Ostin: Səyahət bələdçisi, qiymətlər və pulsuz yaşayış · 2026

ANAziz Nadjimutdinov20 iyn 2017Oxu

Daha əvvəl qeyd etdiyim kimi, Ostindən sonra mən o məşhur Günahlar Şəhərinə yollandım. Düzünü desəm, mən bunu kifayət qədər uzun müddət gözləyirdim, çünki 21 yaşım tamam olana qədər bura gəlməmişdim. Əks halda, burada sadəcə edəcək bir şey yoxdur. Səyahətə əvvəlcədən hazırlaşırdım (əslində bütün səyahətlərimə hazırlaşdığım kimi), buna görə də bir motel bron etdim. Bütün bloqlarımı diqqətlə oxuyanlar indi bəlkə də təəccüblənəcəklər, çünki səyahət etdiyim bütün şəhərlər arasında bu, bron etdiyim ilk moteldir. Baxmayaraq ki, yox, biri olmuşdu, amma o sadəcə görünüş üçün idi. Sonra onsuz da bronu ləğv etdim. Ümumiyyətlə, bu illər ərzində hava limanlarında, təyyarələrdə, qatarlarda, maşınlarda, dostlarımın yanında, Couchsurfing vasitəsilə, yataqxanalarda və hostellərdə gecələməli olmuşam. Son iki variant mənim ödəməli olduğum yeganə variantlardır :) Bilməyənlər və ya unudanlar üçün xatırladım ki, hostel və motel fərqlidir. Hostel ən ucuz variantdır. Adətən sizi 4-8 çarpayılıq otağa yerləşdirirlər. İlk bloqumu, San-Fransisko haqqındakı hissəni yenidən oxuya bilərsiniz. Baxmayaraq ki, orada bizə dəhşətli uşaqlarla bir otaq verdiklərini danışmışdım (dostlarımın hekayələrinə görə), amma hosteldə qaldıqları müddətdə həm yol yoldaşları, həm də sadəcə yeni dostlar tapan insanların çoxlu xoş rəylərini oxumuşam. Motel isə, əslində, mənim yaşadığım yer - otelin ucuz variantıdır. Siz yəqin ki, kinolarda tez-tez belələrini görmüsünüz. Onlar adətən görünüşcə kifayət qədər tipikdirlər: ikimərtəbəli, bəlkə də hovuzlu və yan-yana çoxlu nömrələr. Viza alan kimi özümə ən ucuz variantlardan birini - Days Inn Las Vegas-ı bron etdim. Ümumilikdə motel yaxşıdır deyə qısa bir qiymət verə bilərəm. Otaqlar təmizdir, camaşırxana və kiçik kafe var. 4 gecə üçün 136 dollar ödədim + kartımdan depozit kimi 100 dollar çıxdılar, otaqdan çıxan kimi geri qaytardılar. Sadəcə heç bir pis iş görməyəcəyimə dair zəmanət. Yeri gəlmişkən, otaqları hər gün təmizləyirdilər, bu da çox sevindirici idi. Camaşırxana isə tam vaxtında lazım oldu, çünki artıq 10 gündür səyahət edəndə və mümkün qədər çox mil qət edəndə, dəyişəcək paltarlar çox az qalır. Buna görə də bəzi şeyləri yumaq lazım gəldi. Qeyd etmək lazımdır ki, əgər 21 yaşınız yoxdursa, bir çox (bəlkə də heç bir) motel və otel sizi ümumiyyətlə içəri buraxmayacaq. Məndə, məsələn, yerləşməzdən əvvəl 21 yaşdan yuxarı olduğumu yoxlamaq üçün pasportumu istədilər. Ona görə də yaşayış yeri bron edərkən onların belə şərtləri olub-olmadığını yoxlayın. Yeməyə gəlincə.. Onların motelində Denny's adlı yeməkxana var idi. Bu, günün vaxtından asılı olaraq demək olar ki, hər cür yeməyin olduğu Amerika ailə restoranları/kafeləri şəbəkələrindən biridir. Çox yaxşı bişirirlər, lakin qiymətlər, məsələn, hansısa McDonald's-dan daha bahadır. Yaxşı səhər yeməyi üçün: istənilən növ yumurta dəsti, ət (bekon və ya sosiska), tost və seçdiyiniz göbələk və ya pancake kimi bir şey + qəhvə üçün təxminən 15-17 dollar + çaypulu verəcəksiniz. Amma əvəzində qaymaqlı qara qəhvə belə yerlərdə limitsizdir. ABŞ-a ilk dəfə səyahət etməyə hazırlaşan və motel bron etmək istəyənlər, 4 gecəlik qiymət sizi çaşdırmasın. Yəni, bəli, 136 dollar - bu çox ucuzdur. AMMA. Məsələ ondadır ki, bu, Vegas üçün normaldır. Vegas məhz bununla cəlb edir ki, burada hər şey çox ucuzdur. Demək olar ki, hər şey. (Yeri gəlmişkən, barlar və böyüklər üçün barlar da). Amma otellərə, motellərə və hostellərə az pul xərclədiyiniz üçün, müvafiq olaraq, avtomatlara və ruletə daha çox pul xərcləyə bilərsiniz. Tələyə bənzəyir. Və onlar burada hər yerdədir, başa düşürsünüz? Mən hələ keçən hissədə demişdim ki, təyyarədən düşən kimi artıq avtomatlarla qarşılaşacaqsınız. Bir dəfə sınamaq istəyəcəksiniz, sonra bir dəfə də, və artıq yüz dollar getmiş ola bilər. Və demək olar ki, bütün motellərdə və otellərdə avtomatlar var. Yeri gəlmişkən, yaşadığım yerdə də. Daha dəqiq desək, orada öz kassası olan kiçik bir kazino var idi. Amma mən oynamadım. Mən belə şeylərə asanlıqla aludə oluram, ona görə də mənə otur

ANAziz Nadjimutdinov25 may 2017Oxu

Bloglarıma hər hansı bir şəkildə maraq göstərən və ya göstərməkdə olan hər kəsdən üzr istəyirəm. Təəssüf ki, dərslərimlə çox məşğul idim və səyahətlərimin davamını yazmaq üçün heç cür normal otura bilmirdim. İndi nəhayət bunun üçün bir az vaxt tapıldı. Ümid edirəm ki, burada hələ də bununla maraqlanan insanlar var. Başa düşürəm ki, indi hamının viza və biletlərlə məşğul olduğu vaxtdır, amma bir az dincəlmək də olar, elə deyilmi :) Və bir də bu yaxınlarda mənə davamını yazmağın mənalı olduğunu xatırladan Aleksandr Kozlova xüsusi təşəkkür edirəm. Nəhayət, o Ostinə çata bildim. Məlumat üçün: Ostin, ölkənin aşağı hissəsində, orta zolaqda yerləşən Texas ştatının paytaxtıdır. Sakinlərin orta yaşı cəmi 31-dir, bu da onun gənclər üçün həqiqətən çox maraqlı bir şəhər olduğunu bildirir. Nə ilə, məsələn? Yaxşı, bu şəhərə girərkən onun canlı musiqi paytaxtı olduğunu öyrəndim. Orada hər gün 200-ə qədər müxtəlif qrup və ifaçını eşitmək olar! Canlı musiqi atmosferini təyyarənin pilləkənlərindən hiss etmək olar. Yaxşı, pilləkənlərdən deyil.. Bir az uzaqdan. Daha dəqiq desək, baqajın verildiyi yerdən, orada belə unikal gitara konstruksiyaları var: Qabağa qaçaraq qeyd etmək istəyirəm ki, ABŞ-da bu çox populyar bir mövzudur - şəhərin ən vacib "dəyərlərindən" birini elə hava limanında təqdim etmək. Məsələn, Veqasda bir az sonra təyyarə qapısından 5 metr aralıda oyun avtomatları ilə qarşılaşdım. Və bu avtomatlar bütün hava limanı boyunca yerləşir. Amma indi bu barədə deyil. Xatırladım ki, Ostinə köhnə dostum Ueldonun yanına gedirdim, onunla biz Qleyşerdə mətbəxdə bir yarım mövsüm işləmişik. Məni Texasın yağışlı səması altında öz yeni maşını ilə qarşılayan məhz o oldu. Burada o, işdən çıxarıldıqdan sonra yerləşə bildi: yeni iş, ev tapdı və hətta evləndi. Pis deyil, elə deyilmi? Həmin an düşündüm ki, blogları əvvəldən oxuyanlar təkcə mənim səyahətlərim haqqında deyil, həm