Караганда: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

7 гадзін раніцы на маіх гадзінніку. Лежачы на ложку, я бачу, як узыходзіць сонца. Яго прамяні прабіваюць маё акно і пачынаюць мяне будзіць, кажучы, што пара, пара збірацца ў шлях. А я, у сваю чаргу, разумею, што заўтра я сустрэну гэтае ж сонца, але зусім у іншым месцы. Дзень прайшоў як у тумане, я яго зараз амаль і не памятаю. Таму што ў той дзень у маёй галаве не было нічога, акрамя адной думкі, думкі пра тое, што мая мара пяцігадовай даўніны менавіта сёння спраўдзіцца... Вось ужо мы едзем у машыне з сям'ёй у напрамку Караганда-Астана. Слухаем музыку і весялімся. Але не, ніводнага намёку на тое, што праз 5 гадзін мы расстанемся на цэлых 3 месяцы. У глыбіні душы, вядома ж, мы ўсе разумеем, што будзем вельмі сумаваць адзін па адным. Маміны слёзы, павучальныя словы брата і ўсмешку сястры перад вылетам я ніколі не забуду. І самае смешнае ў тым, што ў аэрапорце брат сказаў, што калі штосьці здарыцца, адразу тэлефануй мне! Я ўсё разрулю. Заўсёды здзіўляўся яго колу сяброў. Было такое адчуванне, што яны ўсюды. І заўсёды за мной сочаць. Ну ладна, што тут здзіўляцца, мы ж - казахі! Увесь кантроль і праверка білетаў пройдзены, маміны парады выслуханы. А гэты спакойны жаночы голас аб'яўляе аб тым, што мой самалёт прыбыў і гатовы адвезці мяне ў маё лепшае лета. Я моцна абдымаю ўсіх, кажучы, што ўсё будзе добра. Сыходжу, вядучы за сабой мой стыльны, скураны чамадан у напрамку greenline – а. Ніколі не падумаў бы, што я змагу сысці з розуму ад пералётаў. За гэтыя 9 гадзін, назіраючы за аблокамі, ты пра многае задумваешся, вядома ж, не пра сэнс жыцця, а пра тое, што, напрыклад, чаму нельга карыстацца тэлефонамі ў самалёце? А Wi-Fi-ем можна. Можа, таму што ён платны? Чаму паказваюць адзін і той жа фільм? Душна. Я, у кампаніі знаёмых і сяброў, стаю на вуліцы NYC, перад аэрапортам, на вуліцы лётае і ляжыць смецце, для мяне гэта ўражанне не з лепшых. Адно я ведаю дакладна - няма нічога прыгажэйшага за пачуццё, калі ты ў Амерыцы, адрэналін страляе з тваіх вачэй і не пакідае адчуванне таго, што гэты свет - ТВОЙ! І ніякае смецце не перашкодзіць табе быць шчаслівым сёння. Так вось, незакрытая сесія, перажыванні аб субяседаванні ў пасольстве і ціхія пасядзелкі на даху 5 паверха і рытуал абмазвання тортам з блізкімі сябрамі ў гонар твайго ад'езду ўжо пазаду. Якімсьці чынам мы змаглі, мы здолелі выбрацца з тэрыторыі аэрапорта JFK. Я зразумеў адно, што аэрапорт нашай любімай сталіцы – Астаны, ну вельмі мініяцюрны, у параўнанні з Нью-Ёркскім. Калі вы ўсё ж такі не змаглі гэтага зрабіць, то людзі ў аранжавых камізэльках з вялікім задавальненнем вам дапамогуць. За гадзіну язды на метро я ўбачыў самых неардынарных і смелых, у адносінах да свайго знешняга выгляду, людзей. Дзесьці я чытаў, што Нью-Ёрк гэта - сталіца свабоды! Але не думаў, што ва ўсім. Было холадна. Кандыцыянеры працавалі на ўсе 100%. Але гэта не перашкаджала нам назіраць за смешнымі рухамі вулічных танцораў у вагоне, якія, я думаю, зрабілі нас яшчэ шчаслівейшымі, і далі зразумець, што гэта Нью-Ёрк, дзетка! Пераадолеўшы пяцьдзесят ці больш прыступак уверх, мы выйшлі ў вялікі хол нейкага будынка. Былі чутныя гукі вялікага мегаполіса, ад якога ў мяне пайшлі мурашкі па ўсім целе. Я памятаю, як