Taszkent: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

МСМарат Суттибаевmmaratofficial02 · 9 sty 2023Czytaj

Szanowni Członkowie Komisji Rekrutacyjnej, Nazywam się Suttibaev Marat i jestem studentem trzeciego roku na wydziale filologii Uniwersytetu Południowokazachstańskiego im. Auezowa. Moją specjalnością jest nauczyciel i tłumacz języków obcych: angielskiego i koreańskiego. Jestem bardzo podekscytowany możliwością skorzystania z tej wyjątkowej szansy, która poszerzy moją edukację i stworzy nowe możliwości dla mojej przyszłej kariery. Jestem niezwykle zainteresowany wyjazdem do Ameryki ze względu na jej wielokulturowe środowisko, szeroki zakres usług ułatwiających znalezienie pracy oraz przyjazne społeczeństwo. Ponieważ zawsze planowałem spędzić trochę czasu za granicą podczas studiów, już na studiach zacząłem badać program „Work and Travel”. Pragnę poznać amerykańską kulturę, nauczyć się nowych perspektyw, zdobyć doświadczenie i wymieniać się pomysłami z ludźmi z całego świata, których tam spotkam. Powodem jest to, że ważne jest dla mnie zrozumienie różnic międzykulturowych i doskonalenie umiejętności komunikacji międzynarodowej. Dlatego zdałem egzamin, aby dostać się na Uniwersytet Południowokazachstański z mojego rodzinnego miasta Taszkent w Uzbekistanie. Teraz moim celem jest wyjazd za granicę, a dokładnie do Ameryki. Jestem pewien, że zdobędę najlepsze doświadczenia, ponieważ jestem tutaj studentem zagranicznym i już żyję życiem obcokrajowca. Jednak wyjazd do Ameryki w ramach tego programu to kolejny poziom wymiany myśli i zmiany sposobu myślenia, zarówno dla mnie, jak i dla przyszłego pokolenia, które będę uczyć i prowadzić do otwartości na świat. Dlatego konstruktywnie uczestniczę we wszystkich zajęciach i spotkaniach z obcokrajowcami w Kazachstanie. To drugi powód, który mnie motywuje i pomaga skupić się na tej możliwości. Śledząc ten program, wiem, że mogę w pełni zaufać Państwu w całym procesie, a nawet w wynikach Państwa pracy. Wiem, że robią Państwo wszystko, co w Państwa mocy, od kontaktu z kandydatami aż do ich powrotu do kraju. Prowadzą Państwo lekcje, utrzymują kontakt zarówno z kandydatami, jak i pracodawcami przez cały okres. Zajmują się Państwo organizacją i pomagają aplikantom na wszystkich etapach realizacji. Dlatego od 10 lat od dnia założenia ponad 4000 osób wierzy Państwu i może na Państwu polegać na drodze do zdobycia praktyki. Jestem pewien swojej doskonałej znajomości języka angielskiego, co pozwoli mi dobrze się dogadać i łatwo przystosować. Ponieważ moje pierwsze doświadczenie jako studenta zagranicznego miało miejsce jesienią 2019 roku, mogę przyznać, że jestem osobą towarzyską, pracowitą, niezawodną, pewną siebie i otwartą. Takie cechy mojego charakteru pomagały mi i nadal pomagają stać się najlepszą wersją siebie, niezależnie od tego, gdzie jestem. Łatwo nawiązuję kontakty w nowym środowisku i mogę zdobyć wielu przyjaciół nie tylko tam, gdzie mieszkam, ale także wśród obcokrajowców, zarówno podczas spotkań online, jak i osobistych. Byłoby dla mnie zaszczytem i przyjemnością reprezentować mój uniwersytet i mój kraj w Ameryce przez trzy miesiące. Mam nadzieję, że wykorzystam tę szansę na wyjazd za granicę i wymianę kulturową. Jestem pewien, że pozostanę