Chelsea: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

ASAlexandra Sinichkinasssahsha · 31 sty 2015Czytaj

No to zaczynamy ;) W tym razem wzięłam ze sobą bardzo mało rzeczy (czego już sto razy pożałowałam). No i trudno, moja podróż zaczęła się od Wielkiego Jabłka, i tym razem postanowiłam nie jechać taksówką, tylko spróbować dotrzeć do centrum na własnych nogach. Och, kochani, z walizką to bardzo trudne. Ale, hura, udało mi się. Znalazłam swój hotel, zameldowałam się, chociaż początkowo pojawiły się pewne problemy z pokojem (okropnie tam śmierdziało, a na suficie były ogromne plamy), na szczęście recepcjonista zmienił mi pokój. Miałam cały dzień, żeby wrócić w zgiełk tego niezwykle nieskazitelnego miasta. Postanowiłam odwiedzić miejsca, których nie zdążyłam odwiedzić w zeszłym roku. To oczywiście Madame Tussauds. Aaaaa, kochani, to po prostu obłędne miejsce. Moje marzenie spełniło się tak, jak powinno. Te woskowe ludziki są tak podobne do prawdziwych gwiazd. Nawet kilka razy się pomyliłam =D Jackie Chan, Robert Pattinson, Obama, Charlie itd. stoją milimetr od ciebie, to świetne, taka sztuka, boże, brak słów. Jedyną rzeczą, która nie była zbyt fajna, było oświetlenie, przy każdym eksponacie musiałam ustawiać aparat.(( Potem ruszyłam na Times Square, niepohamowana zabawa, śmiech z każdej strony, bohaterowie z komiksów, nadzy kowboje, żywe posągi... Kto mnie obserwuje na Instagramie (http://instagram.com/frecklealex), widzieliście parę dziwaków na wideo ;) Odwiedziłam też M&M's world, całe dwa piętra tych czerwonych, żółtych, zielonych, niebieskich, pomarańczowych orzeszków. Czego tam nie ma, figurki, kłódki, notatniki, naczynia, ręczniki, piżama... raj dla dzieci. Rodzice, chrońcie swoje portfele.)) Tego samego dnia byłam w parku Chelsea, bardzo mały, ale taki piękny z wyjściem na wodę, a w oddali światła, światła, światła. Romantyk.) Po parku szczęśliwa wracam do hostelu, wchodzę do pokoju, a O GROZO, leży tam czarnoskóry. lol. Pokój okazał się mieszany, a miejsc w innych już nie ma, na tę noc wszystko było już zajęte. W mojej głowie przemknęły miliony myśli, jak stamtąd uciec, ale zmęczenie po locie i intensywny dzień przezwyciężyły strach. W rzeczywistości wszystko było w porządku, rano szczęśliwie pojechałam na dworzec autobusowy... Z dużą, ale lekką walizką ruszyłam do centrum Newark na greyhounda. Szczęśliwie usiadłam z dala od kierowcy i maksymalnie rozłożyłam swoje rzeczy na obu siedzeniach, żeby nikt nie mógł obok mnie usiąść. Tak, jestem złośliwa i podstępna. Ale jak myślicie, wchodzi kobieta i uprzejmie pyta mnie, czy miejsce jest wolne. damn. Oczywiście ustąpiłam miejsca, ale nie zwróciłam uwagi na gabaryty tej damy... Nigdy wcześniej nie widziałam takich kobiet, tylko jeśli w filmie "Agent XXL". Teraz mniej więcej wyobrażacie sobie mój szok i jak zostałam przyciśnięta do okna. Dalej amerykańskie filmy wysiadają... wyjęła dużego tłustego, całego w cukrze pudrze pączka i zaczęła go wściekle jeść i popijać litrem kawy. Po prostu zaniemówiłam z wrażenia. Teraz zabawnie jest to wspominać, ale wtedy... Na szczęście wysiadła godzinę później na następnej stacji. Odetchnęłam i poszłam regenerować swoje komórki nerwowe do Starbucksa, kawusia, muuuua.) Do następnej stacji cieszyłam się samotnością i Wi-Fi)) hehe A chwilę później dosiadł się do mnie bardzo przystojny Amerykanin Daniel, który bardzo pomógł mi w znalezieniu ważnych dla mnie informacji, a mianowicie podpowiedział, na jakich stronach można znaleźć mieszkanie we wszystkich stanach i oczywiście tablice ogłoszeń (praca). Uwielbiam amerykańską mentalność, naprawdę świetna sprawa. Później niestety wysiadł. I razem z tym zrobili nam akurat dużą półgodzinną przerwę. I wtedy coś mnie tknęło i zrobiłam szaleństwo... Historia: Mój autobus jechał do Ocean City, to około godziny jazdy taksówką do Rehoboth Beach. Niestety z OC do RB nie ma żadnych lokalnych autobusów, a diabeł podkusił mnie, żeby sprawdzić na googlemap, czy są autobusy z miejsca, w którym teraz jestem, do RB? I tak, okazało się, że jest opcja z przesiadką. Będąc trochę w rozterce, postanowiłam wysiąść ze swojego aut

