Orlean: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

DKDinara Kantbek29 lis 2015Czytaj

4 czerwca... Już zaczęłam pracę. Początkowo trudno było przystosować się do nowego środowiska i pracy. W Hyannis w pierwszym tygodniu mieszkaliśmy z Hiszpanami, których znalazł znajomy. Dom znajdował się bardzo daleko od pracy, a warunki nie były zbyt zadowalające. Przed końcem terminu planowaliśmy się wyprowadzić, a w następnym tygodniu miała przyjechać trzecia dziewczyna. Pewnego dnia zaproponowałam Malice, żebyśmy poszukały, popukały i obeszły wszystkie domy położone blisko pracy. Poprosiliśmy naszą hiszpańską gospodynię, żeby podwiozła nas w pobliże Dunkin Donuts. Zaczęłyśmy pukać do wszystkich domów, pytając, czy mają wolne miejsca lub czy znają kogoś, kto wynajmuje pokoje. To było fajne. Amerykanie przyjmowali wszystko normalnie, niektórzy przepraszali i proponowali wejście na herbatę, jeśli w jakimś domu zaczynał szczekać pies, od razu uciekałyśmy, bo w ogóle nie planowałyśmy mieszkać ze zwierzętami domowymi. Boję się ich. Nic nie znalazłyśmy. Usiadłyśmy odpocząć przy stacji benzynowej, nagle jakiś czarnoskóry mężczyzna zaczął nas wołać do siebie. „Hey, listen me, come here, come here” i zaczął tłumaczyć, że ma mieszkanie, z tyłu darmowy basen, playstation, pralnię, bieżnię, internet i w zasadzie nie zajmuje się wynajmem pokoi, ale musi skonsultować się ze swoją dziewczyną. Wymieniliśmy się numerami, kilka godzin później zabrał nas i pokazał dom. Wszystko się podobało. W następnym tygodniu przeprowadziłyśmy się do niego i zaczęłyśmy mieszkać z Jamajczykami. Opłata nie była zbyt wysoka, biorąc pod uwagę nasze warunki. Stopniowo zaczęłam się do wszystkiego przyzwyczajać i pojawiła się chęć znalezienia drugiej pracy. W Dunkin pracowałam od 5 rano do 3 po południu, a reszta czasu pozostawała wolna. Dunkin Donuts to firma, która sprzedaje pączki, kawę, kanapki, szejki, lody itp. Głównie stałam przy kasie. Plus były napiwki. 12 czerwca... Miałam day off (dzień wolny), dowiedziałam się, że w sąsiednim mieście Harwich Port wieczorem wolontariusze J1 organizują kolację na cześć wszystkich międzynarodowych studentów. Przychodzili wszyscy studenci J1 ze wszystkich krajów, poznawali się, grali w gry, losowano prezenty, było pyszne jedzenie, opowiadali o zasadach bezpieczeństwa na drodze. Było bardzo wesoło. W czerwcu zorganizowali dwie takie duże kolacje. Drugi raz był 24 czerwca, na moje szczęście tego dnia też odpoczywałam. Amerykanie to bardzo przyjazny, uśmiechnięty i dobry naród. Nie wierzyłam w swoje szczęście i w to, że to wszystko dzieje się ze mną. Na kolacji poznałam Catherine i Matta, pomagali wszystkim studentom, gdy potrzebna była pomoc, spędzali z nimi czas, spacerowali. Stali się mi bardzo bliscy i nazywali mnie swoją córką „Our beautiful daughter”. Razem pojechaliśmy do Wrentham village. (Raj dla zakupoholików). Na drugiej kolacji pojechałam razem z nimi pomóc przy dekoracji i jedzeniu, a w furgonetce poznałam dwie dziewczyny z Aktobe, Sam i June. To ich amerykańskie imiona. Okazało się, że mieszkają