Cambridge: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

GSGaliyabanu Seytimova13 gru 2017Czytaj

I wreszcie, lekcja numer 3 - dobrze zaplanuj swoją podróż!!! W przeciwnym razie wyjdzie tak, jak u mnie. Oczywiście byłam niesamowicie szczęśliwa z powodu mojej podróży, ale mogłoby być jeszcze lepiej, gdybyśmy zadbali o to wcześniej. Wszystko stało się w mgnieniu oka... wrzesień... zmęczeni pracą... a do wylotu do domu jeszcze prawie 3 tygodnie. Prawdopodobnie jedyną rzeczą, którą dokładnie zaplanowaliśmy z przyjaciółmi, była data naszego spotkania w Nowym Jorku... Więc, poranek 13 września... walizki znów spakowane... nocleg zarezerwowany na https://www.airbnb.ru . Jedziemy z ukochanym do Bostonu... Nie jestem po prostu szczęśliwa, jestem niesamowicie szczęśliwa! Co może być lepszego niż podróżowanie z ukochaną osobą? Boston to niesamowite miasto! Wielu, którzy tu przyjeżdżają, mówi, że zostaliby tu na stałe! Czułam to samo... Miasto jest bardzo czyste, zadbane, z niesamowitą architekturą, przy czym nie ma w nim tego zgiełku, który jest w Nowym Jorku. Downtown... urocze sklepiki... miejskie rowery na wynajem... oceanarium... a dalej.... ...20 minut metrem... i jesteś w Cambridge... a tutaj, na marginesie, znajduje się najstarszy i najbardziej znany uniwersytet na świecie - Harvard. Wokół przepiękne budynki, dumni studenci i wykładowcy, mnóstwo turystów z aparatami... Te kilka dni spędzonych w Bostonie pozostawiło w mojej pamięci najszczęśliwsze wspomnienia o Ameryce... ale... Nie wszystko poszło tak gładko. Z powodu naszej nieuwagi zarezerwowaliśmy sobie nocleg w Bostonie o jeden dzień krócej niż trzeba! Niestety, szybko znaleźć dobry nocleg w rozsądnej cenie jest trudno i nie wiedzieliśmy, co ze sobą zrobić. Rozwiązanie jednak się znalazło i wróciliśmy na dobę do naszego ówczesnego rodzinnego miasta Ogunquit. Przyjęli nas. Nie było w tym nic przyjemnego, gdy błąkaliśmy się po mieście z walizkami, nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Dlatego bądźcie bardzo ostrożni z noclegiem. Poranek następnego dnia... znów autobus... trasa Ogunquit-Nowy Jork... Teraz już nie jesteśmy we dwoje... Duża grupa przyjaciół jedzie do miasta marzeń. Wszyscy są w oczekiwaniu na swoje pierwsze wrażenia z Nowego Jorku... Spodziewam się, że odkryję go z nowej strony... Co też się stało! Spędziliśmy tam ponad tydzień... każdego dnia odkrywałam to miasto na nowo i byłam mile zaskoczona jego różnorodnością. Nie przeliczyliśmy czasu... i zostaliśmy bez tak bardzo pożądanego Waszyngtonu... Ale z drugiej strony, niczego nie żałuję... bo udało nam się nacieszyć tymi miastami bez pośpiechu... Przyjaciele się rozjechali... zostaliśmy we dwoje. Został nam tylko jeden dzień, żeby spędzić go razem. Naszą najsłuszniejszą decyzją było wejście na Empire State Building i powitanie tam zachodu słońca... Nasz ostatni zachód słońca w USA... ale tylko w tym roku! To było niesamowite... to było do łez... Najszczęśliwszy wieczór spędzony w USA. Nie przegapcie tego momentu. Cieszcie się pięknym widokiem z 86. piętra... Niech nie wszystko wyszło tak, jak chcieliśmy, ale byliśmy tak podekscytowani, że wszystko wydawało się drobnostką... Ta podróż dała mi wiele... dała mi nowe nadzieje, nowe plany na życie i nowe marzenia... podarowała mi miłość i wiernych przyjaciół. Ameryka zawsze pozostanie częścią mnie... bo radykalnie zmieniła moje życie. Ameryka nigdzie nie zniknęła... jest teraz zawsze ze mną...

