Pittsburgh: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

ANAziz Nadjimutdinovanadjimutdinov · 31 sty 2015Czytaj

Swoją drogą, wyjechałem 1 czerwca o 23:00, więc historia zaczyna się od północy. Podróż trwa około 60 godzin. Poniżej znajdują się zdjęcia moich biletów, na których (UWAGA) nie zaznaczono wszystkich przystanków. Było ich 2-3 razy więcej. Na bilecie są tylko te najważniejsze. Chcę zaznaczyć, że Greyhound słynie z wysokiej jakości autobusów, że rzekomo wszędzie mają gniazdka i Wi-Fi. Aha, jasne. Rozśmieszyliście mnie. 2 czerwca - Pierwsze godziny w drodze. Z mojego dziennika - "Po północy poruszałem się w ciemnym autobusie, próbując zasnąć, ale w autobusie było zimno, a ja byłem w szortach i klapkach. (Wskazówka nr 9: Cóż, jeśli już musicie jechać autobusem, bądźcie tak mili i załóżcie coś cieplejszego.) Położyłem nogi na sąsiednim siedzeniu i po tym zdrzemnąłem się. Właściwie to tutaj zaczyna się cała nieprzyjemna część mojej podróży. Zacznijmy od jedzenia. W miejscu pierwszego postoju, gdzieś w środku nocy, kupiłem 6 nuggetów w McDonald's i zjadłem część z nich. Połączenie też okresowo znikało, ale przeważnie działało. (Gniazdko tutaj było, tak, ale Wi-Fi na przykład prawie w ogóle nie działało.) Do rana dotarliśmy do Pittsburgha, gdzie kupiłem batonik Snickers, a automat, wybaczcie, oszukał mnie na 15 centów. Spędziłem tam około godziny, umyłem zęby, wyszedłem na kilka minut do miasta i wróciłem. Postanowiłem założyć buty sportowe i skarpetki, żeby nogi za bardzo nie marzły. Potem wsiadłem do innego autobusu. Jeden z najgorszych w całej podróży. Autobus był pełny, a kierowca często kogoś wysadzał/zabierał na różnych stacjach. Zbliżając się do Cleveland, na jednym z przystanków kupiłem 2 kanapki z kurczakiem za 3,25 $. "Kanapka" składała się z bułki do hamburgera i kotleta z kurczaka. Tyle. Ale przynajmniej była gorąca. Dzięki chociaż za to. Po przekąszeniu ruszyłem dalej. W okolicach południa dotarliśmy w końcu do Cleveland, gdzie wysadzono nas ze specjalną kartką, która dawała nam pierwszeństwo wejścia do następnego autobusu. Tam naładowałem się na stacji ładowania, bo w autobusie ładowarki nie były wszędzie. A w drodze do Cleveland usiadłem obok dużej, zmęczonej, śpiącej kobiety, żeby skorzystać z gniazdka. Siedziałem na brzegu, żeby jej nie obudzić i nie dotknąć. Po naładowaniu się i krótkim odpoczynku w Cleveland ruszyłem do Chicago. Zmieniliśmy autobus, a nowy miał Wi-Fi i gniazdka wszędzie. Gdzieś po drodze wszedłem do Burger Kinga i kupiłem hamburgera z frytkami i colą. Coli prawie nie piłem, bo (dodajemy bezużyteczną notatkę) zaczynam chorować. W trakcie podróży pchałem w siebie wszystkie możliwe tabletki. Dziękuję ci, mamo, za nie. Wiem, że teraz to czytasz i uśmiechasz się. Albo płaczesz. (Myślę, że wszyscy zrozumieliście Wskazówkę nr 10, którą teraz wcisnę. Weźcie ze sobą różne Strepsils, imudon, doc-1, nimisil, tempalgin itp. itd. Ogólnie wszystko, co można przewieźć przez cło bez zbędnych pytań i co