Londyn: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

АБАлександр Борисовtdr241 · 7 gru 2019Czytaj

Chcę do Londynu! Jestem pewien, że słyszałeś gdzieś, że jeśli lecisz do Ameryki przez Anglię, to dostaniesz prawo do pospacerowania po Londynie przez 24-48 godzin. Tak, ja też swego czasu to słyszałem. Długo nie myślałem, poważnie nie analizowałem, po prostu kupiłem bilety. Bilety kupiłem takie: Petersburg - Ryga - Londyn - Reykjavík - San Francisco. Pierwszy błąd: bilety z Londynu do San Francisco kupiłem nie jako tranzytowe, żeby zaoszczędzić. Przylatujemy do Londynu, tam jest taka duża poczekalnia, gdzie wszyscy stoją ze swoimi angielskimi wizami, żeby celnik ich przepuścił. W moim paszporcie jest pusto. Podchodzę do okienka, wyjaśniam sytuację, na co od razu słyszę: „No i am sorry you should be waiting for your plane only here”. Podchodzę do różnych pracowników, słyszę to samo, kątem oka już szukam miękkiego miejsca, gdzie będę spędzał 48 godzin. Ratuję się przypadkiem. Przechodzi starszy pogranicznik, znowu mu wszystko opowiadam, a on obiecuje pomóc. Moi wybawcy: dwie amerykańskie wizy i zarezerwowany pokój w hotelu, który, jeśli mnie nie wpuszczą, przepadnie. On „bierze mnie za rękę” i idzie do głównego celnika, mówi, że ręczy za mnie i za to, że bez biletów tranzytowych i bez wizy nie zostanę w Anglii nielegalnie. Ten bierze mój paszport i stawia pieczątkę. Wszystko, jestem w Anglii. Dalej odwiedziłem Reykjavík (Islandia), ale tam jest prościej. Tam jest strefa Schengen. Podsumowując, chciałbym zauważyć, że dostanie się do Anglii bez wizy to zajęcie dość ryzykowne i niezbyt łatwe, jak o tym piszą na różnych publicznych stronach.

АБАлександр Борисовtdr241 · 10 gru 2018Czytaj

Cześć, drogi czytelniku! Chcę Ci podziękować za to, że poświęciłeś czas, aby przeczytać moje przemyślenia, zapisane przeze mnie w notatniku w trudnych i wesołych chwilach lata 2018 roku. Chcę od razu powiedzieć, że będą tu fragmenty moich wspomnień, podzielone na rozdziały, żebyś zdążył je przeczytać w metrze lub podczas przerwy na kawę na uczelni. Więc, zaczynajmy! Opowieść 1 - Chcę do Londynu! Jestem pewien, że już gdzieś słyszałeś o tym, że jeśli lecisz do Ameryki przez Anglię, to dostaniesz prawo do pospacerowania po Londynie przez 24-48 godzin. Tak, ja też to kiedyś usłyszałem. Długo nie myślałem, poważnie nie rozważałem, po prostu kupiłem bilety. Bilety kupiłem takie: Petersburg - Ryga - Londyn - Reykjavík - San Francisco. Pierwszy błąd: bilety z Londynu do San Francisco kupiłem nie jako tranzytowe, żeby zaoszczędzić. Przylatujemy do Londynu, tam jest taka duża poczekalnia, gdzie wszyscy stoją ze swoimi angielskimi wizami, żeby celnik ich przepuścił. W moim paszporcie jest pusto. Podchodzę do okienka, wyjaśniam sytuację, na co od razu słyszę: „No, i am sorry, you should be waiting for your plane only here”. Podchodzę do różnych pracowników, słyszę to samo, kątem oka już szukam miękkiego miejsca, gdzie spędzę 48 godzin. Ratunek przychodzi przypadkiem. Przechodzi starszy pogranicznik, znowu mu wszystko opowiadam, a on obiecuje pomóc. Moi wybawcy: dwie amerykańskie wizy i zarezerwowany pokój w hotelu, który, jeśli mnie nie wpuszczą, przepadnie. On „bierze mnie za rękę” i idzie do głównego celnika, mówi, że ręczy za mnie i za to, że bez biletów tranzytowych i bez wizy nie zostanę w Anglii nielegalnie. Ten bierze mój paszport i stawia pieczątkę. Wszystko, jestem w Anglii. Następnie odwiedziłem Reykjavík (Islandia), ale tam jest łatwiej. Tam jest strefa Schengen. Wideo z Londynu https://www.youtube.com/watch?v=F6pjbfM2z0Y&t=4s

