Pakistan: Przewodnik, wizy i darmowe noclegi · 2026

ANAziz Nadjimutdinovanadjimutdinov · 13 lut 2015Czytaj

Rzecz w tym, że mimo iż na pierwszy rzut oka wydaje się, że Amerykanie nie mają akcentu, to w rzeczywistości go mają. A dokładniej, wyłapują, kto ma akcent i jaki. Co więcej, wyłapują, kto skąd jest. O ile w Wielkiej Brytanii można rozróżnić różne akcenty Szkotów, Anglików czy Irlandczyków, o tyle tutaj jest ich mniej więcej tyle, ile stanów, ponieważ prawie każdy stan ma swoją gwarę lub coś w tym rodzaju. Dlatego każdy miejscowy, spotykając kogoś spoza okolicy, od razu zgadnie, skąd jest. Oczywiście w przypadku obcokrajowców jest to tym bardziej oczywiste. Na początku sezonu, zanim przyjechali wszyscy nasi Rumuni, musiałem przepracować kilka zmian w lodziarni, co jest świetną okazją do porozmawiania z klientami. Jak już wspomniałem, początek sezonu oznacza małą liczbę klientów, więc kolejek albo w ogóle nie było, albo były znikome. Dzięki temu spokojnie pracowałem sam, a Amerykanie mieli czas, żeby ze mną porozmawiać. Typowa sytuacja: Klienci, długo wybierając smak lodów, pytają o zalety tego czy innego i wymieniają spojrzenia, zdając sobie sprawę, że coś ze mną nie tak. W końcu dajesz im zamówienie, a oni stoją, szepczą między sobą, zerkając na ciebie. A potem głowa rodziny na pewno zapyta: -Where are you from? (Tak, to nie Wielka Brytania, gdzie wszystko załatwia się przez "Sorry" czy "Excuse me". Na początku mojego pobytu tutaj próbowałem komunikować się kulturalnie, ale patrzyli na mnie jak na idiotę. Tutaj tym nie błyszczą.) -Uzbekistan. (W tym momencie zazwyczaj zaczynam opowiadać o tym, jaki to wspaniały program, że studenci z całego świata przyjeżdżają...) -Pakistan? -Uzbekistan... -Pakistan? -Uzbekistan. -Aaa... -(uśmiecham się) -Paakistaaan -Tak, tak, Pakistan. (tutaj nie pozostaje nic innego, jak się zgodzić). Chociaż z Amerykanami rozmawia się przyjemnie. Zawsze są życzliwi wobec zagranicznych pracowników, ale oczywiście w tym momencie nie należy zapominać o innych klientach. A tak przy okazji, zdając sobie sprawę, że przyjechaliśmy pracować zza oceanu, miejscowi zostawiają dobre napiwki. Więc dbajcie o swój akcent. Mówią, że pomaga. Cóż, zdarzało się spotkać też Rosjan w tamtych stronach. Oczywiście dla wielu na tej stronie to nie nowość, ale dla Glacier Park Rosjanie to rzadkość. Jedną z nich spotkałem, pracując właśnie w tej lodziarni. Od wielu lat jest żoną Amerykanina i mieszka w Chicago, a do Montany przyjechali na jakąś konferencję. Jak zabawnie było obserwować zdziwienie jej męża, gdy rozmawialiśmy w naszym ojczystym języku. Drugą parę spotkałem pod koniec sezonu, kiedy jedna z rumuńskich kelnerek przyszła do kuchni i zapytała, jak po rosyjsku jest "thank you" i "come again". Cóż, odkładając zdziwienie na bok, wyszedłem na salę, żeby poznać ten stolik. Była tam para rosyjskich przyjaciół. Dziewczyna, która od dawna mieszka w Stanach, i jej przyjaciel, który przyjechał w odwiedziny z Moskwy. Kilka dni później wyszło tak, że musiałem stanąć przy płycie i przygotować pstrąga, którego wcześniej nigdy nie smażyłem. Ale w tamtym momencie nikt poza mną nie mógł tego zrobić. Cóż, znając teorię, usmażyłem go i wysłałem na salę, a później, wyglądając przez okno, zobaczyłem tego chłopaka. Wyszedłem do niego i zrozumiałem, że ten pstrąg był właśnie dla niego. Wiecie co? Był zachwycony. Moja samoocena była w tamtym momencie na szczycie. Niestety, wyjeżdżał tego dnia i już nie wrócił, ale cieszę się, że na koniec go porządnie nakarmiłem, biorąc pod uwagę, że sam jest kucharzem.

