Индианаполис: Саяхат нұсқаулығы, бағалар және тегін тұру · 2026

LKLyudmila Kovalevamila_kovaleva · 2011 ж. 15 қаз.Оқу

30 маусым күні таңертең шамамен сағат 10-да тұрып, тікелей Port Authority-ге бет алдық. Ол жерден супермаркет тауып, печенье мен минералды су сатып алдық, өйткені олардың басқа тамақтары бізде онша сенім ұялатпады) Жөнелу уақытымыз түскі 3-те болды, сондықтан уақытымыз көп, бірақ істейтін іс жоқ, үстіне-үстіне қолымызда жүгіміз бар. Әдейі істегендей, ол жерде орындық та, отырғыш та жоқ еді... рас, америкалықтар бұған онша алаңдамайды, олар кез келген жерде: баспалдақта, шөпте, тіпті еденде де отыра береді! Шаршаған соң, Асека да өзін қинамауды ұйғарып, телефонын қуаттау үшін розетканың жанындағы еденге жайғасты. Басында мен сәл ыңғайсыздандым, бірақ кейін өзім де оның қасына отырдым... не істейміз, Америка өміріне үйрену керек болды) Сағат 14:20 шамасында біз өз gate-імізді (автобусымыз тұрған қақпаны) іздеуге кірістік. 14:40-та автобусқа отырғызу басталды. Не дерсің, қарапайым автобустар... тек кондиционерлерден келетін суыққа шыдау мүмкін емес еді. Біртүрлі халық бұл америкалықтар, оларға ыстықтан гөрі суық болғаны артық. Жақсы болды, автобустағы мұндай «климаттық жағдайлар» туралы алдын ала естіген едім, сондықтан үстіме көп киім киіп алдым және Аселяны да мәжбүрледім. Біздің алғашқы баратын жеріміз Baltimor болды... содан кейін Rs Midway, Pittsburg, Columbus, Dayton Trot, Indianapolis, Garlingston, Burlington, Des Moines, Blumington, Omaha, Cheyenne, Lexington, Brush, Casper, Lovell және біз өткен тағы да көптеген қалашықтар. Әрбір қалада дерлік басқа автобусқа ауысып отыруға тура келді. Әрине, 3 күнді автобуста өткізу оңай емес, бірақ мен мұны еш ойланбастан қайталар едім! Өйткені жол бойы мен соншама сүйкімді қалашықтарды, ғимараттарды көрдім... негізінде біз Американың жартысын басып өттік! Бұл 3 күн бойы біз тек печенье жедік, өйткені ағзамыз бұл жасанды америкалық тамақтарды қабылдамады. Автобустарда және бекеттердің өзінде біз өте көп біртүрлі адамдарды көрдік (сеніңіздер, бізде мұндайды көрмейсіздер). Ең қызығы, көптеген жігіттердің (әсіресе афроамерикалықтардың) шалбарды солай киетіні сонша, олардың артқы жағының жартысы көрініп тұрады (әрине, іш киіммен)) Сондай-ақ жолда 35 жастар шамасындағы екі сүйкімді америкалықпен таныстық, олардың бірі маған ішімдік ұсынды (мүмкін жақсырақ ұйықтауым үшін шығар)) Ал Вайомингке жақындағанда, маған өз тілінде бірнеше сөз үйреткен сүйкімді испан жігітімен таныстық... Өкінішке орай, ол Монтанаға (Вайомингтен сәл әрірек орналасқан штат) бара жатыр екен. Cody-ге дейінгі соңғы аялдамамыз Lovell қаласы болды. Ол жерде бізді кішкентай автобус алып кетті... жолаушылардың ішінде тек мен және Асека екеніміз, шынымды айтсам, мені сәл мазасыздандырды... басымда тек бір ой айналды: «Құдайым-ай, мен бізді қандай шұңқырға алып бара жатырмын! Аселя мені өлтіреді!»

