Пітсбург: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

ANAziz Nadjimutdinov31 сту 2015 г.Чытаць

Дарэчы, я выехаў 1 чэрвеня ў 11 вечара, таму аповед пачынаецца ўжо з поўначы. Ехаць прыкладна 60 гадзін. Ніжэй фатаграфіі маіх квіткоў, дзе пазначаны (УВАГА) не ўсе прыпынкі. Іх было разы ў 2-3 больш. На білеце толькі самыя важныя. Хачу адзначыць, што Greyhound славіцца якаснымі аўтобусамі, што нібыта ў іх усюды ёсць разеткі і вай-фай. Ага-ага. Расмяшылі. 2 чэрвеня - Першыя гадзіны дарогі. З майго дзённіка - "Пасля поўначы я рухаўся ў цёмным аўтобусе, спрабуючы заснуць, але ў аўтобусе было холадна, а я быў у шортах і сланцах. (Парада №9: Ну, калі вас угораздзіла ехаць аўтобусам, будзьце ласкавыя надзець што-небудзь цяплейшае.) Я закінуў ногі на суседняе сядзенне і пасля гэтага задрэмаў. Уласна, дзесьці тут пачынаецца ўся непрыемная частка маёй паездкі. Пачнем з ежы. У месцы першага прыпынку, дзесьці пасярод ночы я купіў 6 нагетсаў у Маку і з'еў частку з іх. Сувязь да таго ж перыядычна прападала, але часцей працавала. (Разетка тут была, так, але вай-фай наогул амаль не працаваў, напрыклад.) Да раніцы мы прыбылі ў Пітсбург, дзе я купіў батончык снікерса, а аўтамат, пардон, падмануў мяне на 15 цэнтаў. Я прабыў там каля гадзіны, пачысціў зубы, выйшаў на пару хвілін у горад і вярнуўся назад. Вырашыў надзець красоўкі і шкарпэткі, каб ногі моцна не мерзлі. Потым я сеў у іншы аўтобус. Адзін з найгоршых з усёй паездкі. Аўтобус быў поўны і кіроўца часта высаджваў/падсаджваў кагосьці на розных станцыях. На пад'ездзе да Кліўленда на адным з прыпынкаў я купіў 2 курыныя сэндвічы па $3.25. "Сэндвіч" складаўся з булачкі для гамбургера і курынай катлеты. Усё. Але ён быў хаця б гарачым. Дзякуй і на гэтым. Перакусіўшы, я зноў паехаў. Бліжэй да поўдня мы ўсё ж даехалі да Кліўленда, дзе нас высадзілі са спецыяльнай паперкай, якая давала нам прыярытэтны ўваход у наступны аўтобус першымі. Там я падзарадзіўся на зараднай станцыі, паколькі ў аўтобусе зарадкі былі не ўсюды. І па дарозе ў Кліўленд я падсеў да такой вялікай, стомленай спячай жанчыны, каб скарыстацца разеткай. Сядзеў на краі, каб не разбудзіць яе і не зачапіць. Зарадзіўшыся і трохі адпачыўшы ў Кліўлендзе, я рушыў у Чыкага. Мы памянялі аўтобус і ў новага быў вай-фай, ды і разеткі ўсюды. Дзесьці па дарозе я зайшоў у Бургер Кінг і набыў Гамбургер з фры і колай. Колу я амаль не піў, паколькі (дадаем няўдалую нататку) я пачынаю хварэць. На працягу паездкі я пхаў усе магчымыя таблеткі ў сябе. Дзякуй табе, мама, за іх. Я ведаю, ты зараз чытаеш гэта і ўсміхаешся. Ну або плачаш. (Я думаю, вы ўсе ўлавілі Параду №10, якую я зараз пхну. Вазьміце з сабой розныя Стрэпсілсы, імудоны, док-1, німісілы, тэмпалгіны і г.д. і г.п. Увогуле ўсё, што можна браць праз мытню без лішніх пытанняў, і вельмі патрэбнае ў падобных падарожжах. Не факт, што вы знойдзеце там аптэку ў дарозе. І не факт, што ўсе іх сродкі вам дапамогуць. А ну так, і Парада №10.1: Любіце мам, паколькі яны ў любым выпадку вам гэтыя лекі запхаюць у чамадан.) Да вечара я дабраўся да Чыкага, дзе я правёў недзе 1.5 гадзіны. Выйшаў на вуліцу, зайшоў назад, купіў гарачы чай і пачысціў зубы. Мне пачынае гэта падабацца, дарэчы. З Чыкага ў 9:45 вечара я накіраваўся ў Міннеапаліс. 3 чэрвеня - 2-я суткі дарогі. Працяг са дзённіка: "Дарога ў Міннеапаліс запомнілася толькі паршывым самаадчуваннем з-за горла і... жывата! Паспаў амаль усю ноч, таму дарога прайшла хутка. У Міннеапалісе я купіў 2 сэндвічы і бутэльку колы. З'еў сэндвічы, а колу пакінуў грэцца. Тут яшчэ адна праблема. Мне памянялі фірму аўтобуса. І ў Білінгс я ехаў ужо не з GreyHound, а з Jefferson, а гэта: а) Старыя аўтобусы; б) Няма вай-фаю; в) Няма разетак. Дзесьці па шляху, на прыпынках я зараджаў тэлефон і пісаў маме, што ўсё добра. Потым выключаў тэлефон і вяртаўся ў аўтобус. На адным з прыпынкаў я купіў 2 снікерсы і 2 колы. У дарозе з'еў амаль цалкам іх. Трохі пакінуў, задрэмаў, а потым даеў. Чым бліжэй да маёй вёскі, тым горш было асяроддзе. Асабліва не радаваў дзіўны псіх, які пастаянна бурчаў нешта пад нос сам сабе і ўсім хаміў. І наогул ён быў падобны на Трэвара з GTA V. (Хто гуляў аб

