Cape May: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

YTYauheni Turavetsevgeniytyrovez · 15 gru 2017Czytaj

Wszystko po raz pierwszy Z kabiny samolotu Austrian Airlines, lot Mińsk-Wiedeń, Wiedeń-Nowy Jork. 1,5 godziny do Wiednia, przesiadka i kolejne 8,5 godziny lotu, żeby dostać się tam, za ocean. Dla mnie wszystko było nowe – w końcu leciałem samolotem pierwszy raz w życiu. Lot był dla mnie bardzo trudny. Do Wiednia przyleciałem naprawdę czerwony, jakbym dopiero co spędził dwie godziny w łaźni parowej. Nie przypuszczałem, że będzie to dla mnie tak stresujące. W ciągu dwóch godzin udało mi się dojść do siebie. Podczas długiego lotu do Stanów myślałem o mojej przyszłej pracy w restauracji, o tym, co i jak będę musiał robić i czy mnie zwolnią, jeśli zrobię coś nie tak? Krótko mówiąc, miałem same pytania, na które (niestety) nie mogłem jeszcze odpowiedzieć. Po przylocie na lotnisko JFK w Nowym Jorku, my (lecieliśmy we dwóch z przyjacielem) musieliśmy przejść kontrolę paszportową. I tak, po staniu w kolejce około godziny (było bardzo dużo ludzi), w końcu nadeszła nasza kolej i skierowaliśmy się do oficera. Spokojnie się przywitaliśmy, daliśmy niezbędne dokumenty, ale właśnie wtedy zaczęły się nasze przygody. Podczas lotu zaproponowano nam wypełnienie deklaracji, która jest OBOWIĄZKOWA przy wjeździe do USA (w Internecie dużo o tym piszą), ale nie przywiązaliśmy do tego wagi. Bardzo niesłusznie. Staliśmy i nie wiedzieliśmy, co robić. Za nami była długa kolejka. Ale mieliśmy szczęście. Celnik wydał deklarację i poprosił o wypełnienie jej na miejscu. Jestem wdzięczny temu mężczyźnie za to, że nie odesłał nas na koniec kolejki. Po przejściu w końcu kontroli paszportowej, szybko ruszyliśmy po nasze walizki, ponieważ czas naglił i mogliśmy nie zdążyć na autobus. NY city Wiedzieliśmy, jak dostać się na dworzec autobusowy, ponieważ dwóch naszych przyjaciół przyleciało tydzień wcześniej. Korzystając z pociągu lotniskowego (takie są też w Moskwie), dotarliśmy do odpowiedniej stacji i przesiadliśmy się do metra. Po 40 minutach wychodziliśmy już z przejścia podziemnego i przede mną ukazał się on, ten sam, prawdziwy Nowy Jork, który widziałem tylko w filmach. Niekończący się strumień samochodów, tłumy ludzi, dym z kanalizacji – właśnie tak go sobie wyobrażałem. Byliśmy pod ogromnym wrażeniem prawdziwego Nowego Jorku, ale nie było czasu na podziwianie, ponieważ spieszyliśmy się na dworzec autobusowy. I mamy szczęście – zdążyliśmy na ostatni autobus do Cape May (New Jersey), który był naszym punktem docelowym. Dojazd do Cape May zajął ponad 4 godziny z jedną przesiadką. W drodze do Cape May zrobiliśmy przystanek w jednym z największych miast NJ – Atlantic City. Głęboko w nocy dotarliśmy w końcu do Cape May, wyczerpani i tak zmęczeni, że prawie przegapiliśmy przystanek, na którym musieliśmy wysiąść. Wysiedliśmy. 2 w nocy. Nieznany kraj, nieznane miasto. Brak jakiejkolwiek łączności. Transport nie kursuje. Stoimy z walizkami. Co mamy robić, do diabła, gdzie iść? Mieliśmy tylko adres domu. Po kilku minutach podjeżdża samochód, wychodzi mężczyzna i mówi: „Roman?” Mój przyjaciel odpowiada: „Yes”. I pomyślałem, w końcu...

YTYauheni Turavetsevgeniytyrovez · 15 gru 2017Czytaj

O wszystkim po trochu Cape May to małe, przytulne miasteczko wypoczynkowe, które jest najbardziej wysuniętym na południe punktem stanu New Jersey i znajduje się na samym brzegu Oceanu Atlantyckiego. Według danych Wikipedii populacja Cape May na 2010 rok wynosi 3,6 tys. Ale latem ta liczba zazwyczaj wzrasta do 40 tys., i to jest naprawdę prawda. Według magazynu Travel Channel Cape May znajduje się w pierwszej 10 najlepszych plaż USA. Stojąc po raz pierwszy na brzegu oceanu, łapiesz się na myśli, że jak zaczarowany patrzysz na potężny żywioł wodny i po prostu cieszysz się chwilą. Tego nie da się przekazać słowami, chociaż oczywiście nie da się tego porównać z wrażeniami uzyskanymi z po raz pierwszy widzianego PRAWDZIWEGO New York. Ale o tym nieco niżej. Piękno Oceanu Atlantyckiego Dom, w którym mieszkaliśmy Mieszkaliśmy za miastem, wynajmowaliśmy pokój na letniej werandzie dla czterech osób. Miałem okazję pracować w jednej z najlepszych restauracji w Cape May – 410 Bank street restaurant. Do pracy dojeżdżaliśmy na rowerach. Pracowałem na pozycji kitchen prep – mówiąc po rosyjsku – pomocnik kuchenny. Moja praca polegała na czyszczeniu i krojeniu warzyw, owoców, przygotowywaniu sałatek, czyszczeniu krewetek. Praca mi się podobała. Ale jednocześnie były pewne trudności – przyznam szczerze, że wcześniej w zasadzie nie trzymałem noża w rękach. Szef wymagał szybkiego i dokładnego wykonywania zadań. Musiałem wszystkiego szybko się uczyć i dlatego pierwszy tydzień stał się dla mnie bardzo poważnym egzaminem z wytrwałości i cierpliwości, który (jak uważam) zdałem całkiem dobrze. W restauracji pracowałem z ludźmi z różnych krajów: Serbii, Portoryko, Rumunii, Włoch, Rosji. W pracy rozmawiałem głównie po angielsku. To było nie tylko dobre doświadczenie w komunikacji z ludźmi o różnej mentalności, ale także świetna praktyka dla mojego angielskiego i wzbogacenie słownictwa. Przez pierwsze dwa tygodnie musiałem w biegu uczyć się nazw produktów i zapamiętywać, gdzie co znajduje się w kuchni, musiałem dopytywać po dwa, trzy, a nawet więcej razy. Warto zauważyć, że szef był życzliwy, zawsze gotowy wyjaśnić i pomóc. Moja konkluzja – nie warto bać się tego, że zrobisz coś nie tak i że cię za to zwolnią. Amerykanie to bardzo życzliwi, otwarci ludzie, gotowi wysłuchać cię i pomóc słowem i czynem. Najważniejsze to być pracowitym, pewnym siebie i po prostu wierzyć, że wszystko się uda! Po pewnym czasie dokładnie wiedziałem, co i jak muszę robić, a szef to doceniał, co odbiło się również na podwyżce naszej pensji. Na początku zarabiałem 9.5$ na godzinę, tak powiem, byłem na okresie próbnym. Po 3 tygodniach podwyższyli mi pensję do 10$ na godzinę. Starałem się każdego dnia dawać z siebie wszystko, pracowałem więcej niż 8 godzin przewidzianych w kontrakcie. Chcę również powiedzieć, że w naszej restauracji były tak zwane overtime. Po przepracowaniu ponad 40 godzin tygodniowo otrzymywaliśmy za każdą godzinę overtime po 15$ na godzinę, co oczywiście nie mogło nie cieszyć. A teraz parę słów o drugiej pracy. W drugiej pracy również pracowałem w restauracji. Restauracja Blue Rose – według danych serwisu Google, wchodziła w skład 5 najlepszych restauracji w Cape May w 2016 roku. Pracowałem na pozycji dish-washer, co moim zdaniem jest jedną z najmniej lubianych wśród studentów. Mój dzień pracy zaczynał się w pierwszej restauracji o 8 a.m. i kończył o 5 p.m., dalej w drugiej – od 5 p.m. do 12 p.m. Miałem jeden dzień wolny w tygodniu, bardzo rzadko – dwa. Jeden tydzień nawet zdarzyło mi się pracować przez wszystkie siedem dni. W Blue Rose na pozycji dish-washer przepracowałem ponad 2 miesiące i był to swoisty rekord, ponieważ wcześniej nikt nie pracował tak długo na tej pozycji. Szczerze mówiąc, było dość ciężko, ponieważ cały dzień „na nogach”. Najbardziej brakowało banalnie – snu – spaliśmy po 4-5 godzin na dobę. Ale udowodniłem sobie, że potrafię i umiem! Były też fajne przypadki w naszej pracy. Razem z moim przyjacielem (w Blue Rose pracowaliśmy we dwójkę) musi

OEOlga Emelianovaolenenok · 1 sie 2013Czytaj

Dzisiaj miałam cały dzień wolnego. Kiedyś marzyłam, że jeśli to się stanie, na pewno pojadę do Filadelfii! W ciągu tygodnia wszystko się zmieniło. Brak porannych zajęć rozwinął we mnie dwa uczucia: pełnej wolności-odpoczynku i konieczności oszczędzania! Rozumiem, że praca jest potrzebna. Chociaż czasami przychodzą też inne myśli: mam całkiem niezłą pracę wieczorową. Godzin jest trochę mało, ale płacą świetnie. W końcu nie przyjechałam tutaj, żeby harować jak Portorykańczycy (którzy zarabiają tutaj dosłownie na kawałek chleba na zimową część roku). To są też moje wakacje i chcę cieszyć się tym wyjątkowym dla mnie latem! Zdecydowałam: jeśli trafi się jeszcze jedna dobra praca, żeby godzin nie było za dużo, płaciliby normalnie i traktowali dobrze – pójdę pracować. Nie – to nie. Z takimi myślami się obudziłam. Wyspałam się, jak dobrze, kiedy absolutnie nie ma żadnych spraw! Zaczynasz cierpieć z powodu tego, co by tu zrobić, żeby lepiej spędzić dzień!!! Iść do kina? Do bufetu, na ocean, na basen, pospacerować... Na dworze jest upał, więc rano spędziłam w domu. Sonia pojechała na basen. Ja jakoś nie chciałam. Wydaje się, że zabiegów wodnych wystarczy! Teraz już nawet w oceanie po trochu pływam. O 2 wyszłam z domu, porządnie przygotowana, żeby jechać do kina w Rio Grande. Prawda, samej, bez Soni, jest trochę nudno. Póki ona pływa, myślę, pojeżdżę po uliczkach, poszukam pracy. Odkryłam Pacific Avenue. Oczywiście, wcześniej już tam byłam. Dokładnie pamiętam, że pierwszy raz jechałam do pracy tą ulicą, prawda, że chodnikiem (sidewalk). W noc imprezy szliśmy tam i z powrotem tą samą drogą. Ale właśnie dzisiaj odkryłam ją w pełni dla siebie! Jest taka mała, taka wąska! Tylko po jednym pasie dla samochodów, wąski chodnik zastawiony ławkami, stolikami i reklamami-naganiaczami odpowiednich lokali! Budynki tak blisko siebie, dużo różnych kawiarni. Dla przystanków Dolly-Trolley (darmowy trolejbus dla turystów) zrobione są specjalne malutkie kieszenie. W ogóle, miła uliczka! Przejechałam obok sklepu z używanymi książkami. Jakiś świąteczny nastrój od tego dnia wolnego. Tutaj budynek banku (chyba Cape May savings bank) zrobiony jest w starym stylu. Ze stylowym dużym zegarem na nóżce (jak w filmach o starej Anglii). Tylko w jednej kawiarni na Pacific znalazłam "help wanted". Potrzebują doświadczonych kelnerek. Tutaj od razu zadziałała rosyjska logika: jestem idealną kandydatką (nawet na wakat ratownika na basenie!). Zostawiłam swój numer telefonu, napisałam imię Olga. Po tym kobieta zaczęła mówić do mnie po rosyjsku). Następny "help wanted" był już na Atlantic Avenue w barze. Potrzebują doświadczonego kucharza. Cóż, jedziemy dalej. Mniej więcej za aquaparkiem, Surf Ave zastępuje Ocean, która z kolei schodzi o kwartał niżej, za oceanem. Surf też jest interesująca. Pasy ruchu rozdzielone są trawnikiem, droga szeroka, przypomina prospekt! Domy tutaj są wyższego poziomu. W ogóle, jak zauważyłam, im dalej od centrum miasta, tym fajniejsze domki! Są ścieżki rowerowe! Wcześniej widziałam je tylko w Cape May. Gdzieś na skrzyżowaniu z 17-18 ulicą znalazłam jakąś piekarnię, która pracuje od 7 rano do pierwszej po południu. Im potrzebna jest pomoc! Koniecznie wrócę i zapytam. Przejechałam po Surf do samego końca. Tam, za 1 ulicą zaczyna się ocean!!! JAKA TAM JEST KRUTA PLAŻA! To pierwsza rzecz, o której pomyślałam, i wcale nie wycofuję się ze swoich słów. W ogóle, konkretnie sama plaża jest zwyczajna. Wyróżnia ją to, że "ląd" tutaj robi zakręt, i ocean wychodzi z dwóch stron! Ta nowa, druga strona przedstawiła moim oczom barkę pokrytą mgłą! Pięknie! I druga (główna dla nas z Sonią): surferzy! Oto to samo miejsce! Bardzo dużo amatorów, którzy starają się, upadają i znów próbują! Tak świetnie! Gdybyśmy i my mogły tam pojechać:)! Są też trenerzy, którzy uczą tego dzieciaki! Zabawnie! Jeszcze, tutaj nad oceanem, jest coś w rodzaju punktów widokowych! Byłoby świetnie tam siedzieć i pisać! Szkoda, że daleko od domu! W końcu dojechałam do swojej restauracji w dzień

OEOlga Emelianovaolenenok · 23 lip 2013Czytaj

Pojechaliśmy do tej samej Harbor View Restaurant & Bar. Sonyi doradzono, żeby szukała tam drugiej pracy na wieczór. W końcu jej biznes z bańkami mydlanymi nie jest zbyt dochodowy. Ta restauracja znajduje się w drodze do Cape May, między dwoma miastami. Droga prowadzi autostradą Ocean Drive. Sprawdziliśmy na mapie, że trzeba przejechać trzy mosty, a potem od razu skręcić w lewo. Gdy tylko wyjechaliśmy poza granice WW, od razu poczuliśmy się jak na wakacjach! Tak fajnie, jakbyśmy już podróżowali! Wspaniale jest odkrywać nowe miejsca! Prawda, droga nie jest przystosowana dla rowerzystów, jechaliśmy ostrożnie wąskim poboczem. Mosty okazały się po prostu bardzo wąskie. Dokładnie jeden pas dla samochodu, ani w lewo, ani w prawo. Przepuściliśmy kilku kierowców i zaryzykowaliśmy. Samochody za nami pełzły jak żółwie. Gorzej było na drugim moście, to (jak się później dowiedziałam) most zwodzony. Czyli wielka górka. Wjazd na niego jest