İndianapolis: Səyahət bələdçisi, qiymətlər və pulsuz yaşayış · 2026

LKLyudmila Kovalevamila_kovaleva · 15 okt 2011Oxu

İyunun 30-u səhər saat 10 radələrində oyandıq və birbaşa Port Authority-yə tərəf getdik. Orada bir supermarket tapdıq, bir az peçenye və mineral su aldıq, çünki onların digər yeməkləri bizdə elə də böyük etimad yaratmadı) Yola düşməyimiz günorta saat 3-də idi, ona görə də vaxtımız çox idi, amma görəcək iş yox idi, üstəlik əlimizdə baqaj da var idi. İnad kimi, orada nə skamya, nə də stul var idi... düzdür, amerikalılar bu barədə elə də narahat olmurlar, onlar hər yerdə otura bilərlər: pilləkənlərdə, otların üstündə və hətta yerdə! Yorulduqdan sonra Aseka da narahat olmamağa qərar verdi və telefonunu doldurmaq üçün rozetkanın yanındakı yerdə oturdu. Əvvəlcə mən bir az tərəddüd etdim, amma sonra özüm də onun yanında oturdum... nə etməli, Amerika həyatına alışmaq lazım idi) Təxminən 14:20-də gate-imizi (avtobusumuzun dayandığı qapını) axtarmağa getdik. 14:40-da avtobusa minmə başladı. Nə deyim, adi avtobuslar idi... sadəcə kondisionerlərdən gələn soyuq dözülməz idi. Qəribədirlər bu amerikalılar, onlara isti olmaqdansa, soyuq olmaq daha yaxşıdır. Yaxşı ki, əvvəlcədən avtobusdakı belə «iqlim şəraiti» haqqında eşitmişdim, ona görə də üstümə çoxlu paltar geyindim və Aselyanı da buna məcbur etdim. İlk təyinat yerimiz Baltimor idi... sonra Rs Midway, Pittsburg, Columbus, Dayton Trot, Indianapolis, Garlingston, Burlington, Des Moines, Blumington, Omaha, Cheyenne, Lexington, Brush, Casper, Lovell və keçdiyimiz daha bir çox kiçik şəhərlər. Demək olar ki, hər şəhərdə başqa avtobusa keçməli olurduq. Əlbəttə, 3 günü avtobusda keçirmək asan deyil, amma mən heç düşünmədən bunu bir daha təkrarlayardım! Çünki yol boyu o qədər şirin şəhərciklər, binalar gördüm ki... prinsipcə, Amerikanın yarısını keçdik! Bu 3 gün ərzində biz ancaq peçenye yedik, çünki orqanizmimiz bu süni Amerika yeməklərini qəbul etmirdi. Avtobuslarda və stansiyaların özündə çoxlu qəribə insanlar gördük (inanın, bizdə beləsini görməzsiniz). Ən çox məni güldürən o idi ki, bir çox oğlanlar (xüsusilə afroamerikalılar) şalvarlarını elə geyinməyi xoşlayırlar ki, arxalarının yarısı çöldə qalır (təbii ki, alt paltarında)) Həmçinin yolda 35 yaşlarında iki şirin amerikalı ilə tanış olduq, onlardan biri mənə içki təklif etdi (yəqin ki, daha yaxşı yatım deyə)) Vayominqə yaxınlaşanda isə öz dilində mənə bir neçə ifadə öyrədən cazibədar bir ispanla tanış olduq... Böyük məyusluğumla, o, Montanaya (Vayominqdən bir az aralıda yerləşən ştat) gedirdi. Cody-dən əvvəl son dayanacağımız Lovell şəhəri idi. Orada bizi kiçik bir avtobus götürdü... sərnişinlərdən yalnız mənim və Asekanın olması, düzünü desəm, məni bir az narahat edirdi... beynimdə ancaq bir fikir fırlanırdı: «İlahi, mən bizi hansı dəliyə aparıram! Aselya məni öldürəcək!»

