Manchester: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

SRSergei Ruban15 lis 2015Czytaj

"Gazprom - marzenia się spełniają" ... w Ameryce © Każdy z nas ma marzenia. I każdy, kto o czymś marzy, z niecierpliwością czeka na moment, w którym marzenie stanie się rzeczywistością. Tak się złożyło, że moje marzenia zaczęły się spełniać nie gdzie indziej, jak w USA. A teraz szczegóły. Zawsze chciałem przejechać się na amerykańskich górkach. Na prawdziwych amerykańskich górkach. Kiedy zapiera dech w piersiach, kiedy wydaje się, że zaraz wypadniesz z siedzenia, kiedy w najwyższym punkcie otwiera się widok na całe miasto. I zrobiłem to! Aby faktycznie znaleźć się w siedzeniu, musieliśmy odstać w godzinnej kolejce. W tym czasie żartowaliśmy, wspominaliśmy fragment filmu „Oszukać przeznaczenie” i po prostu się nudziliśmy. Jednak czekanie było tego warte. To były trzy niezapomniane minuty krzyku. Spełniło się też inne dawne marzenie. Poszedłem na mecz piłkarski. Fajny. Niezapomniany. Między świetnymi drużynami. To był mecz między PSG a Manchesterem United. (Kto to jest?) Pokonaliśmy odległość między Dells a Chicago, która wydawała nam się wiecznością, prawie spóźniliśmy się na mecz i poznaliśmy fajną rodzinę z Meksyku, z którą szliśmy na stadion. Gdy tylko weszliśmy do środka, dosłownie ogarnęła nas atmosfera święta i wiecznej zabawy. Nie kupiliśmy biletów w pierwszym rzędzie. Daleko od pierwszego rzędu. Choć bardzo daleko od pierwszego rzędu, to nawet stamtąd otwierał się wspaniały widok na boisko. Krzyczeliśmy, gdy PSG strzelało gola, smuciliśmy się, gdy zawodnicy Manchesteru pudłowali i kompletnie nie było dla nas ważne, kto dzisiaj wygra. Najważniejsze – widzieliśmy to na własne oczy. Uwielbiam ostre jedzenie. I byłem pewien, że kiedyś na pewno spróbuję najostrzejszego sosu. Tak się złożyło, że to też spełniło się w ojczyźnie Franklina i Roosevelta. (Szczęściarz) Pewnego razu wszystkich pracowników Dunkin zaproszono do meksykańskiej restauracji o nazwie Jose’s. Ustalając dzień i godzinę, przyjechali po mnie i pojechaliśmy do tej restauracji. Po przybyciu właściciel restauracji był mile zaskoczony liczbą gości (było nas około 20) i poprosił o chwilę czekania, aby połączyć wolne stoliki i posadzić wszystkich razem. Po godzinie czekania w końcu usiedliśmy przy stole, zamówiliśmy jedzenie i znów czekaliśmy. Ale tym razem czekanie okazało się interesujące. Zauważyliśmy na stole różne sosy. Mówiąc, że zawsze marzyłem o spróbowaniu najostrzejszego sosu na świecie, oni bez dłuższego zastanowienia zapytali kelnera, który z tych sosów jest najostrzejszy. Wskazując na konkretną buteleczkę, od razu rzuciłem się, żeby go spróbować. I bardzo żałowałem. Gdyby profesor Emmett Brown przeniósł mnie swoim wehikułem czasu w tamten moment, nigdy więcej nie wypowiedziałbym tych słów. Niemniej jednak spróbowałem. To był ten niezręczny moment, kiedy niby nie zamierzałeś płakać, ale twój organizm decyduje za ciebie. Nie da się oddać całej ostrości tego sosu. To jak zmieszanie najlepszych filmów akcji lat 90. i podanie ich na talerzu. (O czym ty mówisz?) Podczas gdy pisałem o tym wszystkim, zupełnie zapomniałem, że spełniło się moje najskrytsze marzenie – zobaczyć Amerykę na własne oczy, pobyć w amerykańskim środowisku, porozmawiać z Amerykanami, poczuć na sobie amerykańską wolność i w końcu zrozumieć sens amerykańskiego snu. Zrozumieć, jak bardzo różni się od Ameryki w filmach czy na obrazkach. Dowiedzieć się, dlaczego tak wielu ludzi tak bardzo chce do tego kraju. Na szczęście udało mi się zobaczyć, pobyć, porozmawiać, poczuć, zrozumieć i dowiedzieć się. A w ślad za tymi pragnieniami pojawiło się nowe, dotąd nieznane i niezwykle ekscytujące. Pragnienie – powtórzyć to wszystko.

