Columbus: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

LKLyudmila Kovalevamila_kovaleva · 15 paź 2011Czytaj

30 czerwca rano wstaliśmy około 10:00 i skierowaliśmy się prosto do Port Authority. Znaleźliśmy tam jakiś supermarket, kupiliśmy trochę ciastek i wodę mineralną, bo ich inne jedzenie nie budziło w nas zbytniego zaufania) Odjazd mieliśmy o 15:00, więc czasu było dużo, ale nie było co robić, a do tego jeszcze bagaż w rękach. Na złość nie było tam nigdzie ani ławek, ani krzeseł... prawda jest taka, że Amerykanie specjalnie się tym nie przejmują, mogą siedzieć wszędzie: na schodach, na trawie, a nawet na podłodze! Zmęczona Aseka postanowiła też się nie przejmować i usadowiła się na podłodze przy gniazdku, żeby podładować telefon. Początkowo trochę się wahałam, ale potem sama usiadłam obok niej... cóż, trzeba było przyzwyczaić się do amerykańskiego życia) Około 14:20 ruszyliśmy na poszukiwanie naszego gate'a (bramki, za którą stał nasz autobus). O 14:40 rozpoczęło się wsiadanie. Cóż mogę powiedzieć, zwykłe autobusy... tylko że zimno od klimatyzacji było nierealne. Dziwni ci Amerykanie, wolą, żeby było im zimno niż gorąco. Dobrze, że słyszałam wcześniej o takich „warunkach klimatycznych” w autobusie, więc ubrałam na siebie mnóstwo ubrań i zmusiłam Aselyę do tego samego. Naszym pierwszym celem był Baltimor... potem Rs Midway, Pittsburg, Columbus, Dayton Trot, Indianapolis, Garlingston, Burlington, Des Moines, Blumington, Omaha, Cheyenne, Lexington, Brush, Casper, Lovell i jeszcze mnóstwo miasteczek, przez które przejeżdżaliśmy. Prawie w każdym z tych miast musieliśmy przesiadać się do innych autobusów. Oczywiście spędzenie 3 dni w autobusie nie jest łatwe, ale bez wahania zrobiłabym to jeszcze raz! Bo podczas jazdy zobaczyłam tyle uroczych miasteczek, budynków... w zasadzie przejechaliśmy pół Ameryki! Przez te 3 dni żywiliśmy się ciasteczkami, bo nasz organizm po prostu odrzucał to sztuczne amerykańskie jedzenie. W autobusach i na samych stacjach widzieliśmy bardzo dużo dziwnych ludzi (uwierzcie mi, u nas czegoś takiego nie zobaczycie). Najbardziej śmieszyło mnie to, jak wielu chłopaków (zwłaszcza Afroamerykanów) woli nosić spodnie tak, że połowa ich pośladków jest na wierzchu (oczywiście w bieliźnie)) Po drodze poznaliśmy też dwóch miłych Amerykanów w wieku około 35 lat, z których jeden zaproponował mi drinka (pewnie, żeby lepiej się spało)) A już zbliżając się do Wyoming, poznaliśmy czarującego Hiszpana, który nauczył mnie kilku zwrotów w swoim języku... Ku mojemu wielkiemu rozczarowaniu, zmierzał do Montany (stanu położonego nieco dalej niż Wyoming). Naszym ostatnim przystankiem przed Cody było miasto Lovell. Tam zabrał nas mały autobus... fakt, że pasażerami byliśmy tylko ja i Aseka, szczerze mówiąc, trochę mnie niepokoił... w mojej głowie krążyła tylko jedna myśl: „Boże, w jaką dziurę ja nas wiozę! Aselya mnie zabije!”

