Gent: სამოგზაურო გზამკვლევი, ფასები და უფასო საცხოვრებელი · 2026

YSYulia Shorova31 იან. 2015წაკითხვა

ზაფხული გავიდა. უკვე 6 თვეა სახლში ვარ, მაგრამ გადავწყვიტე დამეწერა ჩემი ხედვა ამერიკისა და ჩემი 2014 წლის ზაფხულის შესახებ. ვიღაცამ ის სახლში გაატარა, ვიღაცამ სოფელში, ვიღაცამ ბანაკებში, მე კი მონაწილეობა მივიღე საერთაშორისო სტუდენტურ პროგრამაში Work and Travel. ვფიქრობ, ამერიკამ შეცვალა მე, და არა მხოლოდ მე, სტუდენტები აქ იზრდებიან და ზოგჯერ ყველაზე სერიოზულ გადაწყვეტილებებს იღებენ. მაგალითად, დავბრუნდე სახლში თუ არა? ცდუნება დიდია, განათლების გარეშეც კი ნებისმიერ ემიგრანტს შეუძლია ადვილად იპოვოს სამუშაო სუპერმარკეტში, რესტორანში და ა.შ. და გამოიმუშაოს ის, რასაც ჩვენ ვეძახით „საშუალოზე მაღალს“, იოცნებოს მანქანის ყიდვაზე, რადგან იქ ნორმად ითვლება 16 წლიდან მანქანის ფლობა და მართვა. მანქანის კრედიტით აღება არ არის საჭირო, რადგან მისი ღირებულება ჩვენთან შედარებით ბევრად დაბალია და მე თვითონ შევძელი თვენახევარში გამომემუშავებინა ღირსეული მეორადი მანქანისთვის, რასაც სამშობლოში ასეთ მოკლე დროში ვერ მივაღწევდი. ბევრმა ემიგრანტმა, ვინც აშშ-ში გავიცანი, მკითხა: „რა არის რუსეთში ისეთი, რაც აქ არ არის?“. „ჩვენი ამერიკელების“ დამოკიდებულება ჩამოსული „ჩვენიანების“ მიმართ მნიშვნელოვნად განსხვავდება. ჩიკაგოში მეხმარებოდნენ როგორც სიტყვით, ისე საქმით. ნიუ-იორკში საქმე სხვაგვარად იყო. იქ ყველა გადარჩენისთვის იბრძვის. ვვარაუდობ, რომ „ჩვენიანები“ იქ ფულით გაფუჭდნენ და თითოეული სხვის ხარჯზე ცდილობს გამდიდრებას. უმეტეს შემთხვევაში ვხედავდი ქუჩაში გამვლელი ამერიკელების ღიმილს და თუ დაიკარგებოდი, ყოველთვის მოვიდოდნენ შენთან, გკითხავდნენ, ყველაფერი რიგზეა თუ არა და გისურვებდნენ Nice day!-ს. შესაძლოა, ეს არ არის ამერიკელების არაგულწრფელობა, როგორც რუსები აღნიშნავენ, ეს თავაზიანობა მათში დაბადებიდანვეა ჩანერგილი და ამერიკული მენტალიტეტის საფუძველში შედის. მაგრამ ყველა მედალს აქვს მეორე მხარე, აშშ-ში პირველი პერიოდი ეიფორიის ტალღაზე გადის, ეს არის შთაბეჭდილებები, ნაცნობები, გამყიდველებისა და პოლიციელების თავაზიანობა. ამერიკა შესაძლებლობებით სავსე ქვეყნად გამოიყურება, მაგრამ ერთხელ პარკში სკამზე ჯდომისას დავფიქრდი, ჩემი სოციალური სტატუსი, რომელიც