мой сябар, якому пашчасціла раней пабываць у штатах, сказаў мне: «Ты гатовы ўбачыць гэта?», а я, як з мультфільма Спанч Боб, адказаў яму: «Гатовы, капітан!». І вось, адчыняюцца дзверы і я бачу, як прамяні таго ж сонца падаюць мне на твар. Я раблю крок і з адкрытым ротам стаю як слуп. Але за адно імгненне гэты мегаполіс змог ахапіць мяне цалкам і закахаць у сябе. Разнастайнасць столькіх моў увялі мае вушы ў шок. А разнастайнасць нацый - мае вочы. Яны ўсе кудысьці спяшаліся і спазняліся. Такое адчуванне, як быццам яны працавалі 24 гадзіны ў суткі, бо гэта ніколі не спынялася, гэтая хваля людзей на вуліцах. Вось што называецца, горад, які ніколі не спіць. Цэлых пяць гадзін у нашым распараджэнні, бо білеты на Greyhound былі куплены праз інтэрнэт загадзя (не раю, таму што вы заўсёды можаце купіць іх там жа ў буд

ААрайлымDiamonlover · 5 сту 2010 г.Чытаць

Прывітанне ўсім! Мяне завуць Арайлым. Я студэнтка з Казахстана ўніверсітэта імя Сулеймана Дземірэля і будучы дыпламат. Вывучаю мовы з дзяцінства і з гонарам магу сказаць пра свае поспехі ў засваенні англійскай, турэцкай і карэйскай моў. Я пачала з моў, таму што адной з важных мэтаў майго жыцця з'яўляецца падарожнічаць па свеце, і мовы — гэта першыя крокі да маёй мары. Яшчэ гадоў 20-30 таму ездзіць па краінах і працаваць было цяжка, асабліва для студэнтаў. А цяпер гэта стала актуальным аспектам нашага жыцця. Буферам паміж студэнтам і іншай краінай сталі ўсялякія арганізацыі і цэнтры. І лідарам на сённяшні дзень з'яўляецца, на мой погляд, Міжнародны цэнтр абмену (International Exchange Center). Вось ужо 20 гадоў IEC бліскуча спраўляецца з пастаўленай задачай у ажыццяўленні студэнцкага абмену. У студэнтаў з'явілася магчымасць не толькі падарожнічаць, але і зарабляць, пры гэтым практыкуючыся ў мовах і абменьваючыся культурай. Я сама яшчэ не была за мяжой, і цяпер, калі я гатовая на ўсе 100% да такіх змен у сваім жыцці, я хачу ажыццявіць сваю мару. А гэты конкурс яшчэ больш стымулюе і дае велізарны шанец. Ведаючы, як Цэнтр працаваў дагэтуль, хачу зрабіць прагнозы пра тое, як Цэнтр будзе працаваць праз 20 гадоў. Такім чынам, IEC-2029: - IEC — сусветная сетка цэнтраў міжнароднага абмену. Вы можаце знайсці IEC у кожным пункце зямнога шара. Нас ужо 105 IEC па ўсім свеце. У Казахстане ўжо 7 цэнтраў: Астана, Алматы, Шымкент, Атырау, Караганда, Сямей і Кызыларда. - Цэнтр дае магчымасць не толькі маладому пакаленню, але і старэйшаму пакаленню атрымаць міжнародны вопыт зносін і працы. Вы можаце ўдзельнічаць у праграме, калі вам 18-40 гадоў. Калі ёсць цяжкасці ў мовах, то прафесійныя спецыялісты цэнтра падрыхтуюць вас за найкарацейшы перыяд па паскораных метадах. - Усе ўдзельнікі праграм IEC атрымліваюць "IEC-Visa": вы можаце з адной візай у ЗША свабодна перасякаць межы краін-удзельніц пагаднення IEC. Да чаго дайшла глабалізацыя? - Спіс краін, куды вы можаце паехаць, значна павялічыўся — UK, Australia, Canada, South America, European countries, China, Japan, India і іншыя. Цяпер Казахстан таксама прымае замежных шукальнікаў працы і падарожнікаў у свае цёплыя абдымкі. Казахстан уваходзіць у 50 развітых краін свету. І замежнікам цікава даведацца, што ж уяўляе сабой наша краіна. - IEC прапануе гарачыя вакансіі on-line. Удзельнікі выбіраюць вакансію, якая