trudny, ciągnęliśmy rowery sami))) powoli, i odpowiednio wstrzymywaliśmy cały ruch. Więc nie udało się nacieszyć pięknym widokiem. Ten most jest płatny dla samochodów. Fajnie było zjeżdżać z niego w dół bez pedałowania! W rzeczywistości WW i CM są otoczone jeziorami tam, gdzie nie ma oceanu. Dlatego mostów jest naprawdę dużo. Wszystkie te jeziora to przystanie dla ogromnej liczby jachtów. Można pływać, wypożyczać! Restauracja znajduje się tuż nad brzegiem. To swego rodzaju przystań. Wygląda na to, że goście mogą przypływać własnym jachtem, zaparkować go i cieszyć się śniadaniem, obiadem lub kolacją! Od razu zauważyliśmy napis help wanted, co nas bardzo ucieszyło. Hostessa zawołała menedżerkę Irene. Pierwsze pytanie brzmiało, czy mamy SSN, bez niego nikogo nie zatrudnia. Cóż, surowo, ale dla nas też tak jest bezpieczniej. Irene przyjęła Sonyę na stanowisko Line Cook na rano! 6 dni w tygodniu, ze ścisłym harmonogramem! Bardzo, bardzo dobrze! Prawda, Sonya będzie musiała odejść z hotelu. Ale to zdecydowanie tego warte! Skończyliśmy o 4. Może byśmy skoczyli do Cape May? Niby od dawna chcemy, a nigdy nie było okazji. Fakt, że o 6 zaczynam pracę na samym końcu WW, tylko mnie zmotywował. Jechaliśmy około 20 minut. Jeszcze jeden duży most i prawie jesteśmy u celu. Miejscami musieliśmy stosować przepisy ruchu drogowego, zmieniając pasy na zakrętach na potrzebny nam rząd. Tak naprawdę widzieliśmy tylko jedną część miasta. Ale nas zachwyciła! Tak czysto, pięknie, cicho. Najbardziej zdumiewające są drzewa! Tutaj jest ich tak dużo! Siedzę teraz na swojej alei, piszę bloga, rozejrzałam się - ani jednego drzewa! W CM jest ich tak dużo! A samochodów prawie nie ma. Śmiało jeździliśmy środkiem jezdni, zawracaliśmy gdzie i jak chcieliśmy! Wszędzie bardzo piękne, zadbane domy, trawniki - prawdziwa amerykańska prowincja! Takie wrażenie, że nasz WW utknął w szczelinie czasoprzestrzennej. Na Ocean ave są fajne nowoczesne hotele, ale reszta budynków w głębi jest stara, bez remontu. Komu to potrzebne, zimą nie da się w nich mieszkać, a i nie ma komu. A latem studenci i nielegalni imigranci cieszą się z tanich mieszkań! Od razu zachciało mi się mieszkać w tym przytulnym miasteczku, dusza się raduje! Po Ocean drive skręcaliśmy tylko w lewo, żeby się nie zgubić i szybko objechać część przybrzeżną. Tak naprawdę, kiedy nadszedł czas powrotu, zrozumieliśmy, jak daleko zajechaliśmy! Powiedziałabym nawet, że się zgubiliśmy! Zrobiliśmy nie kółko, a ogromną pętlę! O 5:10 dopiero wyjechaliśmy na Ocean drive. Mój biedny rower, wyciskałam z niego niemożliwe! A jeśli wziąć pod uwagę, jaki był upał, to i z siebie też!!! Droga była bardzo ciężka, pedałowałam bez przerwy, a na tych dwóch wysokich mostach myślałam, że stoczę się w dół! Za to o 5:35 byłam już w domu. Nogi nie chodziły!!! A jeszcze trzeba lecieć do pracy! Nie wiem, jak to zrobiłam! Ogólnie rzecz biorąc, pod koniec lata albo będę nienawidzić roweru, albo nie będę mogła bez niego żyć! W rezultacie do CM, przez niego i z powrotem - 30 km, i jeszcze do pracy 4,5!

