Porto: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

АМАнгелина Мардоян24 lut 2024Czytaj

Trochę historii. Kapsztad został odkryty dzięki poszukiwaniom w XV wieku nowej drogi handlowej z Europy do Indii. Nazwa Kapsztad (Cape Town) tłumaczy się jako „miasto przylądka”, położone na skraju Przylądka Dobrej Nadziei. Dziś w Kapsztadzie mieszka ponad 4 miliony ludzi. To miasto portowe w południowo-zachodniej części Republiki Południowej Afryki, położone na Półwyspie Przylądkowym, obmywanym przez wody Oceanu Atlantyckiego. Nad miastem wznosi się Góra Stołowa, na której płaski szczyt prowadzi kolejka linowa. Stamtąd roztacza się oszałamiający widok na miasto, port, w którym cumują jachty, oraz wyspę Robben, słynącą z muzeum w budynku owianego złą sławą więzienia, w którym niegdyś był więziony Nelson Mandela. Moim ulubionym zajęciem było chodzenie do centrum handlowego, tam można smacznie zjeść, bezpiecznie wymienić pieniądze i oczywiście zrobić zakupy. W Kapsztadzie są 2 duże centra handlowe: Victoria Wharf Shopping Centre i Canal Walk. Polecam odwiedzić oba, a pierwsze znajduje się przy porcie i roztacza się z niego wspaniały widok na ocean. Pewnego razu mieliśmy szczęście trafić na koncert Maroon 5 na Cape Town Stadium (tym samym stadionie, na którym odbywały się Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2010)! Również podczas pobytu tam zdążyłam odwiedzić The Cape of Good Hope, Boulders Beach (plaża, gdzie od 1982 roku żyją pingwiny), Bo-Kaap (dzielnica kolorowych domków w Kapsztadzie).

Rravik15 cze 2009Czytaj

04:30, 25 listopada 2008 r. To już staje się nawykiem: odłączać się wieczorem, wstawać w nocy i zajmować się… życiem. Co mnie dziwi, miasto jakby nie zamierza spać! W zasadzie. Kiedy wracam z pracy o piątej rano, wokół jest wystarczająco dużo ludzi, którzy jakby zapomnieli, że spanie jest normalne. Normalne stało się niespanie. Jakże to niepodobne do rosyjskiej zimy. Co można robić w długie, zimne wieczory u nas? Czytać. Oglądać telewizję. Pracować. Spać. A latem, tak szczerze, u nas też się nie śpi, zwłaszcza w centrum, gdzieś na pieszej Kirovce. To takie piękne, romantyczne i nowoczesne – nie spać, a cieszyć się życiem. Tylko niestety, ani w Afryce, ani w żadnej rosyjskiej metropolii nocne spacery nie są tak bezpieczne, jak w cichej i spokojnej Europie. Oto do czego powinniśmy dążyć. A teraz, na przykład, w mieszkaniu, gdzie mieszkam w sąsiedztwie ze Shane'em, on siedzi w salonie ze swoimi przyjaciółmi. Oglądają telewizję, rozmawiają, a patrząc na mnie, zaczęli też robić pranie. Często widzę, że oni śpią w dzień. Ale w nocy rzadko. Czasami budzę się o dziewiątej-dziesiątej rano, a oni w tych pozach, w których siedzieli w nocy, tak właśnie się odłączyli. Zabawne. Co mi się podoba, to to, że nie są hałaśliwi i nie piją jak diabli. Zdarza się trochę, ale jakoś nieszkodliwie. Dzisiaj (a właściwie teraz już wczoraj) miałem chrzest bojowy. Pierwsza kąpiel w Atlantyku od strony Południowej Afryki! Miałem szczęście, byłem na tym oceanie z różnych stron: i od strony Ameryki, i od strony Europy. A wczoraj poszliśmy ze Stasem. Woda, po raz pierwszy dla mnie w Oceanie Atlantyckim, była zimna. Ale wszyscy mówią, że taka ona tutaj jest zawsze i zmian nie przewiduje się. Oto wam kolejny cud świata. Afryka, lato, a woda w oceanie niskotemperaturowa. Nie mieści się w głowie, prawda?! Ale wszystko jest logiczne – prąd z Antarktydy. A jeśli chce się cieplej, to trzeba jechać na Indyjski! A do niego prawie trzy godziny transportem. Prawdopodobnie najbliższe miejsce to Przylądek Igielny (Cape Agulhas). Nauka geografia twierdzi, że właśnie ten przylądek jest granicą połączenia dwóch oceanów. Mówią, że różnica w temperaturze wody po prawej i lewej stronie przylądka sięga dziesięciu stopni. Byłoby ciekawie tam być. Cóż, może mi się poszczęści. Będę miał nadzieję! A jeśli słyszeliście, że miejscem połączenia dwóch oceanów jest Przylądek Dobrej Nadziei (Cape of Good Hope), śmiem was zapewnić, to bajka dla turystów! Ale za to jest związany z „dobronadziejnym” przylądkiem inny ciekawy fakt: właśnie od niego zaczęła się historia miasta. A od Kapsztadu zaczęła się historia dzisiejszej RPA. Wielu kojarzy ją z imieniem Portugalczyka Bartolomeu Diasa. Na przylądku stoi pomnik na jego cześć. Widziałem go, przejeżdżaliśmy obok autobusem jakieś sto pięćdziesiąt metrów dalej. Chyba zacytuję część artykułu „Spacery po starym Kapsztadzie” Apolona Davidsona (wykopałem w Internecie). Tak fascynująco jest tam wszystko napisane: „Stary port. To o nim piosenka z mojego dzieciństwa: „W porcie w Kapsztadzie, z dziurą w burcie...” Kilka lat temu stary port się odmienił. Od dawna Kapsztad nazywano „morską tawerną na styku dwóch oceanów”. Teraz cały port stał się tawerną, prawie w dosłownym tego słowa znaczeniu. W budynkach portowych – przytulne kawiarnie, restauracje, piwiarnie, atrakcje. W starym suchym doku – dwupiętrowa amfilada sklepów. Na placu, gdzie wcześniej tylko krzyczeli pijani marynarze, występują artyści. Zresztą, wieczorami tutaj krzyczą i teraz. Patrząc na świąteczne tłumy turystów, trudno sobie wyobrazić, z jakim trudem docierali tutaj pierwsi żeglarze. Zderzając się ze sobą, wody Atlantyku i Oceanu Indyjskiego rzadko bywają spokojne. Nawet najbardziej doświadczeni szyprzy żegnali się, gdy udawało się szczęśliwie dotrzeć do portu. Wieści o falach-zabójcach u południowego krańca Afryki obiegły wszystkie porty świata. Nazwano je „keiprollerami”. Jakże straszne były one dla żaglowców, jeśli w 1974 roku fala o wysokości czternastu metrów przełamała dno dużego