də bu mini Work and Travel "saqasının" bəzi vacib personajlarının taleyi haqqında da məlumat əldə edirlər. Beləliklə, Ueldon onlardan biridir. Və onun vəziyyəti yaxşıdır. Birinci gün. Məni otağım və həyat yoldaşı ilə tanış etdikdən sonra, o, məni digər ən vacib görməli yeri sınamağa apardı. Məsələ ondadır ki, Texas Meksika ilə həmsərhəddir, ona görə də Meksikaya getməyə tənbəllik edirsinizsə, əsl meksika yeməklərini dadmaq üçün Texasa və ya yaxınlıqdakı bəzi ştatlara gedə bilərsiniz. Mən bu mətbəxin fanatıyam və müxtəlif ştatlarda çoxlu yeməklər dadmışam: NY, Vaşinqton, Montana, lakin Ostində olanlarla heç nə müqayisə oluna bilməz. Mənə inanın. Ueldon məni Tamale House East adlı kiçik bir kafeyə apardı, o, səhranın ortasında yerləşən kinodakı tipik kafeyə bənzəyir və sizə yəqin ki, şlyapalı hansısa Denni Trexo xidmət edərdi. Yaxşı, başa düşdünüz, elə deyilmi? Yaxşı, özünüz baxın: Menyu o qədər müxtəlif idi ki, bəzi şeyləri sadəcə ilk dəfə görürdüm və meksika mətbəxini yaxşı bilsəm də, onların nə olduğunu bilmirdim. Ueldon mənə bəzi şeyləri məsləhət gördü və bu həqiqətən inanılmaz dərəcədə dadlı oldu: naços, pendir sousu, tamales, kesadilya. Ümumiyyətlə, Texasa gedin və dadın! Bundan sonra Ueldon getdi, mən isə o kafedən sadəcə şəhəri gəzməyə və şəhərdən zövq almağa başladım. Həmişə demişəm ki, tək səyahət etməyi daha çox sevirəm. Məhz belə anlar üçün. İstənilən vaxt özünüzlə tək qala və istədiyinizi edə, istədiyiniz yerə gedə bilərsiniz və s. Mən tam olaraq belə etdim. Şəhər "çoxmərtəbəli" olmasa da, onun bir hissəsi kifayət qədər müasirdir, lakin böyük hissəsi bir-iki mərtəbəli binalardır və çox gözəl xüsusiyyətə malikdir. Mənim çox xoşuma gələn odur ki, orada çoxlu miqyaslı qraffiti və ya incəsənət əsərləri (istədiyiniz kimi adlandırın) var. Gəzdiyim yerlərdə onlar demək olar ki, hər addımda idi və çox aydın və maraqlı çəkilmişdi: Bir az irəli gedərək 6-cı küçəyə çıxdım - bu şəhərin əsas üstünlüklərindən biridir. Heç vaxt yatmayan yer. Barlar, klublar, kafelər, restoranlar toplusu, orada daim canlı musiqi səslənir - gecə və gündüz. Yəni günün demək olar ki, istənilən vaxtında ora

ANAziz Nadjimutdinov1 fev 2017Oxu

Mən artıq keçmiş hekayələrimdə qeyd etmişdim ki, səyahətlərim zamanı daim hansısa hadisələrlə üzləşirəm. Bu, həm əsəbi və stresli, həm də maraqlı macəralar, həmçinin sonda dəli təcrübələr və hekayələrlə nəticələnir. Məhz o hekayələr ki, mən onları adətən okeanın o tayına gedən hər kəslə bölüşürəm ki, onlar da eyni çətinliklərlə üzləşməsinlər. Keçmiş bloqları oxuyanlar, yəqin ki, qatara gecikməyi, avtobusla uzun səyahəti, borcu, müxtəlif xəstəlikləri xatırlayarlar və bu hələ ilk il idi:) Bu il Nyu-Yorkdan sonra mən vaxtilə mənə yemək bişirmək sənətini sıfırdan öyrətmiş köhnə dostum Ueldona baş çəkməyə qərar verdim. Heç vaxt unutmayacağam ki, mətbəxə ilk dəfə girəndə o, ayaqqabılarımın uyğunsuz və sürüşkən olduğunu qeyd etdi, sonra isə bıçağı necə düzgün tutmağı göstərdi. Bəli, mən bütün ömrüm boyu bıçağı səhv tutmuşam. Əslində, hamı onu səhv