AAlexsadus · 18 okt 2010Oxu

Gördüyünüz kimi, bloqu yeniləməkdə gecikdim, çünki çox şey baş verdi və vaxtım olmadı, daha doğrusu, yazmağa yer yox idi =( Üzr istəyirəm. Ezamiyyət! Bu gün işdən zəng etdilər, Stamforda 3 günlük səfərə hazırlaşmağımı və sürücülük vəsiqəmi götürməyimi dedilər!!! Oradan rus professoru həyat yoldaşı ilə birlikdə Çikaqoya köçür. Qeyd* ağlımdan xaricə "beyin axını" haqqında fikir keçdi…. Stamforda biz bu yolla getdik: Çikaqo – İndianapolis – Kolumbus – Klivlend, sonra Pensilvaniya ştatı vasitəsilə Stamforda. Qayıdarkən mənə avtomobili etibar etdilər! İndianapolisdəki bazaya çatmaq üçün istifadə etdiyimiz maşın, oradan yük maşınını götürdük. ABŞ-da avtomagistrallar çox yaxşıdır, amma bunun vergi ödəyicilərinə neçəyə başa gəldiyini unutmayaq! Bütün səfər boyu magistral yollar üçün təxminən 200$ xərclədik!!! Və onu da əlavə edə bilərəm ki, bizim yollara bənzər alternativ yollar da var =D mən çuxursuz və digər xoşagəlməzliklərsiz, bir hərəkət zolağı olan yolları nəzərdə tuturam. Yeri gəlmişkən, bu yollarda maşınlar çox azdır, ona görə də pulunuza qənaət edib təbiəti seyr etmək istəyirsinizsə, magistral olmayan yollarla gedin. Yolda səyahət edən çoxlu təqaüdçü gördüm, onlarla dolu bütöv avtobuslar var! Yolda gördüyüm mənzərələrin və hər şeyin şəkillərini yükləyirəm. J Stamforda sağ-salamat çatıb yük maşınını doldurduqdan sonra getməyə hazırlaşırdıq, lakin professor yolda oğlugilə girib televizoru götürməyimizi xahiş etdi. Bu fikir mənim heç xoşuma gəlmədi! Yenə də onun xahişini yerinə yetirdik. Çikaqoya çatanda bütün əşyaları və mebelləri boşaldıb televizoru əlimizə alanda gördük ki…..oooooooooo…fuck! ekranı çatlayıb!!! Televizorun qiyməti 1300$-dır, bu iş üçün isə bizə 2200$ ödədilər - benzin - gecələmə - magistral - televizor = 0!!!!!!!!fuck!!!!!!!!! Amma mənə yenə də 400$-ımı ödədilər))))))))) PS ABŞ-da əməyi həqiqətən qiymətləndirirlər və onu bonuslar, çaypulu və s. ilə hər cür təşviq edirlər, bizə hətta işə çıxdığımız üçün gündə 20$ ödəyirdilər, yəni sifariş ləğv olunsa da, yaxud digər fors-major hallar baş versə də, bu pulu artıq qazanmış olurdun)

