Indie: Przewodnik, wizy i darmowe noclegi · 2026

AAlexsadus · 18 paź 2010Czytaj

Jak zauważyliście, spóźniłem się z aktualizacją bloga, ponieważ wydarzyło się tak wiele rzeczy i nie miałem czasu, a dokładniej nie miałem gdzie pisać =( Przepraszam. Delegacja! Dzisiaj zadzwonili z pracy, kazali przygotować się na 3-dniowy wyjazd do Stamford i zabrać prawo jazdy!!! Stamtąd przeprowadza się do Chicago rosyjski profesor wraz z żoną. Notatka* przemknęła mi przez myśl myśl o drenażu mózgów za granicę…. Do Stamford jechaliśmy taką trasą: Chicago – Indianapolis – Columbus – Cleveland, a potem przez stan Pensylwania do Stamford. W drodze powrotnej powierzono mi samochód! Ten, którym dotarliśmy do bazy, gdzie wzięliśmy ciężarówkę, to w Indianapolis. Autostrady w USA są bardzo dobre, ale nie zapominajmy, ile to kosztuje podatników! Przez całą podróż na autostrady wydaliśmy około 200$!!! I mogę dodać, że istnieją też alternatywne drogi podobne do naszych tras =D mam na myśli z jednym pasem ruchu, a nie z dziurami i innymi nieszczęściami. I nawiasem mówiąc, na tych drogach jest bardzo mało samochodów, więc jeśli chcecie zaoszczędzić trochę pieniędzy i zobaczyć przyrodę, to jedźcie drogami innymi niż autostrady. Po drodze zauważyłem bardzo wielu podróżujących emerytów, są tam całe autobusy z nimi! Zamieszczam zdjęcia krajobrazów i wszystkiego, co napotkaliśmy po drodze. J Szczęśliwie dojechawszy do Stamford i załadowawszy ciężarówkę po brzegi, już mieliśmy odjeżdżać, ale profesor poprosił, żebyśmy po drodze wstąpili do jego syna odebrać telewizor. Ten pomysł od razu mi się nie spodobał! Mimo wszystko spełniliśmy jego prośbę. I już po przyjeździe do Chicago, kiedy wyładowaliśmy wszystkie rzeczy i meble, chwyciwszy za telewizor, odkryliśmy…..oooooooooo…fuck! pękł mu ekran!!! Cena telewizora to 1300$, a za tę pracę zapłacili nam 2200$ - benzyna - nocleg - autostrada - telewizor = 0!!!!!!!!fuck!!!!!!!!! Ale mi i tak zapłacili moje 400$))))))))) PS W USA naprawdę cenią pracę i na różne sposoby ją zachęcają, bonusami, napiwkami itp., płacili nam nawet po 20$ dziennie tylko za to, że wychodzisz do pracy, więc te pieniądze już zarobiłeś, niezależnie od tego, czy zamówienie zostanie anulowane, czy wystąpią inne okoliczności siły wyższej)