jest bardzo potrzebne w takich podróżach. Nie jest powiedziane, że znajdziecie tam aptekę w drodze. I nie jest powiedziane, że wszystkie ich środki wam pomogą. A tak, i Wskazówka nr 10.1: Kochajcie swoje mamy, bo one i tak wcisną wam te leki do walizki.) Wieczorem dotarłem do Chicago, gdzie spędziłem około 1,5 godziny. Wyszedłem na ulicę, wróciłem, kupiłem gorącą herbatę i umyłem zęby. Swoją drogą, zaczyna mi się to podobać. Z Chicago o 21:45 ruszyłem do Minneapolis. 3 czerwca - 2. doba w drodze. Ciąg dalszy z dziennika: "Droga do Minneapolis zapamiętała się tylko z powodu kiepskiego samopoczucia przez gardło i... brzuch! Spałem prawie całą noc, więc droga minęła szybko. W Minneapolis kupiłem 2 kanapki i butelkę coli. Pożarłem kanapki, a colę zostawiłem do ogrzania. Tutaj kolejny problem. Zmienili mi firmę autobusową. A do Billings jechałem już nie z GreyHound, a z Jefferson, a to oznacza: a) Stare autobusy; b) Brak Wi-Fi; c) Brak gniazdek. Gdzieś po drodze, na przystankach ładowałem telefon i pisałem mamie, że wszystko w porządku. Potem wyłączałem telefon i wracałem do autobusu. Na którymś z przystanków kupiłem 2 Sni

MBMariia Bardakhanovamashapie · 22 gru 2014Czytaj

Tak minęły 4 dni w Kapkugiak, czas ruszać do pracy. Wstajemy rano, myjemy się, zbieramy wszystko, co zdążyliśmy rozrzucić po pokoju, znosimy walizki na dół. Taksówka, kierujemy się w wyznaczone miejsce. Przyjeżdżamy, widzimy przy wejściu cztery Amerykanki - jak się później okazało, też jadące do Denali. Sam, Kemri, Ashley i Ariel. Sam to typowa country-girl - kręcone jasne włosy, ciężkie buty, zamszowa haftowana kamizelka, lekko zachrypnięty głos i banjo na plecach. Ashley - uśmiechnięta blondynka w czapce z daszkiem, z dwoma ogromnymi walizkami i dźwięcznym śmiechem. Kemri - śniada brunetka o jasnych oczach i kowbojkach na nogach. Ariel wtedy wydawała się chłodna, siedziała z boku z książką, ta niebieskooka blondynka. Sam była pierwszą osobą z Denali, która do nas zagadała. Zapytała, skąd jesteśmy. My: "Russia!" Sam: "Wow, really?" My: "Yup, it happens". Sam wybuchła śmiechem. Było miło. Staliśmy i czekaliśmy dość długo, już zaczęliśmy się martwić. I oto zza rogu wyłania się autobus z emblematem Denali cabins. Jedziemy! Po drodze zbieraliśmy resztę pracowników. Poznaliśmy wszystkich - wszystkich. Dużo uśmiechów, dużo pytań i odpowiedzi. Droga dla mnie minęła niezauważalnie, zasnęłam na samym początku i przespałam całą długą-długą (5 godzin to nie żarty!) drogę do Denali. Przyjechaliśmy do Denali i po prostu oniemiałam - takie piękno! Smukłe świerki, kręte drogi i wiewiórki. Tyle wiewiórek! Powietrze - najświeższe, od razu budzące apetyt i chęć na drzemkę pod gołym niebem. Zakwaterowanie, poznanie reszty personelu, tak minął nasz pierwszy dzień w Denali. Największym strachem dla mnie było nie zapamiętać imion tych kilku osób, z którymi miałam żyć i pracować ramię w ramię przez 4 miesiące. Dlatego nosiłam ze sobą notatnik i powoli wpisywałam tam imiona, i często tam