Кембрыдж: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

GSGaliyabanu Seytimova13 сне 2017 г.Чытаць

І нарэшце, урок нумар 3 - добра плануйце свой трып!!! Інакш выйдзе, як у мяне. Вядома, я была шалёна шчаслівая сваім падарожжам, але можна было б і лепш, калі б мы паклапаціліся пра гэта загадзя. Усё здарылася імгненна... верасень... стаміліся працаваць... а да адлёту дадому яшчэ амаль 3 тыдні. Мабыць, адзінае, што мы дакладна спланавалі з сябрамі, была дата нашай сустрэчы ў Нью-Ёрку... Такім чынам, раніца 13 верасня... зноў сабраныя валізкі... жыллё забраніравана на https://www.airbnb.ru . Мы едзем з каханым у Бостан... Я не проста шчаслівая, я шалёна шчаслівая! Што можа быць лепш, чым падарожнічаць з каханым чалавекам? Бостан — неверагодны горад! Многія, хто сюды прыязджае, кажуць, што засталіся б тут жыць! Я адчувала тое ж самае... Горад вельмі чысты, дагледжаны, з неверагоднай архітэктурай, пры гэтым у ім няма той мітусні, якая ёсць у Нью-Ёрку. Даўнтаўн... мілыя крамкі... гарадскія ровары напракат... акіянарыум... а далей.... ...20 хвілін на метро... і ты ў Кембрыджы... а тут, дарэчы, найстарэйшы і самы вядомы ў свеце ўніверсітэт — Гарвард. Вакол прыгожыя будынкі, гордыя студэнты і выкладчыкі, купа турыстаў з фотаапаратамі... Гэтыя некалькі дзён, праведзеных у Бостане, пакінулі ў маёй памяці самыя шчаслівыя ўспаміны пра Амерыку... але... Не ўсё так гладка. З-за нашай няўважлівасці мы забраніравалі сабе жыллё ў Бостане на адзін дзень менш, чым трэба! На жаль, аператыўна знайсці сабе добрае жыллё за адэкватныя грошы цяжка, і мы не ведалі, куды падзецца. Рашэнне ўсё ж знайшлося, і мы вярнуліся на суткі ў наш ужо тады родны горад Аганкіт. Прытулілі нас. Прыемнага было мала, калі мы блукалі па горадзе з валізкамі, не ведаючы, куды сябе падзець. Таму будзьце вельмі ўважлівыя з жыллём. Раніца наступнага дня... зноў аўтобус... маршрут Аганкіт-Нью-Ёрк... Цяпер ужо нас не двое... Вялікая кампанія сяброў едзе ў горад мары. Усе ў прадчуванні ад сваіх першых уражанняў пра Нью-Ёрк... Я чакаю, што адкрыю яго з новага боку... Як і здарылася! Мы правялі там больш за тыдзень... я кожны дзень адкрывала гэты горад па-новаму і па-добраму здзіўлялася яго разнастайнасці. Часу мы не разлічылі... і засталіся без такога жаданага Вашынгтона... Але, з іншага боку, я ні пра што не шкадую... бо нам удалося атрымаць асалоду ад гэтых гарадоў не спяшаючыся... Сябры раз'ехаліся... засталіся мы ўдваіх. У нас застаўся толькі дзень, каб правесці яго разам. Нашым самым правільным рашэннем было — падняцца на Empire State Building і сустрэць там закат... Наш апошні закат у ЗША... але толькі ў гэтым годзе! Гэта было неверагодна... гэта было да слёз... Самы шчаслівы вечар, праведзены ў ЗША. Не прапусціце гэты момант. Атрымайце асалоду ад прыгожага віду з 86-га паверха... Няхай не ўсё атрымалася так, як мы таго жадалі, але мы былі настолькі натхнёныя, што ўсё здавалася дробяззю... Гэтая паездка дала мне многае... яна дала мне новыя надзеі, новыя планы на жыццё і новыя мары... яна падарыла мне каханне і верных сяброў. Амерыка заўсёды застанецца часткай мяне... бо яна кардынальна змяніла маё жыццё. Амерыка нікуды не падзелася... яна цяпер заўсёды са мной...

