Ամերիկան ստեղծվել է բոլորի համար, և այն լի է զվարճանքներով: Դուք կարող եք ապրել այնտեղ այնպես, ինչպես ցանկանում եք: Իհարկե, ամերիկյան օրենքների շրջանակներում: Դուք ունեք իրավունքներ և պարտականություններ: Եթե դուք 21 տարեկանից փոքր եք, չեք կարող ալկոհոլ օգտագործել: Դա արգելված է դաշնային օրենքով: Ամերիկա կատարած իմ ճանապարհորդության ընթացքում ես շատ ընկերներ ձեռք բերեցի աշխարհի տարբեր երկրներից: Իմ ընկերների մեծ մասը Բուլղարիայից, Ուկրաինայից, Մոլդովայից, Ռումինիայից և Թուրքիայից են և այլն: Մենք դեռ կապի մեջ ենք: Նրանցից ոմանք ինձ հրավիրեցին այցելել իրենց երկրներ: Եվ ես որոշեցի ինչ-որ բան գրել նրանց մասին: Rehoboth Beach-ում իմ հանդիպած առաջին մարդը Միրելա Բալանն էր՝ օգտակար բալկանցի աղջիկ: Նա շատ ընկերասեր է, խելացի, գրավիչ, գեղեցիկ և սրամիտ: Նա Ռումինիայից է և մի քանի տարի է, ինչ ապրում է Ամերիկայում: Երբ ես աշխատում էի Corner Grille-ում որպես խոհանոցի օգնական, նա նույնպես այնտեղ աշխատում էր որպես մատուցողուհի: Նա իսկապես լավ մարդ է և իսկական ընկեր: Ես երազում եմ նրան նորից տեսնել և հավատում եմ, որ իմ երազանքը մի օր կիրականանա... Rehoboth Beach-ը լի է աշխարհի տարբեր ծայրերից եկած ուսանողներով: Շատերի հետ մենք ծանոթանում ենք փողոցում, ավտոբուսներում, եկեղեցիներում: Հաջորդ ընկերներս, որոնց հանդիպեցի, Բուլղարիայից Մոնիկա Մագերանովան և Դիդի Իլիևան էին: Մենք ծանոթացանք, երբ գնում էինք Walmart սուպերմարկետ: Մոնիկան օգնեց ինձ հեռախոս ընտրել: Մինչ այդ ես 3-4 օր առանց հեռախոս էի ման գալիս: Այո, առանց հեռախոսի ման գալը հեշտ գործ չէ: Այդ պահին ես հասկացա, որ մեր կյանքը լիովին կախված է բջջային հեռախոսից: Երբ մենք մեր երկրում ենք, եթե մի բան է պատահում, անմիջապես վազում ենք հեռախոսի մոտ: Այդ սովորության համաձայն՝ ես էլ ձեռքս տարա գրպանիս հեռախոսին, վերցրեցի այն, և միայն էկրանին նայելուց հետո հասկացա, որ այստեղ այն ինձ չի կարող օգնել: Միայն այդ ժամանակ ես արթնացա: Չնայած շուրջս լիքը մարդիկ կային, ես ինձ միայնակ էի զգում: Ես այնտեղ իսկապես ոչ ոք չունեի: Նույնիսկ Wi-Fi-ով հեռախոս չունեի՝ ինտերնետ մտնելու համար: Մյուսների ձեռքին գոնե այդ հեռախոսները կային: Իսկ ես ընդհանրապես ոչինչ չունեի: Ֆրանսերենը, որը տարիներ շարունակ սովորել էի, այսպիսի օգուտ չտվեց: Ձեռքիս միակ զենքը անգլերենն էր: Այդ պահից սկսած ես հասկացա, որ սա շատ հզոր զենք է: Միայն երբ ես ազատ տիրապետեցի այս զենքին, կյանքս լավացավ: Այո, անգլերենը իսկապես աշխարհի ամենահզոր զենքն է: Եթե յուրաքանչյուր ղազախ երեխա կատարելապես տիրապետի այս զենքին, ոչ մի թշնամի չի կարող մեզ հաղթել: Ամերիկայում ես շատ մարդկանց հետ ծանոթացա: Նրանց բոլորի մասին առանձին-առանձին գրելը հնարավոր չէ: Ես կանդրադառնամ միայն ամենաուշագրավներին: Ինձ վրա հատուկ տպավորություն թողած մարդկանցից մեկը կոսովացի աղջիկ Արջետա Զաբելին էր: Ես նրա հետ ծանոթացա 2014 թվականի օգոստոսի 20-ին, երբ գնացի Փենսիլվանիա նահանգ: - Hi! - Hi! - What’s your name? - Arjeta. - Oralbek. - Nice to meet you! - Nice to meet you too! Where are you from? - Kosova. - Kosova? Oh, really? - Yes… Do you know Kosova? - Yes, I know Kosova. - Where is it? - It’s in Balkan Peninsula. Between Serbia, Albania, Montenegro and Macedonia. Նա զարմացավ և ասաց. «Դու առաջին մարդն ես, ով գիտի Կոսովոյի մասին: Այստեղ ոչ ոք չգիտի Կոսովոյի մասին»: - Ես գիտեմ: Սա նոր երկիր է... Այդ պատճառով էլ շատերը չգիտեն դրա մասին: - Որտեղի՞ց գիտես Կոսովոյի մասին: - Ես սիրում եմ քաղաքականություն: Ես գիտեմ ձեր նախագահ Իբրահիմին... (ես չկարողացա հիշել նրա ազգանունը) - Իբրահի՞մ: Մեր նախագահը կին է... - Ես գիտեմ: Ձեր առաջին նախագահը... Ի՞նչ էր նրա ազգանունը...: - Իբրահիմ Ռուգովային նկատի ունե՞ս: - Այո՛: Իբրահիմ Ռուգովա: Նա շատ լավ մարդ էր... Նա շատ զարմացավ, երբ իմացավ, որ ես գիտեմ նաև Իբրահիմ Ռուգովայի մասին: Չէ՞ որ նույնիսկ Ղազախստանի մասին, որը անկախացել է 1991 թվականին, Ամերիկայում շատերը լավ չգիտեն, էլ չեմ խոսում Կոսովոյի մասին, որը անկախացել է միայն 2008 թվականին: Եթե գիտեն էլ, միայն կինոներից են իմանում: Այո, Իբրահիմ Ռուգովան իսկապես լավ մարդ էր: Բայց նա չապրեց մինչև իր երկրի անկախությունը տեսնելը: Նա մահացավ անկախությունից 2 տարի առաջ՝ 2006 թվականին, 61 տարեկան հասակում: Ես երբեք չէի մտածի, որ Ամերիկայում կհանդիպեմ Բալկանյան թերակղզում գտնվող փոքրիկ երկրի մարդկանց: Ես իմ կյանքում առա
+7