спадабалася. - IEC забяспечвае кожнага ўдзельніка так званым датчыкам "IEC with me". Гэты датчык зроблены ў выглядзе гадзінніка. У выпадку ўзнікнення пытанняў ці цяжкасцяў удзельнік дае сігнал "Domestic IEC". А "Domestic IEC" імгненна звязваецца з "Host IEC", і праблема ўдзельніка вырашаецца аператыўна. - IEC цяпер і найбуйнейшае агенцтва па працаўладкаванні. Калі вы адукаваныя, дасканалыя ў мове і кампетэнтныя, то IEC уладкуе вас у найлепшыя міжнародныя кампаніі любых галін. - Сетка IEC працуе сістэмна і пастаянна ўдасканальваецца. Штогод праходзяць сходы прадстаўнікоў усіх цэнтраў і аналізуецца праца цэнтраў. - IEC займаецца дабрачыннасцю. Штогод выдзяляецца 10 мільёнаў долараў на дабрачыннасць. Гэта сведчыць пра міжнародны прэстыж і добрыя намеры IEC. Вось такі наш "IEC-2029". На дасягнутым IEC не спыняецца, а ідзе ўсё вышэй і вышэй. Удачы і поспехаў табе, IEC!!!

7 гадзін раніцы па маіх гадзінах. Лежачы на ложку, я бачу, як узыходзіць сонца. Іх прамяні прабіваюць маё акно і пачынаюць мяне будзіць, кажучы, што пара, пара збірацца ў шлях. А я, у сваю чаргу, разумею, што заўтра я сустрэну тое ж сонца, але зусім у іншым месцы. Дзень прайшоў як у тумане, я яго цяпер амаль і не памятаю. Бо ў той дзень у маёй галаве не было нічога, апроч адной думкі, думкі пра тое, што мая мара пяцігадовай даўніны менавіта сёння здзейсніцца… Вось ужо едзем у машыне з сям’ёй у кірунку Караганда-Астана. Слухаем музыку і весялімся. Але не, ні натякаў на тое, што праз 5 гадзін мы развітаемся на цэлых 3 месяцы. У глубіні душы, канешне ж, мы ўсе разумеем, што будзем вельмі сумаваць адзін па адным. Маміны слёзы, навучальныя словы брата і ўсмешка сястры перад вылетам я ніколі не забуду. І самае смешнае ў тым, што ў аэрапорце брат сказаў, што калі што-небудзь здарыцца, адразу тэлефануй мне! Я ўсё разрулю. Заўсёды дзівіўся ягонаму колу сяброў. Стваралася ўражанне, што яны паўсюль. І заўсёды сочаць за мной. Ну, ладна, чаго тут дзіўнага — мы ж казахі! Увесь кантроль і праверка квіткоў пройдзены, маміны парады выслуханы. А гэты спакойны жаночы голас аб’яўляе, што мой самалёт прыбыў і гатовы павезці мяне ў маё лепшае лета. Я моцна абдымаю ўсіх, кажу, што ўсё будзе добра. Пакідаю, вядучы за сабой мой стыльны, скураны чамадан у кірунку greenline – а. Ніколі не падумаў бы, што магу з’ехаць з розуму ад пералётаў. За гэтыя 9 гадзін назірання за аблокамі ты пра шмат што задумваешся, канешне ж, не пра сэнс жыцця, а пра тое, напрыклад, чаму нельга карыстацца тэлефонамі ў самалёце? А Wi‑Fi можна. Можа, таму што ён платны? Чаму паказваюць адзін і той жа фільм? Душна. Я, у кампаніі знаёмых і сяброў, стаю на вуліцы NYC перад аэрапортам, па вуліцы лётае і ляжыць смецце, для мяне гэта ўражанне не з лепшых. Адна я ведаю дакладна — няма нічога больш цудоўнага, чым адчуванне, калі ты ў Амерыцы, адрэналін стрэліць з вачэй і не пакідае адчування, што гэты свет — ТВОЙ! І ніякае смецце не перашкодзіць табе быць шчаслівым сёння. Так вось, незакрытая сесія, перажыванні пра сумоўе ў пасольстве і ціхае паседжанне на даху 5-га паверха і абрад абмазвання тортам з блізкімі сябрамі ў гонар твайго ад’езду ўжо ў мінулым. Якімсьці чынам мы здолелі, мы змусціліся выбрацца з тэрыторый аэрапорта JFK. Я зразумеў адно — аэрапорт нашай любімай сталіцы — Астаны — ну вельмі мініятурны ў параўнанні з Нью‑Ёркскім. Калі вы ўсё ж не змаглі гэтага зрабіць, людзі ў аранжавых камізэльках з вялікім задавальненнем вам дапамогуць. За гадзіну паездкі ў метро я ўбачыў самых неардынарных і смелых у адносінах да свайго знешняга выгляду людзей. Дзе‑небудзь чытаў, што Нью‑Ёрк — гэта сталіца свабоды! Але не думаў, што ва ўсім. Было халадна. Кандыцыянеры працавалі на ўсю магутнасць. Але гэта не перашкаджала нам назіраць за смешнымі рухамі вулічных танцораў у вагоне, якія, як мне здаецца, зрабілі нас яшчэ шчаслівейшымі і далі зразумець, што гэта Нью‑Ёрк, дзіця! Пераадолеўшы пятдзесят ці больш прыступак уверх, мы выйшлі ў вялікі хол аднаго будынка. Былі чутныя гукі вялікага мегаполіса, ад якіх у мяне пацяклі мурашкі па ўсім целе. Я памятаю, як мой сябра, якому пашчасціла раней пабываць у штатах, сказаў мне: «Ты гатовы ўбачыць гэта?» а я, як з мультфільма Спанч Боб, адказаў яму: «Гатовы, капітан!». І вось, адчыняюцца дзверы і я бачу, як прамяні таго ж сонца падаюць мне на твар. Я раблю крок і з адкрытым ротам стаю як слуп. Але за імгненне гэты мегаполіс змог ахапіць мяне цалкам і закахаліць у сябе. Разнастайнасць столькіх моў уразіла мае вушы. А разнастайнасць нацый уразіла мае вочы. Яны ўсе кудысьці спяшаліся і спазняліся. Такое адчуванне, быццам яны працавалі 24 гадзіны ў суткі, бо гэта ніколі не спынялася, гэта хваля людзей на вуліцах. Вось што называецца горадам, які ніколі не спіць. Цэлых пяць гадзін у нашым распараджэнні, бо квіткі на Greyhound былі куплены праз інтэрнэт загадзя (не раю, бо вы заўсёды можаце купіць іх там жа ў будцы ў прадаўца ў два разы танней). Магчыма, для

LLyudmilaastana_85855873288 · 31 сак 2010 г.Чытаць

Няма сэнсу апісваць, колькі часу кожны студэнт марнуе на запаўненне DS, то прапушчаны радок, то забытая галачка. Але з такімі праблемамі цалкам лёгка можна справіцца пры дапамозе каардынатара і інтэрнэт-кафэ, куды давялося збягаць разоў 5, каб давесці ўсё да ідэалу. Думаю, пачаць варта з таго самага дня, калі я адправілася па візу, дня, які падкраўся так нечакана, і які будзе апісаны далей... 10 лютага 2010 года, 04:25 Сёння, у літаральным сэнсе гэтага слова, вяршылася гісторыя, няхай не тая, вялікая, што магла закрануць усіх і кожнага, але гісторыя майго лёсу, і лёсаў тых, хто ў той жа дзень і ў тую ж гадзіну апынуўся перад парогам пасольства Злучаных Штатаў. Але пра ўсё па парадку... Цягнік Алматы-Астана спыніўся ў спячым горадзе ў 4:10 раніцы. Караганда сустракала яго халодна, з маразамі ў 30 градусаў і ветрам, што ператвараў гэты мароз у шквальную ледзяную буру. Праваднік, пакруціўшы мой білет у змерзлых руках, зірнуў на пасведчанне і тут жа вярнуў мне дакументы назад са словамі: «трынаццатае месца, праходзьце, калі ласка». «Трынаццатае месца? Вось гэта так!» - прамільгнула ў мяне ў галаве – «добрая лічба!» Яшчэ раз зірнуўшы на бацькоў, якія стаялі на платформе, несумненна, упэўненых у мне больш, чым я сама, я заходжу ў спячы вагон. Праз некалькі хвілін цягнік рушыў, забіраючы мяне з маленькага роднага гарадка да сталіцы, да новых падзей і адчуванняў, праз якія мне трэба было прайсці ў гэты дзень. Наўрад ці можна апісаць стан чалавека, які ў сумятні нібыта ўпэўнены ў сваіх ведах і кемлівасці, але разумее ўсю сур'ёзнасць будучага