MBMariia Bardakhanovamashapie · 19 сне 2014 г.Чытаць

Вы калі-небудзь думалі пра тое, каб паехаць на Аляску? Я - не. Да моманту, калі я і мая сяброўка пачалі афармляцца на Work and Travel USA 2014. "А чаму б і не?" - падумалі мы. Да гэтага мы былі ў Пітсбургу, гэтым разам вырашылі разведаць дзікія прасторы нацыянальнага парку Дэналі. Сказана - зроблена. Візы атрыманы, валізкі спакаваны. Улан-Удэ - Масква - Рым - Нью-Ёрк - Анкорыдж. Больш за палову свету за тры дні. Многія кажуць, што мы першапачаткова паехалі не ў тым кірунку, маўляў, трэба было рушыць не праз захад, а праз усход. Але што зробіш. Анкорыдж сустрэў нас паўночнай прахалодай, а Delta (авіякампанія) узнагародзіла мяне зламанай валізкай. Давялося цягнуць яе ў руках, што было даволі нялёгка, улічваючы, што валізка мая больш нагадвала кветкавую труну. Таксі, гатэль. Kapkugiak Inn. Прыемная дзяўчына на рэсэпшн. 10 хвілін да поўначы, мы стомленыя, нібы ўсе гэтыя паўсвету пешшу прайшлі. Вераніка пайшла шукаць McDonald's, каб купіць нам перакусіць. Я засталася ў гатэлі, каб разабрацца з браніраваннем. У гатэлі не маглі знайсці нашы грошы. Наогул! Кажуць, не паступала на рахунак ніякіх грошай і ўсё тут. Я пракляла ўсё на свеце чатыры разы. Стон роспачы: "Што нам рабіць??". Дзяўчына відавочна разважала. Пасля некалькіх хвілін было прынята рашэнне - заселіць нас на ноч. Раніцай павінен быў прыйсці менеджэр і вырашыць нашу праблему. Добра, цягнем цяжкія валізкі на другі паверх. Душ і спаць. Раніцай разляпляю цяжкія зліплыя павекі. 8:30 AM. Час падхопліваць усе свае пацверджанні браніравання, карту, пашпарт і спускацца ўніз, шукаць мэнэджара. Высокі хлопец у акулярах прыязна вітае мяне. Пытаецца, у чым справа. Тлумачу сітуацыю, ён зноў правярае і кажа: "Вашых грошай мы не атрымалі". Стрэс даецца ў знакі і я пачынаю схліпваць, выціраючы твар рукавом. На твары мэнэджара бачу секунднае замяшанне. Літаральна праз секунду праз стойку працягваецца рука і прыязна трэпле мяне па макушцы. "Усе мы людзі, што ж ты. Не выганім вас на вуліцу, разбярэмся, што рабіць. Ідзі адпачні". Падымаюся наверх. У Веранікі тэмпература. Ну гэтага яшчэ не хапала. Бягу ў краму па сок, ваду і піцу на сняданак. Едзім, кладземся спаць. Акліматызацыя будзе доўжыцца яшчэ доўга. Два з чатырох дзён праляцелі менавіта так - ежа, душ, ложак. Увечары другога дня знаходжу прасунутую ў шчыліну пад дзвярыма запіску - "Ваш плацёж прайшоў, няма пра што турбавацца!" і кранальнае намаляванае некалькімі рысамі шчаня. Ну слава богу. Потым размаўляла з гэтым жа мэнэджарам, спытала пра вытокі назвы гатэля. Выявілася, што яно паходзіць з легенды пра дзесяціногага палярнага мядзведзя Капкугіака, не зусім зразумела, што менавіта адбылося ў гэтай легендзе, але ўвогуле спачатку ён быў вельмі злым і жорсткім, але потым змог стаць добрым. Знайшла гэта чароўным. А цяпер больш інфарматыўная частка! SOME TIPS! Абавязкова (АБАВЯЗКОВА) браніруйце ўсё загадзя, тады і танней усё будзе, і прасцей, і надзейней. Калі мы ездзілі ў Пітсбург у 2013, мы былі недасведчанымі і проста-напраста не забраніравалі гатэль пасля прыезду. У выніку прыехалі ў Піт у 2 ночы і да 6-й тыняліся па цэнтры, стомленыя, з нацёртымі нагамі і ныючымі спінамі. Калі ўзнікаюць праблемы, спрабуйце іх вырашыць, не замыкайцеся і не саромейцеся, як казаў мэнэджар у Капкугіаку - усе ж мы людзі, што вы прама. Перад прыездам абмяркуйце ўсё (УСЁ) з працадаўцам. Пазбегнуць неясносцяў і непаразуменняў - вельмі і вельмі важна. Плюс, вы заявіце сябе як адказнага чалавека. Аднак не трэба быць назойлівым, ну гэта ўсе разумеюць, я думаю.