zaglądałam. (Mam taką wadę, słabo zapamiętuję imiona) Jednego z pierwszych dni przekonałam się, że mimo iż ledwo się poznaliśmy, w Denali wszyscy byliśmy jak rodzina. W ogóle, pojechaliśmy jakoś do małego miasteczka na kolację, żeby się poznać, pogadać i tak dalej. Usiedliśmy w lokalu, zamówiłam sobie ogromny burger z górą frytek. A tutaj trzeba wziąć pod uwagę mój wzrost - 150 cm, no albo 4' 11'', jak kto woli. No i budowę ciała mam odpowiednią. Siedziałam, siedziałam i zjadłam ten burger za jednym zamachem. Jake, jeden z asystentów menedżera, zaczął się martwić: "Masza, czy nie przynieśli ci jeszcze jedzenia?". "E... No ja jakby już wszystko zjadłam," - odpowiedziałam. "YOU'RE A FKING CHAMPION!" - pod wrażeniem wykrzyknął Will, nasz kierowca autobusu. Wszyscy razem się zaśmiali. Po skończonym jedzeniu ruszyliśmy do pobliskiej małej kawiarni. Veronika wzięła sobie bananowe smoothie i wszystko szło dobrze. Już po powrocie do domu słyszę: "Masza, spróbuj, czy tam przypadkiem nie ma truskawek?". Moje serce zamiera - Veronika ma dziką alergię na truskawki. Wyrywam jej szklankę i próbuję. Tak jest, truskawki. Widocznie w kawiarni albo nie umyli blendera, albo smoothie było warstwowe i Veronika na początku po prostu nie zauważyła obecności truskawek, nie wiem. Zaczynam dziko się martwić, ciągnę Veronikę do pokoju, zaczynam przewracać wszystkie jej rzeczy w poszukiwaniu czegoś przeciwalergicznego. Veronika w tym czasie już zaczyna charczeć. Okazało się, że Veronika nic ze sobą nie wzięła. Mam panikę, stawiam cały (CAŁY) personel na nogi. Podczas gdy biegałam i szukałam czegoś, co może pomóc, z Veroniką siedzi nasz menedżer, poi ją wodą niemal z nakrętki od butelki. W końcu znalazłam dziewczynę, która dała nam tabletki na alergię. Veronice przechodzi, a ja zaczynam trząść się jeszcze mocniej, w końcu w naprawdę trudnym momencie starałam się wziąć w garść. I wtedy po prostu wybucham płaczem. A tu już Veronika siedzi i uspokaja mnie. W tamtym momencie uświadomiliśmy sobie już ostatecznie, jak bardzo zżyliśmy się ze sobą przez zeszłe lato w Pittsburghu. Alaska zbliża, poważnie, chłopaki. Kiedy w zasadzie nie masz z kim rozmawiać poza ~30-osobowym personelem, zżywasz się z n

MBMariia Bardakhanovamashapie · 19 gru 2014Czytaj

Czy kiedykolwiek myśleliście o wyjeździe na Alaskę? Ja nie. Do momentu, kiedy ja i moja przyjaciółka zaczęłyśmy załatwiać formalności na Work and Travel USA 2014. „Dlaczego nie?” – pomyślałyśmy. Wcześniej byłyśmy w Pittsburghu, tym razem postanowiłyśmy zbadać dzikie przestrzenie Parku Narodowego Denali. Powiedziane – zrobione. Wizy otrzymane, walizki spakowane. Ułan-Ude - Moskwa - Rzym - Nowy Jork - Anchorage. Ponad połowa świata w trzy dni. Wielu mówi, że od początku pojechałyśmy w złym kierunku, twierdząc, że trzeba było ruszyć nie przez zachód, a przez wschód. Ale co zrobić. Anchorage przywitało nas północnym chłodem, a Delta (linia lotnicza) nagrodziła mnie zepsutą walizką. Musiałam ją nieść w rękach, co było dość trudne, biorąc pod uwagę, że moja walizka bardziej przypominała kolorową trumnę. Taksówka, hotel. Kapkugiak Inn. Miła dziewczyna w recepcji. 