Օ՜, այո... Արդեն լուսանում էր, չէ՞ որ այս հարավային կողմերում արևն այնքան վաղ է արթնանում, և այդ պատճառով դեպի քաղաք տանող տասը գոտի ունեցող մայրուղին ծանրաբեռնված էր: Աշխատասեր ամերիկացիները, ըմպելով իրենց Starbucks-ի սուրճը, դեռ նոր էին արթնանում քնից և իրենց մեքենաները վարում դեպի Սիլիկոնային հովտի բարձր տեխնոլոգիական արտադրամասեր, իսկ մենք թռչում էինք դեպի երազանքների քաղաք, ինչպես մենք էինք կարծում, դեպի Սան Ֆրանցիսկո: Միտումնավոր մտնելով քաղաք հյուսիսից՝ մենք կանխազգում էինք մոտեցումը քաղաքի գլխավոր հոմանիշին՝ «Ոսկե դարպասներ» կամրջին, որը թվում է կարմիր, բայց իրականում նարնջագույն է: Առաջին շրջադարձը՝ շուտ էր, երկրորդ շրջադարձը՝ նորից կողքով, և ահա, վերջապես, երրորդ շրջադարձից հետո մենք տեսանք Ամերիկայի ամենահայտնի կամրջի իսկապես հսկայական և միևնույն ժամանակ անվերջ նրբագեղ հենասյուները: Այն իսկապես գեղեցիկ է, հսկայական և շատ է սազում ամբողջ քաղաքին: Տպավորություն է ստեղծվում, որ հենց նման կամրջի մոտ են եվրոպացիները ժամանակին հիմնել Սան Ֆրանցիսկո քաղաքը, կամ Սան Ֆրանը, ինչպես այն անվանում են տեղացիները: Իմ կարծիքով՝ սովորական զբոսաշրջիկ ուսանողի համար այս կամրջի լավագույն լուսանկարները կարող են ստացվել քաղաքի հակառակ կողմից: Հենց այնտեղ է գտնվում հիանալի դիտահարթակը, որը ոչ միայն կամրջի, այլև բուն քաղաքի, Ալկատրաս կղզու և ամբողջ ծովածոցի հիասքանչ տեսարան է բացում: Ամբողջ գաղտնիքն այն է, որ սա միակ դիտահարթակն է, որը գտնվում է կամրջի մակարդակից բարձր: Դուք նայում եք դրան վերևից: Մնացած բոլորը տալիս են ներքևից կամ նույն մակարդակից տեսարան, ինչը, համաձայնեք, այնքան էլ տպավորիչ չէ հսկայական կառույցների համար: Կրկին կամրջի մասին: Արժե անցնել այն, բայց պետք է նաև պատրաստ լինել բաժանվել 6 դոլարից pay-tall-ում: Սա առաջին անգամն էր, երբ մենք որոշեցինք վճարովի ճանապարհով գնալ, մինչ այդ մեր ժլատ մտածելակերպի պատճառով մենք սկզբունքորեն շրջանցում էինք նման կառույցները, բայց այս անգամ ժլատությունն ասաց, որ շրջանցելն ավելի թանկ կնստի, և մենք որոշեցինք: Որքա՜ն էր մեր աննկարագրելի երջանկությունը, երբ ճանապարհային ոստիկանության ծառայողը, որը նստած էր խցիկում և պատասխանատու էր մեզնից վճար գանձելու համար, խորհուրդ տվեց այլևս փողերը չշռայլել, պահել 6 դոլարը և ծախսել այն ինչ-որ այլ բանի վրա: Երբ մենք տրամաբանորեն հարցրինք նրան «Ինչո՞ւ», նա հստակ բացատրեց, որ դա իր վերջին օրն է, և որ նա ատում է իր գրեթե նախկին աշխատանքը: Ուռա՜: Մենք Սան Ֆրանցիսկոյում ենք: Եվ մարդիկ այստեղ ակնհայտորեն այլ կերպ են մտածում: Հազիվ կայանելով մեր «Տրակտորիկին», ի դեպ, դրա համար չնախատեսված տարածքում, մենք գնացինք քաղաքը զննելու: Այն իսկապես հսկայական է, անհարթ և տեղակայված է բավականին զառիթափ բլուրների վրա: Մարդիկ այստեղ սովորում են այլ կերպ քայլել, այլ կերպ վարել և, հավանաբար, այդ պատճառով էլ այլ կերպ են մտածում: Այստեղ կարելի է քայլել միայն վեր բարձրանալով՝ հազիվ տեղաշարժելով ծնկները, կամ թեթևացած վազելով ներքև՝ վախենալով սայթաքել և քիթը ջարդել: Վարելն ավելի սարսափելի է, քանի որ միշտ վեր ես բարձրանում կույր և հավանականություն կա բախվելու շրջակայքում բնակվող երեք հարյուր հազար չինացիներից մեկին, կամ ներքև, և այդ ժամանակ պետք է լավ արգելակներ ունենալ, որպեսզի ժամանակին կիրառես դրանք, իսկ մենք դրանք չունեինք: Առաջին հայացքից քաղաքը շատ յուրօրինակ է, նման չէ ամերիկյան այլ մեգապոլիսների: Այն շատ սպիտակ է, չկան սովորական երկհարկանի քոթեջներ և տան առջևի կանաչ մարգագետիններ: Քաղաքը կարծես լցված է սպիտակ սվաղով պատված տուփերով, որոնք ոչ միայն ինձ հիշեցրին աղբանոց: Բայց ընդհանուր առմամբ այդ բոլոր անհարթությունները շատ գեղեցիկ և ինչ-որ կերպ օդային են թվում: Համայնապատկերով վայելելու համար ընդհանրապես պարտադիր չէ վերելակով բարձրանալ որևէ երկնաքեր, ինչպես դա ավանդաբար անում են Նյու Յորքում, Չիկագոյում կամ որտեղ ասես: Այստեղ պարզապես պետք է քիչ աշխատել ոտքերով և հայտնվել բլուրներից մեկի գագաթին, ավելի լավ է՝ Ռուսական բլրի (Russian Hills) գագաթին, որը քաղաքի սիրտն է, և այնտեղից բացվում է հիանալի տեսարան դեպի բոլոր չորս կողմերը: Այստեղ է գտնվում նաև, ըստ պնդումների, աշխարհի ամենաթեք փողոցը՝ Lombard street-ը: Յուրաքանչյուր ժամանող ավտոսիրող անպայման ձգտում է անցնել դրանով. մենք բացառություն էինք և խնայեցինք մեր արգելակները: Ի դեպ, ինձ մոտ տպավորություն ստեղծվեց, որ եթե Մոսկվայի ռե


+2