АСАртём СелезнёвZellss · 30 кас 2012 г.Чытаць

Пасля няўдалых эксперыментаў з «полем» я вырашыў: «На найбліжэйшы час прыгод хопіць». Найбліжэйшай мэтай было дачакацца таго самага таварыша, які прыязджаў праз 2 дні. Я думаў, што хаця б з яго дапамогай мы зможам знайсці нармальнае жыллё. Таму раніцай, пабіты, неспаўшы, я вярнуўся ў свой хостэл. Пачуўшы маю гісторыю, гаспадар хостэла ад душы пасмяяўся і нават скінуў кошт 2-х начэй на пару баксаў. Гэтыя 2 дні я правёў адносна спакойна, без усялякіх дзіўных здарэнняў. Даследаваў горад, дзівіўся разнастайнасці тавараў у мясцовым супермаркеце «Publix» (некаторыя рускія празвалі яго «Rublix»). Цікавы факт: за месяц харчавання фастфудам я страціў 10 кг… Таксама я назіраў за дзіўнымі жыхарамі хостэла, прысягаюся, у Расіі такога няма. Вечна хіхікаючы чорны, жанчына гадоў 55 у міні-спадніцы і адкрытым топіку. На пачатку цяжка было глядзець на гэта без здзіўлення. Але вось падышоў да канца 2-гі дзень, я ўзяў свае манаткі і адправіўся ў аэрапорт сустракаць, а заадно адважыць нямалую колькасць патылічнікаў свайму сябру. Паспяхова ажыццявіўшы апошняе, мы сталі чакаць світання ў аэрапорце. Наогул, амерыканскія аэрапорты частенька мяне ратавалі. Бясплатны вай-фай, ноччу ніхто не выганяе, нават білет ні разу не пыталіся. Ноччу ў інтэрнэце мы знайшлі даволі недарагі гатэль на першы час у чорным раёне. На раніцу мы туды адправіліся і заселіліся на тыдзень. Гэта быў тыповы амерыканскі танны гатэльчык: тэлевізар, халадзільнік, вялікі ложак, чорная хаўскіпер, якая дрэнна размаўляла па-англійску. За гэты тыдзень мы пазнаёміліся з 2-ма дзяўчатамі з Казахстана. Яны з'язджалі ў Пітсбург і пакінулі нам свой пакой на 3 дні. Мы расслабіліся і не заўважылі, як праляцелі 10 дзён. Такім чынам, што рабіць далей? Працы і жылля як не было, так і няма, а грошы незваротна ідуць уніз. Пра гэта далей.