ААндрейminsk_8186 · 31 okt 2009Oxu

2 avqust. Günümüz həmişə standart başlayır: iş saat 10-da başlayır. Yarmarka yalnız 7-də başladığı üçün iş günlərimiz iş olsa da, çox rahat keçir, lakin rəislər heç vaxt nə vaxt bitirəcəyimizi demirlər və son anda gözlənilməz yeni tapşırıqlar ortaya çıxır. Ona görə də son ana qədər gedə biləcəyimi bilmirdim. İndianapolisdən sonrakı şəhərdəki konsertə biletlərin olmaması da narahat edirdi. İşlə bağlı hər şey yaxşı getdi və biz axşam saat 6-da yola düşə bildik, avtobusla mərkəzə çatdıqdan sonra harada olduğumuzu və hara gedəcəyimizi heç bilmirdik, bizdə olan tək şey iki küçənin kəsişməsini axtarmaq idi. 15 dəqiqəlik axtarışdan sonra təsadüfən lazım olan küçələrdən birinə rast gəldik: New Jersey street. Orada rok-n-roll görünüşlü bir oğlan və qızla qarşılaşdıq, onların arxasınca getməyə qərar verdik və məlum oldu ki, yanılmamışıq, onlar da konsertə gedirdilər. Konsert muzey və ya teatra bənzəyən bir binada keçirilirdi, burada klubdan əsər-əlamət yox idi, küçədə 50-yə yaxın insan var idi, çoxunun saç düzümü Mayk Nessinkiyə bənzəyirdi =) Atmosfer çox mehriban idi. Qapıların qarşısında insanları 3 axına bölən turniketlər, yanında isə cibləri yoxlayan bir neçə mühafizəçi var idi. Onlara yaxınlaşıb dərhal biletlərin olub-olmadığını və haradan almaq lazım olduğunu soruşduq. Cavab olaraq «Yes, right here» eşidildi. Çox xoşbəxt idim. Konsert günü biletlər 30 dollara satılırdı, binanın içində 2 bilet alıb irəlilədik. Monumental pilləkənlər, tavanlar, çox qeyri-adi. İkinci mərtəbəyə qalxıb məhsul satan insanları gördük. Konsertdə Social Distortion-dan başqa daha 2 qrup elan edilmişdi: The Strangers və Crivet, onlar haqqında əvvəllər heç nə eşitməmişdim. Məhsullara göz gəzdirərkən 1 Social Distortion köynəyinə diqqət yetirdim və lənət olsun, kök amerikalılarda kişi köynəkləri yalnız orta ölçüdən başlayırdı, mənə kiçiyi lazım idi. Baykalar 50 dollara, köynəklər 25, stikerlər dəsti 10 idi, qısası çox baha idi =( heç nə almadım. Zal böyük bir otaqdan ibarət idi, mərkəzdə səs rejissorlarının pultu, arxada spirtli içkilər satılırdı, təəssüf ki, bizim üçün deyil, böyük bir səhnə. Ümumiyyətlə, bu cür konsertlər üçün ideal yer idi. Tam saat 7-də (punktuallıq məni sevindirdi) The Strangers öz setinə başladı, onlar mənim yaddaşımda heç nə ilə qalmadılar, onlara vaxt ayırmaq istəmirəm. 10 dəqiqəlik fasilədən sonra səhnəyə Crivet çıxdı və bu qrup... qadın qrupu çıxdı. Və onlar sadəcə möhtəşəm ifa etdilər, sürətli pank-hardkor, dəqiq, ifa olunmuş, təsirli, onlar məni heyran etdilər, qızların belə ifa edə biləcəyini düşünmürdüm. Zal Social Distortion-u gözləyirdi... Səhnəyə daha bir neçə mühafizəçi çəkildi. Texniklər komandası ilk iki qrupun aparatlarını yığışdırdı, gitarları çıxardı, mikrofonları yoxlamağa başladılar... Fasilə bir az uzandı, fonda 50-ci illərin təmiz rok-n-rollu səsləndi, sonra işıqlar dəyişməyə başladı, qəflətən əvvəllər nəzərə çarpmayan detallar görünməyə başladı: səhnə boyu asılmış dövlət nömrələri, avtomobil faraları, arxa fonda bütün divar boyu köhnə Amerika avtomobilinin tarixlərlə (1979-2009) proyeksiyası, hərəkət edən oyuncaqlar. Və bu anda səhnəyə Social Distortion çıxır. İlk mahnının adını xatırlamıram, sonra Another State of Mind, Mommys Little Monster, Sick boy, highway 101, don’t drug me down, sonra bir cüt yenisi, onları əvvəllər eşitməmişdim, Rich for the sky,.. İlk sıralarda insanlar dinləyir və alqışlayırdılar, əllərini, başlarını silkələyirdilər, bir az aralıda slem, biz yan tərəfdəki ilk sıralarda dayanırdıq, bizdən 3 metr aralıda basçı var idi, Mayk Ness ortada idi, amma tez-tez künclərə yaxınlaşırdı, əvvəldə onlar tez-tez tullanırdılar. Ümumiyyətlə, mən onların setinin elə qurulduğunu başa düşdüm ki, birinci yarıda daha sürətli mahnılar, sonda isə daha sakit mahnılar olsun. Sonra gitarları qoyub getdilər, zal qışqırırdı, oxuyurdu və onlar yenidən 5 mahnı ifa etmək üçün çıxdılar, gitarist daim gitarları dəyişirdi, Ness 2 Gibson-dan növbə ilə istifadə edirdi. Axırıncıdan əvvəl onlar yeni bir şey ifa etdilər, kifayət q

