Осцін: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

Да гэтай паездкі я амаль нічога не ведала пра Тэхас. Час ішоў, і патроху я прывыкла да новага жыцця. З майго асабістага дзённіка: «Я ўжо прывыкла, што мая вага тут больш за 100, рост крыху больш за 5, што калорыі не ў 100 грамах, а ў порцыі, а бензін не ў літрах, а ў галонах. На вуліцы ў нас звычайна каля 100 градусаў, а хуткасць нашай машыны каля 50. І ўсе гэтыя мілі, фунты, ярды і Фарэнгейты ўжо не зводзяць мяне з розуму так, як зводзілі спачатку. Я ўжо спакойна адлічваю манеты на касе, хоць у першыя дні ў паніцы скідвала папяровыя грошы і малілася, абы ў мяне не спыталі пра дробязь. Нестандартныя лісты здаюцца цяпер стандартнымі, а вагі, што паказваюць 100 з лішнім, не так палохаюць. Калі новы знаёмы кажа, што жыве за 30 міль ад нас, я маю досыць дакладнае ўяўленне, наколькі гэта далёка, а калі глыбіня ракі каля 2 ярдаў, я разумею, што да дна можна і дастаць, калі пастарацца. Да ўсяго прывыкаеш. І гэта шалёна крута і цікава». А ўжо ў жніўні я прызналася гэтаму штату ў каханні, напісаўшы вось такі пост для інстаграма: «У Тэхас немагчыма не закахацца. Напэўна, для многіх гэта гучыць дзіўна, але гэта так. Калі я даведалася, што з усіх штатаў Амерыкі мне выпаў Тэхас, і я правяду сваё лета з каўбоямі ў пустыні сярод кактусаў, я расплакалася. Я сур'ёзна рыдала. Але гэта ўсяго толькі маё няведанне і куча стэрэатыпаў, якія былі ў маёй галаве. Цяпер я проста дзякую лёсу за тое, што я менавіта тут. Тэхас — гэта лепшае, што магло здарыцца са мной. Проста таму, што ён дзіўны. Гэта адзіны штат, які сапраўды мае гісторыю. Велізарную і вялікую (на фота, дарэчы, Алама — каталіцкая місія, якая служыла крэпасцю падчас тэхаскай рэвалюцыі. Цяпер гэта самая вядомая гістарычная славутасць Сан-Антоніа, а можа і ўсяго штата). Тэхас знаходзіцца ў лідарах краіны не толькі па плошчы, але і па колькасці насельніцтва. Па плошчы ён саступае толькі Алясцы (Тэхас большы за многія дзяржавы, уключаючы любую краіну ў Еўропе), а па колькасці — Каліфорніі (так штат Нью-Ёрк, напрыклад, знаходзіцца на трэцім месцы). Тут неверагодная прырода, цёпла і сонечна (апошнімі днямі, вядома, не вельмі, але ў прынцыпе і так добра) і шалёна прыгожа. Часам я гляджу на пейзажы, што пралятаюць міма, і паверыць не магу, што я ў Тэхасе. А якія тут людзі — вы нават уявіць сабе не можаце. Па-сапраўднаму добрыя, адкрытыя і прыязныя. Ну і волелюбівыя, вядома. Усяго, вядома, не расказаць, але гэта неверагоднае месца. Усе мараць прыехаць у Амерыку і пабываць у Нью-Ёрку і Каліфорніі, але мала хто марыць пра Тэхас. А дарма. Штат адзінокай зоркі. Штат, над якім заўсёды будуць лунаць шэсць сцягоў. Пакіну тут манетку на ўсялякі выпадак. Who knows, як кажуць». Што нам падарыў Тэхас? Мы гулялі па Сан-Антоніа, каталіся на лодцы і хадзілі ўздоўж і ўпоперак River Walk, заходзячы ў розныя крамкі і рэстаранчыкі. Мы хадзілі на мексіканскія рынкі і здзіўляліся, чаму ж усе размаўляюць па-іспанску. Мы наведалі гістарычны музей Баллака і Капітолій у горадзе Осцін. Мы ўсталі а 5:30, каб правесці выхадны ў велізарным Х'юстане, а ў выніку правялі цэлы дзень у неверагодна цікавым музеі НАСА і ўбачылі Мексіканскі заліў у г. Галвестан. Мы гулялі па начным Осціне, дзе ў кожным бары тварылася вар'яцтва і гралі музыкі. Мы скакалі са скалы ў калодзеж, які спачатку здаецца нейкай безданню. Мы хадзілі ў самыя прыкольныя рэстараны, пастаянна спрабавалі новыя стравы, а аднойчы вячэралі ў самбрэра. Спецыяльна для нас спявалі музыкі, а мы ад захаплення заплюшчвалі вочы. Мы каталіся на самых крутых горках у Six Flags, сплаўляліся на бубліках па рацэ, хадзілі па антыкварных крамах і нават пабывалі ў сапраўдным універсітэце. Я плавала з двума рэтрыверамі ў рацэ і атрымала дзясяткі прапаноў выйсці замуж. Мы кармілі зебр з рук і бачылі жырафаў, гулялі ў гольф і боўлінг, хадзілі ў кіно і музеі, ездзілі на роварах, купаліся, загаралі, глядзелі салют на 4 ліпеня, хадзілі ў баптысцкую царкву, пабывалі на сапраўдных амерыканскіх вечарынках, гулялі ў бір-понг і фліп-флоп, елі марожанае ноччу ў парку і проста былі шчаслівыя. А г