Омск: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

VViktormorfeus929 · 5 ліс 2010 г.Чытаць

Вось і ўсё… Мы ўжо наведалі ўсе цікавыя кропкі нашага маршруту. Нам заставалася толькі перасекчы Амерыку. Прачнуліся мы недзе а 6 раніцы і паехалі. Цэлы дзень язды, і ўвечары мы дабраліся да вельмі цікавага штата – Аклахома. Неяк на адной запраўцы мы выявілі, што шына на нашым аўтамабілі зноў сцерлася. Прычым вельмі моцна. Трэба было мяняць. А быў ужо вечар. Таму вырашылі паставіць запаску, праехаць да бліжэйшага горада, там пераначаваць у матэлі, і ўжо раніцай памяняць шыну. Але як паставіць запаску? Выявілася, што дамкрат, які нам ласкава пагадзіўся пазычыць Алекс, аказаўся занадта маленькім. Патрэбна было знайсці прыдатны. Спыталі ўсіх дальнабойнікаў, якія былі на запраўцы – не, у іх не было. Якраз тады на запраўку заехаў коп, і прыйшла думка спытаць у яго. Ён з радасцю пагадзіўся нам дапамагчы – пазычыў дамкрат і інструменты. Толькі папрасіў у мяне правы і потым даў нейкую паперку, у якой гаварылася, што ён сапраўды нам дапамагаў. Відаць, яму гэта было трэба для справаздачнасці. Памянялі мы кола, знайшлі матэль танны і заваліліся спаць. Да Атлантычнага акіяна яшчэ заставалася недзе 30 гадзін язды. Начувалі мы ў правінцыйным Аклахомскім гарадку Сапулпа. Дзіра яшчэ тая. Раніцай у цэнтры знайшлі майстэрню, дзе маглі памяняць шыну, заплацілі чорнаму, які гэта рабіў, 20 долараў. Далі яму ж 3 баксы чаявых, вельмі добры хлопец трапіўся, і паехалі далей. Людзям, якія жылі з намі ў матэлі, цяжка верылася, што такое падарожжа – рэальнасць. Нават фатаграфаваліся з намі і машынай. Ехалі ўвесь наступны дзень і прынялі рашэнне ўпершыню ехаць цэлую ноч – час моцна падціскаў. Ноччу праўда працавалі па схеме – адзін едзе, другі спіць на суседнім сядзенні. Мы павінны былі завезці дзяўчат у Балтымар, штат Мэрыленд і вярнуцца на Outer Banks да закрыцця банка, паколькі была пятніца, а нам трэба было забраць з рэстарана і перавесці ў гатоўку апошнія paychecks. Гналі з усіх сіл – хуткасць перавышалі страшна – не было іншага выхаду. Але мы ўсё-такі паспелі і атрымалі свае грошы. Потым, ледзь стоячы на нагах, даехалі да Алекса, дадому. Тады, я палічыў, мы ехалі больш за 30 гадзін нон-стоп. Вось так і скончылася наша падарожжа. Скончылася там, дзе мы яго пачыналі. Мы былі стомленыя, але радасныя.. МЫ ГЭТА ЗРАБІЛІ – МЫ ПЕРАСЯКЛІ АМЕРЫКУ НА АЎТАМАБІЛІ Ў АБОДВА БАКІ.

