Kapsztad: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

АМАнгелина Мардоянmardoyanal · 24 lut 2024Czytaj

Trochę historii. Kapsztad został odkryty dzięki poszukiwaniom w XV wieku nowej drogi handlowej z Europy do Indii. Nazwa Kapsztad (Cape Town) tłumaczy się jako „miasto przylądka”, położone na skraju Przylądka Dobrej Nadziei. Dziś w Kapsztadzie mieszka ponad 4 miliony ludzi. To miasto portowe w południowo-zachodniej części Republiki Południowej Afryki, położone na Półwyspie Przylądkowym, obmywanym przez wody Oceanu Atlantyckiego. Nad miastem wznosi się Góra Stołowa, na której płaski szczyt prowadzi kolejka linowa. Stamtąd roztacza się oszałamiający widok na miasto, port, w którym cumują jachty, oraz wyspę Robben, słynącą z muzeum w budynku owianego złą sławą więzienia, w którym niegdyś był więziony Nelson Mandela. Moim ulubionym zajęciem było chodzenie do centrum handlowego, tam można smacznie zjeść, bezpiecznie wymienić pieniądze i oczywiście zrobić zakupy. W Kapsztadzie są 2 duże centra handlowe: Victoria Wharf Shopping Centre i Canal Walk. Polecam odwiedzić oba, a pierwsze znajduje się przy porcie i roztacza się z niego wspaniały widok na ocean. Pewnego razu mieliśmy szczęście trafić na koncert Maroon 5 na Cape Town Stadium (tym samym stadionie, na którym odbywały się Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2010)! Również podczas pobytu tam zdążyłam odwiedzić The Cape of Good Hope, Boulders Beach (plaża, gdzie od 1982 roku żyją pingwiny), Bo-Kaap (dzielnica kolorowych domków w Kapsztadzie).

KSKristina Sabelnikovasabelnickova.kristina · 2 lut 2015Czytaj

Republika Południowej Afryki to kosmos. Nie, naprawdę. Po prostu teraz modnie jest tak mówić o czymś, co cię mocno poruszyło. Afryka porusza cię w każdym tego słowa znaczeniu. Nie chcę cię nudzić opisami przyrody i moimi westchnieniami o tym, jak tu jest pięknie, bo ty, mój drogi czytelniku, zrozumiesz to sam, gdy tylko tu przyjedziesz. Będę czasem nietaktowna, proszę o wybaczenie z góry, bo z natury jestem skrajnie emocjonalna i bipolarna: albo wesoła i szczęśliwa, albo w całkowitej apatii. RPA też jest bipolarna, ale o tym później. Chcę uczynić ten blog jak najbardziej użytecznym dla tych, którzy dopiero się tu wybierają. Poznasz wszystkie realia tego kraju i tego magicznego miasta - Cape town. Krótko o mnie: nazywam się Kristina, mam 22 lata, pochodzę z małej miejscowości Nowoorsk w obwodzie orenburskim, ale studiowałam w Czelabińsku, w zeszłym roku otrzymałam dyplom lingwisty na Południowouralskim Uniwersytecie Państwowym, a przez ostatnie 3 lata spędziłam 8 miesięcy w Ameryce i 8 miesięcy we Włoszech. Praca, studia wymienne, podróże, czego to nie było w tym czasie, i oto nadszedł czas, by rzucić sobie wyzwanie, zobaczyć