Detroit: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

ANAlesia Nikifarava26 lis 2015Czytaj

Ostatecznie tak bardzo kocham swój amerykański pokój, swój rosyjski akcent, swoich amerykańskich przyjaciół. Pretty dramatic wyobrażać sobie zmianę wiatrów. (c) wpis na Twitterze. Pracowałam w małym miasteczku Detroit Lakes w Minnesocie. Rano byłam housekeeper, wieczorem – waitron. To był kurort z drogimi jachtami, niekończącymi się polami golfowymi i momentami wzburzonym jeziorem. Co tydzień przyjeżdżały tu dziesiątki amerykańskich rodzin, których częścią się stawaliśmy. Moja przełożona Petty powiedziała kiedyś: „Naszym zadaniem jest sprawić, by te rodziny poczuły troskę”. Wszystko, co robiłam, było troską. Troszczyłam się za pieniądze, za ogromne napiwki, które często sięgały stu lub dwustu dolarów. Czy to nie brzmi wystarczająco jak lato, które może uczynić człowieka szczęśliwym do szaleństwa? Międzynarodowym studentom przydzielono domy bezpośrednio na terenie kurortu – przestronne (dwupiętrowe) drewniane mieszkania, czule nazywane chatami. Semih, Luliu, Deniz, Berkay, Yazan, Winni, Fariza, Ola, Alexandru, Luby, Anel, Madina – ta lista mogłaby trwać w nieskończoność, ponieważ nasza Fair Hills family liczyła pięćdziesiąt osób. Mieszkaliśmy razem, pracowaliśmy razem. Razem snuliśmy plany na przyszłość. Pewnego dnia w kuchni, sprawiając, że lekko drgnęłam, podbiegła do mnie Deniz – odważna Turczynka z kruczoczarnymi włosami i fioletową szminką. W swoich czarnych dżinsach, czarnym t-shircie, ze śniadą skórą w ogóle nie pasowała do kolorowego szaleństwa kuchennych półek. Słabo mówiła po angielsku, ale często leniwie siedziałyśmy (w jakimś błogim półśnie) na balkonie jej chaty, jak właścicielki swojego amerykańskiego życia, i wykreślałyśmy z naszego amerykańskiego kalendarza kolejny dzień w Minnesocie. Patrzyłyśmy na ulice kurortu, które według Deniz tak bardzo przypominały kręte ulice Stambułu, a ja porównywałam rzędy domów do gwieździstych promieni prostych ulic Paryża. Często przychodziły mi też do głowy paryskie bulwary z mostami. Well, podbiegając do mnie w kuchni, Deniz zaproponowała wycieczkę rowerową do meksykańskiej knajpy, która znajdowała się czterdzieści minut drogi autostradą. Wiedziałam, jak to będzie: wieczorem będę na nią czekać, ona przyjdzie, będzie mówić, ja będę słuchać, z jej przyjściem zapachnie tytoniem, a ona, pokasłując, będzie opowiadać, opowiadać, opowiadać mi o tym, jak bardzo nie przypomina porządnej muzułmanki i jak bardzo pierożki Susan przypominają jej bułeczki babci (pamiętam nawet, że babcia miała ogromny ciepły dziergany kardigan, który, jak twierdziła Deniz, bardzo by mi pasował). Wszystko potoczyło się wcale nie według przemyślanego scenariusza: Otgoo przyczepiła się do mnie, a Deniz przyprowadziła swojego przyjaciela – takiego samego śniadego Turka Berkaya. Do meksykańskiej knajpy weszliśmy we czwórkę. Siedzieliśmy przy barze, oglądaliśmy telewizję i jedliśmy pizzę w półmroku ścian obwieszonych zdjęciami, podczas gdy wszyscy interesowali się, kim jesteśmy, co oznaczają nasze imiona w naszym ojczystym języku i jak nam się podoba Ameryka. Och, bardzo nam się podobała! Co jeszcze podobało mi się tego wieczoru? Cóż, na przykład Berkay (przypuszczam, że wszystko dlatego, że akceptował wszystkie szalone pomysły, które przesiąkały podświadomość mojego mózgu; podczas rozmowy lubił powtarzać „spójrz mi w oczy” albo odwrotnie „no co ty, chodź, nie stój i nie patrz na mnie tak zdezorientowana”; był szalenie nieustraszony, przy czym tak nieustraszony, jakimi bywają chyba tylko głupcy; nosił okulary; pewnej nocy leżeliśmy na polu golfowym i nie drgnęliśmy nawet wtedy, gdy zbierało się na burzę, a trawa, na którą padały umierające cienie, stała się mokra). Ani gwiazd, ani śmiechu, ani spokoju. Stąd znów płynnie wynikają moje rady: 1. Ten świat jest mocno zepsuty, pełen wrogości, okrucieństwa i bezsensownego tragizmu. W Ameryce poznasz ludzi całkowicie odmiennych od ciebie. Ciesz się tym. Nie opieraj się i nie bój się zmieniać. 2. To nie jest tylko lato spędzone za granicą. Dzięki arabskim przyjaciołom zmie