10 minut do północy, jesteśmy zmęczone, jakbyśmy przeszły pieszo pół świata. Weronika poszła szukać McDonald's, żeby kupić nam coś do jedzenia. Ja zostałam w hotelu, żeby wyjaśnić sprawę rezerwacji. W hotelu nie mogli znaleźć naszych pieniędzy. W ogóle! Mówią, że na konto nie wpłynęły żadne pieniądze i tyle. Przeklęłam wszystko na świecie cztery razy. Jęk rozpaczy: „Co my zrobimy??”. Dziewczyna wyraźnie się zastanawiała. Po kilku minutach podjęto decyzję – zakwaterować nas na noc. Rano miał przyjść menedżer i rozwiązać nasz problem. Dobra, wciągamy ciężkie walizki na drugie piętro. Prysznic i spać. Rano otwieram ciężkie, sklejone powieki. 8:30 AM. Czas zebrać wszystkie potwierdzenia rezerwacji, mapę, paszport i zejść na dół szukać menedżera. Wysoki chłopak w okularach przyjaźnie mnie wita. Pyta, o co chodzi. Wyjaśniam sytuację, on sprawdza ponownie i mówi: „Nie otrzymaliśmy waszych pieniędzy”. Stres robi swoje i zaczynam pociągać nosem, wycierając twarz rękawem. Widzę na twarzy menedżera sekundowe zakłopotanie. Dosłownie sekundę później ręka wyciąga się przez ladę i przyjaźnie klepie mnie po głowie. „Wszyscy jesteśmy ludźmi, co ty. Nie wyrzucimy was na ulicę, wymyślimy, co zrobić. Idź odpocznij”. Wchodzę na górę. Weronika ma gorączkę. Tego jeszcze brakowało. Biegnę do sklepu po sok, wodę i pizzę na śniadanie. Jemy, kładziemy się spać. Aklimatyzacja potrwa jeszcze długo. Dwa z czterech dni minęły właśnie tak – jedzenie, prysznic, łóżko. Wieczorem drugiego dnia znajduję wciśniętą w szczelinę pod drzwiami karteczkę – „Wasza płatność dotarła, nie ma się czym martwić!” i uroczy szczeniak narysowany kilkoma kreskami. No, dzięki Bogu. Później rozmawiałam z tym samym menedżerem, zapytałam o pochodzenie nazwy hotelu. Okazało się, że wywodzi się ona z legendy o dziesięcionożnym niedźwiedziu polarnym Kapkugiaku, nie do końca zrozumiałam, co dokładnie wydarzyło się w tej legendzie, ale ogólnie na początku był bardzo zły i okrutny, ale potem zdołał stać się dobry. Uznałam to za urocze. A teraz bardziej informacyjna część! SOME TIPS! Koniecznie (KONIECZNIE) rezerwujcie wszystko z wyprzedzeniem, wtedy wszystko będzie tańsze, łatwiejsze i bardziej niezawodne. Kiedy jechałyśmy do Pittsburgha w 2013 roku, byłyśmy niedoświadczone i po prostu nie zarezerwowałyśmy hotelu po przyjeździe. W rezultacie przyjechałyśmy do Pitt o 2 w nocy i do 6 rano błąkałyśmy się po centrum, zmęczone, z obolałymi stopami i bolącymi plecami. Jeśli pojawiają się problemy, próbujcie je rozwiązywać, nie zamykajcie się w sobie i nie wstydźcie się, jak mówił menedżer w Kapkugiaku – wszyscy jesteśmy ludźmi, co wy. Przed przyjazdem omówcie wszystko (WSZYSTKO) z pracodawcą. Unikanie niejasności i nieporozumień jest bardzo, bardzo ważne. Plus, zaprezentujecie się jako odpowiedzialna osoba. Jednak nie trzeba być natrętnym, no, myślę, że wszyscy to rozumieją.