tutur. Amma söhbət bundan getmir. Mayamiyə təyyarə, orada təxminən 3 saatlıq tranzit, mən hava limanının ətrafında gəzməyi planlaşdırmışdım. Niyə də yox? Baqajım artıq təyyarədən təyyarəyə yüklənirdi. Amma məhz burada macəralar başlayır. Hər şey Nyu-Yorkda, mən artıq təyyarədə sakit oturub uçuşu gözləyərkən başladı. Təyyarə bir az gecikdi, amma sonra uçuş-enmə zolağına tərəf hərəkət etdi, bir az gəzdi, sonra isə "qapıya" qayıtdı. Texniki nasazlıqların olduğu və gözləmək lazım olduğu elan edildi. Burada məni vahimə bürüdü. Noutbukumun harada olduğunu xatırlaya bilmədim. Əl yükümü yoxlayıram, orada yoxdur! Sadəcə səssizcə qapılara qaçıram və stüardessaları belə dinləmədən, noutbukumu unutduğumu qışqıraraq təyyarədən qaçdım. Əslində, təyyarəyə mindikdən sonra çıxmaq olmaz. Axı içəridə nə qoyduğunu kim bilir? Belə oldu ki, noutbuku əl yükünün yoxlanılması zamanı çıxarmışdım, o isə hava limanının o biri ucunda idi. Nəfəs darlığından ölə-ölə, güclə ora çatdım. Əlbəttə, orada artıq yox idi. Demək olar ki, qışqıraraq soruşuram: "Noutbuk görmədiniz? 30 dəqiqə əvvəl unutmuşdum..." Gənc afroamerikalı, onun üçün yəqin ki, bu vəziyyət tamamilə tipik idi, sadəcə kiçik bir seyfi açır, yoxlayır, sonra isə üzərində nəsə olub-olmadığını soruşur? Bəli. Üzərində yun parçaya bənzər boz bir qovluq var idi. Mən ona bunu izah etdim və o, mənə noutbukumu qaytardı. Gözlərimə inanmadım! Eyni dəli qaçışla təyyarəyə qayıtdım və sakitcə yerimdə oturdum, amma qaçışımın əbəs olduğu məlum oldu. Çünki biz daha 20 dəqiqə oturduq, sonra isə həqiqətən nəsə düzgün olmadığı və uçuşun daha 3 saat gecikəcəyi elan edildi. "Zəhmət olmasa, təyyarədən çıxa bilərsinizmi? Biz təmirə gedirik!" dedilər. Əlbəttə, xoşagəlməz idi. Çıxışda, qapıların yanında, American Airlines nümayəndəsi olan qadına tranzit biletləri ilə nə etmək lazım olduğu barədə suallar yağdırdılar, çünki biz onlara gecikəcəyimiz dəqiq idi. O isə sadəcə şansın olduğunu, amma gedib dəyişə biləcəyimizi dedi. Onlar xüsusi telefona zəng etməyi məsləhət gördülər. Amma həmin telefonda mənə biletin statusunun hələ dəyişmədiyini və onu dəyişə bilməyəcəyimi dedilər. "Gedin və qeydiyyatdan keçdiyiniz hava limanının çıxışında dəyişin" dedilər. Çıxdım, orada nəhəng növbə. Mən öz qalmaqallı köklərimi işə saldım və menecerə şirkətin səhvləri üzündən niyə növbədə durmalı olduğum barədə danışmağa başladım. Biz onunla yaxşı-pis danışdıq, amma o, heç nə edə bilməyəcəyini dedi. Sonda yanıma başqa bir menecer gəldi və məni VIP xətti ilə apardı. Orada 5 dəqiqəyə biletimi dəyişdilər. Sadəcə indi bu Nyu-York-Mayami-Ostin (Texas) deyil, Nyu-York-Mayami-Dallas (Texas)-Ostin (Texas) idi, düzdür, Dallas və Ostin arasındakı tranzit və uçuş vaxtının minimal olduğunu nəzərə alsaq, bu qorxulu deyildi. Düzdür, Mayamidə təyyarənin təmir olunmasını gözləmək lazım idi. Və orada mən xeyli gözləməli oldum. Girişdə yenidən nəzarətdən keçməli oldum (bu dəfə hər şeyi yenidən yoxladım. Bəli, noutbuku artıq itirmədim.) Başa düşürsünüz, belə şeylərlə ehtiyatlı olmaq lazımdır? Çünki, məsələn, mənim ölkəmdə baqaj yoxlanışında noutbukları çıxarmağı istəmirlər. Amerikada isə hər "rentgen"də elektrik cihazlarını çıxar