რუსეთში მაქვს, აქ როლს არ თამაშობს, მიწევს დავკმაყოფილდე დაბალკვალიფიციური სამუშაოთი, მაგალითად, როგორიც იყო ჩემი იმ პერიოდში ჰაუსქიფინგის სფეროში. ჩამოსულთა უმეტესობა მუშაობს საათში 7-9 დოლარად, მაშინ როცა საშუალო კლასისთვის საშუალო ხელფასი დაახლოებით 20 დოლარია. ბორბალში მყოფი ციყვსავით ტრიალებ და ბინის (ან ოთახის) ქირა შენი შემოსავლის 50%-ს მიაქვს, ასევე ავტობუსით ან მეტროთი მგზავრობა და კვება. ხოლო ამერიკული განათლების გარეშე ამ დონიდან ზემოთ გადახტომა რთულია, ამიტომ ამ სამუშაოსგან თავის დაღწევას მხოლოდ შაბათ-კვირას, რომელიმე კაფეში თუ ახერხებ. მაგრამ სევდიანი ადამიანები ამერიკაში სუსტები არიან და აქ ცუდი განწყობის ჩვენება უბრალოდ მიღებული არ არის. მე ვნახე, როგორ კარგავდნენ თავს ახალგაზრდა და არცთუ სულელი ადამიანები, მაგალითად გოგონები... აღმოსავლეთ ევროპელი გოგონების იოლი ყოფაქცევის შესახებ ჭორები, სამწუხაროდ, არ არის ჭორი. მაგისტრალების გასწვრივ და ზოგადად ქალაქებში, განსაკუთრებით დიდებში, განვითარებულია ბარ-რესტორნები, როგორიცაა gentalman clubs, სადაც ჩემი ასაკის ახალგაზრდა გოგონებს იყვანენ ბოძზე საცეკვაოდ და ყველაზე ხშირად ეს ჩვენი რუსულენოვანი გოგონები არიან. მე მომატყუეს და იქ მიმიყვანეს, სხვათა შორის, ჩვენმა „ჩამოსულმა რუსებმა“ ბარმენის ასისტენტის სამუშაოს საბაბით, მაგრამ მე იქიდან გავიქეცი. მე ნამდვილად ვიცნობდი დაახლოებით 4 გოგონას, რომლებიც მუშაობდნენ ცეკვის ამ სფეროში. მაგრამ ბევრია ისეთი, ვისაც სურს დატოვოს თავისი სამშობლო აშშ-ში საცხოვრებლად, როგორც აქტიური განათლებული მოსახლეობის ნაწილი, ისე ძალიან ახალგაზრდა სტუდენტები. ხშირად ოჯახებითაც კი მიდიან. შეჯამების სახით, ვფიქრობ, რომ ეს ზაფხული, რა თქმა უნდა, წარმატებული იყო, მიუხედავად ჩემი ყველა შეცდომისა და უსიამოვნებისა, მაგრამ ხომ სწორედ ამით იძენს ადამიანი ცხოვრებისეულ გამოცდილებას. ზაფხულის ნახევარი გავატარე ატლანტის ოკეანის სანაპიროზე მდებარე პროვინციულ ქალაქ ოუშენ სიტიში, შემდეგ გადავედი ჩიკაგოში, რომელიც მიჩიგანის ტბაზე მდებარეობს და ჩემი მოგზაურობის დასასრული იყო ნიუ-იორკი. რაც შეეხება ყველა J-1 Visa სტუდენტს, ჩვენ დავბრუნდით შეცვლილები, გვაქვს რაღაც შესადარებელი, ბავშვობიდან ნაცნობი რეალობა და ამერიკაში ყოფნა ერთგვარი გამოცდაა. ისე...

WTWelcome to Americaguest_15667 · 1 ოქტ. 2009წაკითხვა

რამდენიმე სახალისო დაკვირვება... ძალიან ხშირად "Have a good day", "Have a good morning" და ა.შ.-ის ნაცვლად გამოიყენება გამოთქმა "Have a good one". დავინტერესდი, საიდან გაჩნდა და აი, რამდენიმე საინტერესო პოსტი ლინგვისტური ფორუმიდან: "Have we become this lazy? I mean, really, is it that difficult to keep track of whether it is morning, afternoon or evening? If you have not yet eaten lunch then chances are that it is still morning. If you have not yet eaten dinner than chances are that it is still the afternoon. If you have not yet gone to bed then chances are that it is still the evening. If you are still up and about after midnight then chances are that you are slurring your words anyway." "As far as what it should mean from the cashier, I would think the most logical choice would be that she wants you to have a good day. But maybe when she says "have a good one" she only wants you to have ONE good day, the implication being that she wants all the rest of your days to be bad. Next time someone says such a rude thing to you you should let 'em have it." ასევე ძალიან ხშირად გამოიყენება "all set" ნებისმიერ საკითხზე და ბევრად უფრო ხშირად, ვიდრე "OK". უცნაურია, რომ ნიუ-იორკელმა ნაცნობებმა ეს გამოთქმა საერთოდ არ იცოდნენ! (მე მასაჩუსეტსში ვიყავი). არსებობს ცნება "მთარგმნელის ცრუ მეგობრები" (სიტყვები, რომლებიც ორ ენაზე მსგავსად ჟღერს, მაგრამ განსხვავებული მნიშვნელობა აქვს - accurate, intelligent). მე სულ "instruments"-ს ვეძახდი ხელსაწყოებს "tools"-ის ნაცვლად. ძალიან გამიკვირდა, როცა ვიღაცის მაცივარში დავინახე ქილა რუსული წარწერით "Кока-Кола". აღმოჩნდა, რომ ეს იყო ოლიმპიადისთვის გამოშვებული ქილების სერია, რომლებზეც სახელები სხვადასხვა ენაზე იყო დატანილი. ერთმა ამერიკელმა ნაცნობმა მითხრა, რომ მან სიმთვრალის 4 სტადია იცის: -drunk -drunk as a pig -wasted -drunk as Boris Elcin იმ შემთხვევებზე, როცა რუსულად ლაპარაკობ და გგონია, რომ არავის ესმის, სინამდვილეში კი პირიქითაა, ყველას შეუძლია უამრავი ისტორია მოყვეს. აი, ერთ-ერთი მათგანი (ვლადს გადახდა). ბოსტონში ერთმა კაცმა, რომელიც ოჯახთან ერთად იყო, ინგლისურად ჰკითხა, როგორ მიეღწია რაღაც ადგილამდე. ვლადმა აუხსნა და მათ წინ იმავე მიმართულებით წავიდა, ხიდზე გაჩერდა, რომ კამერით გადაეღო. როცა ოჯახი გვერდით ჩაუარა და გაუსწრო, კაცმა სხვებს უთხრა: "რა იდიოტია, ვერ თქვა, რომ თვითონაც იქ მიდიოდაო". პასუხი იყო: "შენ თვითონ ხარ იდიოტი". ამის შესახებ უკვე დავწერე სადღაც - დიდ კუკუიან საათებს "Grandfather's clock" ჰქვია. თავიდან, სანამ არ გაირკვა, რომ ეს ზოგადი სახელია, სამსახურში ძალიან ფრთხილად უნდა ვყოფილიყავი, როცა "Grandfather's clock"-ის გადატანას მთხოვდნენ - მეგონა, ოჯახური რელიქვია იყო. საერთოდ კი, მას შემდეგ, რაც მუვერად (mover) ვიმუშავე, ვიცი ყველა ავეჯს რა ჰქვია, ვიცი ყველა ეს "მიწიე-მოწიე" ზმნები და, რა თქმა უნდა, არ გამიჭირდება იმის თქმა, რომ მომწონს გოგო, რომელიც ტროტუარზე მიდის, შენ კი სატვირთო მანქანით გვერდით ჩაუვლი -)

VSVioletta Solodkova19 ნოე. 2015წაკითხვა