MBMariia Bardakhanovamashapie · 19 gru 2014Czytaj

Trzeci dzień naszego pobytu w Captain Cook Inn. Veronika czuje się trochę lepiej, a ja podjęłam decyzję, żeby ruszyć do centrum Anchorage, w końcu byłam ciekawa. Veronika kiwa głową na znak aprobaty, ja chwytam torbę i schodzę na dół. Próbowałam znaleźć w internecie jakiekolwiek informacje o komunikacji miejskiej w Anchorage – pustka. W ogóle zero. Machnęłam ręką, myśląc, że ktoś w końcu podpowie, co tam. W holu-kuchni naszego hotelu siedzą dwie kobiety. Pytam je, jak dostać się do centrum Anchorage. Mam wrażenie, że nikt nie wie. Jedna z kobiet wyciąga mapę, pokazuje, gdzie jesteśmy, a gdzie jest centrum. Nie tak znowu daleko. Ten sam menedżer mówi, że jeździ do centrum na rowerze. Pieszo zajmie to 40 minut, mówi. Ale na dworze jest dość chłodno, więc wciąż liczyłam na autobus. Nie ma wyjścia, kieruję się na przystanek, który jest niedaleko naszego hotelu. Po 10 minutach wpatrywania się w znaki, zdecydowałam, do którego autobusu wsiąść. Pomyślałam: „Raz kozie śmierć, w razie czego pogadam z kierowcą albo innymi pasażerami, wyjaśnię, co i jak”. Mój domysł, swoją drogą, był trafny i wysiadłam w centrum Anchorage. Pierwszym wrażeniem było to, że miasto po prostu utknęło gdzieś w latach 70. Dużo niskich budynków, trochę staromodne szyldy. W sumie wygląda dość atrakcyjnie. Drugim moim zaskoczeniem była ogromna liczba nieformalnej młodzieży na centralnym skwerze. Wszyscy jaskrawi, ciekawi, śmieją się, jeżdżą na deskorolkach. Ciekawie było ich trochę poobserwować. Niespodziewanie odkryłam, że stoję przed RadioShackiem. Postanowiłam wejść i kupić sobie najtańszy telefon prepaid, tak jak robiłam to w Pittsburghu. Weszłam, kupiłam sobie slider-Motorolę, których nie widziałam w obiegu od jakichś 7 lat. Z zakupu byłam zadowolona. Na dworze zrobiło się chłodniej, więc nie było szczególnie przyjemnie spacerować. Do tego był Memorial Day, autobusy kończyły kursowanie wcześniej niż zwykle. Poszłam na przystanek, sprawdziłam rozkład. Świetnie, akurat zdążę na ostatni autobus. Do niego było jeszcze jakieś 20 minut, które postanowiłam spędzić tam, na przystanku. Wszystkie ławki były zajęte, więc po prostu stałam przy ścianie. Nic nie szkodzi, postoję. Niedaleko przy ścianie staje mężczyzna, niezbyt schludnego wyglądu. Nie zwróciłam szczególnej uwagi, dopóki nie zaczęli do niego podchodzić ludzie w odstępach pięciu-dziesięciu minut. Zezowałam w jego stronę i po prostu zaniemówiłam – mężczyzna miał w rękach paczkę zielska wielkości bochenka chleba. I stał prosto pod kamerą monitoringu i nie szczególnie się ukrywając, sprzedawał zioło. Jego, że tak powiem, klienci też nie wyglądali na szczególnie schludnych i budzących zaufanie. U niektórych z tylnych kieszeni wystawały noże. Moje plecy pokryły się zimnym potem, odeszłam na drugi koniec przystanku. Autobus strasznie się spóźniał, w tamtym momencie minęło już 40 minut, odkąd przyszłam na przystanek. Zaczęłam marznąć i w mojej głowie przemknęła myśl – będę musiała iść pieszo. Ale jednak postanowiłam poczekać jeszcze 10 minut. Na szczęście zza rogu wyłonił się potrzebny mi autobus, wskoczyłam do niego i pojechałam do Captain Cook. Wchodząc do pokoju, padłam na łóżko i wymruczałam: „Daj spokój z tym centrum Anchorage!” SOME TIPS! Nie zostawajcie bez łączności i mimo wszystko, w miarę możliwości nie warto wpadać w sytuacje podobne do opisanej, kiedy nie wiadomo, co robić, kiedy wszystko się rozwiąże i co będzie. Mimo wszystko po nieznanych miastach lepiej spacerować z kimś, zwłaszcza pięknym słabym dziewczynom :) Koniecznie sprawdzajcie pogodę i bierzcie ze sobą ubrania odpowiednie do terenu, sezonu i reszty. Ja odpuściłam z Denali, nawet kurtki nie wzięłam ze sobą. Zmarzłam wtedy porządnie, zwłaszcza pod koniec sezonu, kiedy rano temperatura spadała do -2-3 stopni.

