Austria: Przewodnik, wizy i darmowe noclegi · 2026

AAliyaastana_85855875237 · 31 paź 2012Czytaj

O 3:00 zadzwonił budzik, początkowo nie chciałam wstawać, ale po kilku sekundach uświadomiłam sobie wagę tego właśnie telefonu... Dziś wyruszam w samodzielną, zawrotną podróż... Do marzenia milionów, do Ameryki... Z rodzicami jemy ostatnie tego lata śniadanie... Droga mama była wzruszona, na stole same moje ulubione potrawy)))) Po pół godzinie prawdziwej przyjemności wyruszam z rodzicami i kilkorgiem bliskich przyjaciół na lotnisko. Telefon już pęka w szwach, moi przyjaciele panikują z powodu mojej nieobecności – ja w tym czasie przyglądam się swojemu skarbowi – mojemu rodzinnemu miastu. Lotnisko. Pierwsza wiadomość, którą usłyszałam – jakieś problemy z naszym wyjazdem do Zagranicznego Marzenia... Druga, w zasadzie wszystko jest na miejscu – więc nasi koordynatorzy teraz wszystko załatwią.... 6:00, uff, jednak wsiedliśmy, i... Samolot startuje... Ach, to niesamowite uczucie – pierwszy Rubikon przekroczony – Austria, Wiedeń, witaj nas. Lotnisko. Wiedeń. Nocny Wiedeń, wypełniony tysiącami świateł, ukazał nam niesamowicie piękny widok... Jaskrawoczerwone firmowe mundury stewardes szybko zapadły nam w pamięć)))) Ach tak, zapomniałam się podzielić – ostrzeżono nas o jednym szczególe))) musimy czekać w Wiedniu na nasz samolot do Wielkiego Jabłka 24 godziny... Ponieważ nas, nieszczęsnych podróżników, było 56 osób – bawiliśmy się świetnie))) postanowiliśmy zachować wspaniałe wrażenia nawet z takiej sytuacji))) – najpierw dowódcy naszego mini oddziału z honorem (długo nie ustępowali) i głównie po angielsku oraz językiem gestów wywalczyli nam poduszki i koce), potem urządziliśmy cały pokaz dla przedstawicieli różnych krajów i narodowości przebywających z nami w poczekalni – najpierw jeden z naszych wirtuozów wykonał kilkadziesiąt kujów na instrumencie narodowym, kilka nagrań później znalazło się na YouTube) potem zorganizowaliśmy mini flash mob – odwiedziliśmy kawiarnię lotniskową, gdzie wydawało się, że wszyscy oszaleli na punkcie naszego występu))) ach tak, niech łączność będzie aktywna – dodzwoniliśmy się do bliskich, a oni dzwonili do nas – dla nich połączenie z zewnątrz jest znacznie tańsze!

ALAnastassya LebedevaNastyaLebedeva · 28 paź 2012Czytaj

List z 8 września Nadawca: Anastasija Lebedeva, Międzynarodowy Port Lotniczy Wiedeń, Austria Odbiorca: Julija Keda, Kazachstan Cześć! Przestań chorować! Na dworze jest ciepło! Niedługo przyjedziemy! Mamy mnóstwo czasu – siedzimy na lotnisku w Wiedniu – jeszcze 6 godzin czekania! Cieszę się, że jest Wi-Fi! Ameryka została w tyle, pozostanie w naszych sercach i w pamięci na wieki! Cztery dni w Nowym Jorku – nie wystarczy, żeby obejść całe miasto, ale wystarczy, żeby zapamiętać na całe życie! Był taki jasny, niesamowity, żywy, dał nam tyle wrażeń! Mieszkaliśmy w hostelu w centrum Manhattanu, okolica dobra, obok – New York City Police Department. (Dowodem na to jest aresztowany koń, który dumnie stał i pozował nam). Nie tracąc czasu, ruszyliśmy zdobywać Nowy Jork! Ania z wyglądem wszystkowiedzącego przewodnika pokazywała mi swoje ulubione miejsca, ale my za każdym razem odkrywaliśmy coś nowego! Jak bym chciała, żebyś była tu z nami! Ulice miasta zadziwiają: wieżowce łączą się ze starymi katedrami, żółte taxi cabs – z powozami (w rejonie Central Parku); fontanny, światła, a ludzie – po prostu nie wyobrażasz sobie, jak ich tu dużo i wszyscy są tacy różni! Byliśmy w Central Parku – jest jak zielona wyspa w centrum metropolii! Włóczyliśmy się po zoo, w nadziei na zobaczenie lamparta, który najwyraźniej się przed nami schował( A jeszcze widzieliśmy rude pandy! Spodobałyby ci się! Zostawiliśmy datki na ochronę dzikiej przyrody! To takie wspaniałe, że ludziom tutaj nie jest to obojętne! Uwierzysz lub nie – widzieliśmy Snoop Dogga)) Oczywiście nie jesteśmy jego fanami, ale było fajnie! Zrobiliśmy zdjęcia! Do końca pozostaje zagadką, czy to był on, czy jego brat bliźniak, ale ludzie chodzili wokół i szeptali! No cóż, a my w międzyczasie weszliśmy do muzeum Madame Tussauds i zrobiliśmy zdjęcia z Johnnym, Beatlesami, Elvisem, Einsteinem i jeszcze z mnóstwem znanych ludzi! Szkoda, że w Metropolitan Museum of Art byliśmy tylko 2 godziny – do zamknięcia! Kto wiedział, że będzie tam tyle rzeczy do zobaczenia? Włóczyliśmy się po egipskich salach, widzieliśmy mumię, zajrzeliśmy do sal malarstwa europejskiego, widzieliśmy Rembrandta) A jeszcze zobaczyliśmy (a raczej najpierw usłyszeliśmy) naszych rodaków) That reminded us, że niedługo będziemy w domu! Tak, ciągle powtarzałam Ani, chodźmy na Empire State! A ona przekonała mnie, że lepiej poczekać, aż się ściemni, wtedy widok na miasto jest najpiękniejszy! I prawda! Stojąc na taaaakiej wysokości (i wcale nie jest strasznie!), czujesz się jak Bruce Wszechmogący)))) Jak dobrze, że wzięłam nowy obiektyw! O s z a ł a m i a j ą c e zdjęcia!!! Udało nam się kupić bilety na rejs wokół Manhattanu! Staliśmy w kolejce 2 (!) godziny, żeby wsiąść na ferry! Ale czekanie było tego warte!!! Statua Wolności! New York skyline! Most Brookliński! A jeszcze przewodnik pokazał nam, gdzie mieszka Sarah Jessica Parker i Sacha Baron Cohen))) Ale nie zdążyliśmy ich odwiedzić! Czy w tak ogromnym mieście można przypadkiem spotkać znajomą osobę? Okazuje się, że tak! W hostelu mieszkaliśmy z dziewczyną Saszą z Rosji, przyjechała na wizie turystycznej! Więc poszliśmy z Anią na spacer po Moście Brooklińskim i myślimy – gdyby tak ktoś nas obie sfotografował! A potem patrzymy – Sasza idzie! Co za zbieg okoliczności! Na lotnisko postanowiliśmy jechać metrem – żeby zaoszczędzić! Pamiętasz w zeszłym roku, Ania musiała wymieniać u Francuzów ostatnie euro, żeby zapłacić chciwemu taksówkarzowi? )) Pomyśleliśmy, pojedziemy metrem, czasu było dużo, i dobrze zrobiliśmy! A teraz siedzimy i wydaje się, że minęło niewiele czasu, a my już tak tęsknimy! Za poczuciem wolności, niezależności, za tym, kiedy nie wiesz, co przyniesie ci nowy dzień! I wracasz do domu już trochę inny. Całujemy, ściskamy! Czekamy na spotkanie! Już niewiele zostało!

