Ուրալսկ: Ճամփորդության ուղեցույց, գներ և անվճար կացարաններ · 2026

OOOralbek Otegulov29 նոյ, 2015 թ.Կարդալ

Ամերիկան ստեղծվել է բոլորի համար, և այն լի է զվարճանքներով: Դուք կարող եք ապրել այնտեղ այնպես, ինչպես ցանկանում եք: Իհարկե, ամերիկյան օրենքների շրջանակներում: Դուք ունեք իրավունքներ և պարտականություններ: Եթե դուք 21 տարեկանից փոքր եք, չեք կարող ալկոհոլ օգտագործել: Դա արգելված է դաշնային օրենքով: Ամերիկա կատարած իմ ճանապարհորդության ընթացքում ես շատ ընկերներ ձեռք բերեցի աշխարհի տարբեր երկրներից: Իմ ընկերների մեծ մասը Բուլղարիայից, Ուկրաինայից, Մոլդովայից, Ռումինիայից և Թուրքիայից են և այլն: Մենք դեռ կապի մեջ ենք: Նրանցից ոմանք ինձ հրավիրեցին այցելել իրենց երկրներ: Եվ ես որոշեցի ինչ-որ բան գրել նրանց մասին: Rehoboth Beach-ում իմ հանդիպած առաջին մարդը Միրելա Բալանն էր՝ օգտակար բալկանցի աղջիկ: Նա շատ ընկերասեր է, խելացի, գրավիչ, գեղեցիկ և սրամիտ: Նա Ռումինիայից է և մի քանի տարի է, ինչ ապրում է Ամերիկայում: Երբ ես աշխատում էի Corner Grille-ում որպես խոհանոցի օգնական, նա նույնպես այնտեղ աշխատում էր որպես մատուցողուհի: Նա իսկապես լավ մարդ է և իսկական ընկեր: Ես երազում եմ նրան նորից տեսնել և հավատում եմ, որ իմ երազանքը մի օր կիրականանա... Rehoboth Beach-ը լի է աշխարհի տարբեր ծայրերից եկած ուսանողներով: Շատերի հետ մենք ծանոթանում ենք փողոցում, ավտոբուսներում, եկեղեցիներում: Հաջորդ ընկերներս, որոնց հանդիպեցի, Բուլղարիայից Մոնիկա Մագերանովան և Դիդի Իլիևան էին: Մենք ծանոթացանք, երբ գնում էինք Walmart սուպերմարկետ: Մոնիկան օգնեց ինձ հեռախոս ընտրել: Մինչ այդ ես 3-4 օր առանց հեռախոս էի ման գալիս: Այո, առանց հեռախոսի ման գալը հեշտ գործ չէ: Այդ պահին ես հասկացա, որ մեր կյանքը լիովին կախված է բջջային հեռախոսից: Երբ մենք մեր երկրում ենք, եթե մի բան է պատահում, անմիջապես վազում ենք հեռախոսի մոտ: Այդ սովորության համաձայն՝ ես էլ ձեռքս տարա գրպանիս հեռախոսին, վերցրեցի այն, և միայն էկրանին նայելուց հետո հասկացա, որ այստեղ այն ինձ չի կարող օգնել: Միայն այդ ժամանակ ես արթնացա: Չնայած շուրջս լիքը մարդիկ կային, ես ինձ միայնակ էի զգում: Ես այնտեղ իսկապես ոչ ոք չունեի: Նույնիսկ Wi-Fi-ով հեռախոս չունեի՝ ինտերնետ մտնելու համար: Մյուսների ձեռքին գոնե այդ հեռախոսները կային: Իսկ ես ընդհանրապես ոչինչ չունեի: Ֆրանսերենը, որը տարիներ շարունակ սովորել էի, այսպիսի օգուտ չտվեց: Ձեռքիս միակ զենքը անգլերենն էր: Այդ պահից սկսած ես հասկացա, որ սա շատ հզոր զենք է: Միայն երբ ես ազատ տիրապետեցի այս զենքին, կյանքս լավացավ: Այո, անգլերենը իսկապես աշխարհի ամենահզոր զենքն է: Եթե յուրաքանչյուր ղազախ երեխա կատարելապես տիրապետի այս զենքին, ոչ մի թշնամի չի կարող մեզ հաղթել: Ամերիկայում ես շատ մարդկանց հետ ծանոթացա: Նրանց բոլորի մասին առանձին-առանձին գրելը հնարավոր չէ: Ես կանդրադառնամ միայն ամենաուշագրավներին: Ինձ վրա հատուկ տպավորություն թողած մարդկանցից մեկը կոսովացի աղջիկ Արջետա Զաբելին էր: Ես նրա հետ ծանոթացա 2014 