TPTatsiana PalchankaTanechka_for_you · 15 paź 2010Czytaj

29 sierpnia Opaleni odpoczywaliśmy w domu!) Kupiliśmy gazetę z rosyjskimi ogłoszeniami, Regina szukała pracy, a ja tak, z ciekawości postanowiłam przejrzeć)) Dla zabawy) A było z czego się pośmiać!!!))) Po pierwsze, gazetka wcale nie jest mała!) Wygląda bardziej jak objętość gazety "Iz Ruk v Ruki"!))) Taka grubaska!) Na samej pierwszej stronie ogromny krwawy rysunek z przerażającym nagłówkiem "Straszny los kijowskich imigrantów!"! OOOO! Zdziwiła mnie obfitość usług adwokackich) Odniosłam wrażenie, jakby połowa Rosjan, którzy tu mieszkają, to przestępcy, a druga połowa to adwokaci))))))) Znaleziono również mnóstwo ogłoszeń obiecujących studentom status J-1 status F-1 (studencki), jakby to nie było trudniejsze niż kupno biletu do kina!) Najciekawsze ogłoszenia dodam w zdjęciach!!))) Jeszcze do Reginy na VKontakte napisała jej przyjaciółka Ira, z którą kiedyś razem były w Indiach, i zrządzeniem losu obie znalazły się w Ameryce) Ira miała poważny problem - nie ma gdzie mieszkać!) Mówiąc prościej, jej przyjaciele ją wystawili!) Opowiadam. Ira i jej przyjaciele mieszkali razem, czyli wynajmowali razem mieszkanie. Ira początkowo nie chciała zostawać w Ameryce, a po co, miała chłopaka w domu) Jej przyjaciele natomiast byli nastawieni na pozostanie) I Ira też postanowiła zostać. Ale nagle, nie mówiąc nic wcześniej Irze, na dzień przed końcem opłaty za mieszkanie, powiedzieli jej, że zdecydowali się wrócić. A to oznaczało, że za dobę Ira nie będzie miała mieszkania. Jedną noc, jak zrozumiałam, spędziła na dworcu. I oto, nie wiedząc dokąd się udać i co w ogóle robić, zaczęła szukać w internecie, może ktoś przygarnie, dopóki nie zdecyduje, co robić dalej) A Regina nie mogła tak po prostu zostawić jej na ulicy, no jak tak można. I zapytaliśmy Yurę, czy Ira też może się u niego zatrzymać? I on się zgodził))) Teraz w jego skromnym mieszkaniu mieszkają już 3 dziewczyny))) Chłopak ma szczęście!) Podczas gdy dziewczyny spały, my z Yurą rozmawialiśmy o wszystkim))) Mimo wszystko interesuje mnie komunikowanie się z różnymi ludźmi)

ААрайлымDiamonlover · 5 sty 2010Czytaj

Cześć wszystkim! Nazywam się Araylym. Jestem studentką Uniwersytetu im. Sulejmana Demirela w Kazachstanie i przyszłą dyplomatką. Od dzieciństwa uczę się języków i z dumą mogę mówić o swoich sukcesach w opanowaniu języka angielskiego, tureckiego i koreańskiego. Zaczęłam od języków, ponieważ jednym z ważnych celów mojego życia jest podróżowanie po świecie, a języki to pierwsze kroki do mojego marzenia. Jeszcze 20-30 lat temu podróżowanie po krajach i praca były trudne, zwłaszcza dla studentów. A teraz stało się to aktualnym aspektem naszego życia. Buforem między studentem a innym krajem stały się wszelkiego rodzaju organizacje i centra. I moim zdaniem liderem na dzień dzisiejszy jest Międzynarodowe Centrum Wymiany (International Exchange Center). Od 20 lat IEC genialnie radzi sobie z powierzonym zadaniem realizacji wymiany studenckiej. Studenci zyskali możliwość nie tylko podróżowania, ale także zarabiania, przy tym praktykując języki i wymieniając się kulturą. Ja sama jeszcze nie byłam za granicą i teraz, kiedy jestem w 100% gotowa na takie zmiany w swoim życiu, chcę zrealizować swoje marzenie. A ten konkurs jeszcze bardziej stymuluje i daje ogromną szansę. Znając sposób, w jaki Centrum pracowało do tej pory, chcę zrobić prognozy dotyczące tego, jak Centrum będzie pracować za 20 lat. Więc, IEC-2029: - IEC to światowa sieć centrów wymiany międzynarodowej. Możesz znaleźć IEC w każdym punkcie globu. Jesteśmy już 105 IEC na całym świecie. W Kazachstanie jest już 7 centrów: Astana, Ałmaty, Szymkent, Atyrau, Karaganda, Semej i Kyzyłorda. - Centrum daje możliwość nie tylko młodemu pokoleniu, ale także starszemu pokoleniu zdobycia międzynarodowego doświadczenia w komunikacji i pracy. Możesz wziąć udział w programie, jeśli masz 18-40 lat. Jeśli masz trudności z językami, profesjonalni specjaliści centrum przygotują Cię w krótkim czasie za pomocą przyspieszonych metod. - Wszyscy uczestnicy programów IEC otrzymują "IEC-Visa": możesz z jedną wizą do USA swobodnie przekraczać granice krajów uczestniczących w porozumieniu IEC. Do czego doszła globalizacja? - Lista krajów, do których możesz pojechać, znacznie się powiększyła - Wielka Brytania, Australia, Kanada, Ameryka Południowa, kraje europejskie, Chiny, Japonia, Indie i inne. Teraz Kazachstan również przyjmuje zagranicznych poszukiwaczy pracy i podróżników w swoje ciepłe objęcia. Kazachstan należy do 50 rozwiniętych krajów świata. A obcokrajowcom ciekawie jest poznać, co reprezentuje nasz kraj. - IEC oferuje gorące wakaty on-line. Uczestnicy wybierają interesujący ich wakat. - IEC zapewnia każdemu uczestnikowi tak zwany czujnik "IEC with me". Ten czujnik jest wykonany w formie zegarka. W przypadku pytań lub trudności uczestnik daje sygnał "Domestic IEC". A "Domestic IEC" natychmiast kontaktuje się z "Host IEC" i problem uczestnika jest rozwiązywany operacyjnie. - IEC jest teraz także największą agencją zatrudnienia. Jeśli jesteś wykształcony, perfekcyjny w języku i kompetentny, to IEC urządzi Cię w najlepszych międzynarodowych firmach dowolnych branż. - Sieć IEC pracuje systemowo i stale się doskonali. Corocznie odbywa się spotkanie przedstawicieli wszystkich centrów i analizowana jest praca centrów. - IEC zajmuje się działalnością charytatywną. Corocznie przeznacza się 10 milionów dolarów na cele charytatywne. Świadczy to o międzynarodowym prestiżu i dobrych intencjach IEC. Oto nasz "IEC-2029". IEC nie zatrzymuje się na osiągniętym, ale idzie coraz wyżej. Powodzenia i sukcesów dla Ciebie, IEC!!!

ААндрейminsk_8186 · 31 paź 2009Czytaj

Lot przebiegł dobrze, mimo że leciałem po raz pierwszy. Potem przesiadka do autobusu do Indianapolis, właśnie tam prowadziły nas nasze job offers. Droga była długa, około 20 godzin, ale czuliśmy się dobrze, bo byliśmy w Ameryce. Przez okno zrobiliśmy mnóstwo zdjęć: było co oglądać, trasa wiodła przez Filadelfię, Pittsburgh, Columbus, niezliczone miasteczka, równiny i wzgórza. Chłonęliśmy wszystko zachłannie. W Indy czekała nas jeszcze jedna przesiadka do miasteczka Marion, to kolejne 2 godziny drogi, które minęły bardzo szybko, i wreszcie jesteśmy na miejscu. Obrazu, który zobaczyliśmy, nikt z nas nigdy nie zapomni: 6 rano, wschodzące słońce, równina z rzadką roślinnością, lekki wietrzyk, pusta trasa, samotna stacja benzynowa i Hindus, który widząc nas, powiedział: „Welcome to America”. Potem było kilka godzin na tej stacji w oczekiwaniu na szefa, który miał po nas przyjechać, długie rozmyślania na temat „a może oszukali nas z pracą i staliśmy się uczestnikami reality show «Najgłupsze oszustwa»”. Ale wszystko skończyło się dobrze, po prostu doszło do małego nieporozumienia, już przed obiadem dotarliśmy do naszego nowego miejsca pracy.