AAAliaksandra Aitakayeva22 mar 2015Czytaj

Deszcz w Anglii to ocean zawieszony w powietrzu... Powoli w nim toniesz... A ja utonęłam w samej Anglii... I kiedy nadszedł czas powrotu do domu, w żaden sposób nie mogłam tego pojąć. :) Wracałam do domu samolotem z Manchesteru. Wczesnym rankiem, spakowawszy swoje rzeczy i udawszy się na dworzec, nie mogłam sobie wyobrazić, co mnie czeka dalej. Po przyjeździe na dworzec dowiedziałam się, że mój pociąg do Manchesteru został odwołany. „Cóż... nic strasznego”, pomyślałam i zaczęłam czekać na następny. Dalej było ciekawiej. Po przyjeździe na lotnisko w Manchesterze dowiedziałam się, że mój samolot również został odwołany! A następny możliwy lot był dopiero następnego dnia. Nie było mi pisane wrócić na Białoruś. :) W ten sposób los podarował mi jeszcze jeden dzień w Anglii. Co więcej, początkowo Manchesteru nie było w moich planach. Po przyjeździe do hotelu, który zapewniła mi linia lotnicza, i rzuceniu rzeczy w pokoju, poszłam na spacer po Manchesterze. Urocze miasto. Niepodobne do żadnego, które widziałam wcześniej. Chociaż City Hall przypomniał mi Big Ben... Pewnie przez zegary :) Następnego dnia samolot odleciał zgodnie z rozkładem i wróciłam do domu. Ale Anglia... Anglia zawsze będzie w moim sercu!

AAAliaksandra Aitakayeva22 mar 2015Czytaj

...Chociaż pogoda była zaskakująco słoneczna i ciepła przez cały tydzień, który spędziłam w Londynie. Spacerowanie po Londynie to szczególna przyjemność. Tower Bridge to najsłynniejszy most w Londynie, będący jednym z symboli miasta. Tower Bridge różni się od wszystkich innych londyńskich mostów i w ogóle od wszystkich mostów na Tamizie tym, że jest to najniżej położony most na Tamizie i jedyny ze wszystkich mostów, który jest zwodzony. Swoją nazwę most zawdzięcza sąsiedztwu z Tower: północny koniec mostu znajduje się w pobliżu południowo-wschodniego narożnika Tower. W najwyższym punkcie Londynu znajduje się Katedra św. Pawła (St. Paul's). Ten największy w Europie kościół anglikański jest siedzibą biskupa Londynu. Kopuła katedry stała się jedną z głównych atrakcji Londynu. Tradycyjnie St. Paul's jest miejscem pochówku najsłynniejszych obywateli Wielkiej Brytanii, wśród których jest architekt Christopher Wren, który zbudował tę katedrę. Na jego grobie nie ma pomnika, jedynie napis na płycie nagrobnej: „Czytelniku, jeśli szukasz pomnika — po prostu rozejrzyj się wokół”. Nie trzeba mieć królewskich korzeni, ale luksusowy pałac zawsze chce się zobaczyć. Zwłaszcza jeśli jest to Pałac Buckingham w Londynie! Pałac jest wyjątkowy nie tylko ze względu na swój majestat, ale także dlatego, że odbywają się tu oficjalne ceremonie i wydarzenia Rodziny Królewskiej, a turyści przychodzą tu na wycieczki. Prawda jest taka, że wstęp dla publiczności jest prawie zawsze zamknięty. W Londynie jest bardzo dużo muzeów: Muzeum Brytyjskie, muzeum Opactwa Westminsterskiego, Muzeum Wiktorii i Alberta, Muzeum Historii Naturalnej w Londynie, muzeum Sherlocka Holmesa. Wstęp prawie wszędzie jest bezpłatny. Według utworów Arthura Conan Doyle'a, Sherlock Holmes i jego przyjaciel doktor Watson mieszkali w mieszkaniu pod adresem Baker Street 221b w okresie od 1881 do 1904 roku. W czasie pisania tych utworów taki adres w Londynie nie istniał. Ale później, przy przedłużeniu Baker Street na północ, pojawił się dom z takim adresem, gdzie obecnie znajduje się muzeum Sherlocka Holmesa. Po spędzeniu tygodnia w Londynie, nie udało mi się zobaczyć wszystkich atrakcji tego miasta. Zbyt wiele muzeów, zbyt wiele miejsc, do których chce się pójść, zbyt mało czasu. Ale na tym moja podróż się nie skończyła. Przede mną Liverpool, Blackburn, Chester i Manchester.