AAlexsadus · 2010 ж. 18 қаз.Оқу

Блогты жаңартуды кешіктіргенімді байқаған боларсыздар, өйткені көп нәрсе болды және уақыт болмады, дәлірек айтсақ, жазатын жер болмады =( Кешірім сұраймын. Іссапар! Бүгін жұмыстан қоңырау шалып, Стэмфордқа 3 күндік сапарға дайындалуымды және жүргізуші куәлігімді алуымды айтты!!! Ол жерден орыс профессоры әйелімен бірге Чикагоға көшіп жатыр. Ескертпе* шетелге «милардың ағылуы» туралы ой келді…. Стэмфордқа біз мына жолмен бардық: Чикаго – Индианаполис – Колумбус – Кливленд, содан кейін Пенсильвания штаты арқылы Стэмфордқа. Қайтар жолда маған көлікті сеніп тапсырды! Біз жүк көлігін алған базаға дейін барған көлік, ол Индианаполисте. АҚШ-тағы тас жолдар өте жақсы, бірақ бұл салық төлеушілерге қаншаға түсетінін ұмытпайық! Бүкіл сапар бойы тас жол үшін шамамен 200$ жұмсадық!!! Және біздің жолдарға ұқсас балама жолдар да бар екенін қоса аламын =D мен шұңқырларсыз және басқа да жағымсыз нәрселерсіз бір жолақты жолдарды айтып тұрмын. Айтпақшы, бұл жолдарда көліктер өте аз, сондықтан ақша үнемдеп, табиғатты тамашалағыңыз келсе, тас жолмен емес, басқа жолдармен жүріңіз. Жолда саяхаттап жүрген зейнеткерлерді көп байқадым, оларға толы тұтас автобустар бар! Жолда кездескен пейзаждар мен барлық нәрселердің фотосуреттерін жүктеп жатырмын. J Стэмфордқа аман-есен жетіп, жүк көлігін лық толтырып, енді кетейін деп жатқанымызда, профессор жол-жөнекей ұлына кіріп, теледидарды алып кетуді өтінді. Бұл идея маған мүлдем ұнамады! Дегенмен, оның өтінішін орындадық. Чикагоға келгенде, барлық заттар мен жиһаздарды түсіріп, теледидарды қолға алғанымызда, біз байқадық…..oooooooooo…fuck! экраны жарылып кетіпті!!! Теледидардың бағасы 1300$, ал бұл жұмыс үшін бізге 2200$ төледі - бензин - түнеу - тас жол - теледидар = 0!!!!!!!!fuck!!!!!!!!! Бірақ маған бәрібір 400$-ымды төледі))))))))) PS АҚШ-та еңбекті шынымен бағалайды және оны бонустармен, шәйпұлдармен және т.б. жолдармен ынталандырады, бізге тіпті жұмысқа шыққанымыз үшін күніне 20$ төлейтін, яғни тапсырыс жойылса немесе басқа форс-мажорлық жағдайлар орын алса да, бұл ақшаны әлдеқашан тапқан болатынсыз)

