Table Mountain: co jest w pobliżu, jak dojechać i kiedy jechać · 2026

ККсенияTrix33311 · 24 sie 2012Czytaj

I tak oto dotarliśmy na szczyt... Nie wiem, dlaczego kocham góry. Może dlatego, że dorastałam w górskim mieście. Może przez to uczucie lotu, gdy patrzysz na chmury z góry. A może przez dumę z siebie, gdy pokonujesz wszystkie trudności w drodze na szczyt. Table Mountain jest warta wspinaczki. Widok na miasto jest bajeczny. Cały Kapsztad jak na dłoni! A jakie czyste powietrze... i żadnych dźwięków. Pełna jedność z naturą. W takich chwilach czujesz, że życie jest piękne. A zanieczyszczanie powietrza śmiechem, głupimi żartami i innymi ludzkimi sprawami to świętokradztwo. To minus popularnych miejsc turystycznych) Table Mountain jest piękna. Ocean widać na wiele mil wokoło. Nawet w oddali można rozróżnić prądy po kolorze! Słońce grzeje i oświetla miasto. Niesamowite połączenie wieżowców i starych domów, oceanu i gór. Natura inspiruje, uspokaja niespokojną duszę, zmusza do uwierzenia w siebie i pokochania życia. Dobrze, że nie musiałam niszczyć swojego "pierścienia", czyli aparatu fotograficznego. Tylko dzięki niemu mogę podzielić się z wami całym pięknem, które sama widziałam! Milczę. Zdjęcia powiedzą wszystko lepiej niż ja)

ООльгаSouthAfrica · 7 lis 2011Czytaj

Jestem w Kapsztadzie! Do tej pory nie mogę w to uwierzyć! Wyobraźcie sobie, że mam tu „wiosnę”, ale to taka wiosna… w dwa dni spaliłam sobie policzki i ramiona! Do Kapsztadu przylecieliśmy o 8 rano i nie jestem gotowa spędzić w samolocie kolejnych 19 godzin! To pewnie będzie chaotyczny post, bo rozpierają mnie emocje! Kapsztadu nie da się opisać, trzeba go zobaczyć, tutaj łączy się to, co niepołączalne! Wczoraj wieczorem po prostu skakałam po Waterfront i nie mogłam uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę! Wczoraj przy przystani stał jedyny południowoafrykański lodołamacz, na początku myślałam, że to dom!!! Kiedy przylecieliśmy, na lotnisku wszystko poszło bardzo szybko, na bagaż prawie nie czekaliśmy! Powitał nas bardzo miły czarnoskóry mężczyzna – Leonardo (chyba), kiedy wiózł nas do hostelu, wydaje mi się, że przegadaliśmy mu uszy: What is it? Is Table Mountain? Górę Stołową (Table Mountain) zaczęliśmy szukać już z samolotu! Nie spodziewałam się, że jest taka ogromna, a w nocy jest jeszcze podświetlona! Przejeżdżaliśmy obok stadionu, on też jest gigantyczny! Kolejną emocją był oczywiście hostel… Nawet trochę histeryzowałam, ale nie potrafię inaczej! Ale najprawdopodobniej to było po prostu ze zmęczenia… W hostelu wzięliśmy prysznic, rzuciliśmy torby i poszliśmy nad ocean. Nawet dotknęłam wody nogami - zimna (ale ocean… były takie ogromne fale, że krople z nich dolatywały do nas! Niestety nie mogę wrzucić zdjęć, bo internet w hostelu jest fatalny, ale myślę, że niedługo uda mi się to naprawić! Przeszliśmy się nabrzeżem do Waterfront, tam weszliśmy do ogromnego centrum handlowego, w sklepach ceny w zasadzie są takie same jak w Moskwie, może tylko odrobinę taniej. Ale w kawiarniach jest bardzo tanio w porównaniu z Moskwą, tutaj można się najeść za 300 rubli! Wieczorem, mimo wcześniejszej bezsenności i 19-godzinnego lotu, poszłam na spacer!!! Byłam w trzech kawiarniach i dwóch klubach… ogólnie nieźle wypoczęliśmy, a po dwugodzinnym śnie poszłam na seminarium orientacyjne CIEE. Oprowadzali nas po mieście i wszystko opowiadali. Centrum jest bardzo piękne, ale jest tam bardzo dużo dziwnych czarnoskórych… Można ich chyba nazwać dziwakami! Zauważyłam, że bardzo lubią śpiewać.. chodzą i śpiewają, i śpiewają) ogólnie wesołe chłopaki). Jest tu tak pięknie… widziałam dzisiaj BIAŁĄ wiewiórkę!!! W parku jest bardzo dużo wiewiórek i są oswojone… w zasadzie tak jak kaczki!!! Podchodzą do ciebie, jedzą z rąk.. tak wspaniale… Nie wiem, co jeszcze opowiedzieć... po prostu jestem tu dwa dni, a zobaczyłam tyle, że wydaje się, że jestem tu już bardzo, bardzo długo… To bardzo barwny i niezwykły kraj i kocham go=) Jutro wyjeżdżam na trzydniową wycieczkę i w końcu zobaczę pingwiny! I tak.. chociaż terytorialnie to Afryka, jestem pewna, że to może być wszystko, tylko nie Afryka…

