U nas wszystko dzieje się bardzo szybko. Czas jest ten sam, ale nie chce się z nikim liczyć. Zdołaliśmy doliczyć tylko do trzech: raz-lipiec, dwa-sierpień, trzy-wrzesień... To jak otwarcie upragnionych drzwi, brak czasu, by zobaczyć, co jest za nimi, i natychmiastowe ich zatrzaśnięcie.. Nasz naczynie życia kipi, wybucha, pryska sokiem, przelewa się przez krawędź. Wewnątrz wszystko się przewraca, przerabia, zakręca, rozlatuje. Ale na zewnątrz niby nic, cisza. To tylko dla nas, to, co dzieje się w środku. Bo nikt inny nie będzie w stanie tego zrozumieć. Będąc w różnych zakątkach globu, niestety o wielu z nich nie będę w stanie napisać ani linijki, bo niczego nie zapamiętam. Prędzej czy później trzeba pożegnać się ze wspomnieniami. Piszę tylko dlatego, że nie chcę potem się zgubić, pomylić. Nie zrobić zdjęcia lub nie zapisać - oznacza stracić więź z przeszłością. Wczepiam się w swoje wspomnienia pazurami, mocno, na śmierć, żeby potem nie dawały mi spokoju. Okoliczności ułożyły się tak, że początkowo mieliśmy jechać do bardziej północnego miasta, Providence, niedaleko Bostonu. Marzyliśmy o nim cały rok, snuliśmy plany, szukaliśmy miejsc, planowaliśmy wieczory i weekendy. Naprawdę je pokochaliśmy. Ale na trzy dni przed wyjazdem skierowano nas do Durham. Ustępowało ono Bostonowi i Providence pod każdym względem - w pobliżu nie było dużych znanych miast, wieżowców, parków narodowych i parków rozrywki, poza tym jest znacznie mniejsze i nudniejsze. Jechaliśmy tam, nie wiedząc, czego się spodziewać, ale wyboru już nie było. Więc, spędziwszy tutaj połowę czerwca, lipiec i sierpień, przez cały ten czas uważaliśmy, że mieszkamy w najbardziej nudnym i nikomu nieznanym mieście na świecie. Z tym, że jest nudne, nikt nie odważyłby się dyskutować. Ale potem, pewnego wieczoru siedząc przed telewizorem w Sarasocie, mieliśmy ogromne szczęście w poszukiwaniu filmu - na ekranie mignęły boleśnie znajome krajobrazy fabryki tytoniu Lucky Strike i boiska do baseballu w Durham. Kiedyś dawno temu drużyna baseballowa naszego miasta tak często zapewniała sobie zwycięstwo, że ta historia została wzięta za scenariusz filmu z Susan Sarandon w roli głównej. Uważano go za najlepszą ekranizację o sporcie. Wtedy, widząc ten film, prawie się zakrztusiliśmy - mieszkać tutaj trzy miesiące i nawet nie wiedzieć, że Durham jest tak sławne. Ale ogólnie rzecz biorąc, to raczej niczego by nie zmieniło. Często zadają mi pytanie (całkiem rozsądne, choć nieprecyzyjne), co najbardziej podoba mi się lub nie podoba w Ameryce. Jak o dużej i dobrej książce - nie można powiedzieć, że po prostu ci się podoba lub nie, to nie wystarczy. Ameryka to wspaniały kraj, ze swoimi wadami i przywarami. W swoich opowieściach mogę śmiało wypowiadać się o Rosji czy Ameryce, nie krępując się w wyrażeniach. A jaki jest sens unikać i omijać to, co wszyscy i tak wiedzą? Mogę sobie wyobrazić szczery szok Amerykanina, któremu nie poszczęściło się przyjechać do Rosji bez kursów przygotowawczych lub przynajmniej opowieści o rosyjskiej mentalności. Co oni w ogóle wiedzą o Rosjanach? Skojarzenia są mniej więcej takie - "wódka", "zimno". Tak myśli przeciętny Amerykanin, jak pokazało częste zdziwienie naszych zagranicznych przyjaciół, kiedy opowiadaliśmy im o Rosji. To zabawne i nasuwa myśli o ignorancji. Nie żyjemy za taką żelazną kurtyną. Rosjanie wiedzą wszystko o amerykańskim stylu życia; czytają o nich artykuły, tworzą społeczności, nie przepuszczają ani jednego amerykańskiego filmu, kupują zeszyty, notatniki, breloki i plakaty ze Statuą Wolności i wieżowcami, koszulki z amerykańską flagą i coraz więcej zapożyczają słów z angielskiego, podczas gdy Amerykanie nawet nie wiedzą, że są wzorem do naśladowania, a jedyną rzeczą, którą pamiętają o Rosji, nadal pozostaje to, że jest tam zimno. A zapożyczyli tylko "babushka" i "sputnik". Będziesz miał szczęście, jeśli porozmawiasz z Amerykaninem, a on nie zapyta cię, czy nadal mieszkasz w ZSRR.. W tym kraju każdy jest sam dla siebie. Ludzie łatwiej się poznają i
+9