ААндрейminsk_8186 · 2009 ж. 31 қаз.Оқу

2 тамыз. Біздің күн әрқашан стандартты түрде басталады: жұмыс таңғы 10-да басталады. Жәрмеңке тек 7-сі күні басталатындықтан, жұмыс күндеріміз жұмыс болса да, өте жеңіл өтуде, соған қарамастан, бастықтар қашан аяқтайтынымызды ешқашан айтпайды және соңғы сәтте күтпеген жаңа тапсырмалар пайда болады. Сондықтан соңғы сәтке дейін бара аламын ба, жоқ па білмедім. Индианаполистен кейінгі қаладағы концертке билеттердің жоқтығына байланысты, билеттер болмауы да алаңдатты. Жұмыспен бәрі жақсы болды және біз кешкі сағат 6-да жолға шықтық, автобуспен орталыққа жеткен соң, қайда екенімізді және қайда баратынымызды мүлдем білмедік, бізде бар нәрсе тек екі көшенің қиылысын іздеу керек еді. 15 минуттық іздеуден кейін кездейсоқ қажетті көшелердің біріне тап болдық: New Jersey street. Ол жерде рок-н-ролл келбетіндегі жігіт пен қызды кездестірдік, олардың артынан баруды шештік және қателеспеппіз, олар да концертке бара жатыр екен. Концерт мұражай немесе театрға ұқсас ғимаратта өтті, ол жерде клубтан нышан да жоқ еді, көшеде 50-ге жуық адам тұрды, көпшілігінің шаш үлгісі Майк Несстікіне ұқсады =) Атмосфера өте достық болды. Есіктердің алдында адамдарды 3 ағынға бөлетін турникеттер, жанында қалталарды тексеретін бірнеше күзетші болды. Оларға жақындап, бірден билеттер бар ма және оларды қайдан сатып алуға болатынын сұрадық. Жауап ретінде «Yes, right here» деген сөз естілді. Мен өте бақытты болдым. Концерт күні билеттер 30 доллардан сатылды, ғимарат ішінде 2 билет сатып алып, алға қарай жылжыдық. Монументалды баспалдақтар, төбелер, өте ерекше. Екінші қабатқа көтеріліп, тауарлар сатып жатқан адамдарды көрдік. Концертте Social Distortion-нан бөлек тағы 2 топ жарияланған еді: The Strangers және Crivet, олар туралы бұрын естімеген едім. Тауарларға көз жүгіртіп, 1 Social Distortion жейдесіне назар аудардым және қарғыс атсын, семіз американдықтарда ерлер жейделері тек орташа өлшемнен басталады екен, маған кішкентайы керек еді. Байкалар 50 долларға, жейделер 25, стикерлер жиынтығы 10 тұратын, қысқасы тым қымбат =( мен ештеңе сатып алмадым. Зал үлкен бөлмеден тұрды, ортасында дыбыс режиссерлерінің пульті, артында спирттік ішімдіктер сатылатын, өкінішке орай біз үшін емес, үлкен сахна. Жалпы алғанда, мұндай типтегі концерттер үшін идеалды орын. Сағат тура 7-де (пунктуальдылық мені қуантты) The Strangers өз сетін бастады, олар маған ештеңемен есте қалмады, оларға уақыт бөлгім келмейді. 10 минуттық үзілістен кейін сахнаға Crivet шықты және бұл топ... әйелдер тобы болып шықты. Және олар жай ғана керемет ойнады, жылдам панк-хардкор, нақты, орындалған, әсерлі, олар мені таң қалдырды, қыздар бұлай ойнай алады деп ойламаған едім. Зал Social Distortion-ды күтті... Сахнаға тағы бірнеше күзетші тартылды. Техниктер командасы алғашқы екі топтың аппаратын алып тастады, гитараларды алып шықты, микрофондарды тексеруді бастады... Пауза сәл созылып кетті, фонда 50-жылдардың таза рок-н-роллы жаңғырды, кейін шамдар өзгере бастады, кенеттен бұрын көрінбеген детальдар пайда бола бастады: сахна бойында ілінген мемлекеттік нөмірлер, автомобиль шамдары, артқы фонда бүкіл қабырға бойында ескі Америка автомобилінің даталармен (1979-2009) проекциясы, қозғалатын ойыншықтар. Және сол сәтте сахнаға Social Distortion шығып келді. Бірінші әннің атын есіме түсіре алмаймын, кейін Another State of Mind, Mommys Little Monster, Sick boy, highway 101, don’t drug me down, кейін бір жұп жаңасы, оларды бұрын естімеген едім, Rich for the sky,.. Бірінші қатарларда адамдар тыңдап, қол шапалақтап, қолдарын, бастарын шайқады, сәл әріректе слэм, біз бүйір жағындағы бірінші қатарларда тұрдық, бізден 3 метр жерде басшы болды, Майк Несс ортада болды, бірақ жиі бұрыштарға жақындайтын, басында олар жиі секіретін. Жалпы алғанда, мен олардың сеті солай құрылғанын, бірінші жартысында жылдамырақ әндер, соңында тыныштау әндер болатынын түсіндім. Кейін олар гитараларды қойып, шығып кетті, зал айқайлады, ән айтты және олар тағы 5 ән орындау үшін қайтып шықты, гитарашы үнемі гитараларды ауыстырып отырды, Несс 2 Гибс