WWladekmariaalicenicols · 28 kwi 2010Czytaj

W końcu paszport w moich rękach... Ale się cieszę. Teraz w paszporcie mam 2 wizy: amerykańską i polską krajową, która 2 tygodnie temu stała się pełnoprawną wizą Schengen. Znowu się cieszę... Amerykańska daje mi siłę (swego rodzaju fetyszyzm), otwierasz ją i ładujesz się energią, kiedy trzeba, otwierasz Schengen - ładujesz się jeszcze bardziej... Myślisz sobie: "Teraz cała Europa kontynentalna jest moja, plus USA, trzeba by gdzieś pojechać." Siedzisz tak i myślisz: "Gdzie by tu pojechać?" Polska - O! ojczysty kraj, ale zjeździłem go wzdłuż i wszerz (tylko w Krakowie nie byłem), jakoś nudno... Niemcy - faszyści!, a mieszkałem tam 2 lata w swoim dalekim dzieciństwie. Austria - mini-faszyści! Czechy - Niemcy! Francja - nie jestem fanem win musujących i niestandardowych relacji + daleko. Hiszpania - nuda i nieciekawie + bardzo daleko. Włochy - daj spokój, byłem tam, spacerowałem po wybrzeżu, mafia nawet niechciane delfiny załatwia, a poza tym co miesiąc mam do czynienia z Włochami (zaprowadzić w odpowiednie miejsce, nakarmić, napoić, obwieźć), mam ich dość. Holandia - nie jestem fanem. Belgia - brud. Słowacja - dzieci gór (bez urazy). Serbia - Dobry kraj, ale rozrywek jakoś mało. Kraje bałtyckie - nie znam ani słowa w ich języku. Szwajcaria - na razie nie muszę iść do banku ani kupować zegarka. Gdzie jechać???... No tak, kiedy nie ma możliwości gdzieś pojechać, to się chce, a kiedy jest, to się nie chce... Dziwne... Chodzę na zajęcia, piszę różne eseje, zajmuję się różnego rodzaju pracą, kontynuuję doskonalenie polskiego i angielskiego... Chcę do Australii... Ale tam są krokodyle, strasznie, a i pieniądze (pieniadze) nie za bardzo są (w ogóle prawie nie ma :) ). A niedługo "dzień X" - zdawanie przedterminowej sesji itp. Postanowiłem, że czas wybrać się na Ukrainę, a potem do Polski (przynajmniej kupię smaczne produkty)... W ogóle uważam, że dalej niż Polska i Serbia nie mam czego szukać, dobrze odnoszę się do obywateli Federacji Rosyjskiej, ale tam nogi więcej nie postawię... strasznie, dużo ludzi, drogi złe. Co jeszcze? A no tak, ten, z którym chciałem lecieć do Stanów, wygląda na to, że ze mną nie jedzie. Pracować, trzeba pracować dalej... Głęboko mam nadzieję, że wszyscy, którzy czytali mój blog, otrzymali wizy... CIAO!!!