Indianapolis: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

LKLyudmila Kovalevamila_kovaleva · 15 paź 2011Czytaj

30 czerwca rano wstaliśmy około 10:00 i skierowaliśmy się prosto do Port Authority. Znaleźliśmy tam jakiś supermarket, kupiliśmy trochę ciastek i wodę mineralną, bo ich inne jedzenie nie budziło w nas zbytniego zaufania) Odjazd mieliśmy o 15:00, więc czasu było dużo, ale nie było co robić, a do tego jeszcze bagaż w rękach. Na złość nie było tam nigdzie ani ławek, ani krzeseł... prawda jest taka, że Amerykanie specjalnie się tym nie przejmują, mogą siedzieć wszędzie: na schodach, na trawie, a nawet na podłodze! Zmęczona Aseka postanowiła też się nie przejmować i usadowiła się na podłodze przy gniazdku, żeby podładować telefon. Początkowo trochę się wahałam, ale potem sama usiadłam obok niej... cóż, trzeba było przyzwyczaić się do amerykańskiego życia) Około 14:20 ruszyliśmy na poszukiwanie naszego gate'a (bramki, za którą stał nasz autobus). O 14:40 rozpoczęło się wsiadanie. Cóż mogę powiedzieć, zwykłe autobusy... tylko że zimno od klimatyzacji było nierealne. Dziwni ci Amerykanie, wolą, żeby było im zimno niż gorąco. Dobrze, że słyszałam wcześniej o takich „warunkach klimatycznych” w autobusie, więc ubrałam na siebie mnóstwo ubrań i zmusiłam Aselyę do tego samego. Naszym pierwszym celem był Baltimor... potem Rs Midway, Pittsburg, Columbus, Dayton Trot, Indianapolis, Garlingston, Burlington, Des Moines, Blumington, Omaha, Cheyenne, Lexington, Brush, Casper, Lovell i jeszcze mnóstwo miasteczek, przez które przejeżdżaliśmy. Prawie w każdym z tych miast musieliśmy przesiadać się do innych autobusów. Oczywiście spędzenie 3 dni w autobusie nie jest łatwe, ale bez wahania zrobiłabym to jeszcze raz! Bo podczas jazdy zobaczyłam tyle uroczych miasteczek, budynków... w zasadzie przejechaliśmy pół Ameryki! Przez te 3 dni żywiliśmy się ciasteczkami, bo nasz organizm po prostu odrzucał to sztuczne amerykańskie jedzenie. W autobusach i na samych stacjach widzieliśmy bardzo dużo dziwnych ludzi (uwierzcie mi, u nas czegoś takiego nie zobaczycie). Najbardziej śmieszyło mnie to, jak wielu chłopaków (zwłaszcza Afroamerykanów) woli nosić spodnie tak, że połowa ich pośladków jest na wierzchu (oczywiście w bieliźnie)) Po drodze poznaliśmy też dwóch miłych Amerykanów w wieku około 35 lat, z których jeden zaproponował mi drinka (pewnie, żeby lepiej się spało)) A już zbliżając się do Wyoming, poznaliśmy czarującego Hiszpana, który nauczył mnie kilku zwrotów w swoim języku... Ku mojemu wielkiemu rozczarowaniu, zmierzał do Montany (stanu położonego nieco dalej niż Wyoming). Naszym ostatnim przystankiem przed Cody było miasto Lovell. Tam zabrał nas mały autobus... fakt, że pasażerami byliśmy tylko ja i Aseka, szczerze mówiąc, trochę mnie niepokoił... w mojej głowie krążyła tylko jedna myśl: „Boże, w jaką dziurę ja nas wiozę! Aselya mnie zabije!”