ААндрейminsk_8186 · 2009 ж. 31 қаз.Оқу

30 маусым. Ақыры өткен аптадағы оқиғалар туралы сабырмен отырып жазуға мүмкіндігім болды. Тағы да жаңа жерге көштік, мұнда тұрмыстық жағдайлар сәл нашарлау: басында Wi-Fi-дың жоқтығы қуантпады. Дегенмен, бүгін интернет ақыры пайда болды. Соңғы 4 күн демалыс болды, дәлірек айтсақ, мұны толыққанды демалыс деп атауға болмайды, үнемі ұсақ-түйек шаруалармен айналыстық. Белгілі болғандай, біздің жұмыстың көптеген артықшылықтары мен кемшіліктері бар. Артықшылықтары: 1) Таза ауада жұмыс істеу, жалпы алғанда уақытымыздың 90 пайызын таза ауада өткіземіз, сондықтан әрқашан ұйқымыз бен тәбетіміз жақсы. 2) Бізде баспана бар. 3) Бізде жұмыс бар және бұл шынымен керемет, өйткені қазір АҚШ-та жұмыс табу қиын, көптеген адамдар жай ғана жұмыс таба алмай жүр. 4) Біз саяхаттап жүрміз. Барлық кемшіліктер артықшылықтардан туындайды: 1) Барлық жәрмеңкелер қаланың ішінде болмағандықтан, біз толыққанды серуендей алмаймыз, дүкендерге немесе сауда орталықтарына бару керек болса, сұрануға тура келеді, оның үстіне ірі қалаларда әлі жәрмеңкелеріміз болмады. 2) Тұрмыстық жағдайлар, әрине, қалалық деңгейде емес, өте ерке адамдар мұнда тұра алмас еді, бірақ бізге қалыпты, жалғыз мазалайтыны – келген кезде тек 2 бөлмеде бос орын болды, біреуі ерлерге, екіншісі әйелдерге арналған және бізді Юлямен әртүрлі бөлмеге орналастырды. 3) Көңіл көтеруді өзіміз ұйымдастыруымыз керек, аздап ішеміз, мен керемет рокермен бірге тұрамын, онымен жалықпайсың. Айтпақшы, бір күні кешке рокер көршіммен сыра ішіп отырып, оған айта бастадым: "Элл, сен кантриді, рок-н-роллды жақсы көресің, ал Рокабилли деген музыка стилін білесің бе, бұл сол стильдердің қосындысы сияқты". Ол білмейтінін айтып, топқа мысал келтіруімді сұрады. Мен оған "Stray Cats" дедім, ол боқтап жіберді, бұл оның ең сүйікті топтарының бірі екенін, жастық шағында оларды тыңдағанын айтып, олардың альбомдары жазылған CD жазып беруімді сұрады. Сонымен, шынымен керемет жігіт. Мұнда уақыт өте тез өтеді, өмір ырғағы біздікінен мүлдем бөлек. Америка өзгертеді, әрі бәрін өзгертеді. Мен өзімнен ой түйемін, өмірде өзгерістердің болғаны керемет. Келесі бір-екі апта ауыр болады деп күтілуде, жұмыс көп болады, айдың соңында Чикагоға саяхат жоспарладық, онда бірнеше күн демалып, ескі құрбымызбен кездескіміз келеді. Содан кейін Индианаполисте бірнеше тозақты апта болады, дәл сол жерде ең ауыр жұмыс болады, БІРАҚ... американдықтар бұл қалада ең керемет музыкалық дүкендердің бірі бар екенін айтты!! Гитара ұстауды асыға күтіп жүрмін. Ұмытып кете жаздаппын, бүрсігүні Юля екеумізді полиция тоқтатты. Оқиға былай болды: Киім дүкенінде асықпай жүрміз, ал ол өте үлкен, адасып кетуге болады, мен ақырын жүремін, сосын кассаға барамын, Юляны кездестіремін, заттарымызды төлейміз, дүкеннен шығамыз, қарасам... полиция көлігі ақырын келе жатыр, тіпті домалап келе жатыр десем де болады, ойыма "Бізге ме?" деген ой келді =) және шынымен де! Полиция қызметкері шығып, қатаң дауыспен ағылшынша "Көлікке отырыңдар" деді, біз "ok, ok, no problem" деп жауап бердік. Отырдық, мен айналаға қарап үлгердім, былғары орындықтар, алдымызда тор, сәл тарлау, алдыңғы орындықта компьютер, камера. Полиция қызметкері есікті ашып, дүкен менеджері бізді бірдеңе ұрлағанымыз үшін шақырғанын және бізді белгілі бір уақытқа ұстап тұруға құқығы бар екенін айтты. Біз сабырмен күттік, өйткені ештеңе ұрламағанымызды білеміз, олар бізді, Юляның рюкзагын тінтті, сосын маған түсуді және қолды көлікке қоюды айтты, қысқасы, жауыз қара нәсілді гангстер сияқты тінтті, сосын бәрі дұрыс екенін, кете алатынымызды айтты, өйткені бізге қарсы ештеңе жоқ еді, оның үстіне полиция қызметкерлері өте қалыпты болды, ал дүкеннен шыққан менеджерлер тіпті кешірім де сұрамады. Кетіп бара жатқанда, полиция қызметкері үстімдегі кофтадағы жазу туралы мақұлдап бірдеңе деді (мен Strike Anywhere кофтасында едім, алдыңғы жағында полиция туралы бірдеңе жазылған болатын). Сонымен біз аман-есен кеттік. Кейін американдықтар оларда кейде осындай жағдайлар болып тұратынын айтты. Қорытындылар келесідей жасалды: 1) Әрқ