թվականի օգոստոսի 20-ին, երբ գնացի Փենսիլվանիա նահանգ: - Hi! - Hi! - What’s your name? - Arjeta. - Oralbek. - Nice to meet you! - Nice to meet you too! Where are you from? - Kosova. - Kosova? Oh, really? - Yes… Do you know Kosova? - Yes, I know Kosova. - Where is it? - It’s in Balkan Peninsula. Between Serbia, Albania, Montenegro and Macedonia. Նա զարմացավ և ասաց. «Դու առաջին մարդն ես, ով գիտի Կոսովոյի մասին: Այստեղ ոչ ոք չգիտի Կոսովոյի մասին»: - Ես գիտեմ: Սա նոր երկիր է... Այդ պատճառով էլ շատերը չգիտեն դրա մասին: - Որտեղի՞ց գիտես Կոսովոյի մասին: - Ես սիրում եմ քաղաքականություն: Ես գիտեմ ձեր նախագահ Իբրահիմին... (ես չկարողացա հիշել նրա ազգանունը) - Իբրահի՞մ: Մեր նախագահը կին է... - Ես գիտեմ: Ձեր առաջին նախագահը... Ի՞նչ էր նրա ազգանունը...: - Իբրահիմ Ռուգովային նկատի ունե՞ս: - Այո՛: Իբրահիմ Ռուգովա: Նա շատ լավ մարդ էր... Նա շատ զարմացավ, երբ իմացավ, որ ես գիտեմ նաև Իբրահիմ Ռուգովայի մասին: Չէ՞ որ նույնիսկ Ղազախստանի մասին, որը անկախացել է 1991 թվականին, Ամերիկայում շատերը լավ չգիտեն, էլ չեմ խոսում Կոսովոյի մասին, որը անկախացել է միայն 2008 թվականին: Եթե գիտեն էլ, միայն կինոներից են իմանում: Այո, Իբրահիմ Ռուգովան իսկապես լավ մարդ էր: Բայց նա չապրեց մինչև իր երկրի անկախությունը տեսնելը: Նա մահացավ անկախությունից 2 տարի առաջ՝ 2006 թվականին, 61 տարեկան հասակում: Ես երբեք չէի մտածի, որ Ամերիկայում կհանդիպեմ Բալկանյան թերակղզում գտնվող փոքրիկ երկրի մարդկանց: Ես իմ կյանքում առա

OOOralbek Otegulov21 դեկ, 2014 թ.Կարդալ

Арманымның күші – әрқашан да мені алға жетелейді. Моя мечта всегда продвигает меня вперед! (полный перевод блога на русский - см. в конце текста) «Өмірде ұстанған бағытыңызды батыл жалғастырыңыз. Мейілінше оған адал болыңыз. Сонда ғана сіз табысқа жетесіз» Маргатер Тэтчер (1925-2013). Ұлыбритания экс-премьер-министрі. 25 мамыр. 2014 – жыл. Жергілікті уақыт түскі 4.44. Венециядан ұшып шыққан «AZ7616» номерлі итальян ұшағы әуежайға келіп қонды. Ұшақтан шыға салысымен қалың адамдар нөпірімен тіркеуге қарай ағылдық. Айналамызға қараймыз, сосын бір-бірімізге қараймыз. Сан алуан тілде сөйлейтін адамдар. Алдымыздағы адамдардың соңынан еріп, алға қарай жылжи бердік. Әлі ештеңеге сене алар емеспін. Түс көріп жатырғандаймын. Бір кезде құжат тексеруге де жеттік. Кеден офицері төлқұжатыма Американың мөрін қойғаннан кейін ғана, ұзақ уақыт бойы күткен арманымның орындалғанын сезіндім. Иә, мен расымен де Америкада екенмін! Бұл ғимарат – таңғажайып Джон Ф. Кеннеди әуежайы. Әуежайдан жерасты жолымен Мэнхэттендегі 42-ші көшені бағытқа алып тартып бара жаттық. Жол бойы осыған дейінгі өмір жолымның бейнелері кезекпен-кезек келе бастады. Қазір бәрін сөзбен айта салу тіпті оңай, алайда мұның бәрі қалай басталды?... Мен Оралбек -бей Жұбаналыұлы Өтеғұлов, өзім куә болған, таныған, һәм