АСАртём СелезнёвZellss · 30 paź 2012Czytaj

Po nieudanych eksperymentach z „polem” zdecydowałem: „Na najbliższy czas przygód wystarczy”. Najbliższym celem było doczekanie się tego samego towarzysza, który przyjeżdżał za 2 dni. Myślałem, że przynajmniej z jego pomocą uda nam się znaleźć normalne mieszkanie. Dlatego rano, poobijany i niewyspany, wróciłem do swojego hostelu. Słysząc moją historię, właściciel hostelu szczerze się uśmiał, a nawet obniżył cenę za 2 noce o parę dolców. Te 2 dni spędziłem stosunkowo spokojnie, bez żadnych dziwnych zdarzeń. Zwiedzałem miasto, byłem zdumiony różnorodnością towarów w lokalnym supermarkecie „Publix” (niektórzy Rosjanie nazywali go „Rublix”). Ciekawostka: po miesiącu odżywiania się fast foodem schudłem 10 kg… Obserwowałem też dziwnych mieszkańców hostelu, przysięgam, w Rosji czegoś takiego nie ma. Wiecznie chichoczący czarnoskóry, kobieta w wieku około 55 lat w minispódniczce i wyzywającym topie. Na początku trudno było patrzeć na to bez zdziwienia. Ale 2. dzień dobiegł końca, wziąłem swoje manatki i ruszyłem na lotnisko, żeby przywitać, a przy okazji wymierzyć sporą liczbę kuksańców mojemu przyjacielowi. Pomyślnie realizując to drugie, czekaliśmy na świt na lotnisku. W ogóle amerykańskie lotniska często mnie ratowały. Darmowe Wi-Fi, w nocy nikt nie wygania, nawet o bilet ani razu nie pytali. W nocy w internecie znaleźliśmy dość niedrogi hotel na pierwsze dni w czarnej dzielnicy. Rano pojechaliśmy tam i zameldowaliśmy się na tydzień. To był typowy tani amerykański hotelik: telewizor, lodówka, duże łóżko, czarnoskóra sprzątaczka, słabo mówiąca po angielsku. W ciągu tego tygodnia poznaliśmy 2 dziewczyny z Kazachstanu. Wyjeżdżały do Pittsburgha i zostawiły nam swój pokój na 3 dni. Rozluźniliśmy się i nie zauważyliśmy, jak minęło 10 dni. Więc, co robić dalej? Pracy i mieszkania jak nie było, tak nie ma, a pieniądze nieodwracalnie topnieją. O tym dalej.