TTakhirmrweweg · 29 cze 2012Czytaj

Minął miesiąc, odkąd pisałem ostatni raz. Długo. Szczerze mówiąc, nawet teraz bym nie pisał, gdyby nie przypadek, który przydarzył mi się dzisiaj. Ale wszystko po kolei. Praca nie zając... Praca jest dobra. Zwłaszcza gdy się przyzwyczaisz i wdrożysz. Zarówno w kraju, jak i w pracy. To, że się wdrożyłeś i przyzwyczaiłeś, łatwo poznać – przestajesz czuć się jak „żyjący w filmie”, a ciągłe uśmiechy nie robią na tobie żadnego wrażenia. Zresztą nie wszyscy tutaj się uśmiechają i witają. Przyzwyczajenie do pracy istnieje, ale zależy od jej rodzaju. Ze swoją pracą miałem szczęście, bo przynajmniej rozmawiam z Amerykanami, co jest niewątpliwie plusem. Inna sprawa, że trzeba dużo biegać z jedzeniem, zamówieniami itp. Bycie kelnerem wcale nie jest złe, ale nie mógłbym tak pracować przez całe życie. Mamy około 5-6 kelnerek, głównie imigrantek z różnych krajów, które pracują w restauracji na stałe. To nie jest zabawne, powiem wam. Ale jako praca sezonowa – jest wręcz wspaniale. Do tego potrzebny jest przynajmniej dobry angielski... Teraz bliżej do uśmiechniętych Amerykanów i samej USA, a potem do dzisiejszego dnia. Ciemna strona Księżyca Ludzie wszędzie są tacy sami. Zarówno w Rosji, jak i w USA. Różnica polega tylko na tym, że jeśli będziesz uśmiechać się do wszystkich i wszędzie w USA – to normalne. W pracy jest to bardzo mile widziane. W Rosji nikogo to nie obchodzi. Nie wiem, jak będą na mnie patrzeć w metrze, kiedy wrócę do domu, ale myśli o tym tylko poszerzają mój uśmiech. Mała amerykańska notatka. Tak naprawdę tutaj, w Massachusetts, choć uśmiechają się znacznie częściej niż w naszej rozległej Ojczyźnie, jest mnóstwo osobników, na których nawet nie chce się patrzeć. W szczególności jedna amerykańska kucharka w mojej restauracji – cały smutek świata odbija się na jej twarzy KAŻDEGO DNIA. Nie wiem, jak można żyć z taką twarzą :) W ogóle mieszkańcy Massachusetts (jeśli można ich tak nazwać :D) i wszyscy pozostali mieszkańcy Nowej Anglii, ze względu na swój brak uśmiechu, są uważani przez wszystkich innych Amerykanów za sztywnych i hipokrytów. Może to stereotyp, a może nie. Byłem też w Bostonie – piękne, spokojne miasto. Miło było tam trafić po amerykańskiej wiosce. Piękny park, ludzie się opalają – nie pomniejszona kopia Central Parku w Nowym Jorku, a wręcz przeciwnie – jego „matka”. Boston Common – bostoński park – to pierwszy park publiczny w USA. Przeszliśmy się trochę po Chinatown, poczuliśmy się trochę jak gdzieś między Chinami, Japonią, Koreą i Tajlandią :) W Bostonie jest bardzo dużo pomników – ojców założycieli, poległych w wojnie secesyjnej, poległych w wojnie o niepodległość. Ciekawie jest patrzeć, jak stare budynki sąsiadują z ogromnymi wieżowcami. Niedaleko Bostonu jest Cambridge (nie to Cambridge, które jest w Anglii, ale Cambridge, w którym znajduje się Harvard) – to osobny świat. Świat, w którym jest mało samochodów i bardzo dużo rowerów. Gdzie jest cicho, gdzie studenci wieczorami zbierają się w różnych kawiarniach, gdzie stare budynki zbudowane w XVII wieku sąsiadują z nowymi, supernowoczesnymi korpusami, gdzie na ulicach muzycy grają na gitarach. Tutaj czujesz, że to jest to miejsce, w którym chciałbyś studiować. Szczerze przyznam, dziko zazdrościłem tym chłopakom i dziewczynom, którzy grali w siatkówkę na podwórku swojego akademika (był tam nawet basen!). Kto by nie zazdrościł, co nie? :) Chcieliśmy wejść do muzeów harwardzkich, ale były już zamknięte – było za późno. Żegnając się z cichym Cambridge, gdzie po parku bezczelnie biegały wiewiórki wraz z ludźmi uprawiającymi wieczorny jogging, wsiedliśmy do metra, które tutaj jest „train”, bo wychodzi na powierzchnię, dojechaliśmy do South Station, która tutaj jest 3 w 1 – stacja metra, dworzec kolejowy i autobusowy, i odjechaliśmy, ale na pewno wrócę tutaj jeszcze raz – dla muzeów i dla MIT. Nie przejmuj się Teraz bezpośrednio do tego, co skłoniło (a dokładniej kto skłonił) mnie do napisania tej strony. Dzisiaj był mój pierwszy (i ostatni) dzień pracy w drugiej pracy.