ААндрейminsk_8186 · 31 okt 2009Oxu

30 iyun. Nəhayət, sakitcə oturub keçən həftənin hadisələri haqqında yaza bildim. Yenə yeni yerə köçdük, burada yaşayış şəraiti bir az daha pisdir: əvvəlcə Wi-Fi-ın olmaması sevindirmədi. Lakin bu gün internet nəhayət peyda oldu. Son 4 gün istirahət idi, daha doğrusu, buna tam istirahət demək olmaz, daim xırda-para işlərlə məşğul idik. Məlum olduğu kimi, işimizin çoxlu müsbət və mənfi tərəfləri var. Müsbət tərəfləri: 1) Təmiz havada işləmək, ümumiyyətlə, vaxtımızın 90 faizini təmiz havada keçiririk, buna görə də həmişə sağlam yuxu və iştahımız var. 2) Bizim yaşayış yerimiz var. 3) Bizim işimiz var və bu, həqiqətən əladır, çünki indi ABŞ-da işlə bağlı gərginlik var, çoxlu insanlar sadəcə iş tapa bilmirlər. 4) Biz səyahət edirik. Bütün mənfi tərəflər müsbət tərəflərdən irəli gəlir: 1) Bütün yarmarkalar şəhərlərin özündə olmadığı üçün biz tam gəzə bilmirik, mağazalara və ya mollara getmək lazım gələndə xahiş etməli oluruq, üstəlik böyük şəhərlərdə hələ yarmarkalarımız olmayıb. 2) Yaşayış şəraiti, əlbəttə ki, şəhər səviyyəsində deyil, çox kaprizli insanlar burada yaşaya bilməzdilər, amma bizə normaldır, yeganə narahat edən odur ki, gələndə yalnız 2 otaqda boş yer var idi, biri kişilər, digəri qadınlar üçün və bizi Yuliya ilə müxtəlif otaqlara yerləşdirdilər. 3) Əyləncəni özümüz təşkil etməli oluruq, bir az içirik, mən əla rokerlə yaşayıram, onunla darıxdırıcı deyil. Yeri gəlmişkən, bir axşam roker qonşumla pivə içib oturanda ona deməyə başladım: "Ell, sən kantrini, rok-n-rollu sevirsən, bəs Rokabili adlı musiqi üslubunu bilirsənmi, bu, sanki həmin üslubların qarışığıdır". O, bilmədiyini dedi və qrup nümunəsi çəkməyimi istədi. Mən ona "Stray Cats" dedim, o, söyüş söydü, bunun onun ən sevimli qruplarından biri olduğunu, gəncliyində onları dinlədiyini dedi və albomları yazılmış CD istədi. Yəni, həqiqətən əla oğlandır. Burada vaxt çox tez keçir, həyat ritmi bizimkindən çox fərqlənir. Amerika dəyişir, özü də hamını dəyişir. Mən özümdən mühakimə edirəm, həyatda dəyişikliklərin olması əladır. Növbəti bir neçə həftənin ağır olacağı gözlənilir, iş çox olacaq, ayın sonunda Çikaqoya səyahət planlaşdırdıq, orada bir neçə gün dincəlib köhnə rəfiqəmizlə görüşmək istəyirik. Sonra İndianapolisdə bir neçə cəhənnəm həftəsi olacaq, məhz orada ən ağır iş olacaq, AMMA... amerikalılar dedilər ki, bu şəhərdə ən əla musiqi mağazalarından biri var!! Gitara tutmağı səbirsizliklə gözləyirəm. Az qala unudacaqdım, bir gün əvvəl Yuliya ilə bizi polis saxladı. Hadisə belə oldu: Biz paltar mağazasında yavaş-yavaş gəzirik, o isə o qədər böyükdür ki, azmaq olar, mən yavaş gəzirəm, sonra kassaya gedirəm, Yuliyanı qarşılayıram, alış-verişin pulunu ödəyirik, mağazadan çıxırıq, baxıram... yavaş-yavaş gəlir, hətta diyirlənir deyərdim, polis maşını, mənim ağlıma "Görəsən bizəmi?" fikri gəldi =) və həqiqətən! Polis çıxır və ciddi səslə ingiliscə "Maşına əyləşin" deyir, biz isə "ok, ok, no problem" deyirik. Əyləşdik, bir az ətrafa baxmağa macal tapdım, dəri oturacaqlar, qarşımızda barmaqlıq, bir az darısqaldır, ön oturacaqda kompüter, kamera. Polis qapını açır və deyir ki, mağaza meneceri bizi nəsə oğurladığımıza görə çağırıb və onun bizi müəyyən müddətə saxlamaq hüququ var. Biz sakitcə gözləyirik, çünki heç nə oğurlamadığımızı bilirik, onlar bizi, Yuliyanın bel çantasını axtardılar, sonra mənə düşməyi və əlləri maşının üstünə qoymağı dedilər, qısası, pis qara dərili qanqster kimi axtardılar, sonra hər şeyin qaydasında olduğunu, gedə biləcəyimizi dedilər, çünki bizə qarşı heç nə yox idi, üstəlik polislər kifayət qədər normal idilər, amma mağazadan çıxan menecerlər hətta üzr də istəmədilər. Gedəndə polis üstümdəki koftadakı yazı haqqında təsdiqedici nəsə dedi (mən Strike Anywhere koftasında idim, orada qabaqda polis haqqında nəsə yazılmışdı). Və biz uğurla getdik. Sonra amerikalılar dedilər ki, onlarda bəzən belə olur. Nəticələr belə çıxarıldı: 1) Həmişə özünüzlə ID gəzdirin (o vaxt biz onları götürməmişdik) 2) İngilis dilinizdən utanmayın, Amerika elə bir ölkədir ki, əgər