MMarinaMarina_Nagibina · 28 lis 2011Czytaj

Przez całe lato bardzo chciałam pojechać do Pittsburgha. To miasto słynie z tego, że leży u zbiegu trzech rzek, a w samym mieście i jego okolicach znajduje się około 1900 mostów. Miasto ma również własne drużyny sportowe w hokeju, baseballu i futbolu amerykańskim. Każda dyscyplina ma swoją własną arenę. W tym mieście można zobaczyć odrobinę Europy, co odróżnia Pittsburgh od reszty Ameryki. Lato się skończyło, a ja bardzo chciałam zobaczyć to miasto. W ostatniej chwili, trzy dni przed zakończeniem sezonu pracy, wpadłam na pomysł, że jeśli nie zobaczę Pittsburgha, to na pewno będę tego żałować. Plan był więc taki: kończę pracę, następnego dnia żegnam się ze wszystkimi, wieczorem wsiadam w autobus i jadę do Pittsburgha (a potem stamtąd prosto do Nowego Jorku – mój lot do domu był z JFK). Plan był, ale ponieważ całymi dniami pracowałam, a wieczorami próbowałam pożegnać się ze wszystkimi, których poznałam przez lato, nie miałam konkretnych pomysłów, co dokładnie robić w Pittsburghu ani co zobaczyć. Ostatni dzień w pracy był prawie wolny, a pogoda nie była najlepsza, więc postanowiłam zabrać ze sobą laptopa i sprawdzić, co dokładnie mogę zdążyć zrobić w ciągu jednego dnia w Pittsburghu. Po kilku godzinach spędzonych w internecie dowiedziałam się prawie wszystkiego, co warto zobaczyć i gdzie to się znajduje, żeby w razie potrzeby móc zapytać o drogę taksówkarza lub przechodniów. Najpiękniejszą rzeczą w tym mieście jest widok z punktów widokowych, z których można zobaczyć całe centrum, północną część i trochę południowej. Bardzo podobało mi się to miasto, mimo że spędziłam tam tylko jeden dzień. Polecam każdemu, żeby tam pojechał i zobaczył to na własne oczy, zwłaszcza nocny Pittsburgh – można godzinami siedzieć na punkcie widokowym i nie zauważyć, jak mija czas. Jest tam tak komfortowo, że czujesz się jak w domu. W końcu mi się udało! Potem przyjechałam do Nowego Jorku, zameldowałam się w hostelu, trochę pospacerowałam, a potem przepakowałam rzeczy. Miałam walizkę, 2 torby i plecak, a musiałam to wszystko zmieścić w jedną walizkę i plecak. Podczas przepakowywania wyrzuciłam prawie wszystko, czego w zasadzie nie potrzebowałam. W końcu wszystko zmieściłam i ze spokojną duszą poszłam zobaczyć nocny Nowy Jork. Następnego dnia zrozumiałam, że nie można tracić ani minuty i trzeba zobaczyć to, co chciałam od dawna (Ogród Botaniczny w Brooklynie i sam Brooklyn). W zeszłym roku mieszkałam jeden dzień na Brooklynie, ale nie udało mi się zobaczyć żadnych zakamarków. W końcu wcześnie rano wymeldowałam się i metrem dotarłam do ogrodu botanicznego (sam ogród jest niewielki, ale miło byłoby się tam po prostu przespacerować). Nie udało mi się pospacerować po Brooklynie, bo znowu byłam sama i trochę się bałam (a w drodze na Brooklyn w metrze jechało ze mną trzech policjantów – był 9 września, policja była prawie wszędzie, bo zbliżał się 11 września). Jeden z policjantów zdążył mnie przestraszyć, ale zebrałam się w sobie i mimo wszystko odwiedziłam ogród botaniczny.