ЕКЕлена КуницаLenKa1 · 27 maj 2011Czytaj

Czekałam i czekałam na rezerwację biletów, nie mogłam się doczekać. Nie chciałam dzwonić i kłócić się z CMO, bo i tak ciągle dzwoniłam i kłóciłam się z agencją, w której zdaję na certyfikat Cambridge (dzisiaj w końcu wszystko zdałam^^). W środę w nocy pisałam z Ulianą i poprosiłam ją, żeby zadzwoniła do tych miłych ludzi i dowiedziała się, jak tam u nich przebiega proces rezerwacji. Uliana obiecała zadzwonić w czwartek. I oto w czwartek rano otwieram jak zawsze iec.ru i widzę rezerwację! Trzeba było wcześniej poprosić Yanę, czy one mają jakąś intuicję czy co:)) Ale główna radość była w czymś innym: lot jest przez Londyn, a przesiadka od 22:20 do 18:05!! A to oznacza, że w końcu zobaczę tę the capital of Great Britain!! Podzieliłam się radością z Yaną, że właśnie fakt poznania stolicy Wielkiej Brytanii tak mnie cieszy. Ją też:D Po co my w takim razie jedziemy do stanów?:)) Od razu +masa planów i -chęć myślenia o sesji, porażka. No nic, ogarniemy naukę, a potem zobaczymy. Bawi mnie fakt zmiany stref czasowych. Wylatuję z Moskwy o 9 wieczorem, cztery godziny później jestem o 10 wieczorem w Londynie, wylatuję stamtąd o 6 wieczorem do Nowego Jorku i po 8 godzinach przylatuję o 21:00:D Do tej pory nie mogę w to wszystko uwierzyć..

EPEmiliia Pivtoratskaia12 gru 2025Czytaj

Emilia Pivtoratskaia na Instagramie: "jak spędziłam lato moich marzeń w Ameryce?🇺🇸 dokładnie rok temu zupełnym przypadkiem dowiedziałam się o programie «Work and Travel» - unikalnej możliwości i wymianie kulturowej dla studentów! Po miesiącu poznawania wszystkich szczegółów postanowiłam złożyć aplikację. Już 9 kwietnia otrzymałam upragnione «twoja wiza została zatwierdzona» w Erywaniu i w tym momencie moje życie radykalnie się zmieniło mnóstwo oczekiwań, pakowanie rzeczy, przelot i oto, wreszcie, przylatuję do miasta moich marzeń - NYC! Po przyjeździe na Manhattan, szybko zameldowałam się w hostelu i pobiegłam spacerować po mieście! W tym momencie, kiedy weszłam do Central Parku, tak bardzo rozpierały mnie emocje, że już dosłownie płakałam ze szczęścia, wreszcie w pełni uświadamiając sobie, gdzie się znajduję Dalej droga do mojego miejsca pracy na najbliższe kilka miesięcy, pojawienie się pewności w języku angielskim, ogromna liczba nowych spotkań i znajomości z ludźmi z różnych zakątków świata, a potem najciekawsze - podróże po Ameryce!🗽 Kilka razy jeździłam do Nowego Jorku, byłam w Bostonie i Cambridge, objechałam prawie całe zachodnie wybrzeże, odwiedzając Las Vegas, Los Angeles, San Francisco i inne miasta, spełniłam dziecięce marzenie i zobaczyłam Hogwart na Florydzie na własne oczy, kupiłam sobie nowy sprzęt i pierwszą markową torebkę, a wisienką na torcie stało się świętowanie urodzin w mieście moich marzeń! to lato na pewno stało się dla mnie jednym z najbardziej pamiętnych wydarzeń, jakie kiedykolwiek działy się w moim życiu, to niesamowite doświadczenie i emocje, których doświadczyłam i które na zawsze pozostaną w moim sercu🥹💔 główna rzecz, którą dla siebie zrozumiałam — wszystko jest możliwe, jeśli naprawdę tego chcieć! nie bójcie się ryzykować, przyjaciele, możliwe, że właśnie ten krok, który podejmiecie, stanie się kluczowy na drodze do waszego marzenia! dziękuję @workandtravelspb i @iec.workandtravel , za to, że pomogli w spełnieniu mojej🫶🏻" Wideo: https://www.instagram.com/reel/DRr-9YuiIaF/?igsh=MXdpYW03c2E2YXBpNg==

SYSandugash Yelyubayeva18 sie 2015Czytaj

Nasze lekcje każdego dnia przebiegały według ścisłego planu i składały się z części poświęconych słuchaniu, czytaniu, mówieniu i pisaniu. Mieliśmy ogromną ilość pracy domowej, która była dla nas niezwykle przydatna. Nasz profesor sprawdzał pracę każdego ucznia, a po uważnym sprawdzeniu wskazywał nasze błędy i wyjaśniał, dlaczego coś było błędne lub poprawne. Jak to mówią, uczenie się na błędach z przeszłości to najlepsze narzędzie nauczania. Mieliśmy dwie przerwy między lekcjami, podczas których mieliśmy okazję porozmawiać ze sobą, poznać różne kultury, zapytać o aktualną sytuację w swoich krajach i po prostu porozmawiać, aby poprawić nasze umiejętności mówienia. Moje lekcje zaczynały się codziennie o 9:00, a kończyły o 13:00. Mieszkałem we wschodnim Londynie, a moja akademia znajdowała się w zachodnim. Dojazd do szkoły zajmował mi półtorej godziny. Mimo że moja trasa wydawała się zbyt skomplikowana, nie odczuwałem żadnych trudności. Każdego ranka jechałem autobusem nr 105 do stacji Greenford, a potem przesiadałem się do metra. Lubiłem korzystać z metra, ponieważ w moim rodzinnym mieście go nie ma. Bardzo interesujące było obserwowanie ludzi siedzących w metrze, niektórzy z nich czytali książki lub poranne gazety, takie jak „Times”, „Morning News”, albo słuchali muzyki, rozmawiali ze sobą, czasami można nawet być świadkiem występu utalentowanych muzyków grających w metrze, co poprawia nastrój. Podobały mi się dwa aspekty w Londynie. Pierwszy to to, że londyńczycy są uprzejmi i dobrze wychowani, zawsze są gotowi pomóc i pokazać, w którym kierunku lepiej iść, jeśli zgubiłeś się na ulicach, i nigdy nie są zmęczeni ani leniwi, by uprzejmie zapytać, jeśli zauważą, że coś jest z tobą nie tak. Druga rzecz, w której się zakochałem, to to, że potrafią z łatwością przestrzegać zasad, słuchać i być posłusznymi. Myślę, że dzięki tej cesze londyńczycy rozwiązują problem związany z ruchem ulicznym i zgiełkiem w metrze, unikając w ten sposób codziennego zdenerwowania, które łatwo pojawia się we wszystkich wielkich miastach. Zdjęcie powyżej zostało zrobione w mieście Cambridge w pobliżu znanego Cambridge University Press. Ponieważ Wielka Brytania jest bardzo popularna dzięki takim historycznym miejscom jak Cambridge University, Oxford castle i królewskie Kew gardens, nie mogłem oprzeć się odwiedzeniu tych miejsc. Moje dwa tygodnie w Londynie minęły tak szybko i niezauważalnie. Każdego ranka, gdy wstawałem, układałem plan, gdzie powinienem pójść i jakie miejsca odwiedzić. Zrozumiałem tylko jedno, a mianowicie to, że Londyn to naprawdę ogromne miasto, które wymaga więcej niż tygodnia, aby odwiedzić wszystkie trzy części Londynu, a mianowicie City, zachodnią i wschodnią część. Warto również wspomnieć o architekturze Londynu. Wszystkie budynki mają swoją historię, styl i kształt. Z tego powodu Londyn intensywnie przyciąga turystów z całego świata. Chociaż pojechałem uczyć się do Londynu sam z Kazachstanu, w tamtym momencie nie bałem się pojechać do najbliższych miast Anglii. Miałem szczęście odwiedzić Oksford i Cambridge. W Oksfordzie poznałem nowych przyjaciół z Turcji i Kazachstanu, którzy podróżowali i również studiowali tam od ponad dwóch lat. Byłem pod szczególnym wrażeniem miasta Cambridge, być może dlatego, że jest to miasto studenckie. Ulice, ludzie, a nawet Cambridge library wydawały mi się takie ciepłe i bliskie. Może brzmi to banalnie; jednak wszedłem do Cambridge library i poprosiłem bibliotekarza o zarejestrowanie mnie jako stałego czytelnika. Byłem nieskończenie szczęśliwy, że mogłem poświęcić temu swoją wyłączną uwagę, poświęcić część swojego czasu na siedzenie w tej bibliotece, przeglądanie książek, które mnie interesują, a potem w końcu kupiłem dwie książki do czytania na pamiątkę. Po raz pierwszy przed przyjazdem do Londynu myślałem, że czasami trudno będzie mi zrozumieć akcent londyńczyka, ponieważ słyszałem kilka razy, że angielski londyńczyków i ich mowa są strasznie trudne do zrozumienia. Ale moje wątpliwości zniknęły, gdy p