MMarinaMarina_Nagibina · 28 ліс 2011 г.Чытаць

На працягу лета я вельмі хацела паехаць у Пітсбург, гэты горад славіцца тым, што размешчаны на трох рэках, а ў ім і яго наваколлі знаходзіцца каля 1900 мастоў. Таксама ў горадзе ёсць уласныя спартыўныя каманды па хакеі, бейсболе і амерыканскім футболе. Для кожнага віду спорту свая арэна. У гэтым горадзе можна ўбачыць трохі Еўропы, і гэта тое, што адрознівае Пітсбург ад усёй іншай Амерыкі. Лета скончылася, а ўбачыць горад вельмі хацелася. І ў апошні момант, за тры дні да завяршэння працоўнага сезону, мне прыйшла ў галаву ідэя, што калі я не ўбачу Пітсбург, то яўна буду шкадаваць пра гэта. Таму план быў такі: заканчваю працу, на наступны дзень з усімі развітваюся, саджуся ўвечары ў аўтобус і еду ў Пітсбург (а потым адтуль адразу ў Нью-Ёрк — мой вылет дадому быў з JFK). План быў, але паколькі я цэлымі днямі працавала, а потым вечарамі спрабавала развітацца з усімі, каго пазнала за лета, у мяне не было канкрэтных ідэй, што менавіта рабіць у Пітсбургу ці што менавіта ўбачыць. Апошні дзень на працы быў амаль вольным, і надвор'е было не вельмі, таму я вырашыла ўзяць з сабой ноўтбук і высветліць, што канкрэтна я магу паспець зрабіць за дзень у Пітсбургу. Пасядзеўшы пару гадзін у інтэрнэце, я высветліла амаль усё, што трэба паглядзець і дзе гэта знаходзіцца, каб калі давядзецца, альбо на таксі, альбо ў мінакоў высветліць дарогу. Самае прыгожае ў гэтым горадзе — гэта від з аглядавых пляцовак, з якіх можна ўбачыць увесь цэнтр, паўночную і трохі паўднёвай часткі горада. Мне вельмі спадабаўся гэты горад, хоць я і правяла там усяго адзін дзень. Усім раю туды паехаць і паглядзець на свае вочы, асабліва начны Пітсбург — можна прасядзець гадзінамі на аглядальнай пляцоўцы і не заўважаць, як праляціць час. Там настолькі камфортна, што адчуваеш сябе як дома. У выніку я ўсё-такі зрабіла гэта! Потым прыехала ў Нью-Ёрк, заселілася ў хостэл, пагуляла трохі, а потым перапакоўвала рэчы. У мяне былі чамадан, 2 сумкі і заплечнік, а з гэтага трэба было зрабіць адзін чамадан і заплечнік. Перапакоўваючыся, выкінула амаль усё, што ў прынцыпе не было мне патрэбна. У выніку я змясціла ўсё і са спакойнай душой пайшла паглядзець на начны Нью-Ёрк. На наступны дзень я зразумела, што губляць нельга ні хвіліны і трэба паглядзець тое, што хацела ўжо даўно (Батанічны сад у Брукліне ды і сам Бруклін). Летась я жыла адзін дзень у Брукліне, але паглядзець нейкія закуткі так і не атрымалася. У выніку рана раніцай выселілася і, сеўшы на метро, дабралася да батанічнага сада (сад сам па сабе невялікі, але проста прагуляцца там было б прыемна). Пагуляць у Брукліне ў мяне так і не атрымалася, таму што я ездзіла зноў адна, а мне было трохі страшнавата (ды і па дарозе ў Бруклін са мной у цягніку метро ехала тры афіцэры паліцыі — было 9 верасня, паліцыя была амаль усюды, таму што набліжалася 11 верасня), так вось адзін з афіцэраў паспеў мяне спалохаць, але я сабралася з думкамі і ўсё-такі наведала батанічны сад.