ААндрейminsk_8186 · 31 okt 2009Oxu

Uçuş yaxşı keçdi, baxmayaraq ki, ilk dəfə idi uçurdum. Sonra İndianapolisə avtobusa keçid etdik, məhz oraya bizim job offers bizi aparırdı. Yol uzun idi, təxminən 20 saat, amma biz özümüzü yaxşı hiss edirdik, çünki Amerikada idik. Pəncərədən çoxlu şəkillər çəkdik: görəcək çox şey var idi, yol Filadelfiya, Pitsburq, Kolumbus və saysız-hesabsız kiçik şəhərlər, düzənliklər və təpələrdən keçirdi. Biz hər şeyi həvəslə udurduq. İndidə bizi Marion şəhərciyinə daha bir keçid gözləyirdi, bu daha 2 saatlıq yol idi, çox tez keçdi və nəhayət, biz çatdıq. Gördüyümüz mənzərəni heç birimiz heç vaxt unutmayacağıq: səhər saat 6, doğan günəş, seyrək bitkili düzənlik, yüngül meh, boş magistral, tənha yanacaqdoldurma məntəqəsi və bizi görəndə: «Welcome to America» deyən bir hindli. Sonra bu yanacaqdoldurma məntəqəsində bizi götürməli olan müdiri gözləyərək bir neçə saat keçirdik, «bəlkə bizi işlə bağlı aldadıblar və biz «Ən axmaq fırıldaqlar» realiti-şousunun iştirakçıları olmuşuq» mövzusunda uzun düşüncələr. Amma hər şey yaxşı qurtardı, sadəcə kiçik bir anlaşılmazlıq oldu, artıq nahara biz yeni iş yerimizə çatdıq.