АБАлександр Борисовtdr241 · 10 gru 2018Czytaj

Cześć, drogi czytelniku! Chcę podziękować Ci za to, że poświęciłeś czas, aby przeczytać moje przemyślenia, zapisane przeze mnie w notatniku w trudnych i wesołych chwilach lata 2018 roku. Chcę od razu powiedzieć, że będą tu fragmenty moich wspomnień, podzielone na rozdziały, żebyś zdążył przeczytać to w metrze lub podczas przerwy na kawę na uczelni. Więc, zacznijmy! Historia 1 - Chcę do Londynu! Jestem pewien, że już gdzieś słyszałeś, że jeśli lecisz do Ameryki przez Anglię, to dostaniesz prawo do pospacerowania po Londynie w ciągu 24-48 godzin. Tak, ja też to kiedyś słyszałem. Długo nie myślałem, poważnie nie analizowałem, po prostu kupiłem bilety. Bilety kupiłem takie: Petersburg - Ryga - Londyn - Reykjavík - San Francisco. Pierwszy błąd: bilety z Londynu do San Francisco kupiłem nie tranzytowe, żeby zaoszczędzić. Przylatujemy do Londynu, tam jest taka duża poczekalnia, gdzie wszyscy stoją ze swoimi angielskimi wizami, żeby celnik ich przepuścił. W moim paszporcie jest pusto. Podchodzę do okienka, wyjaśniam sytuację, na co od razu słyszę: „No, i am sorry, you should be waiting for your plane only here”. Podchodzę do różnych pracowników, słyszę to samo, kątem oka już szukam miękkiego miejsca, gdzie będę spędzać 48 godzin. Przypadek ratuje. Przechodzi starszy strażnik graniczny, znowu mu wszystko opowiadam, a on obiecuje pomóc. Moi wybawcy: dwie amerykańskie wizy i zarezerwowany pokój w hotelu, który, jeśli mnie nie wpuszczą, przepadnie. On „bierze mnie za rękę” i idzie do głównego celnika, mówi, że ręczy za mnie i za to, że bez biletów tranzytowych i bez wizy nie zostanę w Anglii nielegalnie. Ten bierze mój paszport i stawia pieczątkę. Wszystko, jestem w Anglii. Dalej odwiedziłem Reykjavík (Islandia), ale tam jest prościej. Tam jest strefa Schengen. Wideo z Londynu https://www.youtube.com/watch?v=F6pjbfM2z0Y&t=4s

SYSandugash Yelyubayevainfoguuu · 14 sie 2015Czytaj

Powyższe zdjęcie zostało zrobione w mieście Cambridge, w pobliżu znanego Cambridge university press. Wielka Brytania jest bardzo popularna dzięki takim historycznym miejscom jak Uniwersytet w Cambridge. Zrozumiałem tylko jedno: Londyn to naprawdę ogromne miasto, które wymaga więcej niż tygodnia, aby odwiedzić wszystkie trzy jego części, a mianowicie centrum, część zachodnią i wschodnią. Najlepsze dni mojego życia spędziłem z niezwykle miłymi i pomocnymi ludźmi w akademii. Cieszyłem się nauką podczas pobytu w Wielkiej Brytanii. Niezwykle inspirujące było dzielenie się doświadczeniem i wiedzą ze studentami z różnych krajów i narodowości. W mojej grupie miałem szczęście poznać przyjaciół z Walii, Kanady, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Iranu, Turkmenistanu, Turcji, Włoch, Hiszpanii, Francji, Litwy, Tajlandii, Chile i Meksyku.

ASAnna Sapushevaany9377 · 2 wrz 2015Czytaj

Po powrocie do Londynu 25 maja trafiłam na święto państwowe - Bank Holiday. Mimo to wiele muzeów było otwartych, odwiedziliśmy kilka z nich, pospacerowaliśmy po Hyde Parku i odkryliśmy jeszcze nieprzetarte szlaki w centrum miasta. Od wtorku znów zaczęły się zajęcia, na które wciąż chodziłam z wielką przyjemnością. Czasami Sarę zastępował David, zajęcia z nim były równie ciekawe - David ma świetne poczucie humoru i niestandardowy styl nauczania. Dni mojego pobytu w Londynie szybko dobiegały końca, a ja wciąż nie zdążyłam odwiedzić wszystkich miejsc w mieście, które mnie interesowały. W piątek, w ostatnim dniu mojej nauki, w szkole odbył się test, którego wyniki bardzo ucieszyły zarówno mnie, jak i Sarę; zauważyła ona, że gdybym została dłużej, z pewnością zostałabym przeniesiona do grupy na wyższym poziomie. W każdy piątek nauczyciel rozmawiał osobiście z każdym uczniem, analizując proces nauki i pomagając zrozumieć, na jakich aspektach należy się skupić. Dostałam również certyfikat ukończenia kursu, z tego dokumentu jestem teraz bardzo dumna! :) Niezwykle smutno było opuszczać Anglię, to jednak zupełnie inny świat, niezwykły i przyciągający. Cieszę się, że pewnego dnia zdecydowałam się pojechać, nie żałowałam tego ani przez sekundę. Na zakończenie chcę powiedzieć, że fakt, iż mój kolejny urlop (który zacznie się dosłownie za dziesięć dni) spędzę właśnie w Londynie, mówi sam za siebie! :)