ААндрейminsk_8186 · 31 кас 2009 г.Чытаць

Пералёт прайшоў добра, нягледзячы на тое, што ляцеў я ўпершыню. Потым перасадка на аўтобус да Індыянапаліса, менавіта туды вялі нас нашы job offers. Дарога была доўгай, каля 20 гадзін, але нам было добра, бо мы ў Амерыцы. Праз акно мы шмат фатаграфавалі: было што, шлях ляжаў праз Філадэльфію, Пітсбург, Калумбус, незлічоную колькасць гарадкоў, раўнін, пагоркаў. Мы прагна хапалі абсалютна ўсё. У Інды нас чакала яшчэ адна перасадка, да гарадка Мэрыён, гэта яшчэ 2 гадзіны шляху, якія праляцелі вельмі хутка, і вось, мы на месцы. Карціну, якую мы ўбачылі, ніхто з нас ніколі не забудзе: 6 раніцы, узыходзячае сонца, раўніна з рэдкай расліннасцю, лёгкі ветрык, пустая траса, самотная запраўка, і індус, які ўбачыўшы нас, прамовіў: «Welcome to America». Потым было некалькі гадзін на гэтай запраўцы ў чаканні боса, які павінен быў за намі прыехаць, доўгія роздумы на тэму «а можа нас кінулі з працай і мы сталі ўдзельнікамі рэаліці-шоу «Самыя дурныя разводы». Але ўсё абышлося, проста адбылося маленькае непаразуменне, ужо да абеду мы прыбылі на наша новае месца працы.

РРомаbr1ckk · 4 ліп 2010 г.Чытаць

Думаю, ніхто не здагадаецца, адкуль я зараз пішу, нават пасля чытання мінулага запісуJ. Здаецца, прайшла цэлая вечнасць з нашага апошняга паведамлення. Пачну з таго, што мы ўжо не ў Пітсбургу, а за 10 гадзін язды ад яго)) Сам горад цікавы, праўда цэнтр нам здаўся сумным пасля велізарнага, рознакаляровага Манхэтэна. Яшчэ па дарозе ў Пітсбург вакол адкрываліся прыгожыя даліны з азёрамі, апраўленыя высокімі пагоркамі. Праўда, нам было не да іх, мы ледзь адсыпаліся, завальваючыся на сваіх суседзяў. Прыехаўшы на месца, мы зноў адчалілі ў невядомасць. Мы пятлялі вакол бетонных высотак, пакуль выпадкова не натрапілі на рускіх дзяўчат, якія гукнулі нас. Яны, нібы маяк у моцную буруJ, адвялі да сябе дадому, мы скінулі свае нікчэмныя валізкі ў адзін з пакояў, з якога жыльцы з'язджалі ў той жа дзень))) 200 баксаў у месяц побач з лесам, усе жыльцы рускія, усё выдатна. Была магчымасць нават нешта падшукаць з працай у мясцовых. Прагуляўшыся па супермаркеце і найбліжэйшых раёнах, мы зайшлі ў наш будучы пакой, які не адрозніваўся вытанчаным стылем, толькі на падлозе ляжалі два абшарпаныя матрацы. Разгаварыўшыся з тымі, хто з'язджаў, мы даведаліся, што такі пакой давядзецца дзяліць з мясцовымі кватэрантамі – жукамі, тараканамі, усякага роду казуркамі (жыльцы таму і з'язджалі). Мы выйшлі пафіласофстваваць на гэтую тэму ў горад. Ваколіцы адрозніваліся толькі стромкімі пад'ёмамі і спускамі, з якіх звальваліся штампаваныя домікі. На гэтым фоне мы вырашылі патэлефанаваць на Брайтан гаспадыні пакоя каля пляжу, якую мы хацелі здымаць ))) Яна горача нас клікала да сябе, разгортваючы перад намі горы грошай (я казаў, што ў яе знаёмая працуе ў працаўладкаванні) і картала тым, што мы з'ехалі ад пляжу. Увогуле, мы паехалі назад)) Так, дзякуй вялікі дзяўчатам, якія нам дапамаглі. Дарогай у аўтапарк каля нас спыніўся ўсмешлівы малады хлопец, абяцаючы нас давезці да месца. Больш дзіўнага маршруту, які мы прарабілі, я яшчэ ніколі не адчуваў. Мы ехалі з адкрытымі вокнамі і ён штосекундна крычаў кожнаму мінаку лаянкі і насмешкі, суправаджаючы ўсё вельмі задаволеным смехам. Наш матор гарчаў на ўсю вуліцу, адзін раз яго вывела на сустрэчную паласу. Мы ехалі недзе паўгадзіны, хоць планавалі дайсці пешшу)) Парада! Калі хочаце даехаць жывымі дадому, карыстайцеся таксі) Адсыпаўшы сяк-так ноч у ўжо знаёмым аўтобусе і маршруце, мы сустракалі любімыя вуліцы Нью-Ёрка. Не датэлефанаваўшыся да гаспадыні пакоя, мы прама адправіліся з валізкамі да яе, бо больш ісці нікуды не было. Але на месцы яе не аказалася і перадалі, што яна будзе толькі заўтра)) У паніцы мы зноў прабегліся па ўсіх аб'явах рускай рэкламы па арэндзе і толькі бліжэй да вечара знайшлі дарагі пакой на саааамай ускраіне Coney Island, адсюль я і пішу)) Зараз мы на мялі і без якой-небудзь працы, але сытыя і адсыпаныя) Парада! Мы і самі не ведаем, што нас завяло ў Пітсбург) Адчай, смага падарожжа, безразважнасць, ці ўсё гэта разам, але лепш не рвацца ў незнаёмы горад, не маючы на тое важкіх прычын. Мы страцілі кучу грошай, сіл і часу. Узважвайце кожны свой крок.