АААблайхан АхажановGreat_kazakh · 26 sty 2010Czytaj

Wstęp. Cross Street, Cambridge, Massachusetts, USA. 26 sierpnia 2029 r. 3:00. - Gdzie on jest? – szepnął nieco zirytowany kobiecy głos spod kaptura ciemnoniebieskiej togi absolwenta z napisem „Absolwent MIT - 2014”, – Już czas! - Uspokój się. Zaraz będzie. – odpowiedział pewnie stojący obok dziewczyny wysoki chłopak z czarnymi kręconymi włosami, niedbale wystającymi spod czapki z daszkiem „Cambridge Pizza”. Jego blada twarz była od czasu do czasu widoczna, gdy słabe światło latarni padało na jego okulary, mimo długiego daszka czapki. Tej nocy z jakiegoś powodu nie świeciły jasne szyldy przy chodnikach, a ulica była ciemniejsza niż zwykle. - Jest już pięć po trzeciej. Zabiję go. – syknęła dziewczyna, po tym jak nerwowo uderzyła obcasem o asfalt. - Cicho! Tam jest! – powiedział chłopak z taką samą pewnością jak wcześniej, wskazując palcem na nieznajomego, który właśnie skręcił z Massachusetts Avenue. Człowiek w takiej samej todze, która okrywała dziewczynę, przyspieszył kroku, gdy chłopak w czapce z daszkiem pomachał do niego ręką. - Cześć, Penny! – energicznie przywitał się nieznajomy z dziewczyną, po uściśnięciu dłoni swojemu przyjacielowi. - Dlaczego tak długo? – prychnęła dziewczyna w odpowiedzi i natychmiast dodała, zauważając potępiające spojrzenie obu chłopaków – Przepraszam, cześć Leo. - Szukałem togi, była… - Nieważne. Przyniosłeś? – przerwał zimny, suchy głos. Jego właściciel właśnie wyłonił się z cienia ulicy. Był to wysoki, szczupły mężczyzna po czterdziestce. Miał na sobie czarną skórzaną kurtkę, wąskie ciemne dżinsy i buty, które zaczęły błyszczeć w świetle latarni. Był jedynym, który nie ukrywał swojej niezwykle bladej twarzy z dziwną bródką, noszoną na początku XXI wieku. - Hello, Sheldon. Tak, przyniosłem. Obiecałem przecież. – odpowiedział Leo nieco urażony i wyciągnął z kieszeni urządzenie przypominające telefony komórkowe używane dwadzieścia lat temu. - Świetnie. Howard, odpalaj samochód. Raj czeka na nas przy głównym wejściu. – zarządził profesor Sheldon. Cała czwórka wsiadła do zaparkowanego w pobliżu samochodu z napisem „TSMO - 2009”. Minutę później samochodu już nie było widać, a chodniki znów rozświetlił szyld pralni chemicznej, który nagle zapalił się po odjeździe czwórki przyjaciół.

