Самара: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

АКАся Кандауроваsamara_8520614631 · 29 кас 2012 г.Чытаць

Дарэчы, я ўспомніла, чаму так хацела менавіта ў Мэн. Прычына была ў гэтай кнізе, "Адкрый Амерыку". Пра кожны штат там паведамлялася куча цікавай інфармацыі, і апісваліся некалькі найбуйнейшых гарадоў, і такое адчуванне стваралася, што проста месца не хапае, а так можна было б расказваць яшчэ і яшчэ. На штат Мэн жа пайшло паўтары старонкі. Фактаў таксама было раз-два і аблічыўся. Нешта пра збор яблыкаў, ды велізарныя незаселеныя тэрыторыі, што доўга цягнуцца ўздоўж узбярэжжа. Вось і ўсё, што засталося ў галаве ад тых паўтары старонак, але менавіта тут мне стала па-сапраўднаму цікава. Бачыце, я не паверыла. Не магла зямля каля Атлантычнага акіяна побач з Канадай быць настолькі сумнай, каб пісаць пра збор яблыкаў. Туды, мабыць, проста не даехалі. Не даехаў цудоўны Кірыл з Санкт-Пецярбурга, не даехалі ў далёкім 1935 годзе Ільф і Пятроў, і нават Геніс і Вайль у сваёй вычарпальнай "Амерыкане" абышліся агульнымі словамі пра Новую Англію. Што ж, шкада. Бо іншыя, якія даехалі - тут і засталіся. Аддаўшы перавагу Мэну перад самымі славутымі і папулярнымі штатамі, мяккім кліматам, гарачым сонцам цэлы год, і нават старой добрай Еўропай. І ваша пакорная слуга прывязалася да Мэна ўсім сэрцам, усёй душой, калі шчыра, то я проста жахліва закахалася і не ведаю што рабіць. Цікава было б даведацца чаму так складваецца, праўда? Строга кажучы, мая любоў асуджаная з самага пачатку. Таму што стаць мэнцам - нельга. Ім можна толькі нарадзіцца. Вы можаце нарадзіць тут дзяцей (і яны будуць мэнцамі, а вы - не), пражыць шмат гадоў і дзесяткаў гадоў, а пражыўшы, нават стаць членам нейкай гарадской грамадскай рады. Вас прымуць. Але вось вы бярэце слова: адкашліваецеся і прадстаўляецеся: я такі-то, з... Далей трэба назваць месца нараджэння, гэта значыць у нашым з вамі выпадку - from away. Абавязкова! Інакш падумаюць, нібы вы прэтэндуеце на званне мэнца, а гэта яшчэ небяспечней. Такім чынам, вы кажаце "From away" - і, уласна, усё. Канец. Ды не, працягвайце гаварыць, толькі вас ужо ніхто не слухае... Любы прыезджы - з іншай краіны ці нават іншага штата - успрымаецца як захопнік. А галоўная крыніца "зла" - Бостан. Мегаполіс і сапраўды можа быць згубным для маленькіх правінцыйных гарадкоў, да набору якіх, уласна, і зводзіцца штат. Усё яго насельніцтва - мільён трыста тысяч чалавек, як мая родная Самара. Колькасць амаль не змянялася з 19 стагоддзя, нібы на пацверджанне таго, як стойка і паспяхова абараняецца гэты мільён з лішнім ад любых уварванняў. Мэн - вельмі кансерватыўны штат. Не любяць яны змен ні ў адной са сфер жыцця, гэтак жа як і ў навакольным свеце. Штат амаль не змяняецца звонку. Калі паглядзець на фатаграфіі цэлюлознай фабрыкі ў маім Ярмуце, то яе былыя абрысы, а таксама абрысы прылеглых вуліц, лёгка пазнаць у сучасным выглядзе горада. Зрэшты, тут цяжка рабіць высновы, бо няма з чым параўнаць. Еўропу і нас моцна перакроілі войны і рэвалюцыі, і нельга гаварыць пра добрую волю: была б яна, можа, і мы б захавалі, верна? Але трэба прызнаць, мэнцам ёсць што ахоўваць. Скажам, новаанглійскі архітэктурны стыль. Уявіце, іду я незнаёмым горадам у пошуках чаго б вы думалі? - Макдоналдса. Так, так матылька цягне да агню і поўнач да світання. Так у любым чужым месцы - горадзе, аэрапорце - я інстынктыўна цягнуся да маленькага знаёмага астраўка, дзе ніколі не ем, але заўсёды ведаю чаго чакаць. Такім чынам, мой шлях адпавядае ўсім картам і напутам мінакоў, а залатых арак так і не відаць. Стаю на зададзеным скрыжаванні насупраць элегантнага асабняка, да таго часу, пакуль не разумею, што асабняк і ёсць Макдоналдс. Мясцовы закон абмяжоўвае вонкавую рэкламу такім чынам, што менавіта вонкавай яна быць не мае права. Гэта значыць шыльда ўнутры рэстарана - калі ласка, колькі хочаце, але не на вуліцы, каб не змяняць яе агульны выгляд. І выгляд гэты - элегантнага і чысценькага еўрапейскага гарадка - сапраўды ўражвае і супакойвае. Тое ж самае з колерам будынкаў, якія павінны вытрымлівацца ў светлай пастэльнай гаме: ну пра гэта я ўжо пісала. Не адыходзячы далёка ад Макдоналдса,