OOxanaoxan · 11 сак 2010 г.Чытаць

09/02/2010 Зімовы канікулярны дзень... усё спакойна і неяк нават сумна. Правяраю па звычцы паштовую скрыню, там ліст ад IEC. Чытаю змест.. Канец спакою і нудзе! О не, праз тыдзень у мяне субяседаванне ў консульстве! А я нават маральна не гатовая... ды і наогул я знаходжуся за 3 тыс. км ад Екацярынбурга!!! А трэба яшчэ ў Омск заехаць, сесію закрыць. Да Омска 2 сутак, потым ад Омска 12 гадзін да Екацярынбурга... выбух мозгу, поўны... Судомны пошук квіткоў, дамоўленасці з сябрамі і толькі да вечара я трохі супакоілася... але трэсці мяне ўсё-такі не пераставала... З 09/02/2010 да 13/02/2010 я ператравіла кучу інфармацыі з усялякіх форумаў і сайтаў. Пра веданне англійскай, пра прыкладныя пытанні, пра тое што і як... Чаму я так хвалявалася - не магу зразумець дагэтуль, бо я ўжо праходзіла субяседаванне ў пасольстве раней... але тады так не нервавалася... 13/02/2010 Я села ў цягнік... і паехала... я за ўсё жыццё столькі сама не перакладала тэксту на англійскую мову, колькі пераклала за гэтыя двое сутак... 14/02/2010 Я ў Астане... трэба дачакацца наступнага цягніка... і не да дня св. Валянціна, калі сядзіш на вакзале цэлы дзень у чужым горадзе... 15/02/2010 Нарэшце я ў Омску.. у вельмі жахлівым выглядзе (пасля 2-х сутак у цягніку), мне давялося ісці ва ўніверсітэт, закрываць сесію... добра, што ўсё прайшло хутка. Трэба яшчэ з сябрам сустрэцца, які квіткі для мяне купіў у Екацярынбург. Ён таксама вызначыўся арыгінальнасцю - вырашыў аддаць мне квіткі на дэгустацыі піва. Магчыма гэта было і нядрэнна, піва мяне трохі расслабіла і прыцішыла мае страхі і перажыванні. Такім чынам, 22:30 па омскім часе.. уваходзячы на вакзал я чую там і тут: а ў цябе оффер ёсць ужо?/ так, так, я таксама лайфгардам еду!/ my name is.../ консул/консульства і г.д. Так, нас шмат такіх )))... дакладней у той дзень ехала 28 чалавек з Омска, праўда частка з нас паехала яшчэ ўдзень, а вось другая частка з'язджала ў ноч... Пазнаёміўшыся з хлопцамі, якія ехалі паасобку (я ехала з сябрам) мы ўсе пайшлі на пасадку. Вечар быў напружаным. Чарговае прачытанне памфлета пра нашы правы, паўторы пытанняў, англійская мова.. дакладней ламаная пародыя на англійскую мову на ўвесь вагон.. і сусед - дэмбель... які ну ўсім сваім існаваннем адмаўляў магчымасць нашай паездкі... так, не перавяліся яшчэ патрыёты на Русі =))) Мы ўсе дружна заўважылі, што мець зносіны па-англійску куды зручней, калі не хочаш каб цябе разумелі навакольныя.. ))) З гэтай думкай я заснула... 16/02/2010 Судны дзень Прачнуўшыся я ўзрадавалася, што ўжо не было побач таго суседа. За акном была завіруха. Настрой - не вельмі... Папіўшы гарбаты з хлопцамі.. мы зноў нешта там нагаварылі адзін аднаму. І пачалі збірацца. Для мяне гэтая паездка яшчэ была дзіўная тым, што я наогул не брала з сабой ніякіх рэчаў, акрамя дакументаў. Так без нічога я яшчэ ніколі не ездзіла. Выявілася - гэта так здорава! Выйшаўшы з вакзала, мы трохі заблыталіся як прайсці ў метро. Але потым разабраўшыся мы хутка дабраліся да консульства. Але часу ў нас яшчэ да субяседавання заставалася шмат і мы пайшлі пагрэцца ў бліжэйшую кавярню. Мы там зноў прайшлі сеанс "дружнага мандражу" і а 13:30 рушылі ў бок консульства. (субяседаванне прызначана было на 14:00) Каля консульства мы сустрэліся з другой часткай амічоў і даведаліся чарговасць свайго ўваходу. Было вельмі холадна чакаць. Я так змерзла, што не разумела ад чаго дрыжу, ад холаду ці ад хвалявання. Усе хлопцы пакідалі сумкі на вуліцы, а мы (хто яшчэ не зайшоў) глядзелі за імі. Я прастаяла на вуліцы з 13:30 да 14:50 у 10-градусны мароз. Гэта вельмі доўга і холадна. І нарэшце прыйшла мая чарга. З-за таго што рукі моцна змерзлі - у мяне не здымаліся адбіткі пальцаў. І малады чалавек у акенцы №2 сказаў, каб я пагрэла рукі і потым сам консул здыме ў мяне адбіткі. Калі падышла мая чарга, завісла вялікая паўза. Консул нешта доўга чытаў (мабыць нейкую інфу з нагоды маёй мінулай паездкі). Я ўжо вырашыла што візы мне не бачыць. Потым ён паклікаў мяне да акенца №2, каб зняць адбіткі. Яны зноў не здымаліся.. у