Rravik18 cze 2009Czytaj

POCZEKAM JESZCZE CHWILĘ I BĘDĘ SIĘ ZBIERAĆ W DROGĘ! „Słońce odchodzi na Zachód I uciekają za nim Ci, którzy nie wiedzą, Że wszystko w tym życiu Ma swoje źródło. Słońce odchodzi na Zachód Ale żeby narodzić się na nowo, Śpieszy na Wschód, Na Wschód!” I.W. Talkow Skoro okoliczności ułożyły się tak, że nie mam technicznej możliwości ukończyć tego dzieła w dniu mojego powrotu do Czelabińska, jak to sobie wyobrażałem w październiku, to stanąłem przed pewnym zadaniem: jaki będzie koniec, jeśli moja półroczna podróż do RPA jeszcze się nie zakończyła? Odpowiedź znalazła się szybko i okazała się niezwykle prosta! A nawet przyjemna. Wiecie, co wymyśliłem?! Postanowiłem tak: po prostu pomarzę! Mam dobrą intuicję. Wymyślę sobie, co i jak mniej więcej będzie się tu jeszcze ze mną działo, i wszystko się spełni! Ostatni miesiąc mojego krótkiego, półrocznego życia w RPA spędzę podobnie jak poprzednie pięć. Postaram się żyć intensywnie. Jeśli okoliczności ułożą się w korzystny łańcuch i znajdę towarzysza podróży wśród starych lub nowych przyjaciół, to mimo wszystko pojedziemy nad Wodospad Wiktorii w Zimbabwe. Oczywiście, chciałbym! Może kupię sobie nowy aparat fotograficzny. Odejdę z pracy. Zostało niewiele – przeżyję wspaniale i bez niej. W niedziele będę jeździł na spacery do miasta i przynajmniej jeszcze dwa razy chcę pojechać na Uniwersytet. Koniecznie będę się opalał na plaży i nie raz odbędę spacer wzdłuż gór i brzegiem oceanu. Postaram się spędzać więcej czasu z przyjaciółmi. Raz na tydzień lub dwa, jak zwykle, pójdę do kina. Wejdę jeszcze raz na Table Mountain, kiedy chmury nie będą zasłaniać jej szczytu. Będę miał możliwość wybrania prezentów dla bliskich, kupienia tego, co mi się spodoba. Czym jeszcze wypełnię wolny czas, jeśli zostanie? Czymkolwiek! TO JEST KAPSZTAD – MIASTO-ŚWIĘTO! Będę się z nim żegnał, odwiedzając te miejsca, które będę chciał. 