пытанне 1. Праграмы абмену – гэта цудоўная магчымасць для маладых і не толькі людзей, у якіх поўна сіл і жадання, але мала грошай. А яшчэ праграмы абмену часцей за ўсё праводзяцца паміж універсітэтамі, дарэчы, дзякуючы адной з такіх праграм я паляцеў летась у Еўропу на адзін семестр. Пытанне 2. Калі казаць пра мой вопыт, я заўважыў, што ў мяне было вельмі шмат канфузаў, звязаных з еўрапейскімі цягнікамі, і вы прачытаеце пра адзін з іх. Справа была летась, я быў студэнтам па абмене ў Польшчы, на самым захадзе краіны. Я і мая знаёмая адправіліся ва ўсходні горад Асвенцім, каб схадзіць на экскурсію ў канцлагер Аўшвіц, так, інтарэсы ў нас былі спецыфічныя. Сам шлях туды, які заняў 9 доўгіх гадзін у цягніку з сядзячымі месцамі, каштаваў мне здароўя маёй пятай кропкі. Экскурсія прайшла нармальна, калі так можна карэктна выказвацца пра канцлагер… Праблемы пачаліся на шляху назад, мы прыйшлі на вакзал Асвенціма за 40 хвілін да прыбыцця цягніка, да слова, іх вакзал быў нібы з фільма жахаў. Патрэбны час даўно настаў, а нашага цягніка ўсё не было, праз 15 хвілін чакання я пачаў шукаць персанал вакзала. Пасля 10 хвілін пошукаў мы натрапілі на аднаго кантралёра, ён нам патлумачыў, што ў сістэме была памылка і насамрэч мы купілі квіткі на аўтобус (хаця на білеце было напісана цягнік). Ён сказаў, што праз гадзіну будзе другі цягнік і мы можам паехаць бясплатна, калі захочам, вядома, у нас не было выбару... У той момант я зненавідзеў польскія цягнікі і ўсю іх транспартную сістэму, але дзявацца было няма куды, а ў гэтым горадзе мне начаваць дакладна не хацелася. На працягу гадзіны мы, два казахі ў горадзе, які ноччу падобны на Сайлент Хіл, сядзелі і спрабавалі сябе пацешыць, мы яшчэ пазнаёміліся з вельмі дзіўным палякам, які выглядаў як мульцяшны персанаж. Дагэтуль памятаю гэты халодны перон, дзе кожная хвіліна доўжылася як гадзіна. Але нішто не вечнае, і наш цягнік нарэшце прыбыў. Цяпер мы спадзяваліся, што не спазнімся на другі цягнік з Кракава ў Быдгашч (наш горад). Як вы маглі зразумець, мы спазніліся. Нам давялося купляць новыя квіткі на два асобныя цягнікі, каб дабрацца да нашага горада. І так пасля дзвюх перасадак і 14 гадзін у дарозе, зноў на сядзячых месцах, мы нарэшце дабраліся да нашага інтэрната. Так моцна па сваім інтэрнаце я ніколі не сумаваў. Шкада, што паспаць мне нармальна не ўдалося, таму што на наступны дзень у мяне быў самалёт у Барселону, але гэта ўжо зусім іншая гісторыя. Пытанне 3. Пасля таго, як я вярнуўся ў Казахстан, а дакладней, калі мая нага ступіла на зямлю майго роднага горада, Уральск, першая думка, якая прыйшла мне ў галаву: "Я хачу ў ЗША". Логіка была такой: "Я быў у Еўропе, цяпер трэба падпарадкаваць Амерыку". Калі казаць пра рэальныя прычыны, я зразумеў, што мой горад занадта малы для мяне, ды і плюс пакуль маладосць гуляе, мне хочацца паглядзець, наведаць, памацаць, паспрабаваць і адчуць. Мой выбар упаў на "Work and Travel", бо адна справа падарожнічаць 2-3 тыдні як турыст, але зусім іншая, калі ты, хоць і на 3 месяцы, становішся часцінкай гэтай краіны, убіраеш яе культуру, здабываеш новыя знаёмствы, праходзіш праз культурны шок і прывыкаеш да гэтага. Я чалавек, які вырас на амерыканскіх серыялах "Disney" і "Nickelodeon" (фанатам "Біг Тайм Раш" прывітанне), і гэтая праграма выканае маю мару пажыць у ЗША, убачыць тыя самыя амерыканскія прыгарады (дзе, у серыялах, часцей за ўсё здзяйсняюцца забойствы), пагуляць у рэгбі, надзеўшы гэтыя велізарныя "даспехі", наведаць лепшы горад свету, Нью-Ёрк. Пытанне 4. Падчас Work and Travel я ў першую чаргу спадзяюся ўбачыць і адчуць усю прыгажосць Злучаных Штатаў Амерыкі, як вы прачыталі вышэй, гэта мара падлетка, які сядзіць унутры мяне. Таксама, як выкладчык англійскай мовы, я хачу палепшыць сваю мову, завесці добрых сяброў. Ну і вядома, зарабіць дастатковую колькасць грошай і прывезці родным падарункі з Амерыкі (па класіцы айфоны новых мадэляў). А яшчэ ў мяне ёсць адна маленькая мэта, на сваім прыкладзе паказаць вартасці свайго народа, быць, так бы мовіць, прадстаўніком
+2