(Housekeepers on duty) ოუშენ სიტიში ჩვენ, სამი მეგობარი, ვმუშაობდით სასტუმროსა და რესტორან-ლუდსახარშში. ერთ მშვენიერ დღეს, არაფრის მცოდნე ვერონიკამ, რესტორანში ჰოსტესად მუშაობისას, მენეჯერისგან მიიღო კლიენტის მიერ დავიწყებული საფულე. მენეჯერმა ჩემს მეგობარს დაავალა: „დატოვე დოკუმენტი დახლზე, ვინც დაკარგა, აუცილებლად დაბრუნდება მისთვის“. ცნობისმოყვარე ვერონიკა დაინტერესდა და გადაწყვიტა ამერიკელის დოკუმენტისთვის შეეხედა. ჩვეულებრივი ID-ის ნაცვლად, იქ იდო ნამდვილი ლითონის სამკერდე ნიშანი, რომელიც ჰგავდა იმას, რაც ყველას გვაქვს ნანახი ამერიკულ ფილმებში პოლიციელებთან. ეს იყო საიდუმლო სამსახურის (რომელიც რაღაცნაირად დაკავშირებულია აშშ-ის პრეზიდენტის დაცვასთან) სპეციალური აგენტის დოკუმენტი, ადამიანისა, რომელმაც სამუშაო სამკერდე ნიშანი არავითარ შემთხვევაში არ უნდა დაკარგოს. შერიფების შესახებ იმ ფილმების გახსენებისას, ვერონიკამ თავი ვერ შეიკავა და გადაწყვიტა ასეთი უჩვეულო ნივთი სამახსოვროდ გადაეღო. შემდეგ კი თავში მოუვიდა იდეა, გაეზიარებინა ეს ფოტო მეგობრებისთვის: „იცოდნენ, რასთან მაქვს აქ საქმე!“ და მან ეს სამკერდე ნიშანი დაამატა ინსტაგრამზე, მიუთითა თავისი გეოლოკაცია და დაამატა ჰეშთეგები #secretservice და #specialagent. (ამასობაში, სასტუმროში კრისტინას ჩაის ნაცვლად საზამთრო დაუტოვეს!) (იგივე დღე. ვტრაბახობთ ნაშოვნი სიკეთით!) რამდენიმე დღის შემდეგ ჩვენს მეორე სამსახურში – სასტუმროში, ფილმ „ადამიანები შავებში“-ს მსგავსად, მოდიან საიდუმლო სამსახურის სპეციალური აგენტები და ითხოვენ ვერონიკას. ჩემს საწყალ მეგობარს ბნელ ოთახში შეჰყავთ და აწყობენ პირისპირ შეხვედრას. ერთ-ერთი აგენტი მის წინ დებს ვერონიკას ინსტაგრამის ამობეჭდილ ფოტოს და ეკითხება: „ეს შენია?“. შეშინებული გოგონა პასუხად მხოლოდ თავს აქნევს. აგენტი დაინტერესდა, სად არის ახლა ეს დოკუმენტი. მას ალბათ ეგონა, რომ მან მოიპარა. სინამდვილეში, სამკერდე ნიშანი ვერონიკას ჰოსტესის დახლზე ჰქონდა დატოვებული და მასთან სხვა არაფერი გაუკეთებია. მაშინ აგენტებმა ვერონიკა ჩვენს რესტორანში წაიყვანეს, რათა მას დოკუმენტი გადაეცა მათთვის. იქ მათ მენეჯერი დახვდა და დაადასტურა, რომ სამკერდე ნიშნის მფლობელმა ის დიდი ხნის წინ წაიღო. აგენტები დამშვიდდნენ და გოგონა გაუშვეს, გამოსამშვიდობებლად მადლობა გადაუხადეს სიფხიზლისთვის. მენეჯერმა კი, ამ სიტუაციის გაგების შემდეგ, უყოყმანოდ გაათავისუფლა ვერონიკა დაუდევრობისთვის. ამასთან დაკავშირებით, მე და კრისტინას მოგვიანებით მოგვიწია იმ დოკუმენტებზე ხელმოწერა, რომლითაც ვადასტურებდით, რომ არ გამოვაქვეყნებდით კლიენტების პირად ნივთებს ინტერნეტში. ზაფხულის ბოლომდე ჩვენ მასთან ერთად ვმუშაობდით იმ რესტორანში. ჩვენმა საყვარელმა ვერონიკამ კი სამი სამსახურის გამოცვლა მოასწრო. მან მოასწრო ემუშავა კონსულტანტად, შემდეგ კი სუვენირების მაღაზიაში მოლარედ, იქ ის ასევე დაკავებული იყო მაისურებზე ბეჭდვით. შემდეგ ის დასაქმდა გასართობი პარკის მომხმარებელთა მომსახურების სამსახურში, რის წყალობითაც მას ხვდებოდა ბილეთები ყველა ატრაქციონზე, ჩვენ კი გვქონდა უფასო წვდომა აკვაპარკზე, კარტინგზე და სხვა გასართობ ღონისძიებებზე. ასე რომ, საიდუმლო სამსახურმა, შეიძლება ითქვას, ვერონიკას წინაშე ამერიკაში ახალი კარები გააღო. (ბანდა მზადაა კლდეზე ცოცვისთვის. მადლობა ვერონიკას უფასო ბილეთებისთვის!) (ამ ზაფხულს ჩვენ სამმა სამი ათასზე მეტი საწოლი გავაწყვეთ!) (რას არ ტოვებენ ადამიანები თავიანთ ნომრებში!)