СМСергей Мигин19 gru 2014Czytaj

Lipiec ...najgorętszy czas, bez wątpienia. Beyonce, Jay Z. Dla mnie ta para to wzór relacji i wspaniali muzycy. 7 lipca miałem szczęście być na ich koncercie w Baltimore, ale wszystko po kolei! Po urodzinach, które minęły na „ura”, przez tydzień nie wiedziałem, co ze sobą zrobić i dokąd pójść z przyjaciółmi, a potem zobaczyłem w internecie, że organizują trasę po USA pod nazwą „On the run”. Po wygooglowaniu jeszcze trochę informacji, nie zastanawiając się długo, poszliśmy do centrum studenckiego, które zajmowało się organizacją takich wyjazdów, i „Alleluja”, po kilku dniach siedzieliśmy na koncercie Beyonce i Jay Z na MTBankStadium, który mieści ponad 70 000 widzów, i był wypełniony po brzegi, takiej ekscytacji w życiu nie widziałem. To było po prostu nierealne: show, fani, którzy tańczyli do wszystkich piosenek przez dwie i pół godziny. Miałem wrażenie, że jestem na największej imprezie w swoim życiu, helikoptery czasami odwracały moją uwagę, zmierzch już zmienił się w noc, a koncert tylko nabierał tempa. Byłem po prostu szczęśliwy tego dnia, mimo wszystko, w tamtych godzinach dla mnie istniało tylko jedno: tylko ten koncert. Jakże nie chciałem, żeby się skończył. Budząc się o 6 rano, znowu przestawiłem budzik na 5 minut później, po 5 minutach znowu, potem znowu i znowu. O 7 zerwałem się i z krzykiem zrozumiałem, że prawie spóźniłem się na autobus na wycieczkę do Waszyngtonu i mecz piłkarski między Manchesterem United (MU) a Interem. Na telefonie komórkowym pokazuje 23 lipca, i pomyślałem, że w Stanach jestem już równe 2 miesiące, a widziałem na razie bardzo mało. Ale po kilku sekundach ta myśl gdzieś odleciała i zdrowy rozsądek wziął górę, wszystko w porządku, poszedłem umyć zęby i szybko zbierać się na autobus. Biorąc swój rower, pędziłem ile sił, i dopiero wtedy naprawdę się obudziłem. Omijając kolejny wyboje, zrozumiałem, że już spokojnie mogę jeździć bez udziału rąk. Chociaż półtora miesiąca temu, po incydencie, myślałem o tym, żeby oddać swój rower komuś i chodzić pieszo. Zdążyłem na czas, zająłem swoje miejsce, przywitałem się ze swoimi kolejnymi znajomymi, w tamtym momencie byłem już znajomy ze studentami prawie ze wszystkich krajów Europy (no jeśli zapytać każdego, kto skąd jest), którzy też jechali głównie na mecz MU-Inter, niż na wycieczkę po Waszyngtonie. Po 3 godzinach jazdy w trybie uśpienia, już chodziliśmy po muzeach, które rozciągały się wzdłuż głównej alei Waszyngtonu. „Bardzo piękne i interesujące miasto pod względem architektury”, - łapałem się na tej myśli już któryś raz, wchodząc do Pomnika Lincolna, będąc na wysokości Monumentu, z którego, nawiasem mówiąc, widać zarówno Biały Dom w całej okazałości, jak i Pentagon, no prosto jak w filmach, w oddali nawet dostrzegłem Georgetown, albo mi się tak wydawało. W każdym razie, to miasto pokazuje pełnię architektury i dziedzictwa kulturowego narodu amerykańskiego. Wzbogacony i naładowany pozytywną energią na cały dzień, bliżej 6 wieczorem nasz autobus ruszył w kierunku stadionu o nazwie „FedExField stadium”. Rooney, Nani, De Gea, Chicharito, a nawet Vidić, który przeszedł już w tamtym momencie z MU do Interu, wszystkich tych piłkarzy widziałem wyłącznie w telewizji, a teraz siedzę na stadionie przy publiczności 61 736 takich samych fanów piłki nożnej jak ja, i po prostu cieszę się i delektuję grą. Ponieważ był to swego rodzaju mecz nie decydujący, drużyny nie bardzo szły do ataku, raczej bardziej się broniły, tylko kontrataki Manchesteru zmuszały publiczność do wstawania z miejsc. Gra dobiegła końca, i myślałem, że wynik 0-0 to koniec gry, ale po końcowym gwizdku ludzie nie rozchodzili się do domów, zostali siedzieć na swoim miejscu. Tutaj już pomyślałem, że tylko ja wstałem i od razu usiadłem na miejscu i zacząłem czekać na coś, nie rozumiejąc, co będzie dalej. A dalej wszystko proste, według zasad Guinnes cup, jeśli wynik pozostaje remisowy, drużyny zaczynają serię rzutów karnych. To już zrozumiałem, kiedy tylko zobaczyłem. Manchester wygrał tę serię z przewag