ASAlexandra Sinichkinasssahsha · 31 sty 2015Czytaj

No to zaczynamy ;) Tym razem wzięłam ze sobą bardzo mało rzeczy (czego już sto razy pożałowałam). No cóż, moja podróż zaczęła się od Wielkiego Jabłka i tym razem postanowiłam nie brać taksówki, tylko spróbować dotrzeć do centrum na własnych nogach. Och, ludzie, z walizką to bardzo trudne. Ale, hura, udało mi się. Znalazłam swój hotel, zameldowałam się, chociaż na początku były pewne problemy z pokojem (śmierdziało tam okropnie, a na suficie były wielkie plamy), na szczęście recepcjonista zmienił mi pokój. Miałam cały dzień, żeby wrócić w zgiełk tego niezwykle nieskazitelnego miasta. Postanowiłam odwiedzić miejsca, których nie zdążyłam zobaczyć w zeszłym roku. To oczywiście Madame Tussauds. Aaaaaa, ludzie, to po prostu niesamowite miejsce. Moje marzenie spełniło się dokładnie tak, jak powinno. Te woskowe figurki są tak podobne do prawdziwych gwiazd. Nawet kilka razy się pomyliłam =D Jackie Chan, Robert Pattinson, Obama, Charlie itd. stoją milimetr od ciebie, to świetne, taka sztuka, boże, brak słów. Jedyną rzeczą, która nie była zbyt fajna, było oświetlenie, do każdego eksponatu trzeba było ustawiać aparat.(( Potem ruszyłam na Times Square, niepohamowana zabawa, śmiech z każdej strony, bohaterowie komiksów, nadzy kowboje, żywe posągi... Kto mnie obserwuje na Instagramie (http://instagram.com/frecklealex), widzieliście parę dziwaków na wideo ;) Odwiedziłam też M&M's world, dwa całe piętra tych czerwonych, żółtych, zielonych, niebieskich, pomarańczowych orzeszków. Czego tam nie ma, figurki, kłódki, notatniki, naczynia, ręczniki, piżama... raj dla dzieci. Rodzice, pilnujcie swoich portfeli.)) Tego samego dnia byłam w parku Chelsea, bardzo mały, ale taki piękny z wyjściem na wodę, a w oddali światła, światła, światła. Romantyka.) Po parku szczęśliwa wracam do hostelu, wchodzę do pokoju, a tam O GROZO leży czarnoskóry. lol. Pokój okazał się mieszany, a miejsc w innych już nie było, na tę noc wszystko było zajęte. W mojej głowie przemknęły miliony myśli, jak stamtąd uciec, ale zmęczenie po locie i intensywny dzień pokonały strach. Właściwie wszystko było w porządku, rano spokojnie pojechałam na dworzec autobusowy... Z dużą, ale lekką walizką ruszyłam do centrum Newark na Greyhounda. Szczęśliwie usiadłam z dala od kierowcy i maksymalnie rozłożyłam swoje rzeczy na obu siedzeniach, żeby nikt nie mógł usiąść obok mnie. Tak, jestem złośliwa i przebiegła. Ale jak myślicie, wchodzi kobieta i uprzejmie pyta, czy miejsce nie jest zajęte. damn. Oczywiście ustąpiłam miejsca, ale nie zwróciłam uwagi na gabaryty tej pani... Nigdy wcześniej nie widziałam takich kobiet, chyba że w filmie "Agent XXL". Teraz mniej więcej wyobrażacie sobie mój szok i to, jak zostałam przyciśnięta do okna. Dalej amerykańskie filmy wysiadają... wyjęła wielkiego, tłustego, obsypanego cukrem pudrem pączka i zaczęła go wściekle jeść i popijać litrem kawy. Po prostu zaniemówiłam z wrażenia na widok takiego show. Teraz śmiesznie to wspominać, ale wtedy... Na szczęście wysiadła godzinę później na następnej stacji. Odetchnęłam i poszłam zregenerować swoje komórki nerwowe do Starbucksa, kawusia, muuuua.) Do następnej stacji cieszyłam się samotnością i Wi-Fi)) hehe A chwilę później dosiadł się do mnie bardzo przystojny Amerykanin Daniel, który bardzo pomógł mi w znalezieniu ważnych dla mnie informacji, mianowicie podpowiedział, na jakich stronach można znaleźć zakwaterowanie we wszystkich stanach i oczywiście tablice ogłoszeń (praca). Uwielbiam amerykańską mentalność, naprawdę jest super. Później niestety wysiadł. A wraz z tym właśnie zrobili nam dużą półgodzinną przerwę. I wtedy coś mnie tknęło i zrobiłam szaleństwo... Historia: Mój autobus jechał do Ocean City, to około godziny jazdy taksówką do Rehoboth Beach. Niestety z OC do RB nie ma żadnych lokalnych autobusów, a diabeł podkusił mnie, żeby sprawdzić na googlemap, czy są autobusy z miejsca, w którym teraz jestem, do RB? I tak, okazało się, że jest opcja z przesiadką. Będąc trochę zdezorientowaną, postanowiłam wysiąść ze sw