TTakhirmrweweg · 29 чэр 2012 г.Чытаць

Мінуў месяц з таго часу, як я пісаў апошні раз. Доўга. Шчыра кажучы, я б і не пісаў зараз, калі б не выпадак, што здарыўся са мной сёння. Але ўсё па парадку. Праца - не воўк... Працаваць - добра. Асабліва калі прывыкнеш і асвоішся. Як у краіне, так і на працы. Тое, што ты асвоіўся і прывык, лёгка зразумець - ты перастаеш адчуваць сябе "лівінг ін а муві" і пастаянныя ўсмешкі не робяць на цябе ніякага ўражання. Ды і ўсміхаюцца тут далёка не ўсе, і вітаюцца таксама. Прывыканне да працы прысутнічае, але залежыць ад тыпу працы. З працай мне пашанцавала, таму што на ёй я як мінімум размаўляю з амерыканцамі, што несумненна плюс. Іншая справа, што даводзіцца шмат бегаць з ежай, заказамі і г.д. Быць афіцыянтам зусім не дрэнна, але я б не змог працаваць так усё жыццё. У нас ёсць дзесьці 5-6 афіцыянтаў, у асноўным мігранты з розных краін, якія працуюць у рэстаране на пастаяннай аснове. Гэта невесела, я вам скажу. Але як сезонная праца - наогул цудоўна. Для гэтага патрэбна добрая англійская, як мінімум... Цяпер бліжэй да ўсмешлівых амерыканцаў і ўласна яшчэ крыху пра ЗША, а потым да дня сённяшняга. Зваротны бок Месяца Людзі ўсюды аднолькавыя. Што ў Расіі, што ў ЗША. Розніца толькі ў тым, што калі ты будзеш усміхацца ўсім і ўсюды ў ЗША - гэта нармальна. На працы гэта наогул вельмі вітаецца. У Расіі ўсім на гэта напляваць. Я не ведаю, як на мяне будуць глядзець у метро, калі я вярнуся дадому, але думкі пра гэта робяць маю ўсмешку толькі шырэйшай. Маленькая амерыканская нататка. На самай справе тут, у Масачусетсе, хоць і ўсміхаюцца нашмат часцей, чым на нашай неабсяжнай Радзіме, ёсць мноства суб'ектаў, на якіх нават глядзець не хочацца. У прыватнасці, адна амерыканская кухарка ў маім рэстаране - уся сусветная смутак адлюстроўваецца на яе твары КОЖНЫ ДЗЕНЬ. Я не ведаю, як можна жыць з такім тварам :) Наогул, масачусетцы (калі іх можна так назваць :D), ды і ўсе астатнія жыхары Новай Англіі, з-за сваёй няўсмешлівасці лічацца ўсімі астатнімі амерыканцамі манернымі і крывадушнымі. Можа, стэрэатып, а можа і не. Яшчэ я быў у Бостане - прыгожы, спакойны горад. Было прыемна там апынуцца пасля амерыканскай вёскі. Прыгожы парк, людзі загараюць - паменшаная Не копія, а наадварот "мама" Сентрал парку ў НЙ. Бостан Коммон - бостанскі парк - самы першы грамадскі парк у ЗША. Мы пагулялі крыху па Чайнатауне, адчулі сябе крыху недзе паміж Кітаем, Японіяй, Карэяй і Тайландам :) У Бостане вельмі шмат помнікаў - бацькам-заснавальнікам, загінулым у Грамадзянскай вайне, загінулым у вайне за Незалежнасць. Цікава глядзець, як старыя будынкі суседнічаюць з велізарнымі хмарачосамі. Побач з Бостанам ёсць Кембрыдж (не той Кембрыдж, які ў Англіі, а Кембрыдж, у якім знаходзіцца Гарвард) - гэта асобны свет. Свет, у якім мала машын і вельмі шмат веласіпедаў. Дзе ціха, дзе студэнты ўвечары збіраюцца ва ўсякіх кафэшках, дзе старыя, пабудаваныя ў 17 стагоддзі будынкі, суседнічаюць з новымі суперсучаснымі корпусамі, дзе на вуліцах музыкі іграюць на гітарах. Тут адчуваеш, што гэта тое месца, дзе ты хацеў бы вучыцца. Шчыра прызнаюся, я дзіка зайздросціў тым хлопцам і дзяўчатам, якія ігралі ў валейбол у двары свайго інтэрната (там нават быў басейн!). Хто б не пазайздросціў, так?:) Мы хацелі зайсці ў гарвардскія музеі, але яны ўжо былі зачыненыя - было позна. Развітаўшыся з ціхім Кембрыджам, дзе па парку нахабна бегалі вавёркі, разам з тымі, хто здзяйсняе вячэрнія прабежкі, мы селі на метро, якое тут "train", таму што яно выходзіць на паверхню, даехалі да South Station, якая тут 3 у 1 - станцыя метро, вакзал і аўтавакзал, і паехалі, але я абавязкова вярнуся сюды яшчэ раз - дзеля музеяў і дзеля MIT. Не бяры ў галаву Цяпер непасрэдна да таго, што спадвигло (а дакладней спадвиг) напісаць гэтую старонку. Сёння быў мой першы (і апошні) працоўны дзень на другой працы. Згодна з афіцыйнай версіяй, сказанай маім мэнэджарам, гэтая праца проста не для мяне. Вядома, не для мяне, я ж не збіраюся ўсё жыццё расстаўляць соусы і бутэлькі з мінералкай па паліцах у супермаркеце, як ён. Я яму гэта не с