шындық деп қабылған дүниелерді шамам жеткенше қаз-қалпында баяндап көрейін... Осыдан тура 12 жыл бұрын менің өмірімді түбегейлі өзгерткен бір оқиға болды. Ол кезде мен 4 - сыныпта оқитынмын. Бар болғаны 10-ақ жаста едім. Үйде жоғалған әлдебір құнды құжат еденнің астына түсіп кетіпті-міс деген жорамалмен үйдегі еденнің астын ашып қарадық. Құжат табылмады, алайда ұзақ жылдар бойы еденнің астында жатып, тышқандар түтіп тастаған әлдеңе табылды. Шыңын сүртіп оқып қарасам, 1964 – жылы шығарылған «КСРО тарихы оқулығының картасы» екен. Яғни Атлас. Сол Атлас менің жақын досыма айналды. Сол картаның арқасында әлемді таныдым. Осылайша менде картадан таныған әлем елдерін өз көзіммен көрсем деген арман пайда болды. Кейін үлкен-үлкен атластар сатып алып, әлем елдерінің тарихын оқи бастадым. Болашақта мұның бәрі өзіме үлкен көмек болатын сол кездерде сезген де шығармын, бәлкім... 11 жасымда менің әлем туралы географиялық түсінігім қалыптасты. Әлемнің кез-келген елін әп сәтте-ақ картадан тауып бере алатын болдым. Дегенмен де, әлемді тек картадан, не болмаса кітаптан тану аздық етеді. Ол үшін сол елге саяхат жасап, мәдениетімен, дәстүрімен, өмір ырғағымен танысу керек. Ал мұның бәріне қол жеткізу үшін әлбетте, тілді білу керек. Осы мақсатпен 9 – сыныпты бітіре салысымен колледжге тарттым. Колледжде 4 жыл оқып, бітірген соң университетке түстім. Алғашқы жылы Work and Travel-мен Америкаға бармақ болып Ақтөбедегі АКЕАК деген агенттікке құжаттарымды тапсырдым. Ата-анам маған рұқсат пен ақшаны абайсызда беріп қойды. Беріп алды да, іштей менің бұл ойымнан айнығанымды қалап жүрді. Мен мұны әрине сезіп жүрдім. Сезсем де алған бетімнен қайтпадым. Бір қарағанда бәрі жақсы сияқты болып келе жатырғандай еді, алайда бәрі де мен күткеннен мүлде басқаша болып шықты. Бізге ештеңені де ашып түсіндірмейтін. Бәрін өздері жасайтын. Біз тек қол қоятынбыз. Жоғарғы жақтағы әлдебір түсінбеушіліктен, бәлкім келіспеушіліктен біз Америкаға бара алмай қалып қойдық. Кейін түсіндік, біздің Job offer-леріміз бекітілмеген екен. Сөйтіп салым суға кетіп, жаз бойы «American dream» болып үйде жаттым. Ақтөбеден 15 адам қалып қойдық. Кейін ақшаларымызды әзер дегенде қайтарып алдық. Келесі жылы қайтсем де барамын деген ойға бекіндім. Жатын бөлмеме Американың үлкен картасын іліп қойып, күнде таңертең оянғанда алғашқы сөзімді сол картаға бағыттайтынмын: «Америка! Мен саған қайтсем де барамын»! Сөйтіп келесі жылы АКЕАК ол бағдарламаны жауып тастады. Мен тағы бір агенттік Inter Exchange-дің бар екенін білдім. Осылайша Америкаға қайтадан талпындым. Процесс аса құпия жағдайда жүрді. Бұл туралы мүлде ешкім, группаластарым, тіпті ата-анам да білген жоқ. Былтырғы берген ақшаны үйге қайтармай өзімде алып қалғанмын. Жасырын түрде Астан