MMarinaMarina_Nagibina · 13 sie 2011Czytaj

Zacznę od tego, że całe lato przepracowałam jako ratownik na basenie w małym miasteczku, w którym nie było gdzie wyjść, a z transportem w ogóle była tragedia... Pracowałam 63 godziny tygodniowo, co biorąc pod uwagę niską pensję ratownika i brak powodów do wydawania pieniędzy, pozwoliło mi zaoszczędzić pieniądze na wielką podróż... Przyjechałam pracować do Ameryki bez grupy przyjaciół, próbowałam się z kimś zaprzyjaźnić, żeby pojechać w podróż, ale wszyscy mieli bilety na początek września, więc musiałam wszystko zrobić sama... Moja pierwsza wycieczka była w środku lata, poprosiłam firmę o tydzień urlopu i pojechałam do Nowego Jorku, w ciągu tego tygodnia znalazłam dzień, żeby pojechać i zobaczyć wodospad Niagara... Ponieważ to był dopiero początek i nie miałam doświadczenia w podróżowaniu, nie rezerwowałam noclegu przez internet i właściwie nic nie wiedziałam o tym, co i gdzie powinnam zdążyć zobaczyć w Nowym Jorku... Szczęśliwym trafem poznałam Amerykanina meksykańskiego pochodzenia, który pracował u mnie na basenie przy krajobrazie, i on też wybierał się do Nowego Jorku, więc pomógł mi tam dotrzeć, a także pomógł ze znalezieniem hostelu, zarezerwowałam tydzień... potem poprosiłam go, żeby zabrał mnie na Empire State Building i kupił mapę miasta... potem się z nim pożegnałam i zostałam sama... Następnego dnia poszłam do Central Parku, mieszkałam na Górnym Manhattanie i poszłam do górnej części parku, a po pół godziny z powodzeniem pomyliłam południe ze wschodem... dobrze, że jest tam mnóstwo riksz... i jeden z nich był Ukraińcem, powiedział, że za darmo mnie podwiezie i pomoże mi się wydostać, obwiózł mnie po parku i dowiózł do Columbus Circle oraz wyjaśnił, jak mogę dotrzeć do Statuy Wolności... Już dowiedziałam się, że można wsiąść i za darmo przejechać się promem na Staten Island... A jeszcze dowiedziałam się, gdzie jest dworzec autobusowy, gdzie można kupić bilety na Niagarę... no i pojechałam metrem do stacji, wyszłam i nie mogłam znaleźć... dobrze, że pomógł mi jeden chłopak dotrzeć do Greyhounda i kupić bilety, i już wiedziałam, że wieczorem następnego dnia wyruszam na wodospady... Kiedy jechałam w tym autobusie całą noc, tak bardzo zmarzłam... byłam tak szczęśliwa, że pojechałam w dżinsach... Klimatyzacja w tych autobusach jest piekielna... Ale dziwnym trafem do tej pory korzystam z tej firmy autobusowej... Przyjechałam rano jeszcze przed otwarciem atrakcji, najpierw posiedziałam w parku... potem zwróciłam uwagę, że wszyscy gdzieś zmierzają w jednym kierunku, przeszłam się i zrozumiałam, że byłam tak blisko wodospadów... tak mi się podobało... to takie piękno!!! Przez cały dzień skorzystałam tylko z 2 atrakcji, a tak po prostu spacerowałam i chodziłam do kawiarni... tak spędziłam cały dzień... autobus powrotny miałam o wpół do jedenastej wieczorem, specjalnie kupiłam takie bilety, żeby zdążyć zobaczyć wodospady w nocy... Potem wracając do Nowego Jorku po prostu spacerowałam, jeździłam, oglądałam... największą wadą podróżowania w pojedynkę jest to, że ciągłe proszenie ludzi o zrobienie ci zdjęcia nudzi się... i nie zawsze trafiają się tacy, którzy się zgadzają... Jak skończył się tydzień, wsiadłam do autobusu i pojechałam do Waszyngtonu, a stamtąd umówiłam się ze znajomymi, że mnie odbiorą (na szczęście już do tego czasu miałam znajomych... a to lato było bardzo powolne, dopóki ich nie spotkałam) No więc, przyjechałam, a okazało się, że oni jeszcze są w Ocean City, a to co najmniej jeszcze 4 godziny czekania na nich, a ja byłam z ogromną torbą... postanowiłam czekać na nich na Union Station... czekałam-czekałam... a ponieważ w Waszyngtonie jest bardzo dużo bezdomnych, oni wszyscy prosili o pieniądze, a potem wieczorem, kiedy już ściemniało, jeden z nich podszedł do mnie i powiedział, że mają miejsce do przenocowania!!! Byłam bardzo zdziwiona... ale i tak bardzo miło z ich strony.