Gguest_160061 paź 2009Czytaj

Jo! Jestem tu już 3 tygodnie! Można zwariować! Niedługo minie miesiąc, można podsumować jakieś wstępne wyniki! Dziś mój spokojny sen został przerwany krzykami „hej”. To był Sasza. „Chodź, jedziemy!” „Dokąd?” „Do centrum (Downtown).” Wszystko było takie tajemnicze, niezrozumiałe, jakbyśmy planowali rewolucję. Okazało się, że jedziemy do muzeum Coca-Coli. Byliśmy tam około 2 godzin, wydałem 15 $, napiłem się różnych coli z całego świata (rosyjskiej oczywiście nie było). Ale wszystko po kolei. Coca-Cola została wynaleziona przez farmaceutę z Atlanty, Johna S. Pembertona, w 1886 roku. Od tego czasu nieustannie zdobywała swoje pozycje na całym świecie. W pierwszej sali czekały na nas reklamy Coca-Coli z różnych lat, z których najstarszą był obraz dzwonu wzywającego do picia „tego” za 5 centów w 1886 roku. Dalej czekała na nas reklama animowana (Happiness Factory), ta sama, którą teraz cola puszcza w telewizji z różnymi stworkami. Zabawna, wesoła kreskówka opowiadająca o tym, co dzieje się w automacie do sprzedaży butelek. Główne przesłanie - cola jest super, wszyscy kochamy swoją pracę, jesteśmy częścią całości, wkładamy duszę w każdą butelkę. Dalej było lobby, gdzie można było zrobić sobie zdjęcie z białym niedźwiedziem (fajna praca, siedzisz, otwierasz buzię, wszyscy są zadowoleni), co też zrobiłem, zdjęcia i filmy wrzucę później. Potem była historia coli. Ale nie zajmuje ona dużo miejsca, głównie obrazki, filmy, przecież potrzeba więcej rozrywki, nudna historia „nie przechodzi”. Z drugiej strony, niewiele dowiesz się o napoju, bo rozpraszasz się na różne inne rzeczy. Po tym pokazali nam taśmociąg, niby prawdziwy, niby tak jak u nich w fabryce. Uwagę wszystkich przyciągnęła kamera, w którą wszyscy patrzyli (zrobiłem kilka min do akt policyjnych) i robiliśmy zdjęcia. Drugie piętro - kino 4D (daliśmy nam wypasione okulary, zobacz w albumie), o 4 sekretnych składnikach sukcesu napoju (cukier, pył kokainowy, trochę ropy, naładowana woda). Serio? Też bym nie uwierzył, gdyby to powiedzieli. Nawet nie powiedzieli. Wszystko jest prostsze - niepowtarzalny smak, wygodna butelka, szeroka popularność i oczywiście my z wami. Było świetnie, podczas seansu krzesła drżały, woda lała się na nas, z tyłu uderzali sprężyną, podskakiwaliśmy, dzieciaki na sali prawie posikały się ze śmiechu. Po czymś takim trzeba było zobaczyć Warhola i jego postrzeganie coli i oczywiście spróbować całego tego ścieku, który ta firma wypuszcza na całym świecie. Było 5 kolumn (Azja, Europa, Afryka, Ameryka Łacińska, Ameryka Północna), przy każdej można było spróbować 6-7 różnych smaków. W niektórych był jawny ściek, gdzieś nawet nieźle (Indie mi się podobały, smak ananasowo-orzechowy). Na koniec wziąłem 3 butelki coli, przez co spojrzeli na mnie przerażeni i powiedzieli - można tylko jedną. Potem prosto do pracy. Dzień był bardzo wolny, 77 osób. Tym razem też trzeba było ciągnąć karteczki, a ja wyciągnąłem przed naszym szefem, więc on poszedł do domu, bo pozostała była zaznaczona. Dzień trochę „zepsuł” menedżer David. Jakaś bezdomna kobieta ubrała się w łachmany i zaczęła skakać za oknem, a on mówi do mnie: „O, Nikołaj, tam twoja dziewczyna na ciebie czeka!” Uff, jak się wkurzyłem, oczy pewnie stały się tak złe, że trochę zgłupiał i od razu: „Żartuję, żartuję, uspokój się kolego!” „Myślę, że powinieneś do niej wyjść, w końcu ona czeka na CIEBIE” - powiedziałem mu. „Dobra, wszystko w porządku, to tylko żart!” Cóż, nie budujemy dobrych relacji z Davidem. Cóż, przynajmniej rzadko do nas przychodzi, więc widuję go około 3 razy dziennie.