w kontakcie z ludźmi z Ameryki nawet po powrocie do kraju, co pomoże wzmocnić wielokulturowe powiązania naszego kraju. Do Ameryki przyjeżdża wielu ludzi z całego świata, a utrzymywanie z nimi kontaktu pozwoli mi otworzyć własne centrum, które pomoże naszemu przyszłemu pokoleniu stale wyjeżdżać do pracy lub nauki nie tylko do Ameryki, ale także do innych krajów. Głęboko wierzę, że dzięki moim ambicjom i doświadczeniom zdobytym od dnia wyjazdu do Ameryki, mogę inspirować innych do działania i pomagać im w składaniu wniosków i osiąganiu sukcesów w tym, czego pragną i co robią. Co więcej, będę mógł wdrażać nowe pomysły i sugestie dotyczące komercyjnego i jakościowego rozwoju naszego kraju, a także pokażę wszystkie najlepsze strony i cechy naszego kraju, co właśnie wzmocni nasz kraj, aby stał się państwem rozwiniętym. Na koniec przyznam, że jestem niezwykle z

GGuestUser20 gru 2022Czytaj

Zacznę od tego, że zapisałam się na program w 2020 roku, ale udało mi się wyjechać dopiero dwa lata później. O mojej podróży wiedzieli tylko najbliżsi – mama i brat. Dlatego dwa lata mojego życia były owiane tajemnicą. Im bliżej wyjazdu, tym więcej pojawiało się pytań. Po co nagle lecieć na Cypr zimą? Co jeszcze bardziej niezrozumiałe, po co jechać dwa razy do tego samego małego miasta na Białorusi? Przecież nie po kiełbasę i ser... (Chociaż okazały się bardzo smaczne). Przez te dwa lata przeszłam przez wszystkie etapy akceptacji: od zaprzeczenia: „Zamknięcie ambasady w Rosji?! Pandemia?! To niemożliwe!” do depresji: „To znaczy, że nie jest mi pisane polecieć do Ameryki”. W końcu byłam gotowa na każdy wynik. Ale nadal wierzyłam i robiłam wszystko, co możliwe, aby spełnić swoje marzenie. Oto siedzę w samolocie Moskwa – Taszkent – Nowy Jork. W głowie mam mgłę. Czekałam na to tak długo, że nie wierzę w to, co się dzieje. W ostatnich tygodniach bałam się nawet o tym myśleć. Po problemach z uzyskaniem wizy, szczepieniami i wybuchem wojny wydawało mi się, że prędzej spadnie meteoryt albo przylecą kosmici i zniewolą ludzkość, niż ja polecę do Ameryki. Tak rozpoczęła się moja podróż, która otworzy przede mną nowy świat i podaruje nowych wspaniałych przyjaciół. Żartowaliśmy między sobą, że to, co wydarzyło się w Ameryce, zostaje w Ameryce! Ale ja podzielę się tym, co się wydarzyło! Nie mam specjalnej ochoty pisać suchych faktów czy obserwacji o Ameryce, chcę tylko wyrazić swoje odczucia i emocje w strumieniu chaotycznych myśli. Będąc w Rosji, ani razu nie zastanawiałam się nad swoją tożsamością narodową. Jednak w Ameryce pytanie stało się palące. Odpowiadając piętnasty raz na pytanie „Where are you from?”, nagle pomyślałam: „Skąd tak naprawdę jestem?”. Jak widzą mnie ludzie i co to dla mnie oznacza? Zazwyczaj pierwsze, co ludzie mówią, to stereotypy. Złe czy dobre, bywają całkiem zabawne. Pod koniec mojej pracy koledzy już śmiało żartowali ze mnie, że w Rosji chleb rozdają za darmo i w ogóle poza nim i ziemniakami nie mamy nic innego. Szczerze mówiąc, śmiałam się od serca. Tymczasem stereotyp „wszyscy Rosjanie są poważni” – osobiście dla mnie był dość nieoczekiwany. Najprawdopodobniej nie byłam w stanie go obalić, ponieważ sama często chodzę z ponurą miną. Przyznaję, na początku irytowało mnie, że ludzie wokół uśmiechają się