Ogólnie rzecz biorąc, można opowiadać bardzo długo, jest mnóstwo pięknych i pouczających historii... Teraz kilka przydatnych porad dla nowo przybyłych. Po pierwsze, kiedy przylatujecie, nie bójcie się nikogo ani niczego, lotnisko to bardzo bezpieczne miejsce. Rozejrzyjcie się uważnie, wymyślcie, jak dojechać do Greyhounda i spokojnie ruszajcie do metra, jedzenie na lotnisku nie jest najlepszym pomysłem – ceny są z kosmosu. W metrze (wygląda ono oczywiście trochę przerażająco, ale to złudzenie, dla mnie te podziemia stały się bliskie), linia z lotniska biegnie przez Brooklyn, będą stacje nie najlepsze i mogą wsiadać ludzie o bardzo surowych twarzach :) Nie bójcie się ich, zachowujcie się bardzo pewnie, miejcie „kamienną twarz” i cieszcie się widokiem za oknem, mogą podchodzić jacyś psychole albo po prostu czarnoskórzy, nie wstydźcie się z nimi rozmawiać, nie bójcie się, nie pokazujcie, że jesteście tu pierwszy raz i jesteście oszołomieni, mówcie spokojnie i pewnie. Tak, zapomniałem wspomnieć, jeśli zamierzacie zostać w NY na jakiś czas, kupcie bilet okresowy... Greyhound będzie dla was prawdopodobnie „najbardziej niebezpiecznym” :) miejscem, bo kręcą się tam różne typy, które wyłudzają pieniądze.. Nie warto chodzić szybko i oszołomionym, „stroić się” też nie warto, jedźcie w codziennych ubraniach. Jeśli pamięć mnie nie myli, wychodząc z metra, wchodzicie prosto z peronu do środka Greyhounda, po prawej są kasy biletowe, jeśli trzeba kupić. Ee o ubraniach jeszcze... Drugi raz jechałem z torbą, w której nosiłem zeszyty na uczelnię :) Był tam ręcznik, parę majtek, skarpetki, spodnie i koszulka... Więc, wychodzicie z Greyhounda, trzeba iść nocować (można noc, nawiasem mówiąc, przeczekać tam, jeśli boicie się wychodzić.. chociaż bać się nie warto), podejdźcie kilka ulic w górę i ruszajcie w prawo – do centrum, po drodze będziecie widzieć hotele, idźcie do nich... W lewo iść nie trzeba – wyjdziecie na 12 Ave, tam nie ma hoteli :) Jeśli przylecieliście rano lub w dzień, pospacerujcie, możecie podejść do 59 St. do parku, tam przekąsić i odetchnąć, jest świeżo i chłodno, spacerujcie wszędzie.. Do Maka też nie warto chodzić, zresztą do wszystkich takich kawiarni... Jeśli jest chęć, poszukajcie w rejonie 5 Ave i 42 do 47 str. China Buffet King czy coś takiego (punkt orientacyjny – wielki czerwony krab – szyld, w tej okolicy). Tam za 12-14$ jest szwedzki stół, można dobrze i smacznie zjeść. Mieszkanie – kupujcie gazety, dzwońcie, do Brooklynu do Rosjan, w szczególności na Brighton Beach nie idźcie – nic ciekawego, co więcej, ta dzielnica mnie strasznie irytuje, i w ogóle starajcie się mieć z nimi jak najmniej do czynienia, w większości świnie, swoich też oszukują. Praca, no co mogę powiedzieć... tylko chodzić i szukać, spróbujcie zapytać rikszarzy, oni są w rejonie Central Park – dużo rosyjskich chłopaków, wszystko opowiedzą, praca w zasadzie dochodowa... Pracowałem w http://www.meyersmoving.com/, na stronie są telefony, dzwońcie, dowiadujcie się, pensja była 8$, ale napiwki 50-100$ codziennie, praktycznie gwarantowane. Najważniejsze, nie bójcie się, nikt was nie zadźga, nie zabije i nie zabierze pieniędzy ot tak, miejcie pewniejszą minę. Polecam spacerować po dolnym Manhattanie, poniżej 12St. są piękne dzielnice, parki, koniecznie trafcie wieczorem do Union Square Park 14-16st.&Park Ave-Broadway. Kolczyk, robiłem na dolnym Manhattanie gdzieś – salonów mnóstwo, 15$ za ucho :) + napiwków nie żałujcie, u tego mistrza, nawiasem mówiąc, na „tablicy honorowej”, wśród innych wisiało własnoręcznie podpisane zdjęcie Filipa Kirkorowa z życzeniami :) Poruszanie się taksówką – drogo, dokładnej sumy nie pamiętam, ale kierowcy (zwłaszcza czarnoskórzy) bardzo się obrażają i złoszczą, jeśli muszą wydawać resztę :) Pamiętajcie, na Manhattanie napiwek 15% – to absolutny standard!!! Jadaliśmy często na Columbus Circle – tam są wspaniałe fontanny, można w sąsiednim sklepie „wziąć” (kupić) jedzenie i zjeść, ciesząc się widokiem na fontannę i otaczającą metropo

Przydatna stronka!! Tak niezbędna rzecz w Ameryce jak dostęp do internetu – to zarówno poszukiwanie pracy, jak i szukanie mieszkania, oraz sposób na kontakt z ojczyzną! Jeśli masz laptopa, jak wszyscy wiecie, to jest to niezwykle proste, ponieważ sieci Wi-Fi są praktycznie wszędzie, zwłaszcza w parkach i centrach handlowych... Gdzie można złapać darmowy internet w Nowym Jorku? 1) Ulubione miejsce studentów - Apple Store - znajduje się na 59th Street i 5th Avenue oraz w dzielnicy SoHo (no, w tych, w których byłam). Jest tu dużo laptopów, dużo rosyjskich studentów i prawie nigdy nie ma wolnych miejsc) 2) Samsung - to miejsce znajduje się na 3. piętrze centrum handlowego przy Columbus Circle - 59th Street. Tutaj prawie zawsze jest wolny komputer, a studentów jest znacznie mniej, poza tym można tu obejrzeć film, rozsiadając się na kanapie (jeśli masz szczęście), albo pograć w gry. 3) Uniwersytet Columbia. Kiedyś postanowiliśmy odwiedzić tę siedzibę wiedzy, jest tu bardzo piękny kampus, a w niektórych budynkach są komputery i internet! Były tam też ławki z miękkimi siedzeniami, automat z jedzeniem i toaleta! A co to oznacza? Jeśli nie masz gdzie przenocować, idź tam!!))) Tylko nie pamiętam, który to był dokładnie budynek)) Jeśli jeszcze coś sobie przypomnę, to na pewno napiszę.