YSYulia Shorova31 იან. 2015წაკითხვა

ზაფხული გავიდა. და მე უკვე დაახლოებით 6 თვეა სახლში ვარ, მაგრამ გადავწყვიტე ჩამებარებინა ჩემი ხედვა ამერიკისა და ჩემი 2014 წლის ზაფხულის. ვინმე გაატარა ის სახლში, ვინმე სოფელში, ვინმე ბანაკებში, ხოლო მე ვმონაწილეობდი საერთაშორისო სტუდენტურ პროგრამაში "Work and travel". მგონია, ამერიკამ შემიცვალა, და არა მხოლოდ მე — სტუდენტები აქ იზრდებიან და ზოგჯერ იღებენ ყველაზე პირველ, სერიოზულ გადაწყვეტილებებს. მაგალითად: დაბრუნდეს სახლში თუ არა? მაცდუნებლობა დიდია — אפילו बिना განათლების გარეშე ნებისმიერი ემიგრანტი შეიძლება მოიძიოს სამსახური სუპერმარკეტში, რესტორანში და სხვა ადგილებში და გამოიმუშაოს, როგორც ჩვენ ვამბობთ, "ხელფასზე მაღლა", ოცნებდეს მანქანის ყიდვაზე, რადგან იქ ნორმად ითვლება მანქანის ქონა და მის მართვა 16 წლიდან. მანქანას არ არის აუცილებელი აიღო კრედიტით, რადგან მისი ღირებულება ბევრად უფრო ნაკლებია ვიდრე ჩვენთან, და მე თვითონ ერთ და ნახევარ თვეში შევძელი приличного მეორადი მანქანისთვის ფულის გამომუშავება, რასაც სამშობლოში ასეთ მოკლე პერიოდში ვერ მივაღწევდი. ბევრი ემიგრანტი, ვისთანაც გავიცანით აშშ-ში, მკითხავდა: "Что есть в России, чего нету здесь?". ჩვენი ამერიკელების დამოკიდებულება ჩამოსულ ჩვენს მიმართ მნიშვნელოვნად განსხვავდება. შიკაგოში მეხმარებოდნენ როგორც სიტყვით, ასევე საქმით. ნიუ-იორკში საქმე სხვაგვარად იყო. იქ ყველა ცდილობს გადარჩეს როგორც შეუძლია. ვფიქრობ, 'ჩვენები' იქ ფულით დამახინჯებულები არიან, და თითოეული სხვაზე ცდილობს გამდიდრდეს. უმეტეს შემთხვევაში ვხედავდი გამვლელ ამერიკელთა ღიმილს ქუჩაში, და ღირდა მხოლოდ დაიკარგო — ისინი ყოველთვის გიახლოვდებოდნენ, ეკითხებოდნენ ყველაფერი რიგზეა თუ არა და მოგისურვებდნენ Nice day! შესაძლებელია, ეს ამერიკელების არამხნევი იერით შეიძლება იყოს, როგორც რუსები აღნიშნავენ; ეს თავაზიანობა მათში ჩინდება დაბადებიდან და შედის ამერიკული მენტალიტეტის საფუძვლებში. თუმცა, ყოველ მედალს აქვს უკანა მხარე. პირველი პერიოდი აშშ-ში ხდება ეიფორიის ტალღაზე — ესაა ისეთი შთაბეჭდილებები, გაცნობები, გამყიდველების და პოლიციელების თავაზიანობა. ამერიკა წარმოიშობა როგორც შესაძლებლობებით სავსე ქვეყანა. მაგრამ ერთხელ პარკის სკამზე