ENElizaveta Nor18 noy 2015Oxu

Bir vaxtlar birlikdə işlədiyim uşaqlar tək qaldığımı görüb, oynamağa uşaqlar tapmağımı məsləhət gördülər. Onlar mənə şəhərin mərkəzindəki bir yeri yoxlamağı tövsiyə etdilər. Bu, Shore road-da yerləşən La Orilla adlı restoran idi, ispan dilində bu "sahil" deməkdir. Bu, həmin mövsümdə Aleks və qardaşı Mett tərəfindən açılan Aralıq dənizi mətbəxi restoranı idi. Onlar İspaniyaya etdikləri səyahətdən ilham almışdılar. Orada qadın və kişi fiqurlarının bir-birinə qarışdığı boyalı bir qutu var idi, bu zəfəranın ehtirasını, qədim zamanlardan bəri ədviyyat və narıncı rəng kimi istifadə edilən Crocus sativus-un qurudulmuş ləçəklərini simvolizə edirdi. Mənə iştirak etmək istədiyim işi seçmək imkanı verildi, məsələn, xostinq, bu, yoldan keçənlərlə danışmaqla bağlı idi, orada mən onları və günəş işığını sabun köpükləri üfürməklə tuta bilərdim. Xostes stendi karandaşla çəkilmiş bitki naxışları ilə bəzədilmişdi və bir dəfə mən orada yazılmış bir sual gördüm: sevimli rənginiz hansıdır? Sonra mənim rəngarəng oyunum başladı. Mən cavab yazdım: Göy qurşağı rəngi. Sonra mən qarpız, ev turşuları, pomidor, qırmızı soğan və əncir mürəbbəsi kimi yeməklərdən ilham aldım və Trellis bağında tapdığım şərab rəngli ləkələrlə boyanmış ağ qızılgüllər, tünd qırmızı ranunkuluslar və qırmızı alma budaqları ilə gül kompozisiyaları yaratdım. O andan etibarən başa düşdüm ki, işlədiyim insanların işığı həyatımın vitrajlarını işıqlandırır. Bu işin digər bir imkanı yemək daşıyıcısı kimi işləmək idi, bu mətbəxlə bağlı idi, orada işləyən insanlar sənətlə dolu idi, bunu məxmərgülü ləçəkləri bəzəyi və boşqablardakı rəsmlər kimi detallarda görə bilərsiniz. Onlar yaradıcılığın tam mərkəzində idilər, dadları və qoxuları qarışdırırdılar. Bu restoranın məkanının təşkili ilə bağlı ağıllı addım ondan ibarət idi ki, istirahət otağına çatmaq üçün qonaqlar mətbəxdən keçməli idilər, orada vaxt keçirmək rəqs etmək, yemək təcrübəsini bölüşmək və bişirmə prosesində iştirak etmək imkanı verirdi. Bu yer uşaqlar və itlər üçün əlverişli idi, ona görə də sevinc və gülüşlə dolu idi. Bir gün xostes kimi işləyərkən skamyada oturub gümüş rulonlar düzəldirdim, gecənin qaranlığı ağacların arasından keçən elektrik işıqlarının yumşaq parıltısı ilə işıqlandırılırdı, mən hiss etdim ki, tam olaraq indi olmaq istədiyim yerdəyəm. Bu, insanların yeməkdən, musiqidən və özlərindən zövq alaraq xoşbəxt olduqları bir şeydə iştirak edərkən bir növ böyük sonsuz şənlik idi. Ogunquit-də qaldığım son gün Aleks məni Portlendə apardı, orada onun sevgilisi mənə fortepiano dərsi verdi. Bu axşam "Ağ rus" kokteyli ilə dolu idi və biz gecə yatan liman şəhərinin yollarında ayaqyalın velosiped sürürdük. Ertəsi səhər Qlen məni Bostona apardı, orada MIT-də IDM-ə müraciət etmək barədə danışmaq üçün görüşüm var idi, bundan sonra mən gələcək təhsilimlə bağlı nə etməli olduğumu bildim.