ФБФархат Байсадыковfarhat · 20 сне 2009 г.Чытаць

ФІНАНСАВЫ ВЫНІК Пачатковыя выдаткі -120 рублёў фота на замежны пашпарт -1000 рублёў афармленне замежнага пашпарта за пяць дзён -40 рублёў каб завярыць заяву на замежны пашпарт ва ўніверсітэце -$300 1-ы ўнёсак за праграму + $35 SEVIS + камісія $15 за перавод -1400 рублёў унёсак у агенцтва -$350 2-і ўнёсак за праграму + $20 камісія за перавод ___ -2520 рублёў -$720 ___ ~ $805 усё, што аплачана на бягучы момант (20.12.2009) Маючыя адбыцца выдаткі $131 - візавы збор 1600 рублёў - збор Pony Express 2000 рублёў - квіткі да Екацярынбурга + выдаткі ў Екацярынбургу 17000 - 23000 рублёў - квіткі Масква - Нью-Ёрк - Масква 3000 рублёў - квіткі (самалёт) Омск - Масква __ 23600 рублёў (min) - не факт 29600 рублёў (max) - не факт $131 __ ~ $918 (min) ~ $1118 (max) ______ Папярэдні вынік і вывад Такім чынам, мінімальна паездка мне абыдзецца ў $1723 максімальна - $1923. Вывад: напэўна варта было браць праграму з авіяквітками. Хоць палічым: Кошт праграмы: $1490 + $35 + $131 + $15 + $20 + 1400 рублёў + 1600 рублёў + 1000 рублёў + 120 рублёў + 40 рублёў + 2000 рублёў + 3000 рублёў = $1691 + 9160 рублёў. ~ $1996 Цяпер можна параўнаць - усё ж такі без квіткоў праграма абыходзіцца танней (я ўжо спалохаўся, што сам сябе падмануў). Усё залежыць ад квіткоў. Квіткі за 20000 рублёў я ўжо прапусціў шчасна, што ж, буду шукаць іншыя.

AAlexanderSpree · 27 кас 2009 г.Чытаць

11 жніўня 2009 У слаўным горадзе Томску жыў адзін студэнт. Ён скончыў школу, паступіў ва ўніверсітэт, адвучыўся тры гады, і прыйшла яму ў галаву думка: а ці не паехаць мне ў Амерыку на лета? Чаму б і не? Бо якраз для гэтага і прыдумалі праграму Work and Travel USA! Ён папрасіў у бацькоў 2000 долараў, закрыў сесію і адправіўся пакараць Амерыку. Прыляцеўшы ў канцы мая са сваім офэрам грузчыка, ён не стаў працаваць, таму што грузчыкі аказаліся не патрэбныя. Ён патэлефанаваў у агенцтва, дзе яму падшукалі іншую працу – прадаваць марожанае ў цудоўным штаце Вірджынія. Там усё пачалося нядрэнна, і ён некалькі дзён катаўся на ровары па пляжах курортнага гарадка Вірджынія-Біч. Але потым ён прымудрыўся ўпасці і разбіць калена так, што нават хадзіць першыя дні не мог. Таму ён аддаў перавагу ляжаць на ложку. На ім ён праляжаў 2 тыдні, але калі нага зажыла, ён вырашыў, што прадаваць марожанае больш не хоча, і таму адправіўся шукаць працу ў Нью-Ёрк. Але і тут усё аказалася не так проста, як ён думаў. Якая праца? Знайсці толькі жыллё ўдалося толькі на трэці дзень. Ды і аказалася, што ў Брукліне за жыллё плацяць звычайна памесячна, а не патыднёва. Давялося нават пазычыць у знаёмага аднаго Франкліна (100 долараў), каб заплаціць, і грошай у кішэні засталося зусім мала – на метро і ежу дзён прыкладна на 5, таму давялося яшчэ сотню ў бацькоў пазычыць. Далей стала зусім складана – аказалася, што ў Манхэтэне не патрэбныя студэнты J-1 Visa. А потым высветлілася, што і ў Брукліне, і ў Бронксе, ды і ў Квінсе – нікому нафіг не патрэбныя студэнты J-1 Visa. Быў толькі варыянт узяць у арэнду ровар і працаваць рыкшай. Але ровар ён не захацеў. Мабыць, выпадак у Вірджыніі надоўга застаўся ў яго памяці. У выніку яго нікуды не ўзялі нават посудамыйнікам. Хоць, трэба сказаць, за тыдзень ён абышоў усяго толькі рэстаранаў 30. Увесь астатні час ён ляжаў на ложку або сядзеў у бібліятэцы. Зусім адчаіўшыся, ён вырашыў, што трэба ехаць дадому. Але і тут узнікла складанасць. Бо, каб памяняць дату білета, трэба заплаціць сто долараў. Давялося зноў прасіць грошай у бацькоў. Ды і трэба было аддаць доўг знаёмаму. Бліжэйшы магчымы рэйс аказаўся праз тыдзень. Таму давялося зноў ляжаць на ложку, сядзець у бібліятэцы і з'ядаць за дзень па пачку макаронаў за 99 цэнтаў. І вось, 7 жніўня, ён паляцеў. Прывёзшы за два з паловай месяцы толькі даўгі і галаўны боль бацькам. Ні разу не скупаўшыся ў акіяне, не паглядзеўшы на Статую Свабоды і не падняўшыся на Эмпайр-Стэйт-Білдынг. Не прывёзшы ніводнага падарунка сябрам і дзяўчыне. Нічога, акрамя дурнога ўражання ад сваёй паездкі. #WorkAndTravelUSA #ЗША