AAlexsadus · 18 paź 2010Czytaj

Jak zauważyliście, spóźniłem się z aktualizacją bloga, ponieważ wydarzyło się tak wiele rzeczy i nie miałem czasu, a dokładniej nie miałem gdzie pisać =( Przepraszam. Delegacja! Dzisiaj zadzwonili z pracy, kazali przygotować się na 3-dniowy wyjazd do Stamford i zabrać prawo jazdy!!! Stamtąd przeprowadza się do Chicago rosyjski profesor wraz z żoną. Notatka* przemknęła mi przez myśl myśl o drenażu mózgów za granicę…. Do Stamford jechaliśmy taką trasą: Chicago – Indianapolis – Columbus – Cleveland, a potem przez stan Pensylwania do Stamford. W drodze powrotnej powierzono mi samochód! Ten, którym dotarliśmy do bazy, gdzie wzięliśmy ciężarówkę, to w Indianapolis. Autostrady w USA są bardzo dobre, ale nie zapominajmy, ile to kosztuje podatników! Przez całą podróż na autostrady wydaliśmy około 200$!!! I mogę dodać, że istnieją też alternatywne drogi podobne do naszych tras =D mam na myśli z jednym pasem ruchu, a nie z dziurami i innymi nieszczęściami. I nawiasem mówiąc, na tych drogach jest bardzo mało samochodów, więc jeśli chcecie zaoszczędzić trochę pieniędzy i zobaczyć przyrodę, to jedźcie drogami innymi niż autostrady. Po drodze zauważyłem bardzo wielu podróżujących emerytów, są tam całe autobusy z nimi! Zamieszczam zdjęcia krajobrazów i wszystkiego, co napotkaliśmy po drodze. J Szczęśliwie dojechawszy do Stamford i załadowawszy ciężarówkę po brzegi, już mieliśmy odjeżdżać, ale profesor poprosił, żebyśmy po drodze wstąpili do jego syna odebrać telewizor. Ten pomysł od razu mi się nie spodobał! Mimo wszystko spełniliśmy jego prośbę. I już po przyjeździe do Chicago, kiedy wyładowaliśmy wszystkie rzeczy i meble, chwyciwszy za telewizor, odkryliśmy…..oooooooooo…fuck! pękł mu ekran!!! Cena telewizora to 1300$, a za tę pracę zapłacili nam 2200$ - benzyna - nocleg - autostrada - telewizor = 0!!!!!!!!fuck!!!!!!!!! Ale mi i tak zapłacili moje 400$))))))))) PS W USA naprawdę cenią pracę i na różne sposoby ją zachęcają, bonusami, napiwkami itp., płacili nam nawet po 20$ dziennie tylko za to, że wychodzisz do pracy, więc te pieniądze już zarobiłeś, niezależnie od tego, czy zamówienie zostanie anulowane, czy wystąpią inne okoliczności siły wyższej)