VKViktoria Khrapovaviktoriya.hrapova.94 · 31 sty 2015Czytaj

Dwie doby (wylecieliśmy z Rosji i przylecieliśmy do Ameryki prawie w tym samym czasie, tego samego dnia) były intensywne i super-super fajne! Rano 6 czerwca wyruszyliśmy autobusem firmy „Peter Pan” do miejsca naszego dalszego zamieszkania: stan Massachusetts, półwysep Cape Cod, miasto Hyannis. Jechaliśmy, jechaliśmy i dojechaliśmy do jakiegoś dworca autobusowego. Z wielkim trudem dotarliśmy z naszymi walizkami do naszego skromnego lokum. A lokum puste i drzwi otwarte… hmmmm, wchodzimy niezręcznie… taka cisza! Krzyczymy „jest ktoś w domu???” (znowu przypominają się kadry z filmu) i słyszymy dźwięk, aha, ktoś schodzi z drugiego piętra. Teraz to wspominam i jest mi taaaak śmiesznie ^_^ Pięć przestraszonych dziewczyn stoi w salonie domu, być może nawet nie tego, którego szukałyśmy, i weszłyśmy spokojnie, nikogo nie pytając (otwarte drzwi tak mówiły „wejdź do mnie”) no w ogóle stoją i nasłuchują kroków, i nagle zza zakrętu wyskakuje latino-boy, taki wesoły, uśmiechnięty, wszystkie razem drgnęłyśmy i otworzyłyśmy buzie. Czekałyśmy na Amerykanina o imieniu John, ale okazał się latino-boy o imieniu Jose. Ale jesteśmy pod adresem, to ustaliłyśmy później. John - właściciel domu, ale sam tam nie mieszka. A Jose to jeden ze stałych mieszkańców tego domu. Jest z Republiki Dominikańskiej. Mieszkał tam jeszcze Meksykanin Kevin (wzięli sobie amerykańskie imiona, tak), nasz przez wszystkich lubiany Felix, również z Dominikany, i Amerykanin Brian (podobny do małego Puszkina). I taką zgraną rodziną mieszkaliśmy dwa tygodnie, potem dojechała partia dziewczyn z Mołdawii (trochę rosyjskojęzyczne) i jeszcze partia dziewczyn z Rumunii. I wtedy po prostu zaczęła się „masakra”)) w dobrym tego słowa znaczeniu! Pełny dom ludzi każdego wieczoru po pracy. Nasi przyjaciele, ich przyjaciele – i po prostu imprezy każdego dnia! * Cape Cod – turystyczny półwysep z licznymi ogromnymi piaszczystymi plażami. Tutaj przyjeżdżają odpoczywać w weekendy ludzie z Bostonu i pobliskich miast, a nawet stanów, po prostu odpocząć od zgiełku, ciasnoty wieżowców. W centrum półwyspu, a mianowicie w mieście Hyannis jest dużo sklepów z pamiątkami z zębami rekina =) bluzami i koszulkami na pamiątkę. Jest także duży Cape Cod mall, gdzie można pójść do kina, zjeść, ubrać się i zrobić zakupy spożywcze. * Pracować zaczęliśmy po tygodniu, trzeba było wypełnić różne papierki, wyrobić SSC i inne sprawy. Większość „wakatów” w branży gastronomicznej przypada na restauracje szybkiej obsługi. Pracowaliśmy właśnie w jednej z takich - sieci kawiarni Dunkin’ Donuts. Nasza ulubiona kawiarnia znajdowała się w innym mieście, tak-tak)) w West Barnstable. Początkowo mieliśmy kupić rowery i robić codzienny bieg do pracy, no i jeśli starczy sił – z powrotem) Ale mieliśmy wspaniałą, po prostu szykowną menedżerkę – Hafsę. Jest z Pakistanu. I sądząc po jej gabarytach, pracuje w kawiarni dość długo i bardzo kocha swoją pracę. Sama wyraziła chęć wożenia nas, jak paczkę parówek… z domu do pracy i z powrotem do domu, prosto pod nasz płot. Ale pod warunkiem!!! Pod warunkiem, że nasz grafik pracy będzie zaczynał się od 5 rano. Heeeeeee! Tak, ale my i tak budziliśmy się o 4-5 rano, nie zdążywszy ostatecznie się zaadaptować. Zgodziliśmy się. Oto dla was kawa z pączkami od Dunkin' Donuts (większość Amerykanów preferuje very sweet iced coffee with many flavors). A oto jeszcze dwa pączki xD (ja i moja żaba-podróżniczka oraz azerska przyjaciółka - Aisha, w jednej osobie). * Uwielbiałam swoją pracę. Mówiłam, że jestem kawoszką, a tam taka kawa… aaaaach. A pączki?! Po prostu boskie. Ale nie wszystko jak w bajce, codziennie robiłam biegi po ulicach Hyannis i kontynuowałam walkę z pączkami po biegu, ale już w domu, na podłodze. I wiecie, pomagało. Tylko jakieś +2 kg w Ameryce! To jest szykowne! Dziewczyny i chłopaki, nie rozluźniamy się. Jemy i biegamy=) * Nasze trzy miesiące na Cape Cod, wydawałoby się, w parterowej Ameryce, były po prostu niezapomniane! To było tak FAJNIE!!!! Objechaliśmy cały półwysep samocho