ASAnna Sapushevaany9377 · 1 wrz 2015Czytaj

Po przybyciu na lotnisko Gatwick, muszę przyznać, że byłam zaskoczona piękną pogodą, zwłaszcza po moskiewskich ulewnych deszczach :) Dotarcie do centrum miasta nie stanowiło problemu, z lotniska do stacji Victoria co godzinę kursują autobusy National Express, jednym z nich dotarłam na miejsce w około półtorej godziny. Miejsce, w którym się zatrzymałam, znajduje się blisko stacji metra Stepney Green, do której bez trudu można dojechać linią District line. Jeden przejazd metrem jest dość drogi – prawie 5 funtów, ale jeśli kupisz kartę Oyster i za jej pomocą opłacasz przejazdy, wychodzi taniej – jeden przejazd w granicach pierwszej i drugiej strefy to około 2,5 funta. Koszty zależą od czasu przejazdu i odległości, dokładne taryfy można sprawdzić na stronie transportu Londynu. Przyjechałam w sobotę wieczorem, podczas gdy zajęcia w szkole zaczynały się dopiero w poniedziałek, więc miałam trochę czasu, aby zaaklimatyzować się na miejscu i odwiedzić kilka interesujących mnie miejsc. Następnego dnia rano udałam się do samego serca miasta, gdzie skoncentrowana jest duża liczba ekscytujących i historycznie ważnych miejsc: Big Ben, budynek Parlamentu, Trafalgar Square, koło London Eye, Opactwo Westminsterskie, Pałac Buckingham, Oxford Street, Katedra św. Pawła i wiele innych pamiętnych i bardzo pięknych miejsc. Ta podróż to moja druga wizyta w Londynie, więc szczególnie miło było pospacerować po znanych miejscach, które przez lata w ogóle się nie zmieniają. Niedaleko Big Bena poznałam młodego człowieka z Moskwy, który tak jak ja spacerował po starych uliczkach miasta, zainspirowany ciepłym niedzielnym wieczorem. Postanowiliśmy razem przejść się do Tower Bridge i City, to wspaniałe miejsca, do których nie udało mi się dotrzeć podczas poprzedniej podróży. Spacer zakończyliśmy późną, sytą kolacją w kawiarni niedaleko Katedry św. Pawła. Warto zaznaczyć, że w Londynie kursują całodobowe autobusy, więc nie trzeba obawiać się końskich cen za taksówkę, aby dostać się w dane miejsce po zamknięciu metra.

ASAnna Sapushevaany9377 · 1 wrz 2015Czytaj

Moja decyzja o udziale w programie zapadła dość nagle – w listopadzie 2014 r. centrum IEC z okazji swojego jubileuszu oferowało udział w kilku programach na warunkach promocyjnych. Koszt kursów wynosił zaledwie 100 dolarów, więc bez wahania zdecydowałam się pojechać do Londynu, aby podszkolić język, nie tracąc przy tym okazji do zwiedzenia miasta i okolic. Wybrałam termin od 16 do 31 maja, który jest dość korzystny – miasto nie jest jeszcze przepełnione turystami, a pogoda jest już niemal letnia. Miałam wystarczająco dużo czasu, aby przygotować się do wyjazdu, więc po przestudiowaniu pobliskich kierunków turystycznych zdecydowałam, że podczas pobytu w Londynie polecę na weekend do Dublina. Bilety kupione, noclegi zarezerwowane, jestem gotowa na niezapomniane wakacje :)