TZTatiana Zubareva1 fev 2015Oxu

Artıq doğma və ən sevimli Mırtl-Biçdə sonuncu gün! Yeni iPhone ilə gəzirəm, ətrafda gördüyüm hər şeyi kameraya çəkirəm: çarxıfələk, işdən evə qayıtma yolum! Xudahafiz, Mırtl-Biç, sənin üçün darıxacağam! Bütün gecə əşyalarımı yığmağa çalışdım! Çemodana bütün yeni alış-verişlərimi sığışdırmaq necə də çətindir! Bilmirəm, Amerikadan PƏRDƏLƏR gətirən mənim kimi başqa insanlar da varmı! Amma onlar mənim xoşuma gəldi, Rusiyadakı otağımın interyerinə mükəmməl uyğunlaşacaqlar və çemodanın bağlanmaması vecinə də deyil! Nəhəng platformalı ayaqqabılar baqaja sığmadı, nə isə, ulduz kimi tam bəzək-düzəklə uçacağam! Səhər saat 4-də Sardor içəri girir: "Nə olub, hamı yatır? Tanya, gəl günəşin doğuşunu qarşılayaq?" Əlbəttə, gedək! Mırtl-Biçdə okean sahilində sonuncu günəşin doğuşu! Sardor məni günəşin doğuşu və okean dalğaları fonunda şəklini çəkdi və biz mənim gedişim şərəfinə şampan içdik! Səhər saat 8-də evimizə getdik, mən əşyalarımı axıradək yığmalı idim, Sardor isə yatmağa uzandı! İki saatdan sonra onu güclə oyatdım ki, söz verdiyi kimi məni hava limanına aparsın! Qeydiyyatdan keçdim, təyyarəyə minməyi gözləyirəm və digər sərnişinlərin harada olduğunu anlamıram... Təyyarəyə minməli olduğum qapının yanında dayanan qadına yaxınlaşıb nə baş verdiyini soruşdum, cavabında isə bunu aldım: -Qızım, təyyarən iki dəqiqədən sonra havaya qalxacaq! Minmə başa çatdı! -NECƏ? -Biletinə bax! Uçuş vaxtı 11.00-dır! Və burada anlayıram ki, mənim diqqətsizliyim və məsuliyyətsizliyim elə indicə maksimum səviyyəyə çatıb! Göz yaşları içində, özümdən inciyərək baqajımı götürmək üçün qeydiyyat yerinə geri qayıdıram! Hava limanı işçiləri səxavətlə, baxmayaraq ki, narazı görkəmlə, tamamilə pulsuz olaraq növbəti günə Baltimora bilet verdilər, eyni zamanda: "Təki gecikməyin!" Sizə təşəkkür edirəm, əzizlərim))) Kolyaya zəng edib deyirəm ki, sabah uçub gələcəyəm! Emosiyalarını necə cilovladı, bilmirəm! Çox mehriban olmalıdır, yəqin ki, məni danlamadı! Bu mənim Mırtl-Biçdə əlavə sonuncu günüm idi, bütün gün günəş vannası qəbul etdim, okeanda çimdim, gəzdim) Baltimora çatdım, Kolya məni güllərlə kabrioletdə qarşıladı) Ooo, bu çox xoşdur) O mənə bütün Baltimoru göstərdi! Gözəl mərkəzi olan cazibədar şəhər! Mən bir "möhtəşəm gənc" ilə, o özünü belə təvazökarlıqla adlandırır, bir sahildən digərinə 22 ştat boyu maşınla səyahət etdim, Baltimor, Vaşinqton, Filadelfiya, Atlantik-Siti (Nyu-Cersi), Kolumbus, Çikaqo, İndianapolis, Yellouston Milli Parkı və Portlendə baş çəkdim, oradan təyyarə ilə 8 saat uçaraq son nöqtəyə - Nyu-Yorka çatdım. Prinsipcə, gördüklərimlə bağlı emosiyalarımın və təəssüratlarımın uzun təsviri ilə sizi yormaq istəmirəm – bir dəfə görmək yüz dəfə eşitməkdən yaxşıdır! Əminəm ki, sizin öz ilk təəssüratlarınız olacaq, hətta mənimkindən də yaxşı) Hər şəhər haqqında iki kəlmə deyəcəyəm və şəkilləri əlavə edəcəyəm) Hə, məndə minlərlə şəkil qaldı!))) Vaşinqton - Kapitoliy, Ağ Ev və memorialları ilə ştatların əzəmətli paytaxtı) Filadelfiya - aşiq olduğum şəhər! Rahat, eyni zamanda müasir) Hər şey sağlam həyat tərzindən nəfəs alır, hamı qaçır və gülümsəyir) Atlantik-Siti - sonsuz lüks kazinolar şəhəri)) Yəqin ki, insanların çoxlu pul qoymaq üçün gəldiyi Las-Veqasdan sonra ikinci şəhər) Kolumbus - gözəl sahil və müxtəlif görməli yerləri olan Ohayo ştatının paytaxtı) Çikaqo - küləklər şəhəri! Mənim üçün ən yaddaqalanı 442 metr hündürlüyündə olan, yerin üstündə şüşə çıxıntıları olan Uillis-Tauerə qalxmaq idi! Şüşənin üstünə çıxmağa güclə cəsarət etdim) Yellouston Milli Parkı - inanılmaz bir şey! Mən heç vaxt belə gözəl təbiət görməmişdim! Mən böyük təəssürat altındayam! Orada nələr görmədim: dağlar, qeyzerlər, şəlalələr və kanyon) Heyvanlar aləmindən bizonlar, marallar, dağ keçiləri, burunduqlar, dələlər, qartallar gördük) Super) Portlend - eyni vaxtda iki ştatda (Oreqon və Vaşinqton) yerləşən və Uillamett çayı ilə iki hissəyə - İst-Sayd və Vest-Sayd - bölünən möhtəşəm şəhər) Nyu-York - böyük alma, Dünyanın paytaxtı) Sonsuz göydələnlər, çoxlu insanlar, həyat qaynayır)