КСКамиль Сайдашевkamil89 · 31 кас 2010 г.Чытаць

28 чэрвеня 2010 Ну вось і настаў гэты дзень. Учора развітаўся з роднымі, сеў у цягнік Самара – Піцер. У цягніку добра, толькі дзьме з акна – зараз хварэць нельга – усю ноч кутаўся ад скразняку. За акном сонечна, думаю, Піцер сустрэне добрай надвор'ем. У Піцеры ўпершыню, будзе цікава. Так, сёння знамянальны для мяне дзень – мне 21 год, я ўпершыню ў гэты дзень адзін. Усё бывае ўпершыню калісьці. Вось еду ўпершыню ў ЗША, упершыню на так доўга адзін. Чаго чакаць? Новага досведу, новых уражанняў! Думаю, гэтая паездка бясцэнная ў плане атрымання новых навыкаў. І гэта будзе добрым урокам у маім жыцці. Ці зламаюся я? Ці змагу праявіць сябе? Я сам у сваіх руках. Усё, што ні адбудзецца, залежыць толькі ад мяне і ўдачы.

ЕАЕлена Астаеваlenpam · 24 кра 2010 г.Чытаць

Пасольства, ці гэта сапраўды так проста? Уся складанасць пасольства заключаецца ў пакутлівых гадзінах чакання, не ведаючы, ці можна ўжо збіраць рэчы, ці не... бяссонная ноч, добрая палова нервовых клетак і зламаны абцас дзеля дзвюх хвілін размовы і запаветнага подпісу консула. Ці варта гэта таго? З вопыту магу сказаць, ВАРТА!!! Я ніколі пасля ніводнага іспыту не адчувала такога натхнення, палёгкі і бязмежнай радасці і гонару за сябе! А цяпер падрабязней... Раніца пачалася добра, не лічачы грудкі ў горле, дрыготкіх рук і галавакружэння ад страху. Перасіліўшы сябе, мы з сяброўкай, пакінуўшы ўсе рэчы ў кватэры маёй маскоўскай сяброўкі, адправіліся на пошукі пасольства. Дакладней, помніка, каля якога мы павінны былі сустрэцца. Выйшаўшы на патрэбнай станцыі метро, мы, натуральна, пайшлі не ў той бок! Калі зразумелі, што заблукалі і ў нас нават няма тэлефона, каб патэлефанаваць, мы, мякка кажучы, пачалі панікаваць, але працягвалі ісці. Пасля некалькіх парад мінакоў мы нарэшце знайшлі пасольства! Але, на наш жаль, яно выглядала зусім не так, як на раздрукаванай фатаграфіі. Як высветлілася пазней, мы падышлі не з таго боку і нам давялося абысці яго па крузе (а гэта кола аказалася зусім не маленькім!!). Уласна, менавіта тут мне давялося развітацца са сваім абцасам))) Дайшоўшы да патрэбнага ўваходу, мы пачалі шукаць групу і з палёгкай сталі ў чаргу. (Дарэчы, яна будуецца па спісе, калі хто не ведае, што асабіста мяне зусім не парадавала, бо я была 4-й па спісе.) Вось тут і пачалося такое выснажлівае чаканне ў чарзе на вуліцы, усе змерзлі, таму парада: як бы цёпла не было ў вашым