DTDilara Temirbekovadilara.myrzagulova · 8 gru 2014Czytaj

Noc. Dzwonek budzika. Ledwo się położyłam, a już trzeba wstawać. Walizka już gotowa, zostało tylko spakować niezbędne drobiazgi do bagażu podręcznego. Telefon od przyjaciela. Oni już jadą. Mój Boże! Czy to naprawdę się dzieje i to nie sen! Oto jesteśmy już na lotnisku. Moi najbliżsi i najbardziej potrzebni ludzie są obok. Żegnają mnie w daleką i fascynującą drogę, która później całkowicie mnie zmieni. Moja towarzyszka podróży przyjechała z tłumem żegnających ją osób, a my, będąc już po drugiej stronie naszych przyjaciół, poznajemy dwóch fajnych chłopaków z Karagandy. Myśląc o jednodniowym noclegu w stolicy świata, dokąd najpierw mieliśmy się udać, decydujemy się zostać właśnie z tymi chłopakami, uważając ich za nieszkodliwych i bezpiecznych. Po pięciu godzinach udanego lotu dotarliśmy do Wnukowa i zaczęliśmy dzwonić do naszych bliskich, mówiąc im, że u nas wszystko w porządku. Przygotowując się do nie tak bliskiej drogi (a to 11 godzin lotu przez ocean), nie dało się ukryć emocji. Wkrótce rozładowało je dwóch kolejnych wesołych chłopaków, którzy dołączyli do nas podczas oczekiwania. Początkowo w ogóle nam się nie podobali, te wszystkie niepotrzebne wybryki i popisy (OMG, kto wymyślił popisywanie się przed dziewczynami, myśląc, że dzięki temu wzrosną w naszych oczach?!) Ale wkrótce znaleźliśmy z nimi wspólny język i będąc w samolocie, usiedliśmy razem z nimi. 11 godzin minęło bardzo szybko. Graliśmy w różne gry, spaliśmy, słuchaliśmy muzyki, dowiedzieliśmy się wielu nowych rzeczy i ku naszemu zdziwieniu znaleźliśmy wiele wspólnego z naszymi nowymi towarzyszami podróży. Po przemyśleniu i naradzie z przyjaciółką ostatecznie zdecydowaliśmy, że w Nowym Jorku będą nam towarzyszyć Szakarim i Nurken, właśnie tak nazywali się nasi ostatnio poznani przyjaciele. Wychodząc z lotniska JFK, od razu radośnie powitali nas ludzie z tabliczkami, którzy podpowiedzieli nam, żebyśmy dotarli do Manhattanu autobusem, który kosztował 32$ za każdego. I oto jesteśmy tutaj. Patrzyliśmy przez okna autobusu na dzienny Nowy Jork, jakby cywilizacja w ogóle nas nie dotknęła. Z otwartymi z zaskoczenia i zachwytu ustami zaczęliśmy oczywiście fotografować wszystko na nasze iPhone'y i iPady. Wysadziwszy nas w niezrozumiałym dla nas miejscu, zaczęliśmy szukać najtańszego hostelu. Obeszliśmy tę samą ulicę chyba z 5 razy! Chodząc w kółko, pytając przechodniów o najbliższy hostel naszą łamaną angielszczyzną, a do tego z ogromnymi i ciężkimi walizkami, byliśmy całkowicie wyczerpani. Widząc policjanta, od razu zwróciłam się do niego o pomoc. „Sir, czy nie podpowie pan najtańszego hostelu w pobliżu?” – zapytałam. „Dziecino, to Nowy Jork – najdroższe miasto na świecie, a tak przy okazji, jesteśmy teraz na Manhattanie – najdroższej dzielnicy tego miasta. Aby znaleźć tanie schronienie, będziecie musieli pojechać do innego miasta”. Ta ostra i jednocześnie nie do końca rozweselająca nas odpowiedź dała do myślenia. Czy naprawdę nie znajdziemy dzisiaj schronienia, którego tak bardzo potrzebujemy?! I w tym samym momencie, gdy byliśmy już całkowicie smutni, moja towarzyszka podróży i jednocześnie przyjaciółka, która stała się nią po tej wycieczce, znalazła ten najtańszy hostel – „Chelsea Star Hostel”. Tam właśnie wylądowaliśmy. Dobowy pobyt dla 4 osób w małym pokoju z 2 łóżkami i oddzielnym prysznicem kosztował nas 152$. Zostawiwszy nasze walizki, zjadłszy obiad i umywszy się po locie, wyruszyliśmy na poznawanie smakowitego kawałka Ameryki – Nowego Jorku. Ponieważ zatrzymaliśmy się na Manhattanie, cały dzień spędziliśmy właśnie tam. Nie skorzystaliśmy z żadnego transportu publicznego i zdecydowaliśmy się przejść wszystko pieszo. Nie zapominając o naszym celu podróży o nazwie Maine, Old Orchard Beach, w pierwszej kolejności udaliśmy się na stację Greyhound, gdzie kupiliśmy bilety na następny dzień. Nasi chłopcy również kupili sobie bilety: jeden do Virginia Beach, drugi do Massachusettes. To było po prostu niesamowite! Siedzieliśmy na słynnych czerwonych schodach, patrząc na ogr

