Лета прайшло. Я ўжо 6 месяцаў дома, але вырашыла напісаць пра сваё бачанне Амерыкі і майго лета 2014 года. Хтосьці правёў яго дома, хтосьці ў вёсцы, хтосьці ў лагерах, а я ўдзельнічала ў міжнароднай студэнцкай праграме Work and Travel. Я думаю, Амерыка змяніла мяне, і не толькі мяне, студэнты тут сталеюць і прымаюць часам самыя сур'ёзныя рашэнні. Напрыклад, вяртацца дадому ці не? Спакуса вялікая, нават без адукацыі любы эмігрант цалкам можа ўладкавацца працаваць у супермаркет, рэстаран і інш. і зарабляць, як у нас кажуць, «вышэй за сярэдні», марыць пра куплю машыны, бо там лічыцца нормай мець і вадзіць машыну з 16 гадоў. Машыну можна не браць у крэдыт, таму што яе кошт у разы меншы, чым у нас, і я сама змагла за паўтара месяца зарабіць на прыстойнае ўжыванае аўто, чаго не змагла б дасягнуць на радзіме за такі прамежак часу. Многія эмігранты, з якімі я пазнаёмілася ў ЗША, пыталіся мяне: «Што ёсць у Расіі, чаго няма тут?». Стаўленне «нашых амерыканцаў» да прыезджых «нашых» істотна адрозніваецца. У Чыкага мне дапамагалі і словам, і справай. У Нью-Ёрку справа была інакш. Там усе выжываюць як могуць. Мяркую, «нашы» там сапсаваныя грашыма, і кожны нажываецца на іншым. У пераважнай большасці я бачыла ўсмешкі ад мінакоў амерыканцаў на вуліцы, і варта было заблукаць, да цябе заўсёды падыдуць, спытаюць, ці ўсё ў парадку, і пажадаюць Nice day! Магчыма, гэта няшчырасць амерыканцаў, як адзначаюць рускія, гэтая ветлівасць прышчапляецца ў іх з нараджэння і ўваходзіць у фундамент амерыканскага менталітэту. Але ў кожнага медаля ёсць адваротны бок, першы час у ЗША адбываецца на хвалі эйфарыі, гэта такія ўражанні, знаёмствы, ветлівасць прадаўцоў і паліцэйскіх. Амерыка здаецца краінай поўных магчымасцяў, але неяк сеўшы на лавачцы ў парку, я задумалася, мой сацыяльны статус, наяўны ў Расіі, тут не адыгрывае ролі, даводзіцца задавальняцца нізкакваліфікаванай працай, напрыклад, як мая на той перыяд у сферы хаускіпінгу. Большасць прыезджых працуюць за 7-9 $ у гадзіну, у той час як сярэдняя зарплата для сярэдняга класа каля 20. Ты круцішся як вавёрка ў коле, а арэнда жылля (кватэры або пакоя) здымае 50% ад заробку, а таксама праезд на аўтобусе або метро і харчаванне. А пераскочыць вышэй за гэтую планку складана, без амерыканскай адукацыі, таму адысці ад працы гэтага ты дазваляеш сабе толькі ў выхадныя ў якой-небудзь кавярні. Але сумныя людзі ў Амерыцы — гэта слабакі, і паказваць свой дрэнны настрой тут проста не прынята. Я бачыла як маладыя і недурныя людзі гублялі сябе, напрыклад дзяўчаты... Чуткі пра тое, што дзяўчаты Усходняй Еўропы маюць лёгкія паводзіны, на жаль, не чуткі. Па трасах, ды і наогул у гарадах, асабліва вялікіх, развітыя бары-рэстараны, тыпу gentalman clubs, дзе набіраюць маладых дзяўчат майго ўзросту для танцаў каля шаста, і часцей за ўсё гэта нашы рускамоўныя дзяўчаты. Я была падманутая і прывезеная туды, дарэчы, нашымі «прыезджымі рускімі» пад выглядам працы памочніка бармена, але я ўцякла адтуль. Я ведала каля 4 дзяўчат дакладна, хто працаваў у гэтай сферы танцаў. Але жадаючых пакінуць сваю Радзіму дзеля жыцця ў ЗША вельмі шмат, як і актыўная адукаваная частка насельніцтва, так і зусім маладыя студэнты. Нядзіўна выязджаюць нават сем'ямі. Падводзячы вынік, я лічу, што гэта лета, вядома ж, удалося, не гледзячы на ўсе мае памылкі і непрыемнасці, але ж на гэтым і набываецца жыццёвы вопыт. Палову лета я пражыла ў правінцыйным горадзе Оўшэн-Сіці, на беразе Атлантычнага акіяна, потым я пераехала ў Чыкага, якое знаходзіцца на возеры Мічыган і канец майго падарожжа быў Нью-Ёрк. Што тычыцца ўсіх студэнтаў J-1 Visa, вярнуліся мы іншымі, нам ёсць што параўнаць, звыклую з дзяцінства рэальнасць, і гэта знаходжанне ў Амерыцы — своеасаблівае гартаванне. Ну... а вярнуўшыся да пытання «Што ёсць у Расіі, чаго няма тут?» напэўна я адкажу, ёсць у глыбіні душы нашых простых рускіх людзей, бо мы ўмеем атрымліваць асалоду ад простых звычайных рэчаў.
+5