горадзе ці што б не казалі сіноптыкі, апранайцеся як мага цяплей, таму што Масква — вельмі непрыемны горад у плане надвор'я! Потым яшчэ гадзіна чакання ўнутры пасольства, і вось я стаю наступная ў чарзе да консула. Сэрца замірае, рукі дрыжаць, у галаве блытаніна з англійскіх слоў. Кабінка вызваляецца... Я нацягваю ўсмешку і накіроўваюся да вольнага консула. Убачыўшы яго, мне стала лягчэй. Лысы, з барадой і мілай усмешкай. Ну, пачалося: Я: Hello (усмешка да вушэй, а рукі дрыжаць) К: hello. how are you? Я: I'm fine thanks and you? К: Oo, I'm ok. put your finger right hand to the scanner. Я: Які? (аўтаматычна сказала па-руску і замерла) К: Сярэдні (таксама па-руску!! І смяецца) So, where are you studying? Я: I'm study at Samara State Economic University К: well. Do you have Job-offer? Я: Yes, my Job-offer i is confirmed by the sponsor. К: and where will you working? Я: a waitress in a restaurant, Long Beach, California К: California? (у голасе было нейкае здзіўленне, можна падумаць, я першая чалавек, які туды едзе!) Я: yes К: (тут ён бярэ мой DS-2019) ooo, you sign in the place of me. Я: Yes, I'm sorry (праўда, было вельмі нязручна.) К: I'm sorry I have to refuse you a visa (сэрца ў пятках, а на твары ўсмешка, якая цяпер была на фоне нарастаючай унутры мяне істэрыі.) Я: Why?? (праглынуўшы грудку ў горле, спакойна і ўсё яшчэ з усмешкай пытаюся я) К: There is no place where I could sign Я: я, мякка кажучы, у шоку, стаю і не варушуся К: (смяецца) It’s a joke Я: .... (усміхаюся і нават смяюся. А сама не веру сваім вушам! Хіба можна так?) К: (падпісваючы DS-2019) Do you know the famous person from Long Beach? Я: No, only the governor of California Schwarzenegger К: No, I'm talking about Long Beach Я: No I do not know К: Snoop Dog (з такім задаволеным тварам) Я: seriously? I do not know. К: maybe you meet him Я: maybe К: when you're in the U.S. with greetings to him from me. Have a nice trip! Я: OK! thank you!! І вось я ўжо на вуліцы, мяне распытваюць, як прайшло, што пыталіся, ці многім адмовілі.. Я адказваю, кажу, што ў захапленні ад консула (ён мне сапраўды спадабаўся, прыемна было паразмаўляць), якія пытанні задаваў, а сама не магу паверыць. Я еду ў ЗША!!! P.S. Парады: 1. Апранайцеся цяплей 2. Пачынайце рыхтавацца не пазней чым за тыдзень 3. Будзьце гатовыя да ўсяго, спакой і ўсмешка вельмі важныя 4. Вывучыце маршрут загадзя Поспехаў усім, каму яшчэ трэба паездка ў п