WTWelcome to Americaguest_15667 · 1 paź 2009Czytaj

Nowa Anglia to region w północno-wschodniej części USA, który obejmuje stany Massachusetts, Maine, Vermont, Connecticut, Rhode Island i New Hampshire. To tutaj pielgrzymi z Europy założyli pierwsze kolonie. Nazwy prawie wszystkich miast kopiują nazwy angielskie. Na przykład na trasie kolejowej z Bostonu do Gloucester znajdują się Manchester, Chelsea, Beverly... Pierwsi pielgrzymi, którzy przypłynęli na statku Mayflower (na zdjęciu rekonstrukcja), wylądowali w miejscu, gdzie obecnie znajduje się miasto Plymouth. Można tu zobaczyć kamień, na który po raz pierwszy postawili stopę europejscy osadnicy. Można również odwiedzić kolonię, w której odtworzono życie z tamtych czasów. Ale atmosferę Nowej Anglii najlepiej oddają miejscowi mieszkańcy. Prawie wszyscy bardzo dobrze znają historię swojego rodu i chętnie o niej opowiadają – na przykład o "rozruchach ziemniaczanych" w Irlandii. Najbardziej zapadła mi w pamięć opowieść Jerome'a. Jego przodkowie byli zmuszeni opuścić Niemcy z powodu prześladowań religijnych. Podczas podróży przez ocean trafili na straszny sztorm. Jerome mówi, że jego pra-pra-...pra-dziadek zawarł układ z Bogiem: "Ty ocalisz nam życie, a my zbudujemy kościół (Roman Catholic Church) i będziemy go zawsze wspierać." Przeżyli i dotrzymali obietnicy. Do dziś jego ród wkłada wiele wysiłku we wspieranie Kościoła Rzymskokatolickiego.

