World Trade Center: co jest w pobliżu, jak dojechać i kiedy jechać · 2026

YTYauheni Turavetsevgeniytyrovez · 15 gru 2017Czytaj

Nowy Jork to niekończący się temat do rozmów, szczególny świat, który, jak mi się wydawało, żyje według własnych zasad. Jest to również najpopularniejsze miasto turystyczne na świecie. W Nowym Jorku jest mnóstwo miejsc, które koniecznie trzeba odwiedzić. Ale ja, niestety, zdążyłem odwiedzić tylko niektóre z nich. Zacznę, być może, od tego tragicznego miejsca, które znane jest całemu światu – World Trade Center, gdzie znajdowały się wieże bliźniacze. O tamtych wydarzeniach przypominają dwie fontanny, symbolizujące łzy i ból narodu amerykańskiego. Myślę, że każdy, komu zdarzyło się być w Nowym Jorku, koniecznie odwiedzi to miejsce. World Trade Center No i jak tu nie wspomnieć o Lower Manhattan, Wall Street i Times Square. Mimo ograniczonego czasu nie mogłem tam nie być, a także nie skorzystać z okazji, by zobaczyć na własne oczy Statue of Liberty. Ogromne wrażenie zrobił na mnie cały w światłach most brookliński, który łączy dwie części miasta – Brooklyn i Manhattan. Wąska uliczka Wall Street zaprowadziła nas do ogromnego brązowego posągu byka, który jest nieoficjalnym symbolem Dzielnicy Finansowej Nowego Jorku i reprezentuje siłę oraz przebojowość. Wszyscy starają się go dotknąć na szczęście finansowe, co oczywiście zrobiliśmy również my)) Nocny Brooklyn bridge Najpopularniejszym miejscem w Nowym Jorku jest Times Square. Oszałamiający widok – światła, reklamy, mnóstwo ludzi, butiki, teatry – Times Square łączy w sobie to wszystko. Zaskoczył mnie czteropiętrowy sklep M&M’s z ogromnymi kapsułami kolorowych kulek M&M’s. Bardzo chciałem też odwiedzić Central Park, Empire State Building, Madison Square Garden, ale nie udało się… A oto powód, by wrócić do Nowego Jorku i koniecznie zobaczyć resztę na własne oczy ))) Times Square – prawdziwe szaleństwo M&M’s – oto co kocham)

АСАлеся Селезневаforkgalaxy · 13 lis 2009Czytaj

Przekąsiliśmy coś na jakimś piętrze (kawa, co dziwne, była znośna) i ruszyliśmy w nasz drugi nowojorski dzień. Nie tracąc czasu, pobiegliśmy do najbliższego przystanku naszych autobusów wycieczkowych. Wskoczyliśmy pierwsi: z jakiegoś powodu nie było innych chętnych. Zamierzaliśmy najpierw udać się do Empire! Jednak dotarcie tam zajęło nam około 1,5 godziny! Chociaż pieszo można było dojść w 20 minut... Okazało się, że do centrum przyjechały jakieś szychy z ONZ i przy i tak ciężkim ruchu na Manhattanie powstały problemy. Mimo to, zirytowani tym, że straciliśmy tyle cennego czasu, wbiegliśmy do Empire... W jednej z kas szybko wydano nam bilety (przynajmniej nie trzeba było stać w ogromnych kolejkach) i ruszyliśmy w górę. Nie wiem dlaczego, ale przed dotarciem do windy trzeba było przejść przez idiotyczne labirynty z taśmowych ogrodzeń. Nie, to nie jest winda. To jakiś cud świata. Na 86. piętro wjeżdża w tym samym czasie, w którym ja codziennie wjeżdżam do pracy na 4. piętro (albo nawet krócej). Opowiadanie o odczuciach, patrząc przez kraty na tarasie widokowym, jest bezsensowne. Czego nowego się ode mnie dowiecie? Następny przystanek - World Trade Center. Włosy jeżą mi się na głowie na samą myśl o tym, co się tam stało. Uczyłam się wtedy w 8. klasie i jedyne, co powiedziałam, gdy zobaczyłam to w wiadomościach, to: „Przecież wysadzili ich celowo! Zobaczcie, wybuchy wydobywają się z podstawy każdego bliźniaka! Czy wy wszyscy jesteście tak głupi, że nie widzicie? Nigdy by się same nie zawaliły, nawet gdybyście wpakowali w nie 10 samolotów!”. Następnego dnia w klasie wrzały emocje i spory, wersje, opinie... ale w jednym wszyscy byli zgodni: wszyscy opłakiwali niewinnie zabitych Amerykanów. I wtedy, rok temu, zafascynowana patrzyłam na kosmiczną skalę nowej budowy. Po co im to było potrzebne? Nie mogli wymyślić nic innego, żeby najechać biedny Irak? Obchodząc budowę, poszliśmy pieszo do Battery Park. Myśleliśmy, że nasze wodne taksówki do Statuy Wolności odpływają właśnie stamtąd. Ale jakie było nasze zdziwienie, gdy po staniu w kilku kolejkach dowiedzieliśmy się, że nasz przystanek wcale nie jest tutaj! Pobiegliśmy wzdłuż brzegu w stronę mostu Brooklińskiego, spotykając po drodze zacumowane prawdziwe stare statki (z których chyba teraz zrobiono restauracje). Dotarliśmy na miejsce około 3. Widząc jakąś kolejkę, zdecydowaliśmy, że to do statuy. Wsiadamy na drugie piętro małego statku i niecierpliwie czekamy, kiedy zobaczymy JĄ. Ale... zamiast skręcić w stronę upragnionego celu, statek skręca ostro w lewo w stronę Brooklynu!! Zszokowani dowiadujemy się, że to brooklińska taksówka wodna. Prawie wyję. Czy naprawdę jej nie zobaczymy? Ale wkrótce wracamy na poprzednie miejsce i w końcu znajdujemy właściwą kolejkę. Tak, ona nie jest taką olbrzymką, jak przyzwyczailiśmy się widzieć w filmach. Ale ona jest symbolem państwowym, uosobieniem powszechnego szacunku, miłości i jedności Amerykanów. Kiedy podeszliśmy blisko, w sterówce włączyli „New York..” Franka Sinatry. Byłam zachwycona *) Kiedy piosenka się skończyła, popłynęliśmy w stronę mostów Brooklińskiego i Manhattańskiego. Są wspaniałe... Pierwszy zachwyca swoją gracją, lekkością, wzorami... Od razu chce się znaleźć obok W.W. Majakowskiego, ogromnego i głośnego, jak sam most, mówiącego: „Most Brookliński – to jest rzecz!”... To nie jest po prostu rzecz, to dzieło wielu sztuk, bez którego nie sposób wyobrazić sobie NY. Kiedy wróciliśmy na miejsce, zaczynało się ściemniać. Długo (znowu przez znienawidzone korki) jechaliśmy „do domu”, do centrum. Zmęczenie i wyczerpanie tak bardzo opanowały ciało i umysł, że zaplanowaną wycieczkę do Central Park trzeba było odwołać. Dzikie bóle głowy i brzucha. Wrzuciliśmy w żołądki Big Maci. Kawa. Chodziliśmy po okolicznych sklepach z odzieżą. Bezsensowna drożyzna, wokół rój brzęczących ludzi. Na ulicy zebrało się chyba wszystkich ludzi świata, poruszających się i mówiących zbyt chaotycznie, szybko... Wszystko migocze, świeci, krzyczy. Wydaje się, że wszystk