20 marca 2009 roku wsiądę do samolotu rejsu „Kapsztad – Dubaj”. Wzbije się w niebo, wzniesie się nad miastem. Nad ukochanym Kapsztadem, z jego centrum, Waterfrontem, Sea Pointem i Cliftonem, górami, rzekami, stawami i oceanem. Z ładnymi rozwidleniami dróg i piaszczystą żółcią ziemi. Wzbieramy w górę, ale widoczność nadal będzie doskonała. Pożegnam się. Jak nazwać główne uczucie, które będę tam czuł w samolocie startującym nad Kapsztadem? Będzie mi DZIWNIE opuszczać ten ziemski raj. Ale będę wyraźnie rozumiał: zostać dla mnie byłoby jeszcze dziwniej. Pomacham na pożegnanie. I po policzku spłynie łza. Postanowi ona zostać tutaj, jako cząstka mnie. W końcu tu żyłem. Kochałem. I czułem jeszcze wiele innych rzeczy! A teraz z tym wszystkim: z przyjaciółmi, którzy zostali, i różnymi ludźmi, z którymi rozmawiałem; z konkretnymi miejscami i odczuciami, które we mnie wywoływały – żegnam się z tym wszystkim naraz. Pożegnałem się, zatęskniłem – i NAPRZÓD! Odwrócę głowę i dalej będę patrzył tylko w kierunku lotu naszego podniebnego liniowca, aż do samego Dubaju. Znowu będę cieszył się widokiem pustyń z okien iluminatora i luksusem miasta pobytu. Kilka godzin na lotnisku – i znowu w niebo. Teraz już w kierunku naszej stolicy, najpiękniejszej na świecie, rejsem „Dubaj – Moskwa”! Przywita nas zawsze gościnne lotnisko „Domodiedowo”, ucieszą twarze rodaków (po Afryce każdy Rosjanin to rodak, niezależnie od tego, czy jesteś z Kaliningradu, czy z Sachalinu). Przytulny autobus dowiezie do metra. A tam – do Żeńki, do Julki – przyjaciół. Przez trzy-cztery dni będę u nich gościł. I do domu – do Czelabińska! Z pewnością w tych pierwszych dniach powrotu do Rosji spotkam konduktora, albo sprzedawcę, albo... celnika, który na pewno na mnie nakrzyczy, groźnie warknie lub bez powodu zwymyśla, co ostatecznie mnie otrzeźwi i przypomni, że jestem w domu. Ale ja wiem o tym z góry! Więc to mnie nawet nie zasmuci. Będzie miło, że kierowcy w większości ustępują mi drogi, jeśli widzą, że idę. To mnie zdziwi, przez pół roku odzwyczaiłem się, że na drodze jako pieszy czy rowerzysta ktoś mnie bierze pod uwagę. „A ja myślałem, że u

Rravik15 cze 2009Czytaj

Ira wyjechała prawie tydzień temu, żeby odpocząć i spotkać się z mamą w Egipcie. Stas i Kirill pracowali, więc we czwórkę wybieraliśmy się na górę: ja, Nick, Katia i Kristina. Ale Kristina wczoraj do późna imprezowała z przyjaciółmi w klubie i wróciła do domu dopiero o wpół do szóstej. A Katia zaczęła kaprysić, powiedziała, że szczyt jest cały w chmurach i widoczność będzie słaba. W rezultacie wybraliśmy się z Nickiem na podbój we dwójkę. Ciekawe, piszę „szczyt w chmurach”… Co można zrozumieć z tej frazy? Przecież zasłony z chmur nad różnymi górami w różnych punktach świata wyglądają inaczej. Powiedzmy, na górach Perya czy Kruglytsa w Taganaju, w Złatouście, na naszych uralskich górach, które nie ustępują wysokością wielu lokalnym, nigdy nie widziałem takiej „szczytu w chmurach”, jaką często obserwuję na Table Mountain, Devil’s Peak i na górach Twelve Apostles (na zdjęciu po prawej). U nas jest… jakoś inaczej. Nie lepiej, nie gorzej, ale na swój sposób. A jak jest tutaj? Za każdym razem, gdy udaje mi się zobaczyć ten cud, mam skojarzenie z gigantyczną łapą, ale z chmury. Ta łapa często jest poniżej szczytu. Chmura płynie, uderza w górę, unosi się, okrąża ją, lekką, ale ciągliwą masą zsuwając się nieco w dół – do tej wysokości, z której płynęła, i jak gdyby nigdy nic, kontynuuje ruch dalej. Niesamowity widok! Dzisiaj zdobyłem trzeci szczyt w mieście, po 350-metrowym Signal Hill i 670-metrowym Lion’s Head. Wspięliśmy się na wielowierzchołkową górę, a na najwyższy z jej szczytów, Devil’s Peak. Kilometr w niebo! Szczerze mówiąc, spodziewałem się po tej górze mniej. Ludzie nie wchodzą tu tak często jak na Lion’s Head, a zwłaszcza na Table Mountain – najwyższą, najpiękniejszą, najpopularniejszą i wreszcie najbardziej cywilizowaną górę w tych stronach. Mówią, że na jej szczycie jest nawet restauracja. I na górę – jako jedyną wśród lokalnych gór – można wjechać, a potem zjechać, kolejką linową, w kabinie wyciągu. Myślę, że to ekscytujące! Dlaczego do tej pory tam nie byłem? – zapytacie. A ja celebruję przyjemność! To, co najsłodsze, zostawiam na „potem”! Planuję wejść tam z Vitką, kiedy przyjedzie w styczniu, jeśli wszystko mu się uda z wizą. Moje zaproszenie do niego dotarło, bilety na samolot kupił, teraz zostało tylko wysłać dokumenty do Moskwy, do ambasady, i czekać na wizę. Wróćmy do Devil’s Peak: droga była męcząca i długa. Nawet podjechawszy samochodem pod samą jej podstawę, siedem godzin spędziliśmy na podejściu i zejściu!!! Mięśnie bolą do tej pory, nogi, a nawet ramiona (nosiłem na nich plecak z wodą i jedzeniem) bolą! Jeśli po kolei: Nick zabrał nas z Katią w Sea Point, okrążyliśmy centrum i zostawiliśmy samochód na parkingu przy pomniku Cecila Rhodesa. Pomnik jest piękny. Kim jest Cecil Rhodes? Z pewnością wspominałem o nim, opisując opowieść Kirilla o Kimberley. Ten człowiek zajmował się poszukiwaniem diamentów, a wydobycie w wielkiej dziurze (Big Hole) było już całkowicie zakończone pod jego kierownictwem. Cecil Rhodes posiadał wiele ziem na terenie kraju, w tym także w Kapsztadzie. Tereny uniwersyteckie i przyległe należały do niego. Po swojej śmierci Rhodes zapisał swoje bogactwa i ziemie państwu. Z pewnością stałby się tutaj bohaterem narodowym, gdyby był czarnoskóry. A tak… cóż, i tak wszyscy go znają i pamiętają. Przy pomniku rozstaliśmy się z Katią. Powiedziała, że nie pójdzie na górę, zadzwoniła do Jamesa i poprosiła, żeby ją zabrał. A my z Nickiem ruszyliśmy w drogę. Nastroju prawie do samego szczytu nie było. Wchodzenie było ciężkie i niezbyt interesujące. Jak się okazało, to, co ciekawe, czekało na nas na górze. Nawet prawie nic nie fotografowaliśmy, dopóki nie weszliśmy. Co mnie zdziwiło, z najwyższego punktu zobaczyliśmy nawet „Przylądek Dobrej Nadziei”! Naprawdę nie myślałem, że z centrum Kapsztadu, z jednej z gór, można go zobaczyć! Nick w ogóle stwierdził, że według niego widok tutaj jest nawet lepszy niż z Table Mountain. Chmury to zasłaniały widoczność, to się rozpraszały, wiał porządny wiatr. Schowaliśm

Rravik15 cze 2009Czytaj

ROZDZIAŁ PIERWSZY. ZANIM SIĘ DOWIEDZIAŁEM… „Nie żałujcie tych, których już nie ma wśród żywych. Żałujcie tych, którzy żyją bez miłości.” J.K. Rowling. 22 września 2008. Cześć, ludziska! Cieszę się z tych wszystkich, którzy cieszą się z mojego powodu! „Znaczy TAK: A mnie to nie rusza! A mnie nigdy nie rusza, jeśli COŚ” śpiewa się w piosence. Wujkowi Tiomie – mojemu przyjacielowi – nigdy nie doradzałbym przyjazdu do Afryki Południowej – do Kapsztadu. Umarłby tutaj. Z zachwytu. Bo tutaj są taaakie góry!!! „Lion’s Head” (670 metrów), góra po lewej, ze szczytem. Na prawo od Lion’s Head znajduje się góra Signal Hill (350 metrów), która swoją nazwę zawdzięcza armacie stojącej u jej podnóża, strzelającej od poniedziałku do piątku w południe. Góra Stołowa (1086 metrów), od centrum w prawo – tuzin szczytów górskich o nazwie „Dwanaście Apostołów”. Ich wysokość to około kilometr. Według czasu lokalnego jest teraz 18:30. Czyli w Moskwie wpół do dziewiątej, a w Czelabińsku 22:30. Dzień jest gorący, noc bardzo zimna – taka, najwyraźniej, jest południowoafrykańska wiosna. Mówią, że tutaj szczyt lata przypada na grudzień i styczeń. Dzisiaj mieliśmy wycieczkę po Kapsztadzie i spotkanie z organizatorami programu. Wszystko poszło ciekawie. Jedyne, co trochę męczyło: głowa pękała od tego, że cały czas musiałem ją zmuszać do dzikiej pracy, starając się zrozumieć, co tam mówią. Czasami mi się to udawało. Nie, oczywiście, rozumiem – przewodnicy leją trochę za dużo wody, i SASTC-owcy (organizatorzy) też, ale mimo wszystko – kiedy ja w końcu zacznę normalnie mówić po angielsku?! Osobiste podziękowania dla pana Dragunkina – mega-gościa, dzięki którego kursowi audio przynajmniej gramatykę jako tako opanowałem. Dzięki niemu trochę rozumiem i nawet mówię. Jeśli zdarzy mi się (naprawdę) zrozumieć, co do mnie mówią, albo o co mnie pytają, i samemu odpowiedzieć, niech nawet stosunkowo prymitywnie, ALE mi się udaje – to jest przyjemne. Ludzie! Jeśli wybieracie się w najbliższym czasie do Afryki lub jakiegokolwiek innego anglojęzycznego kraju – nie bądźcie takimi leniami jak ja. Uczcie się angielskiego! No, a jak dotarłem i w ogóle? Chodzę dzisiaj i myślę: „na co ja tak długo czekałem? Dlaczego dawno tu nie przyjechałem? Tutaj jest oszałamiająco!” Jeśli ktoś nie wie – Kapsztad założono około 350 lat temu. Pierwsze osady, nietrudno zgadnąć – zbudowali Europejczycy. Holendrzy, Anglicy i może ktoś jeszcze (leniwie mi znowu zaglądać do przewodnika, czytałem go półtora miesiąca temu i to nie do końca). Musi być właśnie dlatego przypomina trochę dzisiejsze angielskie miasto (zwłaszcza kościołami i ruchem lewostronnym). Trochę przypomina Europę, dobrymi drogami. Jeszcze RPA jest bardzo podobna do Rosji (jakby to dziwnie nie brzmiało). Zwłaszcza do „nadmorskiej” Rosji. I jeszcze to uczucie… jakbyś był w domu. A to dziesiątki tysięcy kilometrów od Czelabińska! A jeszcze Afryka Południowa jest podobna do Rosji cenami – no dokładnie takimi samymi jak u nas. To dla mnie szczególnie przyjemne – widząc, że ceny w Europie i USA bardzo różnią się od naszych, są nawet znacznie droższe niż moskiewskie, co dopiero mówić o Czelabińsku. Miasto Kapsztad położone jest u podnóża 1086-metrowej ↑ „Table Mountain” – Góry Stołowej. Leciałem liniami lotniczymi Zjednoczonych Emiratów Arabskich z przesiadką w Dubaju. Lot mi się podobał. Te linie lotnicze, oczywiście, nie są brytyjskie, ale bardzo, bardzo przyzwoite. Na tablicy przeczytałem: czas lotu – pięć godzin do Dubaju; i jeszcze dziesięć – do Kapsztadu. Odległość, jeśli zsumować oba loty, sądząc po tablicy, wyszła około 50 000 kilometrów. Wysokość około 11 400 metrów, prędkość rozwijaliśmy do 930 km/h. Dla tych, którzy nie bardzo się na tym znają – to bardzo dużo, wysoko i szybko. Jednak duże „Boeingi” zawsze latają z takimi wskaźnikami. Noc spędziłem na lotnisku w Dubaju (moim zdaniem nie jest tak szykowne jak w Moskwie czy Londynie, ale mimo wszystko „na poziomie”). I na miękkich ławkach można się całkiem dobrze wyspać, zwłaszcza bio

ККсенияTrix33311 · 24 lip 2012Czytaj

Dziś wydarzyło się tyle rzeczy, że nawet nie wiem, od czego zacząć. Kapsztad! Niesamowite miasto. Z ruchem lewostronnym i zabawnymi sygnalizacjami świetlnymi, które miejscowi z jakiegoś powodu nazywają robotami. Pierwszą rzeczą, która mnie uderzyła, jest uprzejmość. Wszyscy wokół witają się, uśmiechają i starają się pomóc. Po naszej ponurej Rosji wydaje się to czymś nienaturalnym. Kiedy szukałam biura mojej firmy sponsorskiej (SATS), nieznajomi kilka razy podchodzili do mnie i oferowali pomoc bezinteresownie. I pomagali, jak tylko mogli! Jeden miły młody człowiek nawet zadzwonił do biura SATS, żeby dowiedzieć się o drogę! No, uczcie się, ludzie. Drugą rzeczą jest oczywiście widok na Górę Stołową (Table Mountain). Jej szczyt był pokryty chmurami, ale nawet w takim stanie wydała mi się zdumiewająco piękna. Przeżyłam większość życia w Złatouście, który jest całkowicie otoczony górami. I wydawałoby się, że powinnam była się do nich przyzwyczaić, ale... Góra Stołowa to cud. Przez cały dzień marzyłam o tym, żeby zobaczyć ocean. I jakoś nie mogłam do niego dotrzeć. I oto prawie o szóstej wieczorem czasu lokalnego los wyprowadził mnie na nabrzeże. Właśnie los, bo nie mogłam przewidzieć, kiedy zacznie się zachód słońca, a trafiłam dokładnie na niego. Tutaj kończą mi się słowa... bo nie wiem, jak opisać to piękno. Jasne, dźwięczące w swoich barwach słońce powoli zanurza się w błękitnych wodach Oceanu Atlantyckiego. W momencie, gdy to zobaczyłam, nagle wyraźnie zrozumiałam: oto powód, dla którego Ksjusza Doroeeva przyjechała na drugi koniec świata. Żeby zobaczyć TO. Niebo po drugiej stronie stało się delikatnie fioletowe. A góry wokół pociemniały i wyodrębniły się jeszcze bardziej. To jest niesamowicie piękne. Dla tego warto żyć. Więc na czym polega ironia losu, zapytacie. A polega ona na tym, że dzisiaj poznałam rosyjskich chłopaków. I okazali się nie tylko Rosjanami, to moi rodacy! Obwód czelabiński podbija RPA. Dlaczego nas tam ciągnie?) Chłopaki z Czelabińska, Magnitogorska, Ust-Katawu i ja, dziewczyna ze Złatoustu) To całkiem zabawne. Kapsztad przyciąga Ural) A teraz trochę informacji praktycznych o moim pobycie w Afryce. Mieszkam w najbezpieczniejszej dzielnicy RPA, jest turystyczna, znajduje się na wybrzeżu. Ocean jest 20 minut spacerem od mojego hostelu. Atlantycki, naturalnie. Hostel to mały hotel, nazwa tłumaczy się na rosyjski jako "Duży niebieski plecak". Nie ma tu Rosjan, oprócz mnie. Chyba! Wiem, że są Afrykańczycy, Francuzi, Anglicy, Chińczycy i Polacy. Z pewnością są też przedstawiciele innych krajów, ale jeszcze dokładnie nie wiem. Atmosfera jest dość wesoła i przyjazna. Wszyscy mi cały czas pomagają) I znowu - wszyscy zawsze się witają! I pytają, jak się masz) Pół godziny drogi stąd mieszkają rosyjscy chłopcy. Z obwodu czelabińskiego) W drugą stronę - centrum. Tam wieczorem lepiej nie spacerować, za to w dzień... mmm! Ciekawe) Małe uliczki, wszędzie ludzie, życie tętni) Dzisiaj w centrum przypadkiem usłyszeliśmy za plecami język rosyjski. Bardzo się ucieszyłam) Nasi turyści! Pracy będę szukać w hostelach i hotelach. Nasi chłopcy już wyjaśnili mi, co i jak. Zapałałam pomysłem zakupu roweru i jeżdżenia nim do pracy i po mieście! Bardzo wygodne, myślę. Ulice tutaj są odpowiednie. Poza tym używany nie kosztuje wcale tak dużo. Wrócę z RPA z rowerem) W sklepie dzisiaj nie znalazłam serków homogenizowanych! Jutro jeszcze sprawdzę pierogi)) A tak, mają tu gniazdka z trzema dziurkami. To ważna informacja, wiem)