«Hey, you, come to me, I want to tell you something!» - երբ Ռիկն այս արտահայտությամբ կանչում էր ինձ, ես արդեն գիտեի, թե ինչ է լինելու շարունակությունը՝ «there’s always something to do»։ «Բախա»-ում՝ Բեթանիի Garfield Pkwy-ի վրա գտնվող մեքսիկական «ռեստորանում» աշխատանքային առաջին օրը ինձ համար փոքրիկ դժոխք էր. հունիսի վերջ, բուրիտոների, նաչոսների և բուրգերների համար հերթ կանգնած հաճախորդների բազմություն, ինձ պես ուսանողներ, որոնք վազվզում էին դահլիճում, եռանդով սրբում սեղանները և հայացքներ նետում սալսա-բարին՝ արդյոք պետք չէ՞ «refill» անել, մենեջեր Միգելը, որը ստուգում էր իր ֆեյսբուքյան պրոֆիլը, և, բուն էությամբ, ես՝ կանգնած սուրճի մեքենայի մոտ, ինչպես արձան, և մտածում էի՝ արդյոք որևէ մեկը կբացատրի՞ ինձ, թե որն է իմ գործառույթը այս խելահեղ մեխանիզմում, թե՞ ոչ։ Տեսնելով, որ ես պրոստրացիայի մեջ եմ, ուկրաինուհի Յուլյան առաջարկեց օգնել. «Այսպես, ես հիմա ամեն ինչ ցույց կտամ։ Իհարկե, ամեն ինչ միանգամից չես հիշի, բայց ես քիչ ժամանակ ունեմ, այնպես որ փորձիր չդանդաղել. սա...» Նա պատմեց ինձ, որ սուրճը պահվում է սուրճի մեքենայի տակ գտնվող դարակում, որ coffee-pots-ը միշտ պետք է լիքը լինեն, որ ըմպելիքների համար նախատեսված մրգերը դրված են այնտեղ, պլաստիկ բաժակները, պատառաքաղներն ու դանակները՝ այնտեղ, որ սոդայի մեքենայի համար սառույցը տեղափոխվում է հսկայական դույլերով՝ «միանգամից երկուսը վերցրու, Ռիկը չի սիրում, երբ մենք մեկ-մեկ ենք տանում՝ պետք է ժամանակ խնայել», որ աղբը միշտ պետք է դուրս հանված լինի, սեղանները՝ մաքուր, սալսա-բարը՝ ստուգված, զուգարանները՝ լվացված, որ նրանք աշխատում են հերթափոխով՝ 3 հոգի առավոտյան, 3-ը՝ երեկոյան, որ... Այնուհետև ուղեղս սկսեց խափանվել։ «Կվարժվես։ Գլխավորը՝ մի կանգնիր տեղում», - ավարտեց Յուլյան, - «և եթե ինչ-որ բան չգիտես՝ հարցրու»։ Սա նրա երկրորդ ամառն էր Նահանգներում, երկրորդ ամառը «Բախա»-ում։ Թվում էր, թե այս մանրանկարչական աղջիկը ռոբոտ է, ծրագրավորված օրական 14 ժամ աշխատելու և ուրիշներին հուշելու, թե որքան աննշան են նրանք։ Նա իրեն «մենեջեր» էր անվանում, կարճ շորտեր էր հագնում, դահլիճում տեղաշարժվում էր՝ ետույքը օրորելով, ժպտում էր բոլոր 32 ատամներով, ամերիկյան ձևով զանգվածային «all riiight» արտաբերելով, կանգնած դրամարկղի մոտ, ծիծաղում էր Ռիկի ամենաանհաջող կատակների վրա և դրանով իսկ նվաճում ուշադրություն, պաշտամունք և բարձր աշխատավարձ։ Ես նրա լիակատար հակապատկերն էի՝ դանդաղ էի ներգրավվում աշխատանքային գործընթացի մեջ, անընդհատ ինչ-որ բան խառնում էի և կտրականապես խուսափում էի դրամարկղի մոտ աշխատելուց՝ վախենալով կանգնեցնել հերթի շարժը մենյուի էկրանի սխալ կոճակին իմ մեկ «հպումով»։ Մեկ շաբաթ աշխատելուց հետո ես դժվարությամբ սովորեցի «ռեստորանի» ամբողջ տեսականին և սկսեցի սնունդը տեսակավորել սկուտեղների վրա «էքսպո»-ում։ «Բայց չէ՞ որ ես գլուխ եմ հանում, - մտածում էի ես, - uno-burrito՝ այստեղ, spinach salad, kid mac and cheese՝ այնտեղ, nachos, tres-burrito և cheesy quesadilla՝ գեր, ժպտերես ամերիկացու համար»։ Ինձ թվում էր, որ այս վայրը նույնիսկ սկսում է ինձ դուր գալ։ Բայց եթե քեզ այդպես է թվում, դա ամենևին չի նշանակում, որ քո բոսը նույն կարծիքին է։ Ռիկը... Ռիկը «Բախա»-ի հիմնադիրն ու սեփականատերն է։ Տղաները և մենեջեր Միգելը իրար մեջ նրան անվանում էին «սուկիտոս», աղջիկները պատմում էին, որ յուրաքանչյուր ուսանողուհու, որ աշխատել է նրա մոտ, նա հասցրել է արցունքների, իսկ Ջեյսոնը՝ իմ ամերիկացի ծանոթը, մի անգամ կատակեց, որ բավական է պարզապես նրա անվան առաջին «r»-ն փոխել «d»-ով, որպեսզի բացվի այս մարդու ողջ էությունը։ Ես լսում էի և աչքերս թարթում՝ մի՞թե ճիշտ է։ Հուլիսի կեսերին «Բախա»-ի այցելուների քանակը սկսեց գերազանցել սահմանը։ Ես ֆիզիկապես չէի հասցնում սննդի այն հոսքը, որը պետք էր տեսակավորել սկուտեղների վրա, և հաճախ խնդրում էի աղջիկներին օգնել։ Բայց երբ հերթափոխում աշխատում է 3 հոգի, և այդ երեքից մեկը դու ես, ապա օգնություն խնդրելու համար, ըստ էության, ոչ ոք չկա։ Ես պատրաստ էի լաց լինել, բայց շարունակում էի պայքարել։ Այդպիսի busy օրերից մեկում Ռիկը մոտեցավ ինձ հետևյալ խոսքերով. «I see you are absolutely LOST, get out of here», - ցույց տվեց դույլի մեջ ընկած լաթը, իբր՝ այն ամենը, ինչի ընդունակ ես, սեղաններ լվանալն է՝ անցիր գործի, առաջ, ինչպես ասում են, երգով։ Ես չեմ սիրում դատապարտել մարդկանց. ի վերջո, մենք բոլորս կատարյալ չենք,
+6