Rravik15 чэр 2009 г.Чытаць

ЖЫЦЦЁ ПАХУ Сённяшні дзень цудоўны! Я купаюся ва ўсёй гэтай прыгажосці. Паветра так выдатна пахне. Спусціўся са свайго другога паверха (па мясцовых мерках, з першага), выйшаў з пад'езда на вуліцу, удыхнуў і адчуў: ЖЫЦЦЁ! І так пранікліва адчуў, што жыву прама зараз, у гэты самы, ГЭТЫ ВОСЬ МОМАНТ! Жыццё ёсць, яно ідзе, я магу дакрануцца да яго. І ў мяне хапае смеласці рабіць гэта. Раніцай я схадзіў у IEC.Exchange на інтэрнэт, разаслаў лісты — сігналы — хвалі да розных, блізкіх мне людзей. Выйшаў адтуль на вуліцу: дзень пахнуў так жа. Не спяшаючыся і ўдыхаючы яго на поўныя грудзі, не спяшаючыся, я паехаў назад, дадому. Парабіў хатнія справы і адправіўся загараць. Патэлефанаваў Стасу, прапанаваў скласці мне кампанію, але ён працаваў. Нічога: добра было і аднаму, бо такі дзень! У пятай гадзіне прыбыў на пляж. З сабой узяў перакусіць і ваду. Падставіўся пад халодную хвалю, што акаціла з галавы да ног, і назад на бераг — размалёўваць цела промнямі сонца. Паляжаў-пазагараў, з гадзінку-паўтары пабыў і павольна рушыў «у бок дома». Па дарозе тыняўся па крамах. Потым патэлефанаваў Олі, сяброўцы, у Кембрыдж, дзе яны зараз з мужам і дачкой часова жывуць. Быў вельмі рады пачуць родны голас. На жаль, праўда, трохі прастуджаны. Кажа, у Англіі зараз па-сапраўднаму холадна. А ў нас — не! Ні слякоці табе, ні снегу. Ні бруду, ні замярзанняў. Лета. Суха. І па-а-ах!!! Вечар. Сем сорак. Сяджу ў сябе ў пакоі. Адкрыў акно і дзверы. Дзесьці хтосьці, абсалютна відавочна, нешта смачнае гатуе. Што дапаўняе, дамешваецца да ПАХУ СЁННЯ. Пайду і я, ці што, што-небудзь сабе згатую?! ЧАС СКАЗАЦЬ Самы час! Мне і сны сніліся — пара-тройка пра маму за апошнія месяцы чатыры-пяць. Ды пра бацьку разы два. Мой псіхолаг, да якога я таксама перыядычна хадзіў на індывідуальныя кансультацыі, як і да псіхатэрапеўта (групу па псіхатэрапіі яны вялі ў нас удвух: псіхатэрапеўт і псіхолаг. Два спецыялісты аднаго профілю, з, шмат у чым, рознай вышэйшай адукацыяй), калі мы з ёй гаварылі з нагоды маіх адносін з бабуляй, гаварыла мне цікавыя рэчы. Простыя, але з розных прычын не даходзілі да мяне раней. Мала ці рэчаў у свеце, якія нам незразумелыя? Больш чым дастаткова! А бо бацькі, і прабацькі — гэта людзі, якім мы часта забываемся або не задумваемся сказаць, што любім іх. А сказаць больш чым варта. Бо аднойчы можа быць і позна. Так што, мам, пап, бабуля: я вас люблю. Будзьце такімі, якімі вы ёсць. Мяне ўсё ў вас задавальняе. Я разумею: бацькам і, асабліва, бабулі трэба, каб хтосьці быў побач. І я буду. Нікуды не збіраюся. Прынамсі, эмацыйна. Я ўвесь час пра вас думаю! Бо вы, кожны з вас траіх, адзін у мяне. Іншых няма, не будзе і не трэба. 08 снежня 2008 ТРЫНАЦЦАТЫ ПСІХ З трэцяга ці з чацвёртага курса і да канца ўніверсітэта ў групе па журнальным спісе маё прозвішча стаяла пад нумарам трынаццаць. І сам сабе я вынайшаў мянушку: «13-i psih». ЛЕПШЫ ЧАС У мяне было тры такіх жа дні запар, як я апісваў у апошнім пасце. Здаецца, калі за ўсё жыццё хоць адзін такі дзень у цябе быў, то ты пажыў! А ў мяне было тры! І цяпер ведаю, як гэта. І зноў да таго буду імкнуцца. Я добра вытрымаў і пераадолеў змену ў сераду. Нават не гледзячы на тое, што яна была цяжкай. У мяне зносіла дах, я зноў гаруваў як вар'ят і танцаваў да ўпаду. Вежу ў мяне рве ў Афрыцы! У аўторак мы з Крысцінай дурэлі на пляжы. Стаялі на галаве, рабілі мосцік, кола, куляліся ў адкрытым парку на Сіа Пойнце. У сераду, нарэшце, прышмоціўся! А то далей цягнуць проста немагчыма: шлёпанцы і туфлі зносіліся, падэшва і ў тых і ў іншых працерлася да дзірак. Я ўзяў бы новыя і раней, але ў мяне ж укралі грошы. Купіў добрыя джынсы, скураны да іх рэмень і прыгожую кашулю. Мае штаны, у якіх я прыехаў, даўно ўжо сталі прыдатныя выключна для працы, кудысьці іх апрануць у горад, у кіно ці на гулянні стала проста сорамна. А кашуля і футболка выгарэлі на сонцы і пастарэлі ад пранняў. Атаварыўся ў добрым, дабратным магазіне. А рынкі — ну іх, рынкі! Кітайскае адзенне кідаецца ў вочы сваёй дранню. Прынамсі, я адразу бачу: добрая яна, ці не. АДАЛЕЛА

EPEmiliia Pivtoratskaia12 сне 2025 г.Чытаць

Emilia Pivtoratskaia ў Instagram: "як я правяла лета сваёй мары ў Амерыцы?🇺🇸 роўна год таму па чыстай выпадковасці я даведалася пра праграму «Work and Travel» - унікальная магчымасць і культурны абмен для студэнтаў! Праз месяц вывучэння ўсіх дэталяў я вырашыла падаваць заяўку. Ужо 9 красавіка я атрымала запаветнае «your visa have been approved» у Ерэване і ў гэты момант маё жыццё кардынальна змянілася мноства чаканняў, збор рэчаў, пералёт і вось, нарэшце, я прылятаю ў горад сваёй мары - NYC! Прыехаўшы на Манхэттан, я хутка пасялілася ў хостэл і пабегла гуляць па горадзе! У той момант, калі я зайшла ў Central Park, мяне настолькі перапаўнялі эмоцыі, што я ўжо літаральна плакала ад шчасця, нарэшце цалкам усведамляючы, дзе я знаходжуся Далей дарога да майго месца працы на бліжэйшыя некалькі месяцаў, з'яўленне ўпэўненасці ў англійскай мове, вялізная колькасць новых сустрэч і знаёмстваў з людзьмі з розных куткоў свету, а затым самае цікавае - падарожжы па Амерыцы!🗽 Я некалькі разоў ездзіла ў Нью-Ёрк, была ў Бостане і Кембрыджы, аб'ездзіла амаль усё заходняе ўзбярэжжа, пабываўшы ў Лас-Вегасе, Лос-Анджэлесе, Сан-Францыска і іншых гарадах, выканала дзіцячую мару і ўбачыла Хогвартс у Фларыдзе ўласнымі вачыма, купіла сабе новую тэхніку і першую брэндавую сумку, і вішанькай на торце стала святкаванне дня нараджэння ў горадзе маёй мары! гэта лета дакладна стала для мяне адной з самых яскравых падзей, якія калі-небудзь адбываліся ў маім жыцці, гэта неверагодны вопыт і эмоцыі, якія я атрымала і якія назаўжды застануцца ў маім сэрцы🥹💔 галоўная рэч, якую я для сябе зразумела — усё магчыма, калі сапраўды гэтага захацець! не бойцеся рызыкаваць, сябры, магчыма, менавіта гэты крок, які вы прадпрыняце, стане ключавым на шляху да вашай мары! дзякуй @workandtravelspb і @iec.workandtravel , за тое, што дапамаглі з увасабленнем маёй🫶🏻" Відэа: https://www.instagram.com/reel/DRr-9YuiIaF/?igsh=MXdpYW03c2E2YXBpNg==