РРомаbr1ckk · 3 ліп 2010 г.Чытаць

3:24 ночы па мясцовым часе. Пішу ў нататнік, бо інтэрнэт платны. Вакол паўляжаць спячыя спадарожнікі, мы разам згрупаваліся на жалезных сядзеннях, якія ссунулі ў самы кут аўтобуснай станцыі для Wetting Floor. Лёгкі прахалодны ветрык сурова абыходзіцца з няпрошанымі гасцямі. Так, мы вырашылі адправіцца ў Пітсбург. Яшчэ ў Брукліне мы сышліся на тым, што хочам убачыць крыху больш, чым заезджаны і дарагі NY. Усё пачалося з таго, што мы беспаспяхова працягвалі шукаць job. Наведаўшы чарговае агенцтва па працаўладкаванні (якіх у адным Брайтане поўна), мы зразумелі, што асаблівага толку ў іх няма. Парада! Будзьце акуратныя ў паслугах агенцтваў па працаўладкаванні. Гэта могуць быць падстаўныя канторы, абдзіранне грошай (даходзіла і да 400$ за vacancy), альбо проста нізкааплатныя працы (напрыклад, праца грузчыкам, як заяўлялася, 8-10 долараў/гадзіну, на справе аказвалася мінімум працы за дзень па часе, альбо поўная яе адсутнасць). Аднак, не варта ў паніцы ад іх разбягацца, многія знаёмыя знаходзілі такім спосабам сабе добрыя vacancy. Галоўнае, не рвацца за першай прапановай. На справе, у нас было некалькі варыянтаў, але мы былі пераборлівыя і адправіліся збіраць сумкі. Прыехаўшы на Autobus Station, мы намецілі маршрут на Washington DC, але бо мы прыехалі позна, рэйсы да яго былі толькі на заўтра. Тады мы спантанна адважыліся на загадкавы Пітсбург. Здзіўлены касір пару разоў перапытаў нас і сказаў, што гэта не шлях да Вашынгтона. Мы адказалі, што нам патрэбен just travelling. Вакол нас усміхаліся :) Парада! Маленькая такая парада. Для такіх як мы, несабраных. Калі раптам вам давядзецца карыстацца міжгароднім аўтобусам, не забудзьцеся зрабіць CHECK-IN для свайго багажу. Ну і прыязджайце загадзя, а то чарга і на свой час не паспееце :/ Каб рэйс аказаўся таннейшым, карыстайцеся кітайскімі аўтобусамі, яны ў разы менш каштуюць (праўда мы пакуль ім яшчэ не карысталіся). Пакуль што мы сядзім у Філадэльфіі (як ласкава яе тут называюць Філі). Поўны пераезд нам абышоўся на 140$ на дваіх. Як вы разумееце, у планах у нас няма ні працы, ні жылля, мы аддаёмся на волю лёсу-ліхадзея :)