РРомаbr1ckk · 4 lip 2010Czytaj

Myślę, że nikt nie zgadnie, skąd teraz piszę, nawet po przeczytaniu poprzedniego wpisuJ. Wydaje się, że od naszej ostatniej wiadomości minęła wieczność. Zacznę od tego, że nie jesteśmy już w Pittsburghu, tylko 10 godzin drogi od niego)) Samo miasto jest ciekawe, choć centrum wydało nam się nudne po ogromnym, kolorowym Manhattanie. W drodze do Pittsburgha wokół rozpościerały się piękne doliny z jeziorami, otoczone wysokimi wzgórzami. Prawdę mówiąc, nie byliśmy w nastroju, żeby je podziwiać; ledwo spaliśmy, przewracając się na sąsiadów. Po przyjeździe na miejsce znów ruszyliśmy w nieznane. Krążyliśmy wokół betonowych wieżowców, aż przypadkiem natknęliśmy się na rosyjskie dziewczyny, które nas zawołały. Jak latarnia morska w silnym sztormieJ, zabrały nas do siebie, my rzuciliśmy nasze bezużyteczne walizki do jednego z pokoi, z którego lokatorzy wyprowadzali się tego samego dnia))) 200 dolców miesięcznie blisko lasu, wszyscy lokatorzy to Rosjanie, wszystko jest super. Była nawet możliwość znalezienia czegoś z pracą u miejscowych. Po przejściu się po supermarkecie i najbliższych okolicach weszliśmy do naszego przyszłego pokoju, który nie wyróżniał się wykwintnym stylem, na podłodze leżały tylko dwa zniszczone materace. Rozmawiając z wyprowadzającymi się, dowiedzieliśmy się, że taki pokój trzeba będzie dzielić z miejscowymi lokatorami – chrząszczami, karaluchami i wszelkiego rodzaju owadami (dlatego lokatorzy się wyprowadzali). Wyszliśmy do miasta pofilozofować na ten temat. Okolica wyróżniała się tylko stromymi podjazdami i zjazdami, z których spadały sztampowe domki. Na tym tle postanowiliśmy zadzwonić do właścicielki pokoju przy plaży w Brighton, który chcieliśmy wynająć ))) Gorąco nas do siebie zapraszała, rozkładając przed nami góry pieniędzy (mówiłem, że jej znajoma pracuje w pośrednictwie pracy) i wyrzucała nam, że wyjechaliśmy z plaży. W skrócie, pojechaliśmy z powrotem)) Tak, wielkie dzięki dla dziewczyn, które nam pomogły. W drodze do autoparku zatrzymał się obok nas uśmiechnięty młody chłopak, obiecując, że nas podwiezie. Nigdy nie czułem dziwniejszej trasy niż ta, którą przebyliśmy. Jechaliśmy z otwartymi oknami, a on co sekundę krzyczał wyzwiska i drwiny do każdego przechodnia, towarzysząc temu bardzo zadowolonym śmiechem. Nasz silnik ryczał na całą ulicę, raz nawet wyjechał na przeciwległy pas. Jechaliśmy około pół godziny, choć planowaliśmy iść pieszo)) Porada! Jeśli chcecie dojechać do domu żywi, korzystajcie z taksówki) Po przespaniu się jakoś w znanej już trasie i autobusie, przywitaliśmy ukochane ulice Nowego Jorku. Nie mogąc dodzwonić się do właścicielki pokoju, pojechaliśmy prosto do niej z walizkami, bo nie było gdzie indziej iść. Ale jej nie było na miejscu i przekazali, że będzie dopiero jutro)) W panice znów przelecieliśmy przez wszystkie rosyjskie ogłoszenia o wynajmie i dopiero pod wieczór znaleźliśmy drogi pokój na samym obrzeżu Coney Island, skąd teraz piszę)) Jesteśmy teraz spłukani i bez żadnej pracy, ale najedzeni i wypoczęci) Porada! Sami nie wiemy, co nas zaniosło do Pittsburgha) Rozpacz, pragnienie podróży, lekkomyślność, czy to wszystko razem, ale lepiej nie pchać się do nieznanego miasta bez ważnych powodów. Straciliśmy mnóstwo pieniędzy, sił i czasu. Ważcie każdy swój krok.