SYSandugash Yelyubayeva18 жні 2015 г.Чытаць

Нашы заняткі праходзілі па строгім плане кожны дзень і ўключалі аўдзіраванне, чытанне, маўленне і пісьмо. У нас было велізарнае хатняе заданне, якое было неверагодна карысным для нас. Наш прафесар правяраў працу кожнага студэнта і пасля ўважлівай праверкі паказваў нам нашы памылкі і тлумачыў, чаму гэта было няправільна або дарэчна. Як кажуць, вучыцца на памылках мінулага — найлепшы інструмент навучання. У нас было два перапынкі паміж урокамі, падчас якіх мы мелі магчымасць паразмаўляць адзін з адным, пазнаёміцца з рознымі культурамі, спытаць пра бягучую сітуацыю ў сваіх дзяржавах і проста пагаварыць, каб палепшыць нашы навыкі маўлення. Мае ўрокі пачыналіся ў 9:00 і заканчваліся ў 13:00 кожны дзень. Я жыў ва ўсходняй частцы Лондана, а мая акадэмія размяшчалася ў заходняй. Дарога да школы займала паўтары гадзіны. Нягледзячы на тое, што мой маршрут здаваўся занадта складаным, я не адчуваў ніякіх цяжкасцей. Кожную раніцу я садзіўся на аўтобус № 105 да станцыі Greenford, а потым перасаджваўся на метро. Мне падабалася карыстацца метро, таму што ў маім родным горадзе яго няма. Было так цікава назіраць за людзьмі ў метро, некаторыя з іх чыталі кнігі або ранішнія газеты, такія як «Times», «Morning News», або слухалі музыку, размаўлялі адзін з адным, часам можна нават стаць сведкам выступлення таленавітых музыкаў, якія граюць у метро, што падымае настрой. Мне спадабаліся два аспекты ў Лондане. Першы — гэта тое, што ланданцы ветлівыя і выхаваныя, яны заўсёды гатовыя дапамагчы і паказаць, у якім напрамку лепш ісці, калі вы заблукалі на вуліцах, і яны ніколі не стамляюцца або не ленуюцца ветліва спытаць, калі заўважаюць, што з вамі нешта не так. Другая рэч, у якую я закахаўся, — гэта тое, што яны здольныя лёгка прытрымлівацца правілаў, слухаць і падпарадкоўвацца. Я думаю, што дзякуючы гэтай якасці ланданцы вырашаюць праблему, звязаную з рухам на вуліцах і мітуснёй у метро, пазбягаючы такім чынам штодзённага нервовага напружання, якое лёгка з'яўляецца ва ўсіх вялікіх гарадах. Выява вышэй была зроблена ў горадзе Кембрыдж паблізу вядомага Cambridge University Press. Паколькі Вялікабрытанія вельмі папулярная такімі гістарычнымі месцамі, як Cambridge University, Oxford castle і каралеўскія Kew gardens, я не мог утрымацца ад наведвання гэтых месцаў. Мае два тыдні ў Лондане прайшлі так хутка і непрыкметна. Кожную раніцу, калі я прачынаўся, я складаў план, куды мне варта пайсці і якія месцы наведаць. Я зразумеў толькі адно: Лондан — гэта сапраўды велізарны горад, якому трэба больш чым тыдзень, каб наведаць усе тры часткі Лондана, а менавіта Сіці, заходнюю і ўсходнюю часткі. Таксама варта згадаць архітэктуру Лондана. Усе будынкі маюць сваю гісторыю, стыль і форму. З гэтай прычыны Лондан інтэнсіўна прыцягвае турыстаў з усяго свету. Хоць я паехаў вучыцца ў Лондан сам з Казахстана, у той момант я не баяўся ехаць у найбліжэйшыя гарады Англіі. Мне пашанцавала наведаць Оксфард і Кембрыдж. У Оксфардзе я сустрэў новых сяброў з Турцыі і Казахстана, якія падарожнічалі і таксама вучыліся там больш за два гады. Я быў асабліва ўражаны горадам Кембрыдж, магчыма, таму, што гэта студэнцкі горад. Вуліцы, людзі і нават Cambridge library здаліся мне такімі цёплымі і блізкімі. Можа, гэта гучыць банальна; аднак я зайшоў у Cambridge library і папрасіў бібліятэкара зарэгістраваць мяне як пастаяннага чытача. Я быў бясконца шчаслівы прысвяціць гэтаму сваю выключную ўвагу, прысвяціць частку свайго часу проста сядзенню ў той бібліятэцы, праглядзець кнігі, якія мяне цікавяць, а потым нарэшце я купіў дзве кнігі для чытання на памяць. Упершыню перад прыездам у Лондан я думаў, што мне будзе цяжка зразумець акцэнт ланданца, таму што я некалькі разоў чуў, што англійскую ланданцаў і іх мову жахліва цяжка зразумець. Але мае сумневы зніклі, калі я прыбыў у аэрапорт Heathrow. Мова была выразнай, а зносіны — прыемнымі і здаваліся мне шчыра ветлівымі. Таму мая парада — не баяцца ехаць у Лондан з-за іх мовы, я лічу, што лепш убачыць усё на ўласныя вочы, чым сумнявацца і слухаць чуткі, як

