Калумбус: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

LKLyudmila Kovalevamila_kovaleva · 15 кас 2011 г.Чытаць

30 чэрвеня раніцай мы ўсталі прыкладна ў 10 гадзін і накіраваліся прама ў Port Authority. Там знайшлі нейкі супермаркет, купілі нейкае печыва і мінералку, паколькі іншая іх ежа не выклікала ў нас асаблівага даверу) Адпраўленне ў нас было на 3 гадзіну дня, так што часу ў нас было шмат, а рабіць было няма чаго, ды яшчэ і з багажом у руках. Як на зло, там нідзе не было ні лавак, ні крэслаў... праўда, амерыканцы наконт гэтага асабліва не пераймаюцца, яны могуць сядзець дзе заўгодна: на прыступках, на траве і нават на падлозе! Стомленая, Асека вырашыла таксама не пераймацца і ўладкавалася на падлозе каля разеткі, каб падзарадзіць тэлефон. Спачатку я нешта вагалася, а потым і сама села каля яе... а што, трэба было прывыкаць да амерыканскага жыцця) Дзесьці ў 14:20 мы накіраваліся на пошукі нашага gate (варот, за якімі стаяў патрэбны нам аўтобус). У 14:40 пачалася ўжо пасадка на аўтобус. Ну што сказаць, звычайныя такія аўтобусы... толькі вось холад нерэальны ад кандзёраў. Дзіўныя гэтыя амерыканцы, ім лепш няхай будзе холадна, чым горача. Добра, што я была да гэтага начута пра такія «кліматычныя ўмовы» ў аўтобусе, таму нацягнула на сябе кучу адзення і Аселю таксама прымусіла. Нашым першым пунктам прызначэння быў Baltimor... потым Rs Midway, Pittsburg, Columbus, Dayton Trot, Indianapolis, Garlingston, Burlington, Des Moines, Blumington, Omaha, Cheyenne, Lexington, Brush, Casper, Lovell і яшчэ купа гарадкоў, праз якія мы праязджалі. Амаль у кожным з гэтых гарадоў нам даводзілася перасаджвацца на іншыя аўтобусы. Вядома ж, правесці 3 дні ў аўтобусе — гэта не вельмі лёгка, але я б не задумваючыся паўтарыла гэта яшчэ раз! Бо пакуль мы ехалі, я ўбачыла столькі мілых гарадкоў, будынкаў... у прынцыпе мы праехалі паў-Амерыкі! Харчаваліся мы ўсе гэтыя 3 дні печывам, паколькі наш арганізм проста-напроста адпрэчваў гэтую штучную амерыканскую ежу. У аўтобусах і на саміх станцыях мы бачылі вельмі шмат дзіўных людзей (паверце, у нас такога не ўбачыш). Больш за ўсё мяне смяшыла, як многія хлопцы (у прыватнасці афраамерыканцы) аддаюць перавагу насіць штаны так, што палова іх 5-й кропкі красуецца вонкі (у плаўках, натуральна)) Таксама мы пазнаёміліся па дарозе з двума мілымі амерыканцамі гадоў 35, адзін з якіх прапаноўваў мне выпіўку (каб лепш спалася, напэўна)) А ўжо пад'язджаючы да Ваёмінга, мы пазнаёміліся з адным чароўным іспанцам, які навучыў мяне некалькім фразам на сваёй мове... На маё вялікае расчараванне, ён накіроўваўся ў Мантану (штат, які размешчаны крыху далей за Ваёмінг). Нашым апошнім прыпынкам перад Cody быў горад Lovell. Там ужо нас падабраў маленькі аўтобус... тое, што з пасажыраў былі толькі я і Асека, мяне, шчыра кажучы, трохі напружвала... у маёй галаве круцілася толькі адна думка: «Божа, у якую дзіру я нас вязу! Аселя мяне заб'е!»

MMarinaMarina_Nagibina · 13 жні 2011 г.Чытаць

Пачну з таго, што ўсё лета я прапрацавала ратавальнікам каля басейна ў маленькім мястэчку, у якім і хадзіць няма куды было, а з транспартам наогул бяда... Працавала я 63 гадзіны на тыдзень, што з улікам нізкай зарплаты ратавальніка і адсутнасцю нагоды для выдаткаў, дазволіла мне захаваць грошы для вялікага падарожжа... Я прыехала працаваць у Амерыку без кампаніі сяброў, спрабавала здружицца з кім-небудзь, каб паехаць падарожнічаць, але ва ўсіх былі квіткі на пачатак верасня, таму мне давялося ўсё рабіць самой... Мая першая паездка была ў сярэдзіне лета, я спытала кампанію пра тыдзень адпачынку і паехала ў Нью-Ёрк, на працягу гэтага тыдня знайшла дзень, каб паехаць і паглядзець на Ніагарскія вадаспады... Паколