Аднойчы прыйшло паведамленне ад хлопцаў з прапановай пайсці вялікай групай на футбольны матч. На самым пачатку доўга думала, ехаць ці не, усё ж такі білет 75$, не 30 і не 45. Футбол, Ліверпуль, Севілья для мяне нічога не значаць, пустыя словы. Але ўбачыць на ўласныя вочы матч хоць раз у жыцці, думала, варта, тым больш гэтыя клубы займаюць топавыя радкі ў свеце футбола. І як заўсёды, як звычайна бывае, за дзень да гульні вырашыла: ЕДУ. У выніку ў дзень матчу сабраліся мы: J-1 і студэнты Бостан Юніверсіці. Знаёмствы, размовы. Было весела. А калі матч пачаўся — яшчэ весялей. Атмасфера, фанаты ў чырвоным, крыкі "Ліверпууууль" запомняцца мне на ўсё жыццё. Самае прыкольнае гэта тое, што яны прайгралі Севільі 1:2. Пасля матчу дзяўчаты-студэнты J-1 з Хаянніса адправіліся назад дадому, а я купіла білет на вечар наступнага дня, Бостан усё-такі, трэба шмат чаго паспець паглядзець, былі вялікія планы на наступны дзень. Думала пераначаваць на вакзале, шкада было 80$ на адну ноч. Прыйшла на вакзал, і каб проста не сядзець, вырашыла разабраць фоткі з камеры, але іголкі для флэшкі пад рукой не аказалася, пачала пытацца ў тых, хто сядзеў побач. Натрапіла на двух сваіх суайчыннікаў і кіргіза. Высветлілася, што той кіргіз вучыцца ў Кітаі, дзе і я вучуся, а яшчэ высветлілася, што афармляліся праз агульнага знаёмага, знаходзімся ў адной групе і што наогул прыкольна — перапісваліся з ім месяц таму. Які ж свет цесны. У выніку не давялося начаваць на вакзале, у чацвярых адправіліся гуляць па начным горадзе. Вялікі горад ноччу рэальна пусцее. Не было нікога, а не. Трапіліся чарнаскурыя расісты, якія крычалі нам услед, але мы ўцяклі*))) Вось так, за акіянам я яшчэ раз пераканалася, што свет рэальна вельмі цесны.


+2