i pytają, co u mnie słychać. Wszystko we mnie opierało się przed odpowiadaniem i pytaniem w zamian. Ale jak w każdej sprawie, najważniejsze to zacząć. Tak jak Kolumb kiedyś odkrył Amerykę, Ameryka odkryła dla mnie ludzi i nauczyła mnie być bardziej przyjazną. To, co mnie zaskoczyło, to duża liczba różnych narodowości. Moje współlokatorki były z Jamajki i Dominikany. Lubiłam obserwować, co jedzą i jak się zachowują. Dla mnie stało się to swego rodzaju hobby, żeby nauczyć się czegoś nowego. Jestem wdzięczna moim współlokatorkom, że nauczyły mnie kochać swoje ciało i nie wstydzić się. Wszystko, czego do tego potrzeba, to kilka imprez z latynoską muzyką i tańcami. I uważajcie, że pewność siebie macie w kieszeni! Nawyki smakowe to również ciekawy temat. Obserwowałam, jak niektórzy codziennie mogli jeść ryż, inni makaron. Ja natomiast codziennie mogę jeść kaszę gryczaną. Czasami łapałam dziwne spojrzenia, kiedy próbowałam wyjaśnić, co to jest buckwheat i z czym się to je. W Ameryce praktycznie jej nie sprzedają, a większość Amerykanów nawet nie słyszała o takim zbożu. W rezultacie po dwóch miesiącach zaczęłam szukać jej we wszystkich sklepach i w całym internecie. Oto co znaczą nawyki smakowe! Ponieważ o kaszy gryczanej musiałam zapomnieć, nadszedł czas, aby przetestować mój żołądek. W ruch poszły kuchnie meksykańska, włoska, azjatycka. Rano były mocne smoothie z proszkami z jagód acai i spiruliny, sok z trawy pszenicznej i shoty z kurkumy z pieprzem, a wszystko dlatego, że pracowałam w wegańskiej kawiarni z smoothie. Szczerze mówiąc, na początku z nieufnością odnosiłam się do amerykańskich produktów i kuchni, ale pod ko

ANAziz Nadjimutdinovanadjimutdinov · 23 gru 2015Czytaj

Cóż, właściwie po dotarciu do samego Seattle zaczęliśmy zwiedzać atrakcje. Przede wszystkim Kelsey oczywiście zabrała mnie do Gum Wall. Słynna ściana, całkowicie pokryta gumami do żucia, wcześniej zdążyła się już ze mną podzielić gumą. Kiedy podchodzisz do tej alejki, brakuje słów. To naprawdę fajny widok. Tak, wielu mówi, że to bezsensowne, ale przecież to połączyło tak wielu ludzi z całego świata? Tak, trochę obrzydliwe, ale wygląda fajnie. Chociaż niedawno przyszła wiadomość. Gdzieś miesiąc-półtora temu ścianę całkowicie wyczyszczono. Możecie to sprawdzić tutaj. Chociaż oczywiście ludzie już zaczęli ją wypełniać od nowa, ale teraz potrzeba bardzo, bardzo dużo czasu, aby powtórzyć 20-letnią historię. A moją gumę też zdjęli.. W tym samym miejscu, a dokładniej po schodach wyżej, znajduje się słynny Public Market, który jest skupiskiem wszystkich turystów i nie-turystów na jednym targu. Tutaj w ogromnym tłumie sprzedaje się mnóstwo bardzo ciekawych i unikalnych rzeczy, owoce morza, pamiątki i po prostu codzienne graty. Można tam błądzić bez końca, tak samo jak wydawać pieniądze, chociaż w tym momencie starałem się zamknąć portfel mocniej. W tym samym miejscu znajduje się pierwszy na świecie Starbucks, który również trzeba odwiedzić dla wszystkich miłośników zarówno kawy, jak i tej marki. Po tym skierowaliśmy się do posągu Trolla z Fremont, który znajduje się pod mostem pamięci George'a Washingtona. W tym miejscu kiedyś było straszne wysypisko, a rząd ogłosił konkurs na najlepszy projekt oczyszczenia tego mostu. Wśród finalistów