ААндрейminsk_8186 · 31 paź 2009Czytaj

2 sierpnia. Dzień zawsze zaczynamy standardowo: o 10 rano zaczyna się praca. Ponieważ jarmark zaczyna się dopiero 7-go, nasze dni robocze, choć pracowite, są dość luźne, niemniej jednak szefowie nigdy nie mówią, o której skończymy, a w ostatniej chwili często pojawiają się niespodziewane nowe zadania. Dlatego do ostatniej chwili nie wiedziałem, czy się uda. Przerażał też możliwy brak biletów, bo na koncert w mieście po Indianapolis biletów nie było. Z pracą wszystko ułożyło się dobrze i udało nam się ruszyć o 6 wieczorem, dojechawszy autobusem do centrum downtown, nie mieliśmy pojęcia, gdzie w ogóle jesteśmy i dokąd iść, wszystko co mieliśmy, to to, że trzeba było szukać skrzyżowania dwóch ulic. Po 15 minutach poszukiwań przypadkiem natknęliśmy się na jedną z potrzebnych ulic: New Jersey street. Tam spotkaliśmy chłopaka i dziewczynę w rock'n'rollowym stylu, postanowiliśmy iść za nimi i, jak się okazało, nie pomyliliśmy się, szli na koncert. Koncert odbywał się w budynku przypominającym muzeum lub teatr, żadnym klubem tu nawet nie pachniało, na ulicy stało z 50 osób, dużo osób z fryzurami jak u Mike'a Nessa =) Atmosfera bardzo przyjazna. Tuż przed drzwiami stały bramki, dzielące ludzi na 3 strumienie, obok kilku ochroniarzy, którzy sprawdzali kieszenie. Podchodząc do nich, od razu zapytaliśmy, czy są bilety i gdzie można je kupić. W odpowiedzi usłyszeliśmy „Yes, right here”. Byłem szczęśliwy. W dniu koncertu bilety sprzedawano za 30 dolarów, kupiwszy 2 bilety już wewnątrz budynku, ruszyliśmy dalej. Monumentalne schody, sufity, bardzo niezwykłe. Wchodząc na drugie piętro, zobaczyliśmy ludzi sprzedających merch. Na koncert oprócz Social Distortion zapowiedziano jeszcze 2 grupy: The Strangers i Crivet, wcześniej o nich nie słyszałem. Rzucając okiem na merch, zwróciłem uwagę na 1 koszulkę Social Distortion, i kurczę, u grubych amerykańców męskie koszulki były tylko od rozmiaru medium, ja potrzebowałem small. Bluzy kosztowały 50 dolców, koszulki 25, zestaw naklejek 10, krótko mówiąc za drogo =( merchu nie kupiłem. Sala była dużym pomieszczeniem, w centrum konsoleta dźwiękowców, z tyłu sprzedawali alkohol, szkoda że nie dla nas, duża scena. Ogólnie pomieszczenie idealne na koncerty tego typu. Równo o 7 (ucieszyła mnie punktualność) The Strangers zaczęli swój set, niczym szczególnym mi nie zapadli w pamięć, nie chcę poświęcać im czasu. Po 10-minutowej przerwie na scenę wyszli Crivet, i ta grupa okazała się... żeńska. I zagrali po prostu obłędnie, szybki punk-hc, czysto, zagrane, efektownie, zrobili na mnie wrażenie, nie myślałem, że dziewczyny mogą tak grać. Sala czekała na Social Distortion... Pod scenę podciągnięto jeszcze parę ochroniarzy. Ekipa techników usunęła sprzęt pierwszych dwóch grup, wynieśli gitary, zaczęli sprawdzać mikrofony... Pauza trochę się przeciągnęła, w tle grał czysty rock'n'roll lat 50-tych, potem światło zaczęło się zmieniać, nagle zaczęły wyłaniać się detale, których wcześniej nie było widać: tablice rejestracyjne rozwieszone po scenie, reflektory samochodowe, w tle na całej ścianie projekcja starego amerykańskiego samochodu z datami (1979-2009), poruszające się zabawki. I wtedy na scenę wychodzą Social Distortion. Nazwy pierwszej piosenki nie pamiętam, potem Another State of Mind, Mommys Little Monster, Sick boy, highway 101, don’t drug me down, potem parę nowych, wcześniej ich nie słyszałem, Rich for the sky,.. W pierwszych rzędach ludzie słuchali i klaskali, potrząsali rękami, głowami, trochę dalej slam, my staliśmy w pierwszych rzędach z boku, 3 metry od nas był basista, Mike Ness był pośrodku, ale często podchodził do rogów, na początku często skakali. W ogóle zrozumiałem, że set mieli zbudowany w ten sposób, że w pierwszej połowie szły szybsze piosenki, na końcu spokojniejsze. Potem odłożyli gitary i wyszli, sala krzyczała, śpiewała, a oni wyszli znowu, żeby zagrać jeszcze 5 piosenek, gitarzysta ciągle zmieniał gitary, Ness używał na zmianę 2 Gibsonów. Przedostatnią zagrali nową rzecz, dość szybką, rock

