Бір күні жігіттерден үлкен топ болып футбол матчына бару туралы ұсыныс түсті. Басында бару-бармауымды ұзақ ойландым, ақыр соңында билет 75$ тұрады, 30 немесе 45 емес. Футбол, Ливерпуль, Севилья мен үшін ештеңені білдірмейді, бос сөздер. Бірақ өмірде бір рет болса да матчты өз көзіммен көру керек деп ойладым, әсіресе бұл клубтар футбол әлеміндегі топтық орындарда тұрғанда. Әдеттегідей, ойынға бір күн қалғанда шештім: БАРАМЫН. Нәтижесінде, матч күні жиналдық: J-1 және Бостон университетінің студенттері. Танысулар, әңгімелер. Өте қызықты болды. Ал матч басталғанда одан да қызықты болды. Атмосфера, қызыл киімдегі жанкүйерлер, "Ливерпууууль" деген айқайлар өмір бойы есімде қалады. Ең қызығы, олар Севильядан 1:2 есебімен ұтылып қалды. Матчтан кейін Хяннистен келген J-1 студент қыздары үйге қайтты, ал мен келесі күннің кешіне билет сатып алдым, ақыр соңында Бостон ғой, көп нәрсені көріп үлгеру керек, келесі күнге үлкен жоспарларым бар еді. Вокзалда түнеп қалуды ойладым, бір түн үшін 80$-ға жаным ашыды. Вокзалға келдім, жай отыра бермей, камерадағы суреттерді реттеуді шештім, бірақ флешкаға арналған ине жанымда болмады, қасымда отырғандардан сұрай бастадым. Екі отандасым мен бір қырғыз жігітке тап болдым. Белгілі болғандай, ол қырғыз жігіт мен оқитын Қытайда оқиды екен, тағы белгілі болғаны, біз ортақ таныс арқылы рәсімделгенбіз, бір топтамыз және ең қызығы - бір ай бұрын онымен хат жазысқан екенбіз. Дүние қандай тар. Нәтижесінде вокзалда түнеудің қажеті болмады, төртеуміз түнгі қаланы аралауға кеттік. Үлкен қала түнде шынымен босап қалады. Ешкім жоқ еді, жоқ, қателестім. Бізге айқайлаған қара нәсілді нәсілшілдерге тап болдық, бірақ біз қашып кеттік*))) Міне, мұхиттың арғы жағында дүниенің шынымен де өте тар екеніне тағы бір рет көз жеткіздім.
+2