დასხდომისას დავფიქრდი: ჩემი სოციალური სტატუსი, რომელიც რუსეთში მნიშვნელობა აქვს, აქ არ ითვლის — მოგიწევს დაკმაყოფილდე დაბალკვალიფიციური სამუშაოთი, მაგალითად, იმ პერიოდში ჩემი სამუშაო იყო ჰაუსკიპინგის სფეროში. უმეტესობა ჩამოსულებში მუშაობს 7-9 $ საათში, მაშინ როცა საშუალო ხელფასი საშუალო კლასისთვის არის დაახლოებით 20 $. ბრუნავ როგორც თაგვი ბორბალში, ხოლო საცხოვრებლის ქირა (ბინა ან ოთახი) იკითხავს 50 % შემოსავლებიდან, ასევე ტრანსპორტის ხარჯები ავტობუსით ან მეტროთი და კვების ხარჯები. ამ ბარიერს გადახტომა რთულია ამერიკული განათლების გარეშე, ამიტომ სამსახურისგან შორს დარჩენა შენს თავს ნებავს მხოლოდ შაბათ-კვირას რომელიმე კაფეში. თუმცა მოწყენილი ადამიანები ამერიკაში არიან "სუსტიები" და ცუდ განწყობას აქ საჯაროდ არ უჩვენებენ. ვნახე, როგორ ახალგაზრდა და ჭკვიანი ადამიანები კარგავდნენ საკუთარ თავს, მაგალითად გოგონები... ჭორზე, რომ აღმოსავლეთ ევროპის გოგონებს "სუფთა ყოფა" აქვთ, სამწუხაროდ, ეს აღარ არის მხოლოდ ჭორი. გზებზეც და ზოგადად ქალაქებში, განსაკუთრებით დიდებში, განვითარებულია ბარები-რესტორნები, როგორიცაა gentalman clubs, სადაც აყვანენ ჩემი ასაკის ახალგაზრდა გოგონებს შტანგასთან ცეკვისთვის, და უმეტესად ეს სწორედ ჩვენი რუსულენოვანი გოგონებია. მე მომატყუეს და ჩამომიყვანეს იქ, ჩვენი "ჩამოსული რუსების" მიერ სამსახურის დასამოწმებლად — როგორც ბარმენის დამხმარე, მაგრამ მე ავგორიყე იქიდან. ვიცნობდი დაახლოებით 4 გოგონას, რომლებიც ზუსტად მუშაობდნენ ამ ცეკვის სფეროში. მაგრამ მსურველები სამშობლოს დატოვების და აშშ-ში ცხოვრებისთვის ძალიან ბევრნი არიან — როგორც აქტიური, განათლებული ნაწილი მოსახლეობისა, ასევე სრულიად ახალგაზრდა სტუდენტები. ხშირად გამგზავრებენ ოჯახებითაც. შეჯამებისათვის, მიმაჩნია, რომ ეს ზაფხული, რა თქმა უნდა, გამოდგა წარმატებული, მიუხედავად ჩემი შეცდომებისა და უსიამოვნებების, რადგან სწორედ ამით იძენს ადამიანი ცხოვრების გამოცდილებას. ზაფხულის ნახევარი ვიცხოვრე პროვინციალურ ქალაქ ოუშენ სითიში, ატლანტის ოკეანის ნაპირას, შემდეგ გადავედი შიკაგოში, რომელიც მდებარეობს მიშიგანის ტბის სანაპიროზე, და ჩემი მოგზაურობის ბოლოს იყო ნიუ-იორკი. რაც შეეხება ყველა J1 სტუდენტს — ჩვენ დავბრუნდით სხვები, გვაქვს რი