Փոքրիկ փոխանցում, և ահա Նյու Յորքի օդանավակայանը։ Արագ վերցնում ես ուղեբեռդ և շտապում հասնել հոսթել, որտեղ քեզ արդեն սպասում են։ Երբ մենակ ես, դա յուրահատուկ փորձառություն է։ Դրա մեջ էլ կա ինչ-որ կախարդանք։ Ես դուրս եկա ուսապարկով և անիվավոր պայուսակով։ Ես ինձ զգում էի ավազահատիկ այս հսկայական մեգապոլիսում։ «Միայն հիմա, նայելով աստղերին, որոնց անունները ես չգիտեի, հասկացա, թե որքան հեռու եմ տնից։ Ոչ միայն տնից, այլ ամբողջ Երկրից։ Անվերջ հեռու։ Կյանքը կարծես թերթեց մի քանի էջ և սկսեց նոր գլուխ։ Դեռ հայտնի չէ՝ հետաքրքիր, թե ոչ, տխուր, թե ուրախ։ Պարզապես նոր։ Միայն ես՝ գլխավոր հերոսը, նույնն եմ»։ Արդեն երեկո էր և անձրև էր գալիս։ Երբ մեկնում էի, անձրև էր գալիս, և ժամանելիս եղանակը նույնն էր։ Միակ տարբերությունն այն էր, որ սա արդեն ուրիշ երկիր էր, և հետդարձի ճանապարհ չկար։ Ես հաջողությամբ հասա հոսթել՝ ճանապարհին զրուցելով մի ճանապարհորդի հետ։ Սա առաջին երկխոսությունն էր մեկի հետ, ով քեզ անծանոթ էր, բայց այնքան անկեղծորեն ուրախ էր քեզ համար և նոր աշխարհում հայտնվելու այս հնարավորության համար։ Ես եկա հոսթել և գտա InterExchange-ի ներկայացուցչի սեղանը, որտեղ սիրալիր բացատրեցին, թե ուր գնալ և ինչով զբաղվել։ Ճանապարհից հետո պետք էր քնել և ուժ հավաքել Նյու Յորքում սպասվող ամբողջ նոր օրվանից առաջ։ Այն զգացումը, երբ դու Մանհեթենում ես, հայտնի Թայմս Սքվերից 15 րոպե հեռավորության վրա։ Հոսթելում ծանոթացա Լեհաստանից մի աղջկա և նրա ընկերոջ հետ, և մենք երեքով անցկացրինք մեր առաջին առավոտը Նյու Յորքում։ Մենք գնացինք պատճենահանման, իսկ հետո գտանք մի հարմարավետ սրճարան, որտեղ միասին նախաճաշեցինք։ (Անսովոր էր այն, որ Ամերիկայում փաստաթղթերի պատճենահանումը կատարվում է ինքնասպասարկման ռեժիմով, և վճարումը կատարվում է քարտով, քչերը գիտեին դա)։ Այնքան պարզ է նստել նախաճաշել նույնպիսի ճանապարհորդող ուսանողների հետ և միմյանց պատմել ամեն ինչի մասին։ Երբ Նյու Յորքում փողոց ես անցնում, դիտում ես տեղի բնակիչների շարժման այս պտույտը։ Բոլորի ձեռքին ժամացույց կա, և արդեն 6:30-ին բոլորը շտապում են աշխատանքի։ Մարդիկ, որոնք ապրում են շարժման մեջ։ Քաղաք, որը չի քնում։ Եղանակը մի փոքր լավացավ։ Արդեն առավոտյան 9-ին մեզ սպասում էր մեր հովանավորի ներկայացուցչի դասախոսությունը այն մասին, թե ինչ է մեզ սպասվում, ինչպես պահել մեզ։ Մեզ լիովին հրահանգավորեցին, ձեռքերին թևնոցներ հագցրին։ Այս թևնոցն ուղեկցում էր ինձ մինչև մեկնելու պահը։ Մեզ նաև հուշանվերներ տվեցին, ինչպիսիք են շապիկներ և գրիչներ, և մենք երջանիկ գնացինք մեր գործերով։ Առաջին անգամ ստիպված եղա բախվել ամերիկյան մետրոյին՝ այնքան անհասկանալի և վախեցնող։ Երբ պետք է հասնես ինչ-որ տեղ, և բացարձակապես չգիտես, թե ինչպես դա անել, ակամայից սկսում ես հարցնել բոլորին։ Բոլորը կարծես պատրաստ են օգնել քեզ, բայց Նյու Յորքն այնքան մեծ է, որ ոչ բոլորը գիտեն այնտեղի բոլոր վայրերը։ Այդ պատճառով ստիպված եղա ինքս փնտրել։ Մետրոյում մոլորվել հաջողվեց, բացի այդ, այստեղ ես ստացա Դաս համար 1. Երբեք մի հույս դիր ուրիշի օգնության վրա, եթե դա ոստիկանության կամ տեղեկատվական ծառայության ներկայացուցիչ չէ։ Բարեհամբույր մարդը, ով կամավոր օգնեց ինձ, վերցրեց 20 դոլար և ուղարկեց ինձ սխալ ճանապարհով։ Եվ միայն հետո ես գլխի ընկա, որ ինձ խաբել են փողի համար։ (Մենք երկար ծիծաղում էինք, որ ես նրան չեմ տվել ամբողջ գումարը)։ Տեղատարափ անձրև էր գալիս, արդյունքում ես վերադարձա հոսթել։ Այնտեղից մենք որոշեցինք այդ նույն ծանոթ զույգի հետ գնալ զբոսնելու գիշերային Նյու Յորքով։ Դա հիանալի էր, թեև եղանակը չէր ուրախացնում։ Թրջված, բայց երջանիկ՝ մենք տեսանք ուրիշ աշխարհ։ Ամեն ինչ լույսերի մեջ է, հսկայական խանութների գեղեցիկ ցուցափեղկերում և հրաշալի վայրերում։ Դու անցնում ես փողոցներով և ճանապարհին հանդիպում երբեմնի սիրելի ֆիլմերի վայրերին։ Ես չէի կարող պատկերացնել, որ կանգնելու եմ «Տանը մենակ» սիրելի ֆիլմի մասերից մեկի ավարտի վայրի դիմաց։ Ես չէի կարող հավատալ, որ ահա այն՝ հայտնի Նյու Յորքի Կենտրոնական կայարանը (Grand Central Terminal)՝ իր ցնցող ճարտարապետությամբ, հնաոճ ջահերով և բարձր անհավանական առաստաղ-կամարներով։ «Կենտրոնական կայարանը ներկայացնում է այն ամենը, ինչ Նյու Յորքն է։ Այն մեծ է, այն բարձր է, ֆունկցիոնալ, լի մարդկանցով, աղմկոտ, բայց այն ունի ևս մեկ նյույորքյան որակ, որի մասին մենք հաճախ մոռանում ենք՝ այն գեղեցիկ է»։ Հետո գիշերային Թայմս Սքվերն էր՝ իր ամբողջ կա
+5