АААблайхан АхажановGreat_kazakh · 26 сту 2010 г.Чытаць

Уводзіны. Крос стрыт, Кембрыдж, Масачусетс, ЗША. 26 жніўня 2029 г. 3:00. - Дзе ён? – крыху раздражнёна прашаптаў жаночы галасок з-пад цёмна-сіняга капюшона мантыі выпускнікоў з надпісам «Выпускнік ЭмАйТі - 2014», – Ужо час! - Супакойся. Ён хутка будзе. – упэўнена адказаў высокі хлопец, які стаяў побач з дзяўчынай, з чорнымі кучаравымі валасамі, што нядбайна выглядалі з-пад бейсболкі піцэрыі «Кембрыдж Піца». Яго бледны твар зрэдку праглядаўся, калі цьмянае святло ад ліхтароў усё ж такі трапляла на шкельцы яго акуляраў, нягледзячы на доўгі казырок бейсболкі. Гэтай ноччу чамусьці не гарэлі яркія шыльды каля тратуараў, і вуліца была цямнейшай, чым звычайна. - Ужо пяць хвілін на чацвёртую. Я яго заб'ю. – прашыпела дзяўчына пасля таго, як нервова ўдарыла абцасам аб асфальт. - Ціха! Вон ён! – як і раней упэўнена сказаў хлопець, паказваючы сваім пальцам у бок незнаёмца, які толькі што звярнуў з Масачусетс Авеню. Чалавек у такой жа мантыі, якая ўкрывала дзяўчыну, паскорыў крок пасля таго, як хлопец у бейсболцы памахаў яму рукой. - Прывітанне, Пені! – энергічна павітаў незнаёмец дзяўчыну пасля таго, як паціснуў руку свайму сябру. - Чаму так доўга? – пырхнула дзяўчына ў адказ і тут жа дадала, заўважыўшы асуджальны погляд абодвух хлопцаў – Выбачай, прывітанне Леа. - Шукаў мантыю, яна была… - Плюнуць. Ты прынёс? – перабіў халодны сухі голас. Яго ўладальнік толькі што з'явіўся з ценю вуліцы. Гэта быў высокі хударлявы мужчына гадоў сарака. На ім была чорная скураная куртка, вузкія цёмныя джынсы і туфлі, што пачалі выбліскваць пад святлом ліхтароў. Ён адзіны, хто не хаваў свайго надзвычай бледнага твару з дзіўнай бародкай, якую насілі ў пачатку 21 стагоддзя. - Хэлоў, Шэлдан. Так, прынёс. Я ж абяцаў. – крыху пакрыўджана адказаў Леа і выцягнуў з кішэні прыладу, што нагадвала сотавыя тэлефоны, якія выкарыстоўваліся дваццаць гадоў таму. - Выдатна. Говард, заводзь машыну. Радж чакае нас каля галоўнага ўваходу. – пракамандаваў прафесар Шэлдан. Усе чацвёра селі ў прыпаркаваную побач машыну з надпісам «TSMO - 2009». Праз хвіліну машыны ўжо не было відаць, і тратуары зноў асвятляліся шыльдай ад хімчысткі, што раптоўна загарэлася пасля ад'езду чатырох сяброў.