Վեգասից հետո ես թռա Սիեթլ, որտեղ ինձ կրկին սպասում էր Թյորներների մեծ ընտանիքը։ Հիշո՞ւմ եք։ Նրանք, ում 3 քույրերի հետ ես աշխատել եմ անցյալ սեզոնին (Կարդացեք այստեղ)։ 2016 թվականին, երբ ես հասա այնտեղ, Քելսին (այն նույնը, ում հետ ես անցյալ տարի ապրում էի Սիեթլում և Մոնտանայից հասել էի այնտեղ) ավարտել էր քոլեջը և մի քանի շաբաթով մեկնել Մինեսոտա։ Իսկ Աննիկան (այն նույնը, ում հետ մենք անընդհատ քաղցր ու խորը զրույցներ էինք ունենում) և Մեգանը (քույրերից ամենափոքրը) մնացել էին տանը՝ Բրեմերթոնում։ Նրանք ունեն նաև ավագ քույր, որն արդեն ամուսնու հետ ապրում է Սիեթլում, և եղբայր, որն ապրում է Տեխասում, եթե չեմ սխալվում։ Հանդիպելով այս ընտանիքին՝ դուք անմիջապես կհասկանաք, որ նրանց նույնիսկ ԴՆԹ թեստ պետք չէ։ 5 երեխաներից ոչ մեկին։ Անկեղծ։ Կարծես պատճենահանված լինեն։ Այսպիսով։ Օդանավակայանից ինձ վերցրեց Աննիկան, ով Սիեթլ ժամանելուս 2 գիշերների համար հենց այդ ժամանակ էր արձակուրդ վերցրել։ (Ասում եք Սիեթլ, իսկ իրականում՝ Բրեմերթոն։ Նրանց համար, ովքեր չհասկացան՝ Բրեմերթոնը Սիեթլի արվարձանն է, որտեղ ապրում են Թյորներները։ Նախկինում ես պատմել եմ Քըրքլենդի մասին՝ այնտեղ էր ապրում Քելսին, և Փոուլսբոյի մասին՝ այնտեղ են աշխատում նրանց ծնողները։ Գիտեմ, որ կարելի է շփոթվել)։ Աննիկան այդ ժամանակ աշխատում էր որպես մատուցողուհի տեղական սրճարաններից մեկում, բայց ինչպես պարզվեց, արդեն պլանավորում էր ժամանակավորապես թողնել այդ աշխատանքը։ Եվ ցավոք, Գլեյշեր էլ չէր պատրաստվում գնալ։ Ես արդեն պատմել եմ, որ նա բավականին էքստրեմալ աղջիկ է, ով սիրում է արկածներ, ինչպես նաև փորձել նոր բաներ՝ արշավներ և այլն։ Այդ պատճառով այս տարի նրանք իրենց ընկերուհի Էբիի հետ, որը անցյալ տարի մեկ անգամ այցելել էր մեզ, որոշեցին կատարել հսկայական արշավ՝ Pacific Crest Trail (Գուգլեք։ Դա հետաքրքիր է)։ Այս արահետը անցնում է Մեքսիկայի սահմանից մինչև Կանադա և ընդհանուր առմամբ կազմում է մոտ 4,279 կիլոմետր։ Համապատասխանաբար, դրա համար անհրաժեշտ է ունենալ ուժերի լավ պաշար, փորձ, ինչպես նաև պարզապես ունակություններ ցանկացած տեսակի արշավների և քեմփինգի համար, քանի որ սա ամենաբարդ արահետներից մեկն է իր տևողության պատճառով։ Իհարկե, այնտեղ կան կանգառների, գիշերակացի վայրեր, բայց հիմնականում դա արվում է վրաններում։ Ճանապարհին նրանց միացավ նաև Քելսին, իսկ հետո՝ Աննիկայի ծնողները։ Եվ այդ պատճառով նրա ֆեյսբուքը ամբողջ ամառ անչափ հետաքրքիր էր՝ շնորհիվ Ամերիկայի տարբեր մասերից արված ֆանտաստիկ լուսանկարների և պատմությունների, որոնք նա անցել էր ոտքով։ Ես ինքս էլ հաճույքով կանեի դա։ Քույրերի ծնողների տանը ինձ հատկացրեցին առանձին սենյակ և կերակրեցին համեղ ընթրիքով։ Իսկ հետո նրանց ծնողները եկան աշխատանքից, և Աննիկան պահանջեց, որ ես հեռախոսը միացնեմ հեռուստացույցին և ցույց տամ այն լուսանկարները, որոնք հավաքվել էին մեկ տարվա ընթացքում, և պատմեմ, թե ինչ է կատարվել ինձ հետ այդ ամբողջ ընթացքում։ Այդպես էլ նստեցինք նրանց ընտանիքի հետ, մինչ ես պատմում և ցույց էի տալիս։ Ընդհանրապես շատ եմ սիրում նրանց ընտանիքը, նրանք բոլորիս ընդունում են որպես հարազատի։ Ես առաջինը չեմ, ով գալիս է նրանց մոտ գիշերելու, և յուրաքանչյուրի հետ նրանք ունեն հենց այսպիսի մոտեցում։ Դա միշտ հաճելի է և ջերմացնում է հոգին։ Հատկապես այն, երբ քեզ վերաբերվում են ընտանեկան ձևով՝ տնից հեռու։ Առավոտյան մենք պատրաստեցինք հիանալի վաֆլիներ՝ մրգերով և թխկու օշարակով։ Այո, ընկերներ, ամերիկյան փանկեյքերը և վաֆլիները գրեթե անհամ են, քանի դեռ չեք ավելացրել մրգեր կամ թխկու օշարակ (Օշարակը, իհարկե, ավելի լավ է։ Ես նույնիսկ տուն տարա մի բանկա)։ Անհամության մասին ես ձեզ ասում եմ որպես մեկը, ով պատրաստել է հարյուրավոր փանկեյքեր և գիտի դա ներսից։ Դրանց մեջ ոչ մի առանձնահատուկ բան չկա։ Էությունը միևնույնն է՝ ինչ կավելացնեք վերևից։ Մի փոքր ուշ եկավ հենց այդ Էբին, և մենք նրա ու Աննիկայի հետ գնացինք նախ Մեգանի աշխատավայր՝ սուրճ վերցնելու։ Այո, Մեգանը աշխատում է տեղական սուրճի կրպակում։ Իսկ հետո մեզ մի գաղափար եկավ՝ հավաքել շատ ծանոթների և գնալ մեծ քեմփինգի դեպի Օվկիանոս։ Իսկ ինչո՞ւ ոչ։ Եվ հավաքվեցինք 7 հոգով՝ Ես, Մեգանը, Աննիկան, Էբին, Լիրիոն՝ քույրերի կամ ընկերախմբից մեկի ընկերուհին (այստեղ չես հասկանա), Մայքլը՝ Մեգանի ընկերը (մենք նրա հետ ծանոթ ենք դեռ անցյալ տարվանից, բայց այն ժամանակ նա նրա ընկերը չէր։ Քաղցր է), և ևս մեկ տղա, որի անունը չեմ հիշում։ Ընդհանուր առմամ
+8
