Serbia: Przewodnik, wizy i darmowe noclegi · 2026

OOOralbek Otegulovjohnfkennedy · 29 lis 2015Czytaj

Ameryka została stworzona dla wszystkich i jest pełna zabawy. Możesz tam żyć, jak chcesz. Oczywiście zgodnie z amerykańskim prawem. Masz prawa i obowiązki. Jeśli masz mniej niż 21 lat, nie możesz pić alkoholu. Jest to zabronione przez prawo federalne. Podczas mojej podróży do Ameryki znalazłem wielu przyjaciół z różnych krajów świata. Większość moich przyjaciół pochodzi z Bułgarii, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Turcji itp. Wciąż utrzymujemy kontakt. Niektórzy z nich zaprosili mnie do odwiedzenia swoich krajów. I postanowiłem napisać o nich coś. Pierwszą osobą, którą spotkałem w Rehoboth Beach, była Mirela Balan – pomocna bałkańska dziewczyna. Jest bardzo przyjazna, inteligentna, atrakcyjna, piękna i bystra. Pochodzi z Rumunii i mieszka w Ameryce od kilku lat. Kiedy pracowałem w Corner Grille jako pomocnik kuchenny, ona również pracowała tam jako kelnerka. Jest naprawdę miłą osobą i prawdziwym przyjacielem. Marzę, żeby ją znowu zobaczyć i wierzę, że moje marzenie pewnego dnia się spełni... Rehoboth Beach jest pełna studentów z całego świata. Większość z nich poznajemy na ulicy, w autobusach, w kościołach. Kolejnymi przyjaciółmi, których poznałem, były Monika Mageranova i Didi Ilieva z Bułgarii. Poznaliśmy się, idąc do supermarketu Walmart. Monika pomogła mi wybrać telefon. Wcześniej przez 3-4 dni chodziłem bez telefonu. Tak, życie bez telefonu nie jest łatwym zadaniem. W tym momencie zdałem sobie sprawę, że nasze życie jest całkowicie związane z telefonami komórkowymi. Kiedy jesteśmy w naszym kraju, jeśli coś się dzieje, od razu biegniemy do telefonu. Idąc za tym nawykiem, również sięgnąłem po telefon komórkowy w kieszeni, wziąłem go do ręki i dopiero po spojrzeniu na ekran zdałem sobie sprawę, że tutaj mi nie pomoże. Dopiero wtedy się obudziłem. Mimo że wokół byli ludzie, moja dusza czuła się samotna. Naprawdę nie miałem tam nikogo. Nie miałem nawet telefonu z Wi-Fi, żeby uzyskać dostęp do Internetu. Inni przynajmniej mieli te telefony. A ja nie miałem nic. Język francuski, którego uczyłem się przez lata bez niczyjej pomocy, tutaj się nie przydał. Moją jedyną bronią w ręku był język angielski. Od tego momentu zdałem sobie sprawę, że to bardzo potężna broń. Dopiero gdy opanowałem tę broń, moje życie się poprawiło. Tak, rzeczywiście, język angielski jest najpotężniejszą bronią na świecie. Jeśli każde kazachskie dziecko opanuje tę broń perfekcyjnie, żaden wróg nas nie pokona. Poznałem w Ameryce wielu ludzi. Nie sposób napisać o każdym z nich z osobna. Wspomnę tylko pokrótce o tych najbardziej godnych uwagi. Jedną z osób, która wywarła na mnie szczególne wrażenie, była kosowska dziewczyna, Arjeta Zabeli. Poznałem ją 20 sierpnia 2014 roku, kiedy pojechałem do stanu Pensylwania. - Hi! - Hi! - What’s your name? - Arjeta. - Oralbek. - Nice to meet you! - Nice to meet you too! Where are you from? - Kosova. - Kosova? Oh, really? - Yes… Do you know Kosova? - Yes, I know Kosova. - Where is it? - It’s in Balkan Peninsula. Between Serbia, Albania, Montenegro and Macedonia. Była zdziwiona i powiedziała: „Jesteś pierwszą osobą, która zna Kosowo. Tutaj nikt nie zna Kosowa”. - I know. It’s new country… That’s why most of people don’t know about it. - How do you know Kosova? - I like politics. I know your President Ibrahim …(nie mogłem sobie przypomnieć jego nazwiska) - Ibrahim? Our President is woman…. - I know. Your first President… Who was his last name…? - Do you mean Ibrahim Rugova? - Yes! Ibrahim Rugova. He was very nice person… Była bardzo zaskoczona, gdy dowiedziała się, że ja również wiem o Ibrahimie Rugovie. Ponieważ w Ameryce wielu ludzi nie wie nawet o Kazachstanie, który uzyskał niepodległość w 1991 roku, nie mówiąc już o Kosowie, które uzyskało niepodległość dopiero w 2008 roku. Jeśli wiedzą, to tylko z filmów. Tak, Ibrahim Rugova był rzeczywiście dobrym człowiekiem. Ale nie dożył momentu, w którym jego kraj uzyskał niepodległość. Zmarł w 2006 roku, 2 lata przed niepodległością, w wieku 62 lat. Nigdy nie myślałem, że spotkam w Ameryc