ААндрейminsk_8186 · 2009 ж. 31 қаз.Оқу

Ұшақпен сапарым жақсы өтті, дегенмен бұл менің алғашқы ұшуым еді. Содан кейін Индианаполиске баратын автобусқа ауысып отырдық, біздің job offers дәл сол жаққа бағыттаған болатын. Жол ұзақ болды, шамамен 20 сағат, бірақ біздің көңіл-күйіміз керемет еді, өйткені біз Америкада болдық. Терезеден көп суретке түсірдік: көретін нәрсе көп еді, жолымыз Филадельфия, Питтсбург, Колумбус және сансыз көп шағын қалалар, жазықтар мен төбелер арқылы өтті. Біз бәрін құмарта тамашаладық. Индиде бізді Мэрион қалашығына дейін тағы бір ауысып отыру күтіп тұрды, бұл тағы 2 сағаттық жол еді, ол өте тез өтіп кетті, сөйтіп, біз жеттік. Біз көрген көріністі ешқайсымыз ешқашан ұмытпаймыз: таңғы сағат 6, шығып келе жатқан күн, сирек өсімдігі бар жазық, жеңіл самал, бос тас жол, жалғыз жанармай құю бекеті және бізді көріп: «Welcome to America» деген үндіс жігіті. Содан кейін сол жанармай құю бекетінде бізді алып кетуі керек болған бастықты күтіп бірнеше сағат өткіздік, «мүмкін бізді жұмысқа қатысты алдап кетті және біз «Ең ақымақ алдаулар» реалити-шоуының қатысушыларына айналдық па» деген ұзақ ойлар мазалады. Бірақ бәрі жақсы аяқталды, жай ғана кішкентай түсініспеушілік болған екен, түскі асқа біз жаңа жұмыс орнымызға жетіп келдік.