DDDmitrii DvornikovBonhamJohn · 18 paź 2012Czytaj

W końcu, po takiej podróży, dotarłem do Nowego Jorku. Dzięki Bogu, podczas przesiadki w Waszyngtonie spotkałem dwóch takich samych jak ja wyrzutków z Rosji, którzy kompletnie nie wiedzieli, gdzie będą nocować w Wielkim Jabłku i co w ogóle robić. Szok zaczął się, gdy wystartowaliśmy z Waszyngtonu. Właśnie wtedy zobaczyłem skalę tego, co się dzieje. Wylądowaliśmy. Pogoda nie wydawała się zbyt sprzyjająca. Jednak pomimo chmur i chwilami padającego deszczu, było bardzo gorąco – taki to już tutejszy klimat. Przyjeżdżamy do Port Authority. I właśnie tutaj zaczyna się to, co najciekawsze. Broadway, Madison Square Garden, NY Subway. A to moja pierwsza podróż za granicę. Kto by wiedział, co czułem w pierwszych godzinach pobytu. Postanowiliśmy nie zwlekać i poszukać hostelu na noc. Znalazłem reklamę hostelu na Amsterdam Avenue. Dając dziwnemu taksówkarzowi 12 dolców, wchodzimy do tętniącego życiem hostelu. Po pytaniu: „Czy macie rezerwację?”, trochę się zmartwiliśmy, bo nie było wolnych łóżek. Przyjazna Afroamerykanka z wytatuowanym na ręce muzułmańskim półksiężycem z gwiazdą zaczyna obdzwaniać inne hostele. Po długiej rozmowie mówi, że są 3 miejsca w Chelsea International Hostel. Nie ma wyboru, jedziemy tam metrem. Metro to osobny temat. Sto razy bardziej żywe niż moskiewskie. Nie w sensie potoku ludzi i liczby osób, ale tego, jak ludzie zachowują się w metrze. Okazuje się, że Chelsea jest całkiem niedaleko od Port Authority Bus Terminal, skąd przyjechaliśmy. Przyjechaliśmy, zameldowaliśmy się. Dokwaterowano mnie do dwóch Niemek. Kiedy przyjechałem, nie było ich. Poszedłem pod prysznic i tylko położyłem się spać, gdy przyszły. Powiedziałem im przez sen parę słów, coś w stylu: hi, i’m only for one night, and only for sleep. W odpowiedzi słysząc ok, padłem. Poranek zaczął się od deszczu. Takiego porządnego, krótkotrwałego deszczu. Obudziłem się wcześniej niż dziewczyny. Długo leżałem, potem jedna z nich się obudziła. Miło z nią porozmawialiśmy, opowiedziałem, po co przyjechałem, skąd jestem. A ona w odpowiedzi podzieliła się wrażeniami o Rosji, kiedyś była w Petersburgu i narzekała na straszne zimno, opowiadając o -16 z wiatrem. A ja jej powiedziałem, że tam, gdzie mieszkam, bywa i -30. Dalej miłe śniadanie. Idziesz i dostajesz rogalik z dżemem, masłem i jabłko, potem robisz sobie kawę lub sok do wyboru, można było jeszcze wziąć płatki. Ogólnie wszystko bardzo przyjemnie i cywilizowanie. Następny przystanek - znowu Port Authority, skąd piszę ten post. Nie chce się żegnać z Nowym Jorkiem, trafiłem do marzenia. No cóż zrobisz, pora jechać do Lake George.