WWladekmariaalicenicols · 28 kwi 2010Czytaj

W końcu paszport w moich rękach... Ale się cieszę. Teraz w paszporcie mam 2 wizy: amerykańską i polską krajową, która 2 tygodnie temu stała się pełnoprawną wizą Schengen. Znowu się cieszę... Amerykańska daje mi siłę (swego rodzaju fetyszyzm), otwierasz ją i ładujesz się energią, kiedy trzeba, otwierasz Schengen - ładujesz się jeszcze bardziej... Myślisz sobie: "Teraz cała Europa kontynentalna jest moja, plus USA, trzeba by gdzieś pojechać." Siedzisz tak i myślisz: "Gdzie by tu pojechać?" Polska - O! ojczysty kraj, ale zjeździłem go wzdłuż i wszerz (tylko w Krakowie nie byłem), jakoś nudno... Niemcy - faszyści!, a mieszkałem tam 2 lata w swoim dalekim dzieciństwie. Austria - mini-faszyści! Czechy - Niemcy! Francja - nie jestem fanem win musujących i niestandardowych relacji + daleko. Hiszpania - nuda i nieciekawie + bardzo daleko. Włochy - daj spokój, byłem tam, spacerowałem po wybrzeżu, mafia nawet niechciane delfiny załatwia, a poza tym co miesiąc mam do czynienia z Włochami (zaprowadzić w odpowiednie miejsce, nakarmić, napoić, obwieźć), mam ich dość. Holandia - nie jestem fanem. Belgia - brud. Słowacja - dzieci gór (bez urazy). Serbia - Dobry kraj, ale rozrywek jakoś mało. Kraje bałtyckie - nie znam ani słowa w ich języku. Szwajcaria - na razie nie muszę iść do banku ani kupować zegarka. Gdzie jechać???... No tak, kiedy nie ma możliwości gdzieś pojechać, to się chce, a kiedy jest, to się nie chce... Dziwne... Chodzę na zajęcia, piszę różne eseje, zajmuję się różnego rodzaju pracą, kontynuuję doskonalenie polskiego i angielskiego... Chcę do Australii... Ale tam są krokodyle, strasznie, a i pieniądze (pieniadze) nie za bardzo są (w ogóle prawie nie ma :) ). A niedługo "dzień X" - zdawanie przedterminowej sesji itp. Postanowiłem, że czas wybrać się na Ukrainę, a potem do Polski (przynajmniej kupię smaczne produkty)... W ogóle uważam, że dalej niż Polska i Serbia nie mam czego szukać, dobrze odnoszę się do obywateli Federacji Rosyjskiej, ale tam nogi więcej nie postawię... strasznie, dużo ludzi, drogi złe. Co jeszcze? A no tak, ten, z którym chciałem lecieć do Stanów, wygląda na to, że ze mną nie jedzie. Pracować, trzeba pracować dalej... Głęboko mam nadzieję, że wszyscy, którzy czytali mój blog, otrzymali wizy... CIAO!!!