мерапрыемства і тое, як на яго вынік можа паўплываць хваляванне. Тыя, хто адчуваў падобнае, вядома зразумеюць. Цягнік паступова набіраў ход, і гук колаў супакойваў і хіліў да сну, што і рабілі людзі, якія апынуліся ў адным купэ са мной. Я заплюшчваю вочы. Што можа быць прасцей? Трэба проста думках «прайграць» у галаве ўсю сітуацыю, «прыдумаць» будучыню, і ёй нічога не застанецца, як здзейсніцца. Недахопам фантазіі я не пакутавала, таму жывыя карцінкі праносяцца ў галаве, пакідаючы адчуванне задаволенасці і спакою: усё будзе добра! У гэтым няма сумневаў! - Не пярэчыце? – парушыў маё «прагназаванне» чыйсьці голас. - Калі ласка. Паважны дзядуля ўмошчваецца насупраць мяне з кубкам гарачай гарбаты, і распытаўшы пра тое, хто я і адкуль еду, вырашае, што не даць мне сумаваць — гэта яго місія на сёння. Вось і сапраўды кажуць, чаго толькі не пачуеш у цягніку, а галоўнае тое, наколькі гутарка можа зацягнуцца. Было ўжо светла за акном, калі была завершана гісторыя пра апошняга, сёмага продка з яго роду, і вярнуўшыся ў сучаснасць, аксакал пачаў сварыць свайго нерабу-ўнука. Астана, тым часам, была таксама не надта прыветнай у плане надвор'я. Раздумваць я не стала, і пасядзеўшы з 30 хвілін у зале чакання, узяла таксі і накіравалася да пасольства. Патрапіць туды трэба было да 10, але тых, хто прыехаў раней, міласціва ўпусцілі ўнутр. Няма нічога страшнага ў тым, каб здаць свае рэчы, прайсці праз металашукальнік і ўвайсці ў іншае памяшканне, дзе на крэслах радамі сядзелі студэнты, якія чакалі выкліку, і тыя, хто з нейкіх іншых прычын быў вымушаны звяртацца па візу. Самае страшнае і цяжкае было захаваць той спакой, на які я наладзілася загадзя. Усё ж незвычайная абстаноўка моцна ўплывае на падсвядомасць. Гляджу на ахоўніка, які адчыняе перада мной дзверы адны за аднымі (ну трэба ж, які джэнтльмен!) і прыходжу да высновы, што ён нешта гаворыць мне, шкада, я не зразумела што. :-) Тыя, хто чакаў сваёй чаргі, ад нуды разглядаюць «навенькую», і з апошняга раду чыясьці рука прывітальна махае. Ну, нарэшце, хтосьці знаёмы! Аліса прыехала на гадзіну раней, і ўжо паспела звыкнуцца з новай абстаноўкай. Вось і апошняя хваля страху, за якой наступіць альбо поўнае супакойванне, альбо нестрыманая паніка. Я саджуся, і, перакінуўшыся парай фраз з сяброўкай, зноў спрабую наладзіць сябе на пазітыўны лад. Праз нейкія 30-40 хвілін я нарэшце даведаюся, атрымаю я візу ці не, а значыць, ці паеду я ў Амерыку, месца, пра якое мы з сябрамі то

LLyudmilaastana_85855873288 · 31 сак 2010 г.Чытаць

нет смысла описывать сколько времени каждый студент тратит на заполнениe DS, то пропущенная строка, то забытая галочка. но с такими проблемами вполне легко можно справиться при помощи координатора и интернет-кафе, куда пришлось сбегать раз 5 чтобы довести все до идеала. Думаю начать стоит с того самого дня, когда я отправилась за визой, дня который подкрался так неожиданно, и который и будет описан далее... 10 февраля 2010 года, 04:25 Сегодня в прямом смысле этого слова вершилась история, пусть не та, великая, что могла затронуть всех и каждого, но история моей судьбы, и судеб тех, кто в тот же день и тот же час оказался перед порогом посольства соединенных штатов. Но обо всем по порядку…. Поезд Алмата- Астана остановился в спящем городе в 4:10 утра. Караганда встречала его холодно, с морозами в 30 градусов и ветром, превращающим этот мороз в шквальную леденящую бурю. Проводник, повертев мой билет в озябших руках, взглянул на удостоверение и тут же вернул мне документы назад со словами: «тринадцатое место, проходите, пожалуйста». «Тринадцатое место? вот это да!»- мелькнуло у меня в голове – «хорошая циферка!» Еще раз взглянув на родителей, стоящих на платформе, несомненно, уверенных во мне больше чем я сама, я захожу в спящий вагон. Через несколько минут поезд тронулся, унося меня из маленького родного городка в столицу, к новым событиям и ощущениям, через которые мне следовало пройти в этот день. Вряд ли можно описать состояние человека, который в смятении вроде бы уверен в своих знаниях и сообразительности, но понимающего всю серьезность предстоящего мероприятия и то, как на его исход может повлиять волнение. Те, кто испытывал подобное, конечно поймут. Поезд постепенно набирал ход, и звук колес успокаивал и клонил ко сну, что и делали люди, оказавшиеся в одном купе со мной. Я закрываю глаза. Что может быть проще? Нужно просто мысленно «проиграть» в голове всю ситуацию, «придумать» будущее, и ему ничего не останется, как свершиться. Недостатком фантазии мне не приходилось страдать, поэтому живые картинки проносятся в голове, оставляя ощущения удовлетворенности и покоя: все будет хорошо! В этом нет сомнений! - Не возражаете? – нарушил мое «прогнозирование» чей то голос. - Пожалуйста Почтенный старичок усаживается напротив меня с чашкой горячего чая, и расспросив о том, кто я и откуда еду, решает, что не дать мне скучать это его миссия на сегодня. Вот и вправду говорят, чего только не услышишь в поезде, а главное то, на сколько беседа может затянуться. Было уже светло за окном, когда была завершена история о последнем, седьмом предке из его рода, и вернувшись в настоящее аксакал стал распекать своего бездельника- внука. Астана, между тем, была тоже не слишком приветливой в плане погоды. Раздумывать я не стала, и посидев с 30 минут в зале ожидания взяла такси и направилась к посольству. Попасть туда нужно было к 10, но тех, кто приехал раньше милостиво впустили внутрь. Нет ничего страшного в том чтобы сдать свои вещи, пройти через металлоискатель и войти в другое помещение, где на стульях рядами сидели ожидающие вызова студенты, и те, кто по каким то другим причинам был вынужден обращаться за визой. Самое страшное и тяжелое было сохранить тот покой, на который я настроилась заранее. Все же необычная обстановка сильно влияет на подсознание. Смотрю на охранника, распахивающего передо мной двери одну за другой (ну надо же, какой джентльмен!) и прихожу к выводу, что он что то говорит мне, жаль, я не поняла что.:-) Ожидающие своей очереди от скуки рассматривают «новенькую», и с последнего ряда чья та рука приветственно машет. Ну, наконец - то, кто-то знакомый! Алиса приехала на час раньше, и уже успела свыкнуться с новой обстановкой. Вот и последняя волна страха, за которой последует либо полное успокоение, либо безудержная паника. Я сажусь, и, перекинувшись парой фраз с подругой, снова пытаюсь настроить себя на позитивный лад. Через каких – то 30 – 40 минут я наконец узнаю, получу я визу или нет, а следовательно , поеду ли я в Амери