ААндрейminsk_8186 · 31 paź 2009Czytaj

30 czerwca. Wreszcie mogę spokojnie usiąść i napisać o wydarzeniach z minionego tygodnia. Znowu przeprowadziliśmy się w nowe miejsce, tutaj warunki mieszkaniowe są nieco gorsze: początkowo brak Wi-Fi nie cieszył. Jednak dzisiaj internet w końcu się pojawił. Ostatnie 4 dni to był odpoczynek, a raczej nie można tego nazwać pełnym odpoczynkiem, ciągle robiliśmy jakieś drobne rzeczy. Jak się okazało, nasza praca ma wiele plusów i minusów. Plusy: 1) Praca na świeżym powietrzu, ogólnie 90 procent czasu spędzamy na świeżym powietrzu, stąd zawsze zdrowy sen i apetyt. 2) Mamy mieszkanie. 3) Mamy pracę i to jest naprawdę super, bo teraz w USA z pracą jest ciężko, bardzo wielu ludzi po prostu nie może jej znaleźć. 4) Podróżujemy. Wszystkie minusy wynikają z plusów: 1) Ponieważ wszystkie jarmarki nie znajdują się w samych miastach, nie możemy w pełni pospacerować, musimy prosić, jeśli musimy jechać do sklepów lub centrów handlowych, a w dużych miastach jarmarków jeszcze nie mieliśmy. 2) Warunki mieszkaniowe oczywiście nie są miejskie, bardzo wybredni ludzie nie byliby w stanie tu mieszkać, ale nam jest normalnie, jedyne co denerwuje, to to, że kiedy przyjechaliśmy, wolne miejsca były tylko w 2 pokojach, jeden męski, drugi damski i nas z Julią zakwaterowali w różnych pokojach. 3) Rozrywkę musimy organizować sobie sami, trochę pijemy, mieszkam z fajnym rockerem, z nim nie jest nudno. Swoją drogą, pewnego wieczoru siedzieliśmy z moim sąsiadem-rockerem i piliśmy piwo, zacząłem mu mówić: "Ell, lubisz country, lubisz rock-and-rolla, a znasz taki styl muzyki jak Rockabilly, to jakby mieszanka tych stylów". Powiedział, że nie zna i poprosił o podanie przykładu zespołu. Powiedziałem mu "Stray Cats", przeklął, powiedział, że to jeden z jego ulubionych zespołów, że w młodości ich słuchał i poprosił o nagranie mu CD z ich albumami. Więc naprawdę fajny gość. Czas tutaj leci bardzo szybko, rytm życia bardzo różni się od naszego. Ameryka zmienia, przy czym zmienia wszystkich. Sędziuję po sobie, to super, że w życiu zachodzą zmiany. Kolejne kilka tygodni zapowiada się ciężko, pracy będzie dużo, pod koniec miesiąca zaplanowaliśmy wycieczkę do Chicago, chcemy tam poszaleć kilka dni + chcemy spotkać się z naszą starą przyjaciółką. Potem będzie kilka piekielnych tygodni w Indianapolis, właśnie tam będzie najcięższa praca, ALE... Amerykanie powiedzieli, że w tym mieście są jedne z najfajniejszych sklepów muzycznych!! Nie mogę się doczekać, kiedy dorwę się do gitar. Prawie zapomniałem, przedwczoraj z Julią zatrzymali nas gliniarze. Sprawa wyglądała tak: Chodzimy sobie powoli po sklepie odzieżowym, a on jest taki duży, że można się zgubić, ja chodzę powoli, potem idę do kasy, spotykam Julię, płacimy za zakupy, wychodzimy ze sklepu, patrzę... powoli jedzie, powiedziałbym nawet, że toczy się radiowóz, no i myślę "Czyżby do nas?" =) i naprawdę! wysiada gliniarz i surowym głosem po angielsku "Wsiadać do samochodu", no my w odpowiedzi "ok, ok, no problem". Wsiedliśmy, zdążyłem trochę rozejrzeć się, skórzane siedzenia, przed nami kraty, trochę ciasno, na przednim siedzeniu komputer, kamera. Gliniarz otwiera drzwi i mówi, że wezwał ich menedżer sklepu, bo coś ukradliśmy i że ma prawo zatrzymać nas na jakiś czas. No my spokojnie czekamy, przecież wiemy, że nic nie ukradliśmy, przeszukali nas, plecak Julii, potem kazali mi wyjść i ręce na samochód, krótko mówiąc, jak złego czarnego gangstera przeszukali, potem mówią, że wszystko ok, możemy iść, bo nie mają na nas nic, przy czym gliniarze byli całkiem normalni, a menedżerowie, którzy wyszli ze sklepu, nawet nie przeprosili. Kiedy odchodziliśmy, gliniarz powiedział coś aprobującego na temat napisu na mojej bluzie (byłem ubrany w bluzę Strike Anywhere, tam z przodu było coś o policji napisane). I szczęśliwie odeszliśmy. Potem Amerykanie powiedzieli, że u nich czasami tak bywa. Wnioski wyciągnięto następujące: 1) zawsze nosić przy sobie ID (w tamtym momencie nie wzięliśmy ich ze sobą) 2) nie wstydzić się swojego angielskieg