АААблайхан АхажановGreat_kazakh · 26 sty 2010Czytaj

Wstęp. Cross Street, Cambridge, Massachusetts, USA. 26 sierpnia 2029 r. 3:00. - Gdzie on jest? – szepnął lekko zirytowany kobiecy głos spod kaptura ciemnoniebieskiej togi absolwenta z napisem „Absolwent MIT - 2014”, – Już czas! - Uspokój się. Zaraz tu będzie. – odpowiedział pewnie stojący obok dziewczyny wysoki chłopak z czarnymi kręconymi włosami, niedbale wystającymi spod czapki z daszkiem „Cambridge Pizza”. Jego blada twarz była od czasu do czasu widoczna, gdy przyćmione światło latarni padało na jego okulary, mimo długiego daszka czapki. Tej nocy z jakiegoś powodu nie świeciły jasne szyldy przy chodnikach, a ulica była ciemniejsza niż zwykle. - Jest już pięć po trzeciej. Zabiję go. – syknęła dziewczyna, po tym jak nerwowo uderzyła obcasem o asfalt. - Cicho! Tam jest! – powiedział chłopak z taką samą pewnością jak wcześniej, wskazując palcem na nieznajomego, który właśnie skręcił z Massachusetts Avenue. Człowiek w takiej samej todze, która okrywała dziewczynę, przyspieszył kroku, gdy chłopak w czapce z daszkiem pomachał do niego ręką. - Cześć, Penny! – energicznie przywitał się nieznajomy z dziewczyną, po uściśnięciu dłoni swojemu przyjacielowi. - Dlaczego tak długo? – prychnęła dziewczyna w odpowiedzi i od razu dodała, zauważając potępiające spojrzenie obu chłopaków – Przepraszam, cześć Leo. - Szukałem togi, była... - Nieważne. Przyniosłeś? – przerwał chłodny, suchy głos. Jego właściciel właśnie wyłonił się z cienia ulicy. Był to wysoki, szczupły mężczyzna po czterdziestce. Miał na sobie czarną skórzaną kurtkę, wąskie ciemne dżinsy i buty, które zaczęły błyszczeć w świetle latarni. Był jedynym, który nie ukrywał swojej niezwykle bladej twarzy z dziwną bródką, którą noszono na początku XXI wieku. - Hallo, Sheldon. Tak, przyniosłem. Obiecałem przecież. – odpowiedział Leo nieco urażony i wyciągnął z kieszeni urządzenie przypominające telefony komórkowe używane dwadzieścia lat temu. - Świetnie. Howard, odpalaj samochód. Raj czeka na nas przy głównym wejściu. – zarządził profesor Sheldon. Cała czwórka wsiadła do zaparkowanego obok samochodu z napisem „CMO - 2009”. Minutę później samochodu już nie było widać, a chodniki znów rozświetlił szyld pralni chemicznej, który nagle zapalił się po odjeździe czwórki przyjaciół.