OEOlga Emelianovaolenenok · 4 lip 2013Czytaj

Mieliśmy dzień wolny w hotelu, więc z Sonyą postanowiliśmy skoczyć do Rio Grande. Myśleliśmy o zakupach (musiałam koniecznie kupić porządny ręcznik kąpielowy) i wyjściu do kina. Rano postanowiliśmy się wyspać. Przynajmniej ja, bo Sonya chyba nawet rano biegała. W końcu wstaliśmy około 11, zjedliśmy śniadanie i sprawdziliśmy rozkład autobusów. Radzimy sobie sami. Najbliższy autobus za 20 minut. Żeby nie zwlekać, szybko się zebraliśmy, wsiedliśmy na rowery i w jakieś 3 minuty dojechaliśmy do dworca autobusowego – mamy go blisko (skrzyżowanie New Jersey ave i Andrews ave). Obok dworca jest parking rowerowy. Wewnątrz budynku wszystko jest proste i zrozumiałe: kasy, ławeczki, automaty z napojami i jedzeniem. Są tam też rozkłady wszystkich autobusów jadących przez WW, Atlantic City oraz menu wielu restauracji. Kupiliśmy bilet za 1.50$ do Rio Grande. Wcześniej byliśmy tam 2 razy: w Social Security i w Walmart. W obu przypadkach woziła nas właścicielka Trish. O 12 w południe czasu lokalnego podjechały dwa autobusy, oba przez Rio Grande. Różnica polega na tym, że jeden z nich jedzie do Atlantic City, drugi – do Cape May. Ten do Cape May nie wjeżdża do Walmartu – dużego supermarketu, typu nasz Auchan, można tam kupić wszystko (produkty, odzież, materiały budowlane, kosmetyki, artykuły domowe). Cape May Bus zatrzymuje się przy supermarkecie Shoprite (ten supermarket jest mniejszy i droższy), dalej jedzie prosto do Cape May. Atlantic city bus po Shoprite skręca w lewo i przejeżdża obok Walmartu (mapa w zdjęciach). Jednak my skorzystaliśmy z pierwszej opcji. Ten autobus był bardziej pusty. Dojechaliśmy, weszliśmy do Shoprite, sprawdziliśmy ceny, na razie postanowiliśmy nic nie kupować. Poszliśmy pieszo do kina. W sumie niedaleko, doszliśmy w 10 minut. Szliśmy wzdłuż tej samej autostrady – wydaje mi się, że to Rio Grande ave. Na rozwidleniu (tam, gdzie autobus skręca do Walmartu) skręciliśmy nieco w lewo, zobaczyliśmy szyld supermarketu „Save a lot” (niezbyt duży i nie zaoszczędziliśmy tam za wiele). Ostatnim razem Trish woziła nas tam i wtedy zobaczyliśmy kino. W kinie szybko się zorientowaliśmy. Wszystko dokładnie tak samo, jak u nas. Nad kasami wisi tablica z aktualnymi filmami. Mieliśmy wybór między 2 filmami a jedną bajką. Wybraliśmy to drugie, tam język jest prostszy. Bajka Epic, zwykła fabuła – mieszanka Roszpunki i Artura i Minimków. Ale było bardzo ciekawie. Prawie wszystko rozumieliśmy i byliśmy z siebie bardzo zadowoleni. Prawda, to nie nowość i w sali kinowej oprócz nas było jeszcze z 6-7 osób. Czekając na początek seansu, zwróciliśmy uwagę na reklamę, tutaj prawie cała jest społeczna, wszystko sprowadzało się do czegoś publicznego. Po kinie próbowaliśmy znaleźć Walmart, ale przez mój błąd poszliśmy w inną stronę (wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy dokładnie, gdzie jest). Weszliśmy do Family dollar (ten supermarket polecano nam wcześniej) – i nic tam nie znaleźliśmy, drogo i wybór niewielki. Musieliśmy wrócić do Shoprite, tam kupiliśmy mi ręcznik za 5 baksów – plażowy. W drodze powrotnej bardzo się przydał – w autobusie było strasznie zimno. Zostało mi jakieś 1,5 godziny do pracy. Dziewczyny Sonya i Anya gotowały zupę, a ja zrobiłam sobie omlet, żeby szybciej zjeść. W efekcie, jak zawsze, strasznie długo się zbierałam. Myślę, pojadę szybko i zdążę. Całkiem zapomniałam, że umówiłam się z Vityą (też pracuje w mojej restauracji, tylko jako dish washer), żeby jechać razem. Zazwyczaj spotykamy się o 17.40 na skrzyżowaniu New Jersey i Rio Grande ave. Dopiero gdy zobaczyłam nieodebrane połączenie od niego, wyskoczyłam z domu. Próbując oddzwonić, nie udało mi się utrzymać kierownicy roweru i wjechałam w ścianę). Uderzenie trafiło w telefon, okulary przeciwsłoneczne, a na czole została tylko mała rysa. To było pierwsze spotkanie roweru z niezdarną stroną jego właścicielki. Zanim doszłam do siebie, minęło jeszcze 5 minut. W efekcie pędziłam z całych sił. Już jakoś zaczęło to wchodzić w nawyk, trzeba coś zmienić. Samochodów robi się coraz więc