EKElnara Kainazarova15 gru 2014Czytaj

Wyjeżdżając z Filadelfii, pojechaliśmy do Nowego Jorku do Port Authority na 42. ulicy. O 3 nad ranem byliśmy na miejscu. 42. ulica w Nowym Jorku to jedna z najsłynniejszych ulic, na równi z Broadwayem. Ci, którzy byli w Nowym Jorku dłużej niż jeden dzień, wiedzą, że jest tam Times Square. Nowy Jork to miasto dla turystów. Jest pełne jadłodajni, restauracji, hoteli i hosteli. Z wyprzedzeniem zarezerwowaliśmy pokój w chińskim hotelu w Chinatown na Manhattanie. Z Demi Moore oczywiście nie dzieliłam się sekretami, ale mimo wszystko to był Manhattan. Nasz hotel miał bardzo dogodną lokalizację, można było spacerować całą noc i niczego się nie obawiać. Most Brookliński, naprawdę przeszliśmy go kilka razy, w tę i z powrotem, puszczaliśmy chińskie lampiony z dziewczynami z Uniwersytetu Nowojorskiego. W Nowym Jorku byliśmy tydzień, więc byliśmy prawie wszędzie na Manhattanie, do Harlemu oczywiście nie jeździliśmy, tak jak do Bronxu czy na Brighton Beach. Pewnego razu pojechaliśmy promem na Staten Island (ciche, przytulne miejsce). Na Statuę Wolności nie weszliśmy, bo postanowiliśmy zostawić coś na przyszły rok, a poza tym chciałam wejść na koronę (tam trzeba kupować bilety z miesięcznym wyprzedzeniem). Weszliśmy do Metropolitan Museum, ale nie dotarliśmy do muzeum Madame Tussauds. Szkoda oczywiście, ale wierzę w drugą szansę. W Chinatown swoją drogą bardzo dobrze karmią)) tak na marginesie, a w Brooklynie można znaleźć rosyjskie sklepiki, towary tam nie są drogie, i oczywiście restauracja kuchni ukraińskiej w centrum Manhattanu też przyciąga. Szczerze mówiąc, tylko dla jednego miejsca wracałabym do Nowego Jorku za każdym razem, to – Central Park. To kolosalnych rozmiarów park z niesamowitym krajobrazem, placem zabaw, boiskiem piłkarskim, skałami i jeziorem w centrum parku. Można tam spotkać różnych niesamowicie utalentowanych ludzi, począwszy od harfistki siedzącej przy wejściu, po iluzjonistę na drugim końcu parku. Park łączy wszystkie części Manhattanu. Przez 3 dni z rzędu po prostu spacerowaliśmy po nim. To miejsce jest jak osobny świat, osobna wyspa, z pięknem właściwym tylko jemu. Od południowej strony parku można wyjść na hotel Plaza, ten sam hotel, w którym kręcono „Kevina samego w domu”. Nowy Jork to w istocie seria wszystkich tych miejsc, które często widzicie w telewizji, czy to „Spider-Man”, czy serial „Plotkara”. Ulica Little Italy przypomina trylogię „Ojca chrzestnego”. Przeszłam przez wszystkie miejsca, gdzie Chuck Bass snuł swoje intrygi, włącznie z „Empire”. Przezroczysta kostka firmy Apple wygląda fajnie) Wyszła z tego bardzo długa opowieść o tym, jak odwiedziłam Amerykę po raz pierwszy. Wszystkim tym, którzy zastanawiają się, czy jechać, czy nie, nie tylko doradzam, ale krzyczę z całej siły „TAK, JEDŹCIE”. To unikalna szansa, by zobaczyć kraj, o którym mogliśmy marzyć, ten sam, który widzimy na ekranach naszych telewizorów, możecie stać się częścią tego, najważniejsze to zrobić właściwy krok. Proszę tylko, żebyście się niczego nie bali, USA, jak i sama podróż, wcale nie są niebezpieczne i straszne, najważniejsze to chcieć. Spróbujcie. Niemożliwe jest możliwe, szanse mają wszyscy, tak jak i opcje. Nie bójcie się jechać sami, tam znajdziecie przyjaciół, z którymi będziecie mogli zarówno mieszkać, jak i podróżować. Powodzenia. I dziękuję organizatorom za możliwość opowiedzenia o podróży. Koniecznie napiszę o przyszłym roku) Tym razem planuję San Francisco, Chicago i Detroit. Pozdrowienia dla wszystkich fanów Eminema, do zobaczenia przyszłego lata na jego koncercie. Kocham świat, ludzi i oczywiście InterExchange... ...marzenia kiedyś się spełniają, trzeba tylko chcieć...

MMarinaMarina_Nagibina · 26 lis 2011Czytaj

Jeszcze wiosną wiedziałam, że moja przyjaciółka poleci w zupełnie inne miejsce w Ameryce... bardzo daleko ode mnie... do Oklahomy. I jak zawsze, wyruszyłam do Ameryce, nie znając nikogo. Ale wiedziałam, że koniecznie musimy się spotkać i razem podróżować. Ponieważ należę do tych ludzi, których plany nigdy nie wypalają... wszystko robię w ostatniej chwili, żeby nic się nie zepsuło. Do ostatniej chwili nie wiedziałam, kiedy mój pracodawca będzie mógł dać mi tydzień na podróż, moja przyjaciółka Lusja już dawno mówiła, że jak tylko się zdecyduję, to kupimy bilety. Zdecydowałyśmy, że w Miami będzie nam łatwiej się spotkać. W rezultacie dowiedziałam się, że w sierpniu jednak dostanę ten tydzień tak zwanego urlopu, i powoli zaczęłyśmy ustalać, jak kupić bilety i gdzie mieszkać. Lusja jeszcze nigdy sama nie kupowała biletów i nie rezerwowała hostelu, więc musiałyśmy połączyć się przez Skype i musiałam udzielić jej instrukcji, żebyśmy leciały tymi samymi samolotami i mieszkały w tym samym miejscu. Dla wygody zawsze korzystam z tych samych stron, dzięki którym podróżowanie jest naprawdę proste, w rezultacie od razu kupiłyśmy bilety na lotnisko w Miami tak, żeby różnica między przylotami była niewielka, a stamtąd już razem udać się do miejsca zakwaterowania. Potem kupiłyśmy bilet na ten sam lot do Waszyngtonu, bo w planach miałyśmy Miami, park rozrywki, Waszyngton i Nowy Jork. Na tym nasze przygotowania się zakończyły. Mój lot był o 6 rano z lotniska Reagana. Tego lata mieszkałam w Fairfax w Wirginii, to około 40 minut jazdy samochodem od Waszyngtonu, taksówka kosztuje 50 dolarów... znajomych z samochodem znowu nie było... i musiałam zrobić tak: wieczorem po pracy przyjść do domu, dopakować plecak (a to wystarczy, żeby podróżować), doprowadzić się do porządku i przedostatnim autobusem pognać na lotnisko, spędzić tam noc i spokojnie polecieć do Miami. Na lotnisku było strasznie nudno, w nocy nic nie działa, tylko jeden Dunkin' Donuts, musiałam zamówić tam kawę, żeby nie zasnąć... jak zawsze było zimno, ale nie wzięłam nic ciepłego - to by po prostu nie weszło, a po co, przecież wybierałam się do Miami, a tam jest gorąco... W ogóle ledwo przeżyłam do rana. Kiedy leciałam, znowu musiałam wziąć bilet ze zmianą lotniska, więc najpierw poleciałam do Detroit - moim zdaniem najpiękniejsze lotnisko, jakie kiedykolwiek widziałam. Kiedy leciałam do Miami, rozmawiałam z jednym chłopakiem, który myślał, że jestem Amerykanką i mam akcent, ale po prostu jestem z innego stanu, był wyraźnie zdziwiony, że jestem z Rosji i sama lecę gdzieś, gdzie nic nie wiem. W ogóle po przylocie odczekałam godzinkę, ten czas wystarczył mi, żeby się zorientować i znaleźć wyjście, do którego przyleci Lusja... i stałam i czekałam na to spotkanie...)) Kiedy ją zobaczyłam, było tak wspaniale, aż łzy napłynęły mi do oczu... otaczający nas Amerykanie w ogóle nie rozumieli, co się dzieje. W ogóle szybko się zorientowałyśmy i zaczęłyśmy czekać na autobus do Miami Beach, doczekałyśmy się i w trakcie jazdy rozmawiałyśmy o wszystkim, co działo się z nami przez te 2,5 miesiąca. Dla Lusji bycie w nowym mieście było nieprzyzwyczajone, a Miami po Oklahomie wydało jej się bardzo piękne i niezwykłe. Zrozumiałam, że takie piękno trzeba zobaczyć na własne oczy i zaproponowałam, żeby wysiąść z autobusu trochę wcześniej... 10 przecznic przed hostelem. Ale przeliczyłam się... było 30 przecznic... i musiałyśmy pospacerować trochę dłużej... za to zobaczyłyśmy dzielnice i pospacerowałyśmy wzdłuż linii plaży... jedynym utrudnieniem był upał... ciężko było iść, dobrze, że są tam poidełka. Po dotarciu do hostelu zameldowałyśmy się i zdecydowałyśmy pójść popływać, popływałyśmy, potem zdecydowałyśmy pospacerować po uliczkach, potem poszłyśmy coś zjeść. Najbardziej przykre było to, że byłam bardzo zmęczona, a tak bardzo chciałam jeszcze w nocy gdzieś pójść... tam jest pełno barów... a jeszcze jeden minus, nadal nie mam 21 lat((. Następnego dnia zrobiłyśmy zdjęcia i zdecydowałyśmy kupić bilety do Orland