ААленаEnergizeR · 1 maj 2011Czytaj

Sekundkę, stop! Gdzie tu jest przycisk "pauza"? Sędzio, czas, proszę. Mam pytania! Jest ich kilka, są trochę dziwne i różne Ale postaram się wyjaśnić wszystko bardzo prosto (c) GUF "Mam pytania" Jak każdy, kto wyjeżdża po raz pierwszy, pewnie zebrałem 100500 pytań przed wyjazdem. 1) Co ze sobą zabrać? Biorąc pod uwagę, że to wszystko musi zmieścić się w 1 plecaku 2) Jak dojechać do... (Moskwy z Permu, z lotniska do Chelsea w Nowym Jorku, z Nowego Jorku do Atlantic City, z Atlantic City do Ventnor City...) 3) Gdzie będziemy mieszkać? 4) Czy będę cokolwiek rozumieć z ich mowy? 5) Jak nauczyć się tego niemałego menu? 6) Kiedy wreszcie będzie ciepło? 7) W ile czasu dotrę w Ameryce do Maszy? 8) Z kim i jak będę obchodzić swoje urodziny? 9) Macbook air pro czy IPad2? 10) Czy istnieje życie na Marsie? 11) Ile pieniędzy wziąć ze sobą? 12) Z kim będę spać w Ameryce, biorąc pod uwagę, że mój Grizli nie zmieści się w plecaku (mówię o moim misiu, jeśli coś)? 13) A kiedy wyrzucają, można wrócić na 4. lub 5. rok? 14) Dlaczego są top-menedżerowie, ale nie ma top-dozorców czy top-sprzątaczek? Co muszę zrobić, żeby zostać top-kelnerką w Ameryce? 15) Czy mogą skazać, jak za łapówkę, za zniewalający uśmiech? 16) Jak zmusić się do zdawania sesji? Co (kto) będzie moim "kopniakiem w tyłek"? No właściwie, jeśli mam być szczery, to interesuje mnie tylko pierwsze i ostatnie pytanie, reszta rozwiąże się w miarę pojawiania się problemów) Ludzie, jeśli ktoś to czyta, podpowiedzcie proszę ;) Rozwiążmy to razem