ZZZhansaya zhansaya9zhansaya9 · 12 gru 2014Czytaj

0) Bądź pewna siebie, nie bój się nowego, a wręcz przeciwnie, dowiedz się więcej. Bądź cierpliwa, jak oni tylko nie przekręcali mojego imienia i nazwy mojego kraju (Kazachstan, Pakistan..). Nazywali mnie Chinką, Filipinką, Tajką... (ileż razy podchodzili do mnie Chińczycy i próbowali rozmawiać, na "I am not Chinese", patrzyli z podejrzliwością))) zwłaszcza babcie, pewnie myślały, że nie przyznaje się do swojego "kraju"!)) Amerykanom trudno było wymówić "Ż", więc wszystkim przedstawiałam się: "Zaya". Ale nawet tak się bali. Najzabawniejszy moment. Mój przełożony ("szef"), żonaty facet, na zebraniu pracowników wyjaśniał coś szczegółowo o pracy, a na końcu: "Did you get it, Zaya (Zaja)". Zaja zabrzmiało jak Za-ja. No, wiecie z jaką intonacją) Z siostrą śmiałyśmy się do łez. Także był koniec dnia pracy. Śpieszyłam się szybko uciec, gdy jeden gość pytał, gdzie jest Spa. Powiedziałam, że nie jestem pewna, ale powinno być na końcu korytarza. Wracając, zły zaczął się czepiać, że nie wykonuję swoich obowiązków, chciał się poskarżyć. Ale skończyło się na tym, że nie mógł przeczytać mojego imienia na moim identyfikatorze. Takie to plusy i minusy =) Wszyscy ci, którzy wiedzieli, że Kazachstan wchodził w skład ZSRR, próbowali wyjaśnić moją pozycję między Rosją a Ukrainą. Radzę nie kłócić się na ten temat, w moim przypadku bardziej próbowali narzucić swoje zdanie, nie umieją słuchać. Zaprzyjaźniłam się z barmanem, z nim przyjemnie było prowadzić dialog (on był wyjątkiem!). Trafiało się wielu miłośników rozmów na temat polityki. Wiecie lub nie, ale niektóre stany (np. mój New Hampshire) nie popierają polityki prezydenta i w radiu często słyszałam otwarte negatywne rozmowy. Dlatego bądźcie ostrożni w takich tematach. 1) Pobrać jeszcze w domu wszystko, co potrzebne na telefon, zwłaszcza Map, Booking, mapę metra NY. W metrze Nowego Jorku tyle razy się gubiłam, za każdym razem myśląc, że to ostatni raz. Chcę zagrać na gitarze w metrze, w założeniu nawet kupiłam gitarę (za $200, nie wiem czy tam taniej, ale moja jest bardzo fajna i z dwoma pokrowcami), ale tak się nie udało. Ale nie wszystko stracone. Tego lata postawię haczyk w swoim notatniku. Map - w ogóle, fajna rzecz, nie rozstawałam się z nim przez całą podróż. Kupcie Bank Charger, ładowarkę, którą można nosić ze sobą. Mój telefon HTC szybko się rozładowywał przez internet, myślę, że wy też będziecie mieć takie problemy... kupiłam za $20 - chińską, ale tam duży wybór rozmiarów ładowarki i mocy, dlatego ceny bardzo się różnią. 2) Jeśli praca w hotelu, na stronie sprawdzić wakaty, wysłać zgłoszenia, po przyjeździe przenieść się do lepszej pracy. Bo być może nie znajdziecie dobrego offera, ale możecie zmienić pracę. Nie pracować przecież w nudnej pracy przez 3 miesiące. Szukajcie, na pewno znajdziecie drugą i wygodną pracę. W CV możecie skłamać, że macie duże doświadczenie w tej dziedzinie, na przykład, że przez rok podczas studiów dorabialiście w fajnej restauracji =) (ups, ja wam tego nie mówiłam) 3) Zaprzyjaźnić się z ludźmi, którzy pracują w kuchni, pomagać sobie nawzajem) Powiem szczerze, w pierwszym roku wydawałam na jedzenie przez miesiąc, za drugim razem - tydzień. W hotelu wszystkie święta obsługiwali jedzeniem (szwedzki stół). I oczywiście zawsze zostawał duży wybór jedzenia. Zawsze wracałam z pudełkami po jedzeniu. Nasz śmietnik składał się tylko z nich. 4) Nie bać się pytać, najlepiej dopytywać 3-4 osoby, na przykład o lokalizację. Bo my parę razy się gubiłyśmy, to oczywiście też zabawne. Ale planowałyśmy wszystko czasowo i nie odwiedziłyśmy kilku miejsc... 5) W supermarketach ciągle są zniżki, można sprawdzić wcześniej w domu, pozwoli zaoszczędzić na jedzeniu. Tak robiłyśmy na początku, zanim poznałyśmy wujków z kuchni. 6) !!! Przy zakupie ubrań, zapytać sprzedawców o kupony, jeśli to sieć sklepów, będą mieli biuro obsługi, zazwyczaj kupony wydawane są za darmo. Możecie wziąć do domu, szczegółowo przestudiować i zrobić swoje zakupy szybciej i zaoszczędzić do 70%. Jest wiele sieci