SYSandugash Yelyubayevainfoguuu · 18 sie 2015Czytaj

Nasze lekcje każdego dnia przebiegały według ścisłego planu i składały się z części poświęconych słuchaniu, czytaniu, mówieniu i pisaniu. Mieliśmy ogromną ilość pracy domowej, która była dla nas niezwykle przydatna. Nasz profesor sprawdzał pracę każdego ucznia, a po uważnym sprawdzeniu wskazywał nasze błędy i wyjaśniał, dlaczego coś było błędne lub poprawne. Jak to mówią, uczenie się na błędach z przeszłości to najlepsze narzędzie nauczania. Mieliśmy dwie przerwy między lekcjami, podczas których mieliśmy okazję porozmawiać ze sobą, poznać różne kultury, zapytać o aktualną sytuację w swoich krajach i po prostu porozmawiać, aby poprawić nasze umiejętności mówienia. Moje lekcje zaczynały się codziennie o 9:00, a kończyły o 13:00. Mieszkałem we wschodnim Londynie, a moja akademia znajdowała się w zachodnim. Dojazd do szkoły zajmował mi półtorej godziny. Mimo że moja trasa wydawała się zbyt skomplikowana, nie odczuwałem żadnych trudności. Każdego ranka jechałem autobusem nr 105 do stacji Greenford, a potem przesiadałem się do metra. Lubiłem korzystać z metra, ponieważ w moim rodzinnym mieście go nie ma. Bardzo interesujące było obserwowanie ludzi siedzących w metrze, niektórzy z nich czytali książki lub poranne gazety, takie jak „Times”, „Morning News”, albo słuchali muzyki, rozmawiali ze sobą, czasami można nawet być świadkiem występu utalentowanych muzyków grających w metrze, co poprawia nastrój. Podobały mi się dwa aspekty w Londynie. Pierwszy to to, że londyńczycy są uprzejmi i dobrze wychowani, zawsze są gotowi pomóc i pokazać, w którym kierunku lepiej iść, jeśli zgubiłeś się na ulicach, i nigdy nie są zmęczeni ani leniwi, by uprzejmie zapytać, jeśli zauważą, że coś jest z tobą nie tak. Druga rzecz, w której się zakochałem, to to, że potrafią z łatwością przestrzegać zasad, słuchać i być posłusznymi. Myślę, że dzięki tej cesze londyńczycy rozwiązują problem związany z ruchem ulicznym i zgiełkiem w metrze, unikając w ten sposób codziennego zdenerwowania, które łatwo pojawia się we wszystkich wielkich miastach. Zdjęcie powyżej zostało zrobione w mieście Cambridge w pobliżu znanego Cambridge University Press. Ponieważ Wielka Brytania jest bardzo popularna dzięki takim historycznym miejscom jak Cambridge University, Oxford castle i królewskie Kew gardens, nie mogłem oprzeć się odwiedzeniu tych miejsc. Moje dwa tygodnie w Londynie minęły tak szybko i niezauważalnie. Każdego ranka, gdy wstawałem, układałem plan, gdzie powinienem pójść i jakie miejsca odwiedzić. Zrozumiałem tylko jedno, a mianowicie to, że Londyn to naprawdę ogromne miasto, które wymaga więcej niż tygodnia, aby odwiedzić wszystkie trzy części Londynu, a mianowicie City, zachodnią i wschodnią część. Warto również wspomnieć o architekturze Londynu. Wszystkie budynki mają swoją historię, styl i kształt. Z tego powodu Londyn intensywnie przyciąga turystów z całego świata. Chociaż pojechałem uczyć się do Londynu sam z Kazachstanu, w tamtym momencie nie bałem się pojechać do najbliższych miast Anglii. Miałem szczęście odwiedzić Oksford i Cambridge. W Oksfordzie poznałem nowych przyjaciół z Turcji i Kazachstanu, którzy podróżowali i również studiowali tam od ponad dwóch lat. Byłem pod szczególnym wrażeniem miasta Cambridge, być może dlatego, że jest to miasto studenckie. Ulice, ludzie, a nawet Cambridge library wydawały mi się takie ciepłe i bliskie. Może brzmi to banalnie; jednak wszedłem do Cambridge library i poprosiłem bibliotekarza o zarejestrowanie mnie jako stałego czytelnika. Byłem nieskończenie szczęśliwy, że mogłem poświęcić temu swoją wyłączną uwagę, poświęcić część swojego czasu na siedzenie w tej bibliotece, przeglądanie książek, które mnie interesują, a potem w końcu kupiłem dwie książki do czytania na pamiątkę. Po raz pierwszy przed przyjazdem do Londynu myślałem, że czasami trudno będzie mi zrozumieć akcent londyńczyka, ponieważ słyszałem kilka razy, że angielski londyńczyków i ich mowa są strasznie trudne do zrozumienia. Ale moje wątpliwości zniknęły, gdy p