Krótka przesiadka i oto lotnisko w Nowym Jorku. Szybko odbierasz bagaż i spieszysz się do swojego hostelu, gdzie już na ciebie czekają. Kiedy jesteś sam, to szczególne doświadczenie. W tym też jest jakaś magia. Wyszłam z plecakiem na ramionach i torbą na kółkach. Czułam się jak ziarenko piasku w tej ogromnej metropolii. „Dopiero teraz, patrząc na gwiazdy, których nazw nie znałam, zrozumiałam, jak daleko jestem od domu. Nie tylko od domu — od całej Ziemi. Nieskończenie daleko. Życie jakby przewróciło kilka stron i zaczęło nowy rozdział. Jeszcze nie wiadomo, czy ciekawy czy nie, smutny czy wesoły. Po prostu nowy. Tylko ja — główna bohaterka — jestem ta sama.” Był już wieczór i padał deszcz. Kiedy wyjeżdżałam, padał deszcz i po przyjeździe pogoda była taka sama. Jedyna różnica polegała na tym, że to był już inny kraj i nie było odwrotu. Szczęśliwie dotarłam do hostelu, po drodze rozmawiając z podróżnikiem. To był pierwszy dialog z kimś, kto był ci nieznajomy, ale tak szczerze cieszył się z ciebie i z tej możliwości znalezienia się w nowym świecie. Przyszłam do hostelu i znalazłam stanowisko z przedstawicielem InterExchange, gdzie uprzejmie wyjaśnili, gdzie iść i co można robić. Po podróży trzeba było się wyspać i nabrać sił przed kolejnym całym nowym dniem w Nowym Jorku. To uczucie, kiedy jesteś na Manhattanie, 15 minut od słynnego Times Square. W hostelu poznałam dziewczynę z Polski i jej chłopaka, i we trójkę spędziliśmy nasz pierwszy poranek w Nowym Jorku. Poszliśmy zrobić kopie, a potem znaleźliśmy przytulną kawiarnię, gdzie razem zjedliśmy śniadanie. (Co było niezwykłe, to to, że w Ameryce kopie dokumentów robi się w trybie samoobsługowym i płatność odbywa się kartą, mało kto o tym wiedział). Tak po prostu siedzieć, jeść śniadanie z takimi samymi podróżującymi studentami i opowiadać sobie o wszystkim. Kiedy przechodzisz przez ulicę w Nowym Jorku, obserwujesz ten obieg ruchów miejscowych mieszkańców. Wszyscy mają na rękach zegarki i już o 6:30 wszyscy spieszą się do pracy. Ludzie, którzy żyją w ruchu. Miasto, które nie śpi. Pogoda stawała się trochę lepsza. Już o 9 rano czekał nas wykład od przedstawiciela naszego sponsora o tym, co nas czeka, jak się zachowywać. Zostaliśmy w pełni poinstruowani, założono nam na ręce bransoletki. Ta bransoletka towarzyszyła mi do momentu wyjazdu. Wręczono nam również pamiątkowe prezenty, takie jak koszulki i długopisy, i szczęśliwi ruszyliśmy w swoje sprawy. Po raz pierwszy musiałam zmierzyć się z amerykańskim metrem, tak niezrozumiałym i przerażającym. Kiedy musisz dostać się w jakieś miejsce, a absolutnie nie wiesz, jak to zrobić, mimowolnie zaczynasz pytać wszystkich dookoła. Wszyscy wydają się gotowi ci pomóc, ale Nowy Jork jest tak duży, że nie wszyscy znają tam wszystkie miejsca. Dlatego musiałam szukać sama. Udało mi się zgubić w metrze, poza tym tutaj otrzymałam Lekcję numer 1. Nigdy nie polegaj na czyjejś pomocy, jeśli to nie jest przedstawiciel policji lub służby informacyjnej. Uprzejmy człowiek, który zaoferował mi pomoc, wziął 20 dolarów i wysłał mnie w złym kierunku. I dopiero później domyśliłam się, że zostałam oszukana na pieniądze. (Długo się śmialiśmy, że nie oddałam mu wszystkich pieniędzy). Padał ulewny deszcz, w końcu wróciłam do hostelu. Stamtąd zdecydowaliśmy z tą już znaną parą pójść na spacer po nocnym Nowym Jorku. Było świetnie, choć pogoda nie rozpieszczała. Przemoczeni, ale szczęśliwi, widzieliśmy inny świat. Wszystko w światłach, w pięknych witrynach ogromnych sklepów i w cudownych miejscach. Przedzierasz się przez ulice i spotykasz na drodze miejsca z niegdyś ulubionych filmów. Nie mogłam sobie wyobrazić, że będę stać naprzeciwko miejsca z zakończenia jednej z części ulubionego filmu "Kevin sam w domu". Nie mogłam uwierzyć, że oto on, słynny Dworzec Centralny w Nowym Jorku (Grand Central Terminal) z jego oszałamiającą architekturą, zabytkowymi żyrandolami i wysokimi niesamowitymi sufitami-sklepieniami. „Dworzec Centralny reprezentuje wszystko, czym jest Nowy Jork.
+5