Rravik15 cze 2009Czytaj

Cóż, nie jestem wielkim fanem duszonego ziemniaka. Ale Stas go przygotował – było pyszne i tak bardzo po rosyjsku. Nie jestem dla niego jeszcze nikim, ale tak się starał, z sercem. Stas jest w ogóle bardzo zabawny. Fan wszystkiego, co rosyjskie, jakiego jeszcze nie widziałem. Kirył też, ale myślę, że on bardziej dla towarzystwa ze Stasem. Dziś poznałem Anschen, żonę Stasa. Fajowa. Jest kolorowa, ale wygląda jak biała. Swoją drogą, my, Rosjanie, jesteśmy bielsi niż miejscowi biali. Chociaż może tylko mi się tak wydaje. Stas opowiadał, jak poszli z Kiryłem do baru sportowego obejrzeć mecz „Zenit – Manchester”. Przyszli owinięci w rosyjskie flagi, krzyczeli, kibicowali. We dwóch. Cała publika tam kibicowała „Manchesterowi”, przeżywała. A Stas z Kiryłem we dwóch się cieszyli. Tam ich pytali: „A co to za „Zenit”? Co to za drużyna, której kibicujecie?” Wielu w ogóle nie znało „Zenitu”. „To Piter, Rosja!” – dumnie odpowiadali chłopaki. Tacy zabawni! Dobrzy z nich chłopaki – Kirył i Stas. Jak dobrze, że spotykam tak wielu naprawdę dobrych ludzi! Rozmawialiśmy wczoraj wieczorem z Irą o pracy. „Szkoda”, mówię, „tych dziewczyn, które tam pracują”. „Nie trzeba ich żałować. One tam zarabiają taką kasę, że...” – odpowiadała Ira. Ale mi i tak szkoda. Z jednej strony oczywiście można powiedzieć (i w wielu kwestiach być blisko prawdy): każda kobieta ma w swoim otoczeniu takich mężczyzn, którzy są „dla niej”. A jeśli ktoś trafił do „Mavericks” przypadkiem? Złamała sobie życie? Czy kobieta, która „była” w tej sferze, będzie potem romantyczna i wzruszająco kobieca? Czy będzie wierzyć, że normalni mężczyźni istnieją? Czy będzie wierzyć w miłość? Czy tylko w to, że wszyscy wszystkich wykorzystują, że pieniądze mogą wszystko, rozwiązują i określają wszystko? A? Rozumiem takie rzeczy, jeśli na przykład babcia jest chora i pieniądze są bardzo potrzebne i natychmiast, a nie ma skąd wziąć. Ale kiedy tak... żeby po prostu zagarnąć więcej?! Zapominając o honorze i szacunku do siebie. To... „One hańbią kraj!” – mówi Stas. Zgadzam się. Dla wielu miejscowych słowo „Rosjanie” kojarzy się z „Mavericks” i tamtejszymi tancerkami z Rosji (przy czym nie ma różnicy, z jakich jeszcze krajów są dziewczyny). Dla miejscowych (no, dla nas też, właściwie), one wszystkie są Rosjankami. „A taka Litwinka, na przykład, nigdy tak nie zrobi, nie pójdzie do takiej pracy”, – dodaje Stas, – „bo szanuje siebie!” Barmani pytają mnie o Rosjan, żartują z nich, bardzo chwalą przy mnie rosyjskie dziewczyny. Myślą, że mówią coś miłego. A mi jest wstyd. Bardzo wstyd i nie widzę, z czego tu być dumnym! Z tego, że nasze dziewczyny sprzedają się bez mrugnięcia okiem? Z tego mam być dumny? Gdzie się schować ze wstydu?! Tak to wychodzi... kto tworzy wizerunek naszego kraju? Pijacy chlejący wódkę do nieprzytomności i prostytutki? Po co nam taki wizerunek? Na śmietnik z nim! Stas mówi, że jemu też chwalili rosyjskie piękności. Ale on rozumiał, jakiego rodzaju to była pochwała. Niby: „Wczoraj wyrwałem Rosjankę, wasze dziewczyny są super!” Stas do mnie: „A mi nieprzyjemnie to słyszeć! I ja w odpowiedzi mówię im: 'Tak! Nasze dziewczyny są piękne! A wasze brzydkie!'” Jemu w odpowiedzi: „To czemu ożeniłeś się z miejscową?” A on: „No, ona jest wyjątkiem! U was jedna na dziesięć jest piękna, a u nas – odwrotnie!” Śmialiśmy się z nim z tych jego dialogów od serca. Swoją drogą, o Litwie: Stas opowiada, że miał znajomość z Litwinem. Ten na początku nie chciał z nim rozmawiać – ze Stasem. Kręcił nosem. Ale potem normalnie, zaczęli się nawet przyjaźnić. I pewnego razu ten Litwin mówi Stasowi: „Słuchaj, wy Rosjanie jesteście normalni. Myślałem, że jesteście w ogóle do bani! Nam to cały czas wmawiają”. Rozumiecie, ludzie? Przeczytaliście to uważnie? Media, telewizja, radio i Internet to najsilniejsze narzędzia sugestii. Dużo oglądacie telewizję, słuchacie radia, czytacie artykuły w gazetach i w necie? Myślicie, że to wszystko to prawda? Myślicie, że sugestia was nie dotyczy, że w pełni się jej opieracie? Myś