WTWelcome to Americaguest_15667 · 1 paź 2009Czytaj

Nowa Anglia to region w północno-wschodniej części USA, który obejmuje stany Massachusetts, Maine, Vermont, Connecticut, Rhode Island i New Hampshire. To tutaj pielgrzymi z Europy założyli pierwsze kolonie. Nazwy prawie wszystkich miast kopiują nazwy angielskie. Na przykład na trasie kolejowej z Bostonu do Gloucester znajdują się Manchester, Chelsea, Beverly... Pierwsi pielgrzymi, którzy przypłynęli na statku Mayflower (na zdjęciu rekonstrukcja), wylądowali w miejscu, gdzie obecnie znajduje się miasto Plymouth. Można tu zobaczyć kamień, na który po raz pierwszy postawili stopę europejscy osadnicy. Można również odwiedzić kolonię, w której odtworzono życie z tamtych czasów. Ale atmosferę Nowej Anglii najlepiej oddają miejscowi mieszkańcy. Prawie wszyscy bardzo dobrze znają historię swojego rodu i chętnie o niej opowiadają – na przykład o "rozruchach ziemniaczanych" w Irlandii. Najbardziej zapadła mi w pamięć opowieść Jerome'a. Jego przodkowie byli zmuszeni opuścić Niemcy z powodu prześladowań religijnych. Podczas podróży przez ocean trafili na straszny sztorm. Jerome mówi, że jego pra-pra-...pra-dziadek zawarł układ z Bogiem: "Ty ocalisz nam życie, a my zbudujemy kościół (Roman Catholic Church) i będziemy go zawsze wspierać." Przeżyli i dotrzymali obietnicy. Do dziś jego ród wkłada wiele wysiłku we wspieranie Kościoła Rzymskokatolickiego.

SStevenoFear · 26 cze 2010Czytaj

Obudziłem się w hostelu w Chelsea – masakra. Piszę to na podstawie wspomnień sprzed prawie miesiąca – ale wtedy byłem jak wściekły kociak – błąkałem się tu i tam, niewyspany, nieumyty jak należy i zmęczony jak pies po rajdzie zaprzęgiem na biegun północny. Znalazłem Wi-Fi – znalazłem mieszkanie – okazało się, że jakiś facet szuka współlokatorów do studia w West Harlem – Morningside, obok Uniwersytetu Columbia. No, myślę sobie, co mi szkodzi – po dobrej półgodzinnej rozmowie z tym bratem (nazywa się zresztą Serega) pognałem do Harlemu – i co widzę – warunki jak w raju, za jedyne 2000 dolarów miesięcznie. Krótko mówiąc, po krótkiej naradzie z Seregą wymyśliliśmy bardzo sensowny system płatności – 2000 miesięcznie to wychodzi 66,66 dziennie, a potem dzielimy tę kwotę na liczbę mieszkańców. Ponieważ planowano 6 osób, planowany czynsz wynosił 11,11, co jak na Manhattan jest bardzo, bardzo dobrze. I nawet w momencie, gdy było nas tylko dwoje, płaciłem tylko 33,33 – tyle samo co w hostelu, ale w lepszych warunkach. Cholera, jak to wszystko jest nudne z tymi liczbami. No, do diabła z tym, dzień później wprowadził się do nas kolejny współlokator – Vova, dzień później przyjechała Irina, potem przyjechali Anton i Pasha. Wszyscy to wspaniali ludzie, ale ze swoimi, khm, dziwactwami. Ale to wszystko nie jest interesujące, oto co było ciekawe – wycieczka na nocny Times Square. Cholera, tysiące razy mi o tym opowiadano, a mimo to zobaczenie tego na własne oczy było mega-fajne. Tłumy ludzi, mnóstwo reklam, limuzyny, samochody sportowe, policja, bilety, narożne budynki w kształcie „żelazka”, bilety... do diabła z tymi wyliczankami, to trzeba zobaczyć samemu – przyjeżdżajcie i patrzcie! Tak, co jeszcze było ciekawego... Tak, wiele rzeczy, ale trzeba wszystko po kolei... Więc, parę słów o pracy w Nowym Jorku. Tego lata jest tu tak mało pracy, że można uznać, że jej w ogóle nie ma. Na Craigslist ciągle oferują coś lewego, jak płatne szkolenie na ochroniarza, a restauracje też niechętnie zatrudniają – osobiście obszedłem jakieś sto pięćdziesiąt kawiarni i restauracji, zostawiałem CV na busboya, wypełniałem aplikacje, rozmawiałem z menedżerami – i zawsze odmowa. Ale trzeba przyznać, że Amerykanie to naród uprzejmy i życzliwy – i w ogóle się nie spodziewałem, ale prawie zawsze mówią mi „good luck”, moim zdaniem to jak współczucie, jakby bez boskiej interwencji nie dało się znaleźć pracy. No nic, dzisiaj miałem rozmowę kwalifikacyjną (moim zdaniem nieudaną, chociaż menedżer powiedział mi, że pasuję i będzie mnie polecał, ale razem ze mną rozmowę mieli też Serega i Anton, im powiedział dokładnie to samo, będziemy szukać dalej), jeszcze znajomy dzwonił, mówił, że jest mała szansa na pracę w fabryce. Myślę, że to też nie wypali, jutro znowu pójdę do restauracji prosić o pracę jako busboy. Zostało jeszcze tysiąc nieopowiedzianych historii.