świat poza utartymi szlakami, takimi jak Ameryka i Europa... Żartuję, po prostu poszłam do mojego ulubionego IEC i poprosiłam, żeby wysłali mnie gdziekolwiek, chciałam nowych wrażeń, przygód i kolejnej dawki adrenaliny. I oto dwa miesiące później jestem tutaj. Zaczynam ten blog po 1,5 tygodnia mojego pobytu w Kapsztadzie, bo dopiero teraz przyszła inspiracja i czas, by coś przemyśleć, wyciągnąć pierwsze wnioski. Ale nawet tak krótki okres tutaj był tak nasycony, że można o tym pisać bez końca. Kapsztad rozkochuje w sobie od pierwszego wejrzenia. Johannesburg, powiedzmy, nie rozkochał, bo my (razem ze mną leciała dziewczyna Irina, też z Czelabińska, teraz mieszkamy tu razem i zaprzyjaźniamy się) najpierw poleciałyśmy tam i wykonałyśmy szaloną przesiadkę w 1,5 godziny (błagam cię, nie powtarzaj tego, zdążyć jest prawie nierealne). Przy czym przed tym była przesiadka w Abu Zabi 14 (!!!) godzin i nie byłyśmy po prostu zmęczone, wyglądałyśmy jak zombie. Bagaż Iriny przyleciał do Kapsztadu dwa dni po nas. Tutaj takie rzeczy zdarzają się często. Witamy w RPA. Następną rzecz po prostu musisz przestrzegać, mój drogi czytelniku, kiedy znajdziesz się na lotnisku w Johannesburgu: NIKOMU NIE DAWAJ DO RĄK SWOJEJ KARTY POKŁADOWEJ (BOARDING PASS), NAWET JEŚLI CZŁOWIEK JEST W MUNDURZE I PRZYPOMINA PRACOWNIKA LOTNISKA. Kierowniczka naszego IEC, Ksenia, to niesamowita kobieta, przygotowuje do wyjazdu tak, jak mnie w życiu do niczego nie przygotowywali. Dlatego wiedziałam o takich ludziach, którzy zabierają twoją kartę pokładową, odprowadzają cię do bramki i nie oddają jej, dopóki nie zapłacisz. To Afryka, kochanie, dla nich jesteś jasnoskórym turystą z otwartą od afrykańskich piękności buzią i pełnym portfelem pieniędzy (nawet jeśli tak nie jest, sama tu leciałam, wiem). Miejscowi będą próbować wyciągnąć z ciebie pieniądze w każdy, uwierz mi, KAŻDY dostępny i niedostępny sposób. Ze mnie wyciągnąć pieniędzy nie zdołali, jestem surowym rosyjskim człowiekiem ;D tym bardziej, że na tym lotnisku nie będzie ci potrzebna żadna pomoc, jeśli po prostu będziesz patrzeć, co jest napisane na tabliczkach. Na lotnisku w Kapsztadzie wszystko nie było tak „wesoło” i spokojnie dowiózł nas do hostelu wujek z tabliczką z naszymi imionami. I właśnie w tym momencie, kiedy późnym wieczorem jechałyśmy z lotniska do miasta, zakochałam się w Kapsztadzie. W radiu na cały regulator grała Sia – Chandelier i po raz pierwszy zobaczyłyśmy światła nocnego Kapsztadu... Takie momenty wbijają się w twoje serce na zawsze. Nawet teraz słuchając tej piosenki mam gęsią skórkę i nocny Kapsztad przed oczami... I’m gonna liiiiive like tomorrow doesn’t exiiiiiiiiist... Tak, właśnie tak żyją mieszkańcy Kapsztadu - jednym pięknym słonecznym dniem.