Bu səyahətə qədər Texas haqqında demək olar ki, heç nə bilmirdim. Zaman keçdi və yavaş-yavaş yeni həyata öyrəşdim. Şəxsi gündəliyimdən: "Artıq öyrəşmişəm ki, burada çəkim 100-dən çoxdur, boyum 5-dən bir az çoxdur, kalorilər 100 qramda deyil, porsiya ölçüsündədir, benzin isə litrlə deyil, qallonla ölçülür. Çöldə adətən 100 dərəcə civarında istidir, maşınımızın sürəti isə 50 civarındadır. Və bütün bu millər, funtlar, yardlar və Farenheytlər artıq məni əvvəlki kimi dəli etmir. Kassada artıq sakitcə qəpikləri sayıram, baxmayaraq ki, ilk günlərdə panika içində kağız pulları verib, xırda pul istəməmələri üçün dua edirdim. Standart olmayan vərəqlər indi standart görünür, 100-dən çox göstərən tərəzilər isə artıq o qədər də qorxulu deyil. Yeni tanışım bizdən 30 mil uzaqda yaşadığını deyəndə, bunun nə qədər uzaq olduğunu kifayət qədər aydın təsəvvür edirəm, əgər çayın dərinliyi 2 yard civarındadırsa, başa düşürəm ki, çalışsam dibinə çata bilərəm. Hər şeyə öyrəşirsən. Və bu, dəlicəsinə əla və maraqlıdır." Avqust ayında isə Instagram üçün bu postu yazaraq bu ştata olan sevgimi etiraf etdim: "Texası sevməmək mümkün deyil. Yəqin ki, çoxları üçün bu qəribə səslənir, amma belədir. Amerikadakı bütün ştatlardan Texasın mənə düşdüyünü və yayımı səhrada kaktuslar arasında kovboylarla keçirəcəyimi biləndə ağladım. Mən ciddi şəkildə hönkürürdüm. Amma bu, sadəcə mənim cahilliyim və başımdakı bir çox stereotiplər idi. İndi isə məhz burada olduğum üçün taleyə şükür edirəm. Texas mənim başıma gələ biləcək ən yaxşı şeydir. Sadəcə ona görə ki, o, heyrətamizdir. Bu, həqiqətən tarixi olan yeganə ştatdır. Nəhəng və böyük (şəkildəki, yeri gəlmişkən, Alamo-dur - Texas inqilabı zamanı qala kimi xidmət edən katolik missiyası. İndi bu, San-Antonio və bəlkə də bütün ştatın ən məşhur tarixi görməli yeridir). Texas ölkədə təkcə sahəsinə görə deyil, həm də əhalisinin sayına görə liderdir. Sahəsinə görə o, yalnız Alyaskadan geri qalır (Texas bir çox dövlətlərdən, o cümlədən Avropadakı istənilən ölkədən böyükdür), əhalisinin sayına görə isə Kaliforniyadan (məsələn, Nyu-York ştatı üçüncü yerdədir). Burada inanılmaz təbiət var, isti və günəşlidir (son günlər əlbəttə o qədər də deyil, amma prinsipcə yaxşıdır) və dəlicəsinə gözəldir. Bəzən yanımdan keçən mənzərələrə baxıram və Texasda olduğuma inana bilmirəm. Bəs buradakı insanlar - siz təsəvvür belə edə bilməzsiniz. Həqiqətən mehriban, açıq və dostcanlı. Və əlbəttə ki, azadlıqsevər. Hər şeyi əlbəttə danışmaq olmaz, amma bu, inanılmaz bir yerdir. Hamı Amerikaya gəlib Nyu-York və Kaliforniyada olmağı arzulayır, amma az adam Texası arzulayır. Heyif. Tənha ulduz ştatı. Üzərində həmişə altı bayrağın dalğalanacağı ştat. Hər ehtimala qarşı bura bir qəpik qoyub gedəcəyəm. Who knows, dedikləri kimi." Texas bizə nə bəxş etdi? Biz San-Antonio-da gəzdik, qayıqla gəzdik və River Walk-u qarış-qarış gəzdik, müxtəlif dükanlara və restoranlara daxil olduq. Meksika bazarlarına getdik və hamının niyə ispan dilində danışdığına təəccübləndik. Ostin şəhərində Ballok tarix muzeyini və Kapitolini ziyarət etdik. İstirahət gününü nəhəng Hyustonda keçirmək üçün 5:30-da oyandıq və nəticədə bütün günü NASA-nın inanılmaz dərəcədə maraqlı muzeyində keçirdik və Qalveston şəhərində Meksika körfəzini gördük. Gecə Ostinində gəzdik, orada hər barda bir dəlilik yaşanırdı və musiqiçilər ifa edirdilər. Biz qayadan quyuya tullandıq, hansı ki, əvvəlcə bir uçurum kimi görünürdü. Ən əla restoranlara getdik, daim yeni yeməklər daddıq və bir dəfə sombreroda şam etdik. Musiqiçilər xüsusilə bizim üçün oxuyurdular, biz isə heyranlıqdan gözlərimizi yumurduq. Six Flags-də ən əla attraksionlarda gəzdik, çayda şinlərlə üzdük, antikvar dükanlarını gəzdik və hətta əsl universitetdə olduq. Mən çayda iki retriever ilə üzdüm və onlarla evlilik təklifi aldım. Biz zebraları əllə yemlədik və zürafələr gördük, qolf və boulinq oynadıq, kinoya və muzeylərə getdik, velosiped sürdük, çimdik, günəşləndik, 4 iyulda atəşfəşanlığa baxdıq, baptist kilsəsinə getdik, əsl Amerika şənliklərind