AAlexanderSpree · 27 paź 2009Czytaj

7 sierpnia 2009, 16 sierpnia Wczoraj pierwszy raz wyszedłem popracować jako rikszarz w nocy – w centrum Manhattanu. Niewielu rikszarzy, którzy mają jeszcze siły po dniu pracy, dociera tutaj, do dzielnicy klubów, narkotyków i prostytutek. Czarnoskórzy sprzedają tu i palą marihuanę prosto pod wejściami do klubów, prostytutki łapią facetów w garniturach za tyłki, pijanych ludzi wynosi się całymi grupami i wsadza do taksówek. A dzielna nowojorska policja zachowuje się cicho i nikogo nie rusza. Jeden chłopak, który mieszka tu już rok, zdołał wczoraj sprzedać jakiemuś czarnoskóremu swoje skarpetki. Przez rok widział tu już tyle, że nawet się nie zdziwił, gdy ten zaproponował mu taki interes i bez wahania powiedział: „30 dolców”. Ostatecznie dogadali się na 20. 17 sierpnia W Brooklynie świętują Dzień Niepodległości Pakistanu. Wszystkie drogi są zablokowane, wszędzie wala się śmieci, ustawione są stragany z flagami i koszulkami Pakistanu. Nie lubię ich, ci cholerni Pakistańczycy ukradli mi kiedyś okulary, gdy grałem w koszykówkę. Inne Na liczne prośby wrzucam kilka zdjęć. // update Niestety, tutaj nie można dołączyć do posta więcej niż pięciu zdjęć. Resztę można zobaczyć tutaj: http://zhivetyev.ru/notes/news_16_17_09/