Rravik15 cze 2009Czytaj

Przyszedł czas, aby powiedzieć i opowiedzieć coś konkretnego także o mieście. Plagiatem się nie zajmuję, a zatem zacytuję fragmenty przewodnika Ivana Zgerskiego, najbardziej interesujące i ważne, moim zdaniem. „Najstarsze miasto RPA położone jest na szczycie Półwyspu Przylądkowego, kończy się Przylądkiem Dobrej Nadziei. Stamtąd wzięła się nazwa, początkowo po prostu Kaap (po holendersku – przylądek), potem Kaapstad, i przekształciło się w angielskie Cape Town. Miasto-przylądek, przylądek-miasto. Holendrzy przybyli tutaj w kwietniu 1652 roku, trzy setki marynarzy na czele z dowódcą o imieniu Jan van Riebeeck. Marynarze byli uzbrojeni, ale wojskowymi jako takimi nie byli. Byli pracownikami Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej (VOC), z kontraktem na 25 lat. Otrzymali zadanie stworzenia punktu przeładunkowego dla zaopatrywania statków kompanii w żywność i świeżą wodę. Miejsce wybrano u zbocza ogromnej płaskiej góry, ochrzczonej Góra Stołowa. Chroniła ona od wiatru i przynosiła słodką wodę, niezbędną dla osady. Jej zbocza były pokryte wiekowymi drzewami twardego drewna. Z nich od razu rozpoczęła się budowa drewnianej twierdzy dla tymczasowej ochrony przed drapieżnikami. W 1666 roku założyli nową, kamienną Twierdzę (Castle of Good Hope), która stoi do dnia dzisiejszego jako muzeum i prowincjonalne ministerstwo obrony. Jest to najstarsza zachowana europejska budowla w RPA. Dziwnie sobie wyobrazić, ale próbowano ją zburzyć trzykrotnie, a nawet udało się częściowo zniszczyć. W efekcie trzeba było ogłosić twierdzę zabytkiem starożytności, uratować od zniknięcia pod naporem kolejnego centrum handlowego. Przyjezdnych uderza w Cape Town od razu wiele rzeczy. Imponujący widok miasta, rozciągającego się wzdłuż Zatoki Stołowej Oceanu Atlantyckiego, pod wzbijającą się w niebo Górą Stołową. Jest to też najbardziej białe (pod względem koloru skóry jego mieszkańców) ze wszystkich dużych miast RPA. Miasto nowoczesne, ale kompaktowe, całe centrum biznesowe można obejść w godzinę. Jest podzielone ulicą Strand, przez którą wcześniej przebiegała plaża. W latach 60. XX wieku rozpoczęła się masowa budowa, kiedy odzyskiwano od oceanu całe hektary, wznosząc wieżowce tam, gdzie wcześniej była woda. Ulica dzieli dwa miasta – stare, zbudowane za Anglików, począwszy od 1806 roku, i nowoczesne, po latach 60. ubiegłego wieku. Prostopadle jest przecięte centralną ulicą. Kiedyś był to kanał, ale wraz ze wzrostem populacji zaczął być używany do odprowadzania nieczystości i w letnie dni nad miastem wisiał smród. Kanał zamurowano, i woda teraz spływa rurami do oceanu. Centralna ulica jest podzielona ulicą Strand na dwie połowy – Adderley Street i Heerenchracht. Jej górna połowa przebiega przez starą część, a po Strand staje się Heerenchracht – Promenadą Dżentelmenów. Rozpoczynać ruch po niej lepiej od dołu, od oceanu. Stańcie plecami do portu. Przed wami – centralna ulica. Zaczyna się od pomnika pierwszego portugalskiego żeglarza, który postawił stopę na przylądku, który później stał się Przylądkiem Dobrej Nadziei. Bartolomeu Dias nazwał go Przylądkiem Burz w 1488 roku i opowiedział o tym całemu światu. Niedaleko znajdują się jeszcze dwa pomniki – Jana van Riebeecka, założyciela miasta, i jego żony, Marii. Do pierwszej osady założyciel przywiózł ze sobą żonę i małe dziecko. Z powodzeniem założywszy miasto, van Riebeeck otrzymał stanowisko gubernatora wyspy Jawa, gdzie zmarł. Po lewej od was dworzec kolejowy – od niego odchodzą pociągi po całym kraju i dalej. Tutaj stoi słynny Blue Train i Rovos Rail – dwa luksusowe hotele na kołach, wożące turystów po Afryce. Następnie ulica przecina się ze Strand i staje się imienia Adderley. To jest stara część miasta. Zobaczcie słynny bazar kwiatowy, pracujący przez wszystkie dni i całą dobę. Tutaj możecie zobaczyć rzadkie protee (Protea), rosnące tylko w Prowincji Przylądkowej. Zobaczycie centralną katedrę Holenderskiego Kościoła Reformowanego (Dutch Reformed Church, lub NGK), najstarszą w kraju, zbudowaną w 1703 r., gdzie

Rravik15 cze 2009Czytaj

Jestem w raju! Trafiłem do raju! A ja nie wiedziałem, nie myślałem, że może tak wyjść! Nie, to wcale nie oznacza, że to już koniec: że tu zostanę. Ale uwielbiam Afrykę! I prawdopodobnie będę ją kochać już do końca życia. Jacy głupi są ludzie, którzy sceptycznie podchodzą do RPA i uważają, że lepiej pojechać w „sprawdzone miejsca”. (No, wszyscy wiemy, co to za miejsca, nie wymawiajmy ich nazw na głos?!) Nick pożyczył mi swój rower. Z zewnątrz (rower) wygląda całkiem przyzwoicie. Ale w rzeczywistości jest żelazny. Czyli ciężki jak koń. Ma zniszczoną tylną zębatkę i kto wie, czy jeszcze długo pociągnie? Przedni hamulec nie działa dobrze, ale to przez ósemkę na przednim kole. A tak — to po prostu super?! Jeździłem nim wczoraj wzdłuż wybrzeża. Przejechałem całe Bantry Bay i Clifton, ale do Camps Bay nie dotarłem. Innym razem. Tam jest największa plaża w mieście. Chociaż to wciąż Atlantyk. Ale to nic. Ludzie latem i tak się kąpią. A żeby dostać się do Oceanu Indyjskiego, trzeba jechać trzy godziny samochodem do Przylądka Igielnego i kąpać się za nim. Indyjski jest cieplejszy od wód Atlantyku. Zrobiłem piękne zdjęcia. Droga wiodła, jak zwykle w Kapsztadzie, wzdłuż gór. Fale, góry Dwunastu Apostołów w czapce z chmur! 13 października 2008