Hər hansı digər maneə kimi. Sadəcə götürüb onu keçmək lazımdır. Mən şəxsən əminəm ki, bütün bu maneələr bizim başımızdadır. Xarici dillərlə bağlı hər şey kifayət qədər prozayikdir. Başda qorxu yaranır və sən elə bil iflic olmuş kimi dayanırsan və bir söz belə çıxara bilmirsən. Səhvlərdən qorxu? Qınanmaqdan? Bilmirəm. Xoşbəxtlikdən, mən bu problemlə qarşılaşmadım. Xarici dillər mənim sevgim, hobbim və universitetdə məşğul olduğum şeydir. Səfər zamanı mən ingilis dilini yaxşı bilirdim və ispan dilində başa düşülən şəkildə izah edə bilirdim. Və əlbəttə ki, mən hamıya səfərdən əvvəl dili "təkmilləşdirməyi" məsləhət görürəm, bu sizin ştatlardakı gələcək həyatınızı asanlaşdıracaq, daha yaxşı iş tapmağa imkan verəcək və dil maneəsini daha tez aşmaq ehtimalını artıracaq. Mənim məsləhətim sadədir: özünüzü süni şəkildə dil mühitinə salın. Əlbəttə, mən sizə repetitorlar və dil məktəbləri axtarmağı təklif etmirəm – yox. Telefonunuzu ingilis dilinə keçirin, hansısa Amerika xəbərlərinə abunə olun, podkastlar, mahnılar dinləyin, filmlər, bloqerlər izləyin, ingilis dilində özünüzlə danışın (sadəcə beyninizi verilmiş dilə keçirin: həyatınızı təsvir edin, özünüzə suallar verin və onlara cavab verin, bu dildə mühakimə yürütün, hətta evdəsinizsə, bunu ucadan da edə bilərsiniz, məsələn). Bu məsləhətlər həqiqətən işləyir. Onda sizdə şok olmayacaq və sonra haradasa yazmayacaqsınız: "mən məktəbdə ingilis dilini öyrənmişəm, amma burada onlar başqa dildə danışırlar". Mən artıq danışmışdım ki, Ostinə çatanda bizə taksi çağırmaq lazım idi və biz məlumat masasındakı qadına müraciət etdik. Bu anı mən dil maneəmin uçduğu an kimi xatırladım. Mən sadəcə özümü ələ aldım, bədənimdə gəzən qıcqırmanı sakitləşdirdim və söhbətə başladım. Bundan sonra məni artıq saxlamaq mümkün deyildi. Hər bir insanı dil, ölkə, onun mədəniyyəti və tarixi haqqında yeni bir şey öyrənmək üçün potensial imkan kimi qəbul edirdim. Mən soruşurdum ki, bu və ya digər söz nə deməkdir, həmsöhbətim ölkədəki bu və ya digər hadisəyə necə yanaşır, mənim ölkəm haqqında nə bilir və s. Və bu mənim əsas məsləhətimdir! Hər belə imkandan istifadə etməkdən qorxmayın! Bu əvəzsiz təcrübədir! Axı siz bütün yer kürəsini boşuna uçub gəlməmisiniz, elə deyilmi? Səhvlərdən qorxmayın (çünki hamının onlara vecinə deyil), soruşun və sizi maraqlandıran hər şey haqqında danışın (çünki həmsöhbətinizə də bu böyük ehtimalla maraqlıdır), yeni insanlara və yeni mədəniyyətə açılın. Beləcə sizin ingilis diliniz (bəlkə də ispan diliniz də) yay ərzində sadəcə uçacaq. Və hələ mən hər anı təbəssümlə xatırlayıram ki, "dilim məni Kiyevə qədər apardı". Xüsusilə, yeri gəlmişkən, ispan dili. Texasda meksikalılar çox olduğu üçün və onların çoxu ingilis dilində ümumiyyətlə danışmadığı üçün mən sağ qalmağa məcbur idim. Xatırlayıram ki, bir dəfə bizə bir işdən digərinə keçmək lazım idi. Biz piyada getməyi planlaşdırırdıq, amma nədənsə bizi ləngitdilər və vaxt ümumiyyətlə qalmadı. Onda mən gəzib həmkarlarımdan