TZTatiana Zubareva2015 ж. 01 ақп.Оқу

Мертл-Бичтегі соңғы күн, бұл жер менің туған үйімдей болып кетті және ең сүйікті орным! Жаңа iPhone-мен жүріп, айналамдағының бәрін камераға түсіріп жатырмын: шолу дөңгелегі, жұмыстан үйге қайтар жолым! Қош бол, Мертл-Бич, сені сағынатын боламын! Түн бойы заттарымды жинауға тырыстым! Барлық жаңа заттарымды чемоданға сыйғызу қандай қиын! Америкадан ПЕРДЕЛЕР алып кететін мен сияқты адамдар тағы бар ма, білмеймін! Бірақ олар маған ұнады, Ресейдегі бөлмемнің интерьеріне таптырмас дүние, чемоданның жабылмағанына да түкірдім! Үлкен платформалы туфлилерім багажға сыймай қалды, мейлі, жұлдыздай жарқырап, толық сән-салтанатыммен ұшамын! Таңғы сағат 4-те Сардор кіріп келді: «Не болды, бәрі ұйықтап жатыр ма? Таня, жүр, таңды қарсы аламыз?» Әрине, жүр! Мертл-Бичтегі мұхит жағасындағы соңғы таң! Сардор мені таңғы аспан мен мұхит толқындарының аясында суретке түсірді, біз менің кетуімнің құрметіне шампан іштік! Таңғы 8-де үйге бардық, мен заттарымды толық жинауым керек еді, ал Сардор ұйықтап алды! Екі сағаттан кейін оны әрең ояттым, уәде еткендей мені әуежайға апаруы үшін! Тіркеуден өттім, ұшаққа отыруды күтіп отырмын және басқа жолаушылардың қайда екенін түсінбеймін... Ұшаққа баратын қақпаның жанында тұрған әйелге жақындап, не болғанын сұрадым, ал ол былай деді: -Қызым, ұшағың екі минуттан кейін ұшып кетеді! Отырғызу аяқталды! -ҚАЛАЙ? -Билетіңе қара! Ұшу уақыты 11.00! Сол кезде менің зейінсіздігім мен жауапсыздығымның шегіне жеткенін түсіндім! Көзіме жас алып, өзіме өкпелеп, багажымды алу үшін тіркеу орнына қайтып бардым! Әуежай қызметкерлері жомарттық танытып, көңілсіз болса да, келесі күні Балтиморға тегін билет берді, сонымен бірге: «Тек кешікпеңіз!» деді. Рақмет сіздерге, жандарым))) Коляға қоңырау шалып, ертең ұшып келетінімді айттым! Ол эмоциясын қалай тежегенін білмеймін! Өте мейірімді болса керек, әйтпесе мені ұрсар еді! Бұл менің Мертл-Бичтегі қосымша соңғы күнім болды, күні бойы күнге қыздырынып, мұхитта шомылып, серуендедім) Балтиморға жетіп келдім, Коля мені гүлдермен кабриолетте күтіп алды) Ооо, бұл өте сүйкімді) Ол маған бүкіл Балтиморды көрсетті! Әдемі орталығы бар тамаша қала! Мен бір «керемет жігітпен», ол өзін солай қарапайым атап жүр, бір жағалаудан екіншісіне 22 штат арқылы көлікпен саяхаттап, Балтимор, Вашингтон, Филадельфия, Атлантик-Сити (Нью-Джерси), Колумбус, Чикаго, Индианаполис, Йеллоустоун ұлттық паркі және Портлендте болдым, сол жерден ұшақпен 8 сағат ұшып, соңғы нүкте - Нью-Йоркке жеттім. Көргендерім туралы эмоцияларым мен әсерлерімді ұзақ сипаттап сіздерді шаршатқым келмейді – бір рет көрген жүз рет естігеннен артық! Сенімдімін, сіздерде өздеріңіздің алғашқы әсерлеріңіз болады, тіпті менікінен де жақсырақ) Әр қала туралы екі ауыз сөз айтып, фотоларды қосамын) Иә, менде мыңдаған фото қалды!))) Вашингтон - Капитолий, Ақ үй және мемориалдары бар штаттардың ұлы астанасы) Филадельфия - мен ғашық болған қала! Жайлы, сонымен бірге заманауи) Бәрі салауатты өмір салтымен тыныстайды, бәрі жүгіріп, күлімсірейді) Атлантик-Сити - шексіз сәнді казинолар қаласы)) Шамасы, Лас-Вегастан кейінгі адамдар көп ақша қалдыруға келетін екінші қала) Колумбус - әдемі жағалауы мен түрлі көрікті жерлері бар Огайо штатының астанасы) Чикаго - желдер қаласы! Мен үшін ең есте қаларлық нәрсе 442 метрлік биік мұнара, жерден биікте шыны едені бар Уиллис Тауэрге көтерілу болды! Мен шынының үстіне шығуға әрең батылым барды) Йеллоустоун ұлттық паркі - керемет дүние! Мұндай әдемі табиғатты бұрын-соңды көрмеппін! Мен өте қатты әсер алдым! Ол жерде не көрмедім: таулар, гейзерлер, сарқырамалар және каньон) Жануарлар әлемінен бизондарды, бұғыларды, тау ешкілерін, бурундуктарды, тиындарды, бүркіттерді кездестірдік) Супер) Портленд - бір уақытта екі штатқа (Орегон және Вашингтон) орналасқан және Уилламетт өзенімен екіге бөлінген - Ист-Сайд және Вест-Сайд - тамаша қала) Нью-Йорк - үлкен алма, Әлем астанасы) Шексіз зәулім ғимараттар, көптеген адамдар, өмір қайнап жатыр) Мен Крайслер Билдингтің нәзіктігіне таңғалдым, тамаша сәулет өнерінің туындысы!