niedaleko mnie u pana Richarda, który ma jednego dużego i jednego małego psa oraz ogromnego kota. Zaprzyjaźniłam się z nimi i zaczęły mnie zapraszać w gości. Gotowałyśmy beszbarmak, barszcz. Zamykali wszystkie trzy zwierzęta w łazience, kiedy przychodziłam. Wkrótce z panem Richardem zostaliśmy bardzo dobrymi przyjaciółmi. Pod koniec lata pojechaliśmy razem do kina plenerowego, to było magiczne. Do tej pory codziennie rozmawiamy przez Skype, niedawno przysłał mi paczkę. W naszym mieście był specjalny darmowy klub dla studentów z Rosji i Kazachstanu, gdzie wystarczy pokazać paszport. 29 czerwca spędziliśmy czas w klubie do 3 w nocy, a o 5 rano musieliśmy być na dworcu na najwcześniejszy autobus, żeby pojechać w gości do przyjaciół Jeffa i Denise w Orleans. Fajny był ich transport publiczny, za 2$ można objechać całe sąsiednie miasto. I tak w 2 godziny dojechaliśmy, Jeff spotkał nas w Orleans i zawiózł do siebie do domu w Wellfleet. Wszystkie miasta w zasadzie nie znajdowały się daleko od siebie samochodem. Możecie zobaczy

ANAlesia Nikifarava26 lis 2015Czytaj

Czy ja... staję się szczęśliwsza? O mój Boże. (c) Wpis na Twitterze po Ameryce. Zawsze wiedziałam, że jestem do czegoś przeznaczona i, płynąc bezwolnie z prądem, wierzyłam: jestem na swojej drodze. Ale nadszedł moment, kiedy zmęczyłam się czekaniem na ciąg dalszy swojej historii – była tak nudna, że z powodzeniem zapomniałam część wydarzeń i postaci. Szykując się do Ameryki, myślałam: to będzie świetny sposób na sprawdzenie stabilności, może zamorska cywilizacja zrobi ze mnie śmiałka i poszukiwacza przygód, poszerzy moje wąskie ramy pojęciowe. Chcę opowiedzieć wam swoje historie i poddać pod wasz osąd określenie poziomu mojego szaleństwa. Historia pierwsza (Jak poznawać ludzi? Odpowiedź: nijak, ludzie sami poznają się z tobą) Leciałam bez przyjaciół i towarzyszy podróży, więc podczas przesiadki we Frankfurcie, która trwała – spokojnie, przeżyłam wszystko łatwiej, niż planowałam! – osiemnaście godzin, zostałam sama. Wypiłam gorącą herbatę, która wydawała się znacznie bardziej bezduszna niż ta, którą robi mój białoruski współlokator, jednocześnie rumieniąc biały chleb na rozgrzanej patelni. Czuć samotność na lotnisku – to normalne. Tęsknić za ojczyzną – to normalne. Swoją drogą, może zabrzmieć to szorstko, ale to był ostatni raz, kiedy tęskniłam za domem na taką skalę. Próbowałam ułożyć się na lotniskowym fotelu tak, żeby zapaść w sen, ale nie wyszło najlepiej – leżałam z zamkniętymi oczami i bezcelowo pływałam w swoich myślach, dopóki nie poczułam, jak ktoś przykrył mnie kocem. Odganiam senność, otwieram oczy. Przede mną – promieniejący radością i przeprosinami, wcale nie zakłopotany Afroamerykanin, mruczy, że, dziewczyno, pewnie zmarzły ci nogi, jak tu nie pomóc dziewczynie, której marzną nogi, dałbym ci ciepłe skarpetki, ale ciepłych skarpetek nie ma, weź na razie koc, przecież nogi marzną. Teraz wiem, że to był Hector. Jest z Nowego Orleanu w stanie Luizjana, kocha swoich starszych rodziców (później zobaczę tych ludzi o dobrych twarzach, zniszczonych dziesiątkami wygiętych zmarszczek biegnących od oczu), ubóstwia miód i chciał zostać prawnikiem. Tak spotkałam swojego pierwszego amerykańskiego przyjaciela we Frankfurcie. Stąd płynnie wynikają moje rady: 1. Przyjacielu, nie bój się przyjmować pomocy, nawet jeśli wydaje ci się to nienaturalne. Po prostu przyznaj, że potrzebujesz pomocy. Rozumiem: sama wcześniej krępowałam się nawet zapytać, w którą stronę jest poczta. 