SStevenoFear · 1 cze 2010Czytaj

Przylecieliśmy. Ameryka. Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy, gdy idziesz do pograniczników, są inne samochody zaparkowane za oknem. Kilkanaście policyjnych Fordów Crown Victoria i nowo wyglądające Chevy Caprice, typowe amerykańskie ciężarówki techniczne i karetka. Kurczę.. W moim formularzu I-94 powinien być adres docelowy i amerykański numer telefonu, a ja zapomniałem zapisać na kartce adres hostelu.. Nieważne, wpisałem adres fałszywego pracodawcy i swój numer komórki w Rosji) Przepuścili mnie) Pożegnawszy się z nowymi znajomymi z samolotu, pomyślałem przecież trzeba zadzwonić do rodziców.. Tam okazało się, że jakaś kobieta sprzedaje karty z minutami - ale przecież ja jestem najmądrzejszy - myślę, po co tyle wydawać, skoro potem kupię komórkę i będę dzwonił do domu po 10 centów? Krótko mówiąc, poszedłem na AirTrain, trochę pobłądziłem, ale w końcu trafiłem na Jamaica Station. Postanowiłem wziąć MetroCard na miesiąc - no dobra, niech będzie - i dalej zacząłem zamulać... Szczerze mówiąc, przez jakieś 6-7 godzin zamulałem po mieście, obijając się tam i z powrotem, praktycznie bez rezultatu - kupiłem przejściówkę do amerykańskiego gniazdka za 12 dolców i dość cenzuralną komórkę TracFone - nijak nie mogłem się dodzwonić tymi kodami do Rosji, prosty Samsung z 450 minutami za 60 dolców. Zamuliłem, tak. Więc szlajam się po Manhattanie w poszukiwaniu darmowego Wi-Fi, żeby znaleźć adres hostelu - naiwnie i bez rezultatu. Poszedłem w rejon tego hostelu - a to całkiem zły Harlem, białych w ogóle nie ma.. i znowu brak rezultatu. A czas leci i zamulasz coraz bardziej, trzeba coś zrobić - i postanowiłem jednak za wszelką cenę zadzwonić do domu. Mój cenzurowany TracFone nie chce dzwonić do domu, Beeline nie włącza roamingu. Kurczę. Tutaj od razu depresja, mieszkania nie ma, do bliskich nie zadzwoniłem, no i w ogóle jestem śmiertelnie zmęczony, koniec, będziemy nocować w Central Parku. No dobra, wyciągnąłem z laptopa numer telefonu znajomego z internetu J-1, on mówi, słuchaj, idź do Chelsea Hostel na 23 ulicy i kup kartę do dzwonienia do domu. No, nie ma wyjścia, postanowiłem najpierw ogarnąć kartę - znalazłem telefon stacjonarny, długo zamulałem, co z nim trzeba zrobić. Znalazłem jakiegoś Hindusa, który sprzedał mi kartę do dzwonienia do Europy. Znowu zamulam, nie wiem co z nią zrobić i gdzie ją włożyć, wpisać numer czy coś innego. Rozmieniłem parę dolców na ćwierćdolarówki, myślę, przynajmniej teraz wszystko będzie ok - i znowu nic, nie mogę się dodzwonić. I tutaj w końcu zupełnie nieoczekiwanie łączy mnie z obsługą klienta - no tutaj w minutę wszystkie problemy się rozwiązały, bo miałem przy sobie kartę Visa - tam numer karty, potwierdzenie, wszystko, ok, i w końcu dodzwoniłem się do bliskich.. No, rozmowę z ojczyzną pominę, bo znowu będzie jedno cenzurowane słowo. Krótko mówiąc, zostało znaleźć Chelsea Hostel, 23 ulica. Ok, jadę tam i jeszcze parę godzin błądzę i męczę Amerykanów swoim szalenie łamanym angielskim. Więc w końcu znalazłem - gdzieś parę kwartałów na południe od 23 ulicy, przyszedłem, opłaciłem od razu 3 noce i padłem spać. Ciąg dalszy nastąpi - mieszkanie, Harlem i Morningside, zamieszanie z SEVIS, SSN i bankami.