znalazł się ten Troll, który otrzymał finansowanie. W ręku ma, nawiasem mówiąc, prawdziwego Mini Coopera. A sam przybył ze skandynawskich bajek. Ogólnie rzecz biorąc, podczas pobytu w Seattle zwróciłem uwagę, że w tym mieście jest naprawdę dużo posągów, pomników i tym podobnych rzeczy. Miejscowi są wolni w twórczości i zawsze gotowi odlecieć w fantazje, więc na każdym kroku można spotkać rzeźbę na dowolny temat, która będzie miała jakiś głęboki sens lub po prostu przypominać o jakichś wydarzeniach. Tutaj jest nawet posąg Lenina. Ot tak. Nawiasem mówiąc, powiem słowo. Jeśli czytają mnie ludzie z Uzbekistanu, to bardzo szybko przypomnę, że Seattle jest miastem partnerskim Taszkentu od ponad 30 lat. I jest tam nawet Tashkent Park, ale tam niestety nie dotarłem. Po Trollu skierowaliśmy się do prawdopodobnie najpopularniejszej atrakcji miasta - Space Needle. W zasadzie nie ma w niej nic nadprzyrodzonego, poza tym, że otwiera się doskonały widok na miasto ze wszystkich stron. Bilet sam w sobie kosztuje 22 dolary bez żadnych możliwości wjazdu wyżej (jak to było w Empire State), a wysokość wjazdu to 158,5 metra lub 520 stóp. Ale widok jest jednak doskonały. Tak, nawiasem mówiąc, zapomniałem wspomnieć, że niedaleko tego Marketu są wspaniałe przystanie, gdzie główną rozrywką jest karmienie mew frytkami. Na początku wydaje się, że to niebezpieczne, a potem uświadamiasz sobie, że są absolutnie nieszkodliwe, a jedynie podchodzą i proszą o jedzenie, jak kocięta. Bardzo nawet zabawne. Jeszcze jedna rozrywka dla turystów. I na koniec pokazała mi bardzo fajne miejsce, gdzie nawiasem mówiąc, kiedyś kręcono film "10 powodów mojej nienawiści", a w ogóle tam też był doskonały widok na miasto: No a potem Kelsey musiała jeszcze na naukę, więc wysadziła mnie przy moim banku, żebym mógł wypłacić pieniądze, a sama odjechała. Po banku musiałem jeszcze przez pewien czas bezcelowo błądzić, więc zdążyłem i zjeść, i przejść się po kilku sklepach. Jeden z nich okazał się wspaniałym sklepem z nożami kuchennymi, gdzie można było znaleźć każdą nowoczesną markę, zarówno drogą, jak i tanią, zarówno amerykańską, jak i japońską. Dla kucharza to w ogóle mały raj. Tam spędziłem 30 minut, po prostu rozmawiając ze sprzedawcą i omawiając różne modele. Jeśli będziecie kucharzami, to zrozumiecie moją frajdę z przebywania w tym sklepie. Chociaż noże kupić w tym momencie już zdążyłem. Oprócz tego zdążyłem trafić też do sklepu tytoniowego, gdzie sprzed

ANAziz Nadjimutdinovanadjimutdinov · 23 gru 2015Czytaj

My, ludzie, często siedzimy w swoich strefach komfortu i często nawet nie próbujemy z nich wyjść. Dlaczego wszystko jest tak źle? Nie, nie mówię, że tak jest u wszystkich, ale w większości przypadków tak się dzieje. Przykro mi patrzeć na wielu ludzi, którzy podczas swoich podróży nie robią nic poza siedzeniem w hotelach, korzystaniem z Wi-Fi i pływaniem w morzu/basenie. Dobra, teraz nie o tym. Niedawno natknąłem się na ciekawe porównanie "podróżnika" i "turysty". Oczywiście uznano tam, że bycie podróżnikiem jest fajniejsze, ponieważ większość ludzi wokół to turyści. W rzeczywistości w pewnym stopniu to prawda. Wielu ludzi wokół mnie dziwi się trasom, którymi podróżuję po Ameryce. Na przykład, zacznijmy od pierwszego roku, kiedy pojechałem