ЕАЕлена Астаеваlenpam · 24 кра 2010 г.Чытаць

Амбасада — ці так гэта проста? Уся складанасць амбасады заключаецца ў мукавечных гадзінах чакання ў няведанні: ці можна табе ўжо збіраць рэчы ці не.. ноч без сну, добрая палова нервовых клетак і зламаны абцас дзеля дзвюх мінут размовы і жаданай подпісы консула. Ці варта гэта таго? па вопыце магу заявіць — ВАРТА!!! Такога пачуцця паднясённасці, палёгкі і бязмежнай радасці і гонару за сябе я не адчувала нават пасля ніякіх экзаменаў! А цяпер падрабязней.. Ранак пачаўся добра, калі не лічыць таго, што ў горле камень, рукі трусяцца, а галава круціцца ад страху. Пераадолеўшы сябе, мы з падругай, пакінуўшы ўсе рэчы ў кватэры маскоўскай сяброўкі, адправіліся шукаць амбасаду. Верагодней — помнік, каля якога мы павінны былі сустрэцца. Выйшаўшы на патрэбнай станцыі метро, мы, натуральна, пайшлі не ў той бок! Калі зразумелі, што згубіліся і ў нас нават няма тэлефона, каб патэлефанаваць, мы, мякка кажучы, пачалі панікаваць, але працягвалі ісьці. Пасля некалькіх падказак прахожых мы ўсё ж знайшлі амбасаду! Але, на наша нягодаванне, яна чамусьці выглядала зусім не так, як на нашай раздрукаванай фота. Як аказалася пазней, мы зайшлі не з таго боку і нам давялося абыйсці яе кругам (а гэты круг апынуўся зусім не маленькім!!) Уласна тут мне і давялося развітацца са сваім супінатарам))) дайшоўшы да патрэбнага ўваходу, мы пачалі шукаць групу і з палёгкай усталі ў чэргу. (дарэчы, яна будуецца па спісе, калі хто не ведае, што асабіста мяне зусім не парадавала, бо я апынулася 4-тай па спісе.) Вось тут і пачалося гэта так доўгае чаканне ў чэрзе на вуліцы, усе замерзлі, таму парада: хай бы і цёпла не было ў вашым горадзе ці што б сіноптыкі ні казалі — апранайцеся як мага цяплей, бо Масква вельмі капрызны горад у плане надвор’я! Потым яшчэ гадзіна чакання ўнутры амбасады і вось я стаю наступная ў чарзе да консула. Сэрца завісла, рукі трусяцца, у галаве сумбур з ангельскіх слоў. Кабінка вызваляецца... я натягваю ўсмешку і іду да вольнага консула. Убачыўшы яго, мне стала лягчэй. Лысенькі з бародкай і мілай усмешкай. Ну — паехалі: Я: Прывітанне (усмешка да вуха, а ў самой рукі трусяцца) К: hello. how are you? Я: У мяне ўсё добра, дзякуй, а ў вас? К: Oo, I'm ok. put your finger right hand to the scanner. Я: Які? (чыста аўтаматам сказала па‑руску і застыла) К: Сярэдні (таксама па‑руску!! І смяецца) So, where are you studying? Я: I'm study at Samara State Economic University К: well. Do you have Job-offer? Я: Yes, my Job-offer i is confirmed by the sponsor. К: and where will you working? Я: a waitress in a restaurant, Long Beach, California К: California? (у голасе было нейкае здзіўленне, можна падумаць: першая туды едзеш!) Я: yes К: ( тут ён бярэ маю дыэску) ooo, you sign in the place of me. Я: Yes, I'm sorry (было, праўда, вельмі нязручна.) К: I'm sorry I have to refuse you a visa (сэрца ў пятках, а на твары ўсмешка, якая цяпер ужо на фоне нарошчвання ўнутранай істэрыкі.) Я: Why??(праглынуўшы камень у горле, спакойна і ўсё яшчэ з усмешкай пытаюся я) К: There is no place where I could sign Я: я, мякка сказаць, у шоку — стаю не рухаючыся К: (смяецца) It’s a joke Я: .... (усміхаюся і нават смяюся. А сама не веру вушам! Ці можна так?) К: (падпісваючыся ў дыэске) Do you know the famous person from Long Beach? Я: No, only the governor of California Schwarzenegger К: No, I'm talking about Long Beach Я: No I do not know К: Snoop Dog (з такой задаволенай мордай) Я: seriously? I do not know. К: maybe you meet him Я: maybe К: when you're in the U.S. with greetings to him from me. Have a nice trip! Я: OK! thank you!! І вось я ўжо на вуліцы, мяне расспытваюць, як прайшло, што пыталі, многім ці адмоўлена.. я адказваю, кажу, што ў захапленні ад консула (ён мне сапраўды спадабаўся, прыемна было пагаварыць) якія пытанні задаваў, а сама не магу паверыць. Я еду ў ЗША!!! P.S. Парады: 1.Одзінвайцеся цяплей 2. пачынайце рыхтавацца не пазней чым за тыдзень 3. будзьце гатовы да ўсяго, спакой і ўсмешка вельмі важныя 4. вывучыце маршрут загадзя Добрага шанцу ўсім, у каго яшчэ наперад