SISvetlana Ionova8 gru 2018Czytaj

Wrażenia mogą się różnić w zależności od sposobu podróżowania. Jeśli działasz tak jak ja, czyli włóczysz się i badasz betonową dżunglę, możesz znaleźć mnóstwo przygód, zarówno zdumiewających, jak i przerażających, zobaczyć nieoczywistą stronę miast, różnych mieszkańców, widoki nie z pocztówek, niezwykłe miejsca i poczuć ducha miasta. Na przykład w San Francisco, nawet nie zagłębiając się w historię miasta, czuć wolnego ducha hippisów, a w Los Angeles – groteskę i różnorodność. Ameryka jest tak samo różnorodna, jak narodowości, które ją zamieszkują. Można tu podróżować z Chin do Włoch, a nawet na jakiś czas wrócić do Rosji, spróbować dań różnych kuchni, przygotowanych przez prawdziwych znawców, którzy znają wykwintne niuanse gotowania. Czasami przepisy mieszają się w coś niewyobrażalnego, jak na przykład dyniowy milkshake z hummusem. Gdzie indziej mógłby powstać taki napój, jeśli nie w Ameryce, tym tyglu kulturowym? Co więcej, USA są drugim krajem na świecie po Włoszech pod względem miłości do pizzy. Pizza party organizuje się z każdej okazji: udany okres w pracy, świąteczne zastępstwo imprezy firmowej, urodziny. W końcu to właśnie tutaj została ona zmodernizowana (podobnie jak wiele innych dań narodowych) pod uniwersalny amerykański gust: Chicago-, New York-, Detroit-style pizza. Stąd też nadruki z pizzą na piżamach, koszulkach, naklejki na Instagramie. Podróż jest przydatna nie tylko dla uczestników programu, poznających nowy kraj, ale także dla samych Amerykanów, którzy dowiadują się o innych obrazach świata poprzez ambasadorów kultury z innych krajów – nas. Ważne jest, aby stale pamiętać, że jesteśmy przedstawicielami swojego kraju i po nas będą oceniać wszystkich. Swoją drogą, zawsze wydawało mi się, że amerykańskie filmy i seriale są kartonowe i sztuczne, że w życiu ludzie tak nie mówią, że działania i kwestie są wybujałe i nienaturalne. Przypisywałam takie wrażenie inscenizacji, z góry napisanemu scenariuszowi, wygładzonej rzeczywistości filmów, ale okazało się, że bohaterowie zachowują się tak niezwykle nie z powodu scenarzystów-marionetek, a z powodu różnicy mentalności! W rzeczywistości w Ameryce ludzie zachowują się właśnie tak, a czasami nawet dziwisz się kinematograficzności sceny widzianej na ulicy lub przypadkowo podsłuchanej rozmowy. Kultura Ameryki to kultura globalna. Hollywood – fabryka snów – nadaje ton światowej kinematografii, amerykańskie filmy są obecne chyba w każdym kinie na świecie, kształtują nasz światopogląd i korygują nawyki, zachowanie. Muzyka USA również wywiera ogromny wpływ na kulturę światową. Pobyt tam przez 4 miesiące z pewnością pomoże lepiej zrozumieć kulturę, która wydaje się każdemu znana od dzieciństwa i nie tak kolorowa, oraz zrozumieć, że w wielu aspektach różni się ona od utartych wyobrażeń.