soruşmağa başladım ki, bizi kim apara bilər. Amma heç kim edə bilmədi (kiminsə maşını yoxdur, kiminsə növbəsi hələ bitməyib), və bir xanım mənə pəncərədən dayanacağa tərəf işarə edib dedi: "bax, Blanka evə gedir, ondan soruşun", Blanka isə o anda artıq bir ayağı ilə maşında idi. Mən qaçaraq yanına gedib ingiliscə "gözlə" deyə qışqırdım, o dayandı və mənə təəccüblü gözlərlə baxdı. Yeri gəlmişkən, mənim Blankanın kim olduğu haqqında anlayışım yox idi və onu ilk dəfə görürdüm. Görünür o da. Mən ona bütün rənglərlə izah etdim ki, o, həyatımızı necə xilas edə bilər, buna o "hablas español?" deyə cavab verdi. Mən hər şeyi başa düşdüm və ona da eyni şeyi ispan dilində izah etməyə başladım. O isə: "rəfiqələr, problem yoxdur! Oturun". Beləcə biz işə çatdıq və yeni rəfiqə qazandıq. Həmin restoranda, yeri gəlmişkən, mən salat barında işləyirdim (bu kifayət qədər nüfuzlu idi, çünki orada ofisiantlar yox idi, buna görə də işin nüfuzu qazancla deyil, işin mürəkkəbliyi ilə ölçülürdü; nə qədər az enerji sərf olunursa, bir o qədər yaxşı). Və mən o

Biletləri reysdən 4 gün əvvəl aldım, çamadanları isə uçuşdan əvvəlki gecə yığdım. Bütün günü Moskvada və bir neçə saatı London hava limanında keçirdim. Biz British Airways şirkəti ilə uçduq (Moskva-London-Ostin). Üç sutka ərzində normal yatmamışdım, amma ABŞ-a gələndə heç bir jetlaq hiss etmədim. Biz sadəcə motelə yerləşdik, axşam ətrafı gəzməyə güc tapdıq və yatdıq. Bundan sonra bəzən "biz" yazacağam, çünki məlum oldu ki, Texasa getməyə məcbur olan biz kimi "bədbəxtlər" dörd nəfər idik. Gəzintiyə çıxanda gördüklərimiz İlk həftəni keçirdiyimiz qaranlıq otağımız Motelimizdən açılan tipik Amerika mənzərəsi Şəxsi gündəliyimdən qeyd: "13 iyun Budur, artıq yerindəyik. İnanmaq çətindir ki, biz bütün bunları yaşadıq və nəhayət həyatımızın yeni bir hissəsi başlayır. Ostinə çatdıq. Dərhal başa düşdük ki, buradakı insanlar həqiqətən fərqlidir. Onlar gülümsəyirlər və həmişə kömək etməyə hazırdırlar. İlk belə insan məlumat masasındakı qadın oldu. Bizə taksi çağırmağa kömək etdi, bir dəstə buklet verdi, yaxşı istirahət arzuladı. Biz də ona cavab olaraq Rusiyadan gətirdiyimiz suveniri hədiyyə etdik. Əslində taksi sürücüsü çox şübhəli bir tip idi, gediş üçün ona 140 dollar verdik (təxminən bir saat yol getdik, məsafə hardasa 85 km; 120 gediş haqqı + 20 çaypulu). Bizim "şıq" otelimizdə bizi növbəti hindistanlı pis xəbərlərlə gözləyirdi ki, biz avtobusla 5 dollara gələ bilərdik və restoranımızda müştəri demək olar ki, yoxdur. Amma biz o qədər yorğun idik ki, kiçik və qaranlıq otağımıza çəkilməyi üstün tutduq. Üç sutka normal yatmamışdım, özümü çox pis hiss edirdim, amma yenə də ətrafı gəzməyə, yayımızı harada keçirəcəyimizi görməyə qərar verdik. Walmart-a piyada getmək planı baş tutmadı, evə qayıdıb yatdıq". Bütün yay gündəlik tutdum. Hər gün maraqlı nə baş verdiyini, nə etdiyimizi və hansı hisslərin məni doldurduğunu yazırdım. İlk həftə göz qırpımında keçdi. İşlədiyimiz restorandan 5 dəqiqəlik məsafədə yaşayırdıq, ona görə də şəhəri xüsusi görmədik. Yalnız ətrafda gəzir, yaxınlıqdakı çay kənarında günəşlənir, Walmart-a piyada gedirdik (bir tərəfə təxminən bir saat). Şlyapanı, yeri gəlmişkən, ilk gündəcə almışdım. Axı mən Texasdayam, yoxsa yox? Heç bir diqqətəlayiq hadisə baş vermirdi, işləyirdik (iş haqqında sonra danışacağam), boş vaxtımızdan zövq alırdıq, amma yavaş-yavaş darıxmağa başladıq. Hər şey düz bir həftə sonra, yaşayış yeri ilə bağlı qərar vermək vaxtı gələndə dəyişdi. Bu isə artıq növbəti hekayədir.