2. Czuć samotność na lotnisku – to normalne. 3. Staraj się nie tracić kontaktu z każdym, kogo spotkasz na swojej drodze. Po powrocie do ojczyzny wiadomości “what’s up” lub “i miss you” będą wydawać ci się kołem ratunkowym. Swoją drogą, w moim amerykańskim życiu był jeszcze jeden Hector. Podszedł do mnie na ruchliwej chicagowskiej ulicy i powiedział: “Hey, niesamowite buty!” Już pół godziny później Hector pokazywał mi chicagowskie wieżowce i częstował słodkim jabłkiem, a ja dowiadywałam się, że lubi zakurzone bary, nienawidzi swojego zawodu prawnika (oh!) i wierzy, że są ludzie, którzy niezasłużenie zabierają wszystko. Te wspomnienia są tak ciepłe, że miłość do nich czasem przeszkadza mi oddychać.

ZAZhubanysh Aidarkhanov16 kwi 2016Czytaj

Nasza podróż do Astany, czyli jak dostałem wizę Rozmowę wyznaczono na 15 kwietnia na godzinę 10:00-10:30. Sprawdzając rozkład pociągów, kupiliśmy bilety na 13 kwietnia, dzięki czemu mieliśmy +1 dzień. Pociąg Uralsk-Astana. Czas przejazdu 28 godzin. Ponieważ mieliśmy dużo czasu, powtórzyliśmy pytania prawie 20 razy. Na szczęście podróżowali z nami studenci wydziału języków obcych, więc łatwo mogliśmy skorygować odpowiedzi na kilka pytań. Tego samego wieczoru okazało się, że czas rozmowy został przesunięty na 13:00-13:30. Cały wagon cieszył się, że będziemy mieli czas się wyspać po przyjeździe. Po przyjeździe wszyscy rozjechali się do krewnych, znajomych, a niektórzy wynajęli mieszkanie na 2 doby. Ja z kolegą z grupy zamieszkałem u krewnych. Szczerze mówiąc, tam powtórzyliśmy pytania 3-4 razy, przejrzeliśmy broszurę i ruszyliśmy podbijać nocną stolicę. Astana zapadła nam w pamięć dzięki "ostrym skrzydełkom, bitesom" (ci, którzy byli w KFC, zrozumieją). Przeszliśmy się po nabrzeżu, wpadliśmy do Khan Shatyr. Poranek 15 kwietnia. O 11:00 poszliśmy na spotkanie przedwizowe. Tam rozdano nam naklejki do paszportu, wyjaśniono nasze prawa w miejscu pracy w USA. Zhuldyz życzyła nam wszystkim powodzenia, a my, łapiąc taksówkę, pojechaliśmy do konsulatu. Po przybyciu do konsulatu daliśmy dowód osobisty strażnikowi siedzącemu w budce, aby zapisał nasze dane. W momencie przybycia do konsulatu utworzyła się żywa kolejka. Do budynku konsulatu wpuszczano po 5 osób. Tam przeszliśmy przez bramkę z wykrywaczem metali (w tę i z powrotem), a następnie strażnik sprawdził wykrywaczem metali, czy nie mamy metalowych przedmiotów. Następnie skierował nas do sąsiedniego budynku, gdzie zostawiliśmy telefon komórkowy (musi być w stanie wyłączonym) i dowód osobisty. Dalej znajduje się trzeci budynek, w którym odbywa się sama rozmowa. W trzecim budynku, już przy wejściu dostaliśmy numerek, strażnik poprosił nas o czekanie na swoją kolej do pierwszego okienka. Jeśli dobrze się przyjrzeć, można zauważyć żółtą linię. Ta linia to granica między osobą odpowiadającą na pytania (1. okienko) a osobą stojącą za nią w kolejce. Nie należy jej przekraczać (nadepnąć). Przy tym okienku dziewczyna zażądała trzech dokumentów (numerek, indeks, legitymacja studencka, paszport). Następnie zadała pytania: - Czy otrzymywałeś wcześniej wizę do USA? - Nie; - Czy pamiętasz numery telefonów rodziców? - ...; Następnie skierowała mnie do drugiego okienka, gdzie pobrano moje odciski palców. Aby uzyskać dobre zdjęcie odcisków, należy trzymać palce razem. Podobało mi się to, że choć jest Amerykanką, zna język rosyjski perfekcyjnie;) I nawiasem mówiąc, emanuje pozytywną energią, po tym okienku zniknął mój strach przed rozmową. Dalej czekałem na swoją kolej. Na początku pracował tylko Alan (3. okienko). Po przyjęciu 15-17 osób zaczęto stopniowo zapraszać do 6. okienka, gdzie przyjmował Yan. Różnica tego okienka polega na tym, że to wcale nie jest okienko, a gabinet, gdzie siedzisz naprzeciwko konsula. To był dla mnie duży plus. Przejdźmy do długo wyczekiwanej rozmowy... - Hello, how are you? (dziwnie było, gdy on pierwszy się przywitał) - I'm fine, and you? - Not bad. - Where are you from? - I'm from Aktobe. A tutaj on zdziwiony: Ooo, czyli jesteś w Astanie pierwszy raz) (oczywiście po angielsku) - Jak dotarłeś do konsulatu? - Pociągiem. - Ile kosztuje bilet do Astany? - 6560 tenge. - Gdzie studiujesz? - ... - Który rok? - 3 - Jaki jest twój ulubiony przedmiot na uniwersytecie? - Wychowanie fizyczne. - Dlaczego? - Lubię biegać, ćwiczyć na siłowni, lubię grać w siatkówkę. - Gdzie znajduje się twoja praca w USA? - Orleans, MA - Jak nazywa się twoja placówka w USA? - ... - Jakie jest twoje stanowisko? - Dishwasher and kitchen help. - Jaką pensję otrzymujesz? - 10$ za godzinę. - Dlaczego wybrałeś właśnie ten stan? - W Massachusetts świetnie zachowały się symbole historyczne. Była pauza, długo patrzył na moje dokumenty, a wyjmując formularz DS-2019, powiedział: Your visa is approved! Czekamy na

ARAnna Rutman5 gru 2014Czytaj

Cape Cod – miejsce z piękną przyrodą, czystym powietrzem, magicznymi zachodami słońca, miłymi ludźmi, umiarkowanym spokojem… Zakochałam się w tym miejscu. Nic dziwnego, że ludzie z różnych zakątków Ameryki i nie tylko Ameryki przyjeżdżają tu na lato. Jak tylko przyjechaliśmy, miasto było prawie bezludne. Z czasem przyjeżdżali turyści, a miasto wypełniało się lekkim zgiełkiem :) Autobusy początkowo kursowały bardzo rzadko i zupełnie nie mogliśmy zrozumieć, skąd wziąć rozkład jazdy. Potem, poznawszy wspaniałych ludzi, dowiedzieliśmy się o stronie internetowej, na której można to sprawdzić. Dla tych, którzy pojadą na Cape Cod, piszę stronę: http://www.capecodtransit.org/. Pierwszy miesiąc ja z Nataszą, a później jeszcze z Maszą i Ajką, zaczęłam podróżować po miastach Cape :) Byliśmy prawie we wszystkich miastach :) W Orleans zapamiętałam urocze domki, w Hyannis urocze sklepiki :) A Chatham był popularny z tego, że zbierali się tam surferzy :) Ja z dziewczynami lubiłam po prostu wyjść w nieznanym mieście i pospacerować :) Od razu przypomniała mi się historia o tym, jak wyrabiałam kartę w Citizens Bank. Trafiłam na niesamowicie miłą kobietę. Urodziła się i wychowała na Cape. Kartę wyrabialiśmy długo i przez ten czas opowiedziała mi całe swoje życie, ja jej opowiedziałam o Rosji. To właśnie ona poradziła mi pojechać do Chatham i popatrzeć na surferów :D Do tej pory pamiętam tę miłą kobietę. Kiedy skończyliśmy wyrabiać kartę, przytuliła mnie, dała swój numer i powiedziała, żeby dzwonić w każdej chwili, zawsze mi pomoże. Za każdym razem, gdy przychodziłam do banku, biegła mi na spotkanie i pytała, czy wszystko u mnie w porządku :) Takie miłe rzeczy :) Swoją drogą, w bankach każdy ma swoją „sztuczkę”. Na przykład w Citizens Bank można było wziąć lizaki, w TD wymienić swoją górę drobnych na banknoty, a w banku Cape Cod napić się darmowej kawy :) (moim zdaniem najlepiej wyrabiać kartę w Bank of America... Niezawodny, wszędzie jest i nie ma z nim problemów. W TD często pobierali mi pieniądze za jakieś niezrozumiałe usługi, a Citizens nie wszędzie jest). Teraz wracam do historii o moich przygodach) Załączam wam zdjęcia z wycieczek :) P.S. Podczas tych wycieczek próbowaliśmy jeszcze znaleźć drugą pracę. I tutaj wam rada: kiedy wypełnicie swój pierwszy kwestionariusz – sfotografujcie go. 90% kwestionariuszy jest podobnych. To zaoszczędzi wam czas przy ponownym wypełnianiu :) Ale najbardziej zaimponowało mi miasto, które znajduje się na samym szczycie Cape. Nazwa tego miasta to Province Town. To miasto słynie z tego, że jest tam dużo ludzi o niekonwencjonalnej orientacji. Spokojnie tam żyją, biorą śluby. Siedząc w kawiarni w takim mieście, trudno znaleźć zwykłą parę. Geje, lesbijki są wszędzie. W nocy jest dużo transwestytów. Takie oto miasteczko)) Tam można zobaczyć koszulki z napisami (piszę w tłumaczeniu): „Mam dwóch ojców i jestem z tego dumny”. To miasto jest bardzo żywe, na ulicy grają muzycy, miasto nie śpi do 3 nad ranem (w przeciwieństwie do mojego, które o 11 wymierało). Pierwszy raz przyjechaliśmy tam o 10 rano. Jechaliśmy do niego 3 godziny. Po przyjeździe chcieliśmy zjeść. Ale wszystko było zamknięte. Wszystko otworzyło się o 11. Pamiętam, jak po mieście chodził staruszek w garniturze, z dzwonkiem i dzwoniąc nim, mówił „dzień dobry” i wiele różnych rzeczy) Swoją drogą, w stanie Massachusetts dozwolone są małżeństwa jednopłciowe! Ale najbardziej pamiętnym dniem tam – jest parada. Ludzie z różnych zakątków Ameryki przyjeżdżają, żeby to zobaczyć. Raz w roku, w sierpniu, jest tam parada. Wszystko to odbywa się pod nadzorem policji. To najprawdziwsza, dobrze zorganizowana parada. To było po prostu coś. Byłam w szoku. Zdjęcia powiedzą za mnie :D Na takiej zabawnej imprezie byłam tam)) Tam przyprowadzają nawet dzieci! Tak właśnie. Ludzi było mnóstwo. Dla mnie to było bardzo niezwykłe :)) Bardzo polubiłam zachody słońca na Cape Cod. Pewnego dnia Ajka i ja zrozumiałyśmy, że czas zacząć biegać. Biegałyśmy do oceanu i czasami zdążałyśmy na