autobusem z Nowego Jorku do Montany i spędziłem w drodze 66 godzin. Tak, to było niesamowicie trudne, ale to do tej pory najbardziej niezapomniane doświadczenie moich podróży, kiedy spotkałem ciekawych ludzi, zobaczyłem wiele różnych miejsc, jadłem nie wiadomo co, ledwo udawało mi się naładować telefon i tablet. Potem pod koniec sezonu musiałem mieszkać w hostelu w San Francisco z 9 osobami w 6-osobowym pokoju. W tym roku byłem z siebie niesamowicie dumny, kiedy kilka tygodni temu znalazłem w domu kartkę z planem moich podróży, który stworzyłem po otrzymaniu J-1 Visa. I wszystko mi się udało. Miesiąc po zaplanowaniu pojechałem, zwiedziłem Nowy Jork, Los Angeles, Portland i dotarłem do Montany, biorąc pod uwagę, że w każdym ze stanów mieszkałem u przyjaciół, a w Los Angeles w ogóle u nieznajomego! Jakoś tak wyszło. W tej 12-dniowej podróży wykończyłem się niesamowicie, bo w domu tylko spałem, a cały pozostały czas spędzałem na ulicach miast, spacerując i zwiedzając zabytki. Tak bardzo się zmęczyłem, że nawet mama zauważyła to w słowach mojego bloga na LiveJournal. Mówi: "Synu, wydaje mi się, że zaczynasz się męczyć". I tak właśnie było. W tamtym momencie po prostu nie miałem siły pisać długich blogów ze zdjęciami i szczegółami. Chciałem już dotrzeć do Glacier i się wyspać. Przecież w tym tkwi frajda. Czyż nie? Przez te dwa lata odwiedziłem łącznie 13 stanów, w 5 z których miałem okazję mieszkać. 2 razy jechałem Amtrak, 3 różnymi firmami autobusowymi: Greyhound, Jefferson, FDT (nie mam pojęcia, co to za firma). Latałem 4 różnymi amerykańskimi liniami lotniczymi: Alaska, JetBlue, Delta, American. A granicę dwóch stanów przekroczyłem samochodem :) Samoloty to jednak osobny temat. Tym razem trochę mnie zaskoczyły tym, co zobaczyłem. Biorąc pod uwagę, że to był nocny lot, oczywiście zaoferowali zatyczki do uszu, maski, poranną kawę i wszystko inne. Ale bardziej zaskoczyło mnie to: To było naprawdę niesamowicie urocze. I do tej pory nie zrozumiałem, jak to się stało, że piesek znalazł się w kabinie. Nie o to chodzi. Do Nowego Jorku dotarłem wcześnie rano, około 6 rano, a mój lot do Taszkentu był o 3 po południu. Bardzo duża różnica. I znów wracamy do problemów podróżników, a dokładniej do spania na lotniskach. Tego dnia wyszło tak, że niektóre loty albo były opóźnione, albo odwołane, więc ludzi było strasznie dużo. Ale znalazłem świetne miejsce dla siebie. Dotarłszy pociągiem wewnętrznym prosto do miejsca, gdzie rejestrują moje linie lotnicze, usadowiłem się przy jednym ze słupów. Przyciągnąwszy bagaż bliżej, postanowiłem się przespać. Wyszło praktycznie hamak. 3 godziny przed odlotem nasze linie lotnicze zazwyczaj już zaczynają rejestrację. Po przebudzeniu zobaczyłem już znajomy mundur. Dotarłszy na drugą stronę lotniska w zaledwie 5-10 minut, teraz musiałem zjeść i naładować telefon. Ponieważ przez ostatnie godziny prawie wyczerpałem nawet swój przenośny ładowarkę. Biorąc pod uwagę, że nie chciałem rozmieniać dużych banknotów, wyszła komiczna sytuacja, jak najpierw składam zamówienie w Maku za ostatnie drobne z karty, kupując burgera, a potem od razu kupuję Colę za ostatnie drobne w gotówce. Raz w roku można zjeść w Maku, chociaż, jak wiadomo, nie jest to wskazane. Wydaje mi się, że już o tym mówi