ААндрейminsk_8186 · 31 paź 2009Czytaj

Lot przebiegł dobrze, mimo że leciałem po raz pierwszy. Potem przesiadka do autobusu do Indianapolis, właśnie tam prowadziły nas nasze job offers. Droga była długa, około 20 godzin, ale czuliśmy się dobrze, bo byliśmy w Ameryce. Przez okno zrobiliśmy mnóstwo zdjęć: było co oglądać, trasa wiodła przez Filadelfię, Pittsburgh, Columbus, niezliczone miasteczka, równiny i wzgórza. Chłonęliśmy wszystko zachłannie. W Indy czekała nas jeszcze jedna przesiadka do miasteczka Marion, to kolejne 2 godziny drogi, które minęły bardzo szybko, i wreszcie jesteśmy na miejscu. Obrazu, który zobaczyliśmy, nikt z nas nigdy nie zapomni: 6 rano, wschodzące słońce, równina z rzadką roślinnością, lekki wietrzyk, pusta trasa, samotna stacja benzynowa i Hindus, który widząc nas, powiedział: „Welcome to America”. Potem było kilka godzin na tej stacji w oczekiwaniu na szefa, który miał po nas przyjechać, długie rozmyślania na temat „a może oszukali nas z pracą i staliśmy się uczestnikami reality show «Najgłupsze oszustwa»”. Ale wszystko skończyło się dobrze, po prostu doszło do małego nieporozumienia, już przed obiadem dotarliśmy do naszego nowego miejsca pracy.

TZTatiana Zubareva1 lut 2015Czytaj

Ostatni dzień w już rodzinnym i najbardziej ukochanym Myrtle Beach! Chodzę z nowiutkim iPhone'em, nagrywam kamerą wszystko, co widzę wokół: diabelski młyn, moją drogę z pracy do domu! No żegnaj, Myrtle Beach, będę tęsknić! Całą noc próbowałam spakować rzeczy! Jakże niełatwo upchnąć do walizki wszystkie swoje nowości! Nie wiem, czy są jeszcze gdzieś tacy ludzie jak ja, którzy wiozą z Ameryki ZASŁONY! Ale spodobały mi się, idealnie wpasują się w wystrój mojego pokoju w Rosji, i mniejsza z tym, że walizka się nie dopina! Buty na ogromnej platformie tak i nie weszły do bagażu, no cóż, polecę jak gwiazda w pełnym rynsztunku! O 4 rano wchodzi Sardor: „A co, wszyscy śpią? Tania, a pojedźmy przywitać wschód słońca?” Oczywiście, pojedźmy! Ostatni wschód słońca nad oceanem w Myrtle Beach! Sardor fotografował mnie na tle wschodzącego nieba i fal oceanu, a my piliśmy szampana za mój wyjazd! O 8 rano pojechaliśmy do naszego domu, musiałam do końca spakować rzeczy, a Sardor położył się spać! Po dwóch godzinach ledwo go dobudziłam, żeby odwiózł mnie na lotnisko, tak jak obiecał! Przeszłam odprawę, czekam na wejście na pokład i nie rozumiem, gdzie są pozostali pasażerowie… Podeszłam do kobiety, która stoi przy bramce, gdzie powinnam przejść do samolotu, żeby zapytać, o co chodzi, na co otrzymuję odpowiedź: -Dziecinko, twój samolot za dwie minuty wystartuje! Wejście na pokład zakończone! -JAK TO? -Spójrz na swój bilet! Wylot o 11.00! I tutaj rozumiem, że moja nieuwaga, nieodpowiedzialność właśnie weszły na maksymalny poziom! We łzach, z żalem do siebie wlekę się z powrotem na odprawę po swój bagaż! Pracownicy lotniska wielkodusznie, choć z niezadowoloną miną, absolutnie za darmo dali bilet do Baltimore na następny dzień, w tym samym czasie: „Tylko nie spóźnijcie się!” Dziękuję wam, drodzy))) Dzwonię do Kolii, powiedzieć, że przylecę jutro! Jak on powstrzymał emocje, nie wiem! Bardzo dobry, pewnie, skoro nie krzyczał! To był mój dodatkowy ostatni dzień w Myrtle Beach, cały dzień się opalałam, kąpałam w oceanie, spacerowałam) Przyleciałam do Baltimore, Kolia spotkał mnie z kwiatami w kabriolecie) Ooo, to takie miłe) Pokazał mi cały Baltimore! Urocze miasto z przepięknym centrum! Przejechałam samochodem przez 22 stany od jednego wybrzeża do drugiego z jednym „cudownym młodym człowiekiem”, jak sam siebie nieskromnie nazywa, odwiedziłam Baltimore, Waszyngton, Filadelfię, Atlantic City (New Jersey), Columbus, Chicago, Indianapolis, Park Narodowy Yellowstone i Portland, skąd samolotem 8 godzin leciałam do ostatniego punktu - Nowego Jorku. Zasadowo nie będę męczyć was długim opisem swoich emocji i wrażeń, odnośnie wszystkiego co zobaczyłam – lepiej raz zobaczyć, niż sto razy usłyszeć o tym! Jestem pewna, wy będziecie mieć swoje pierwsze wrażenia, jeszcze lepsze od moich) Powiem tylko po dwa słowa o każdym mieście i dołączę fotki) No tak, fotek mi zostało tysiące!))) Waszyngton - majestatyczna stolica stanów z Kapitolem, Białym Domem i pomnikami) Filadelfia - miasto, w którym się zakochałam! Przytulne, w tym samym czasie i nowoczesne) Wszystko oddycha zdrowym stylem życia, wszyscy biegają i uśmiechają się) Atlantic City - miasto nieskończonych luksusowych kasyn)) Pewnie drugie miasto po Las Vegas, dokąd ludzie przyjeżdżają zostawić kupę pieniędzy) Columbus - stolica stanu Ohio z pięknym nabrzeżem i różnymi atrakcjami) Chicago - miasto wiatrów! Najbardziej zapamiętałam wejście na Willis Tower, wieżę o wysokości 442 metrów, ze szklanymi występami nad ziemią! Ledwo odważyłam się stanąć na szkle) Park Narodowy Yellowstone - coś niesamowitego! Tak pięknej przyrody jeszcze nigdy nie spotkałam! Jestem pod ogromnym wrażeniem! Czego tam nie widziałam: góry, gejzery, wodospady i kanion) Ze świata zwierząt spotkaliśmy bizony, jelenie, koziorożce, burunduki, wiewiórki, orły) Super) Portland - wspaniałe miasto, które znajduje się w dwóch stanach naraz (Oregon i Waszyngton) i dzieli się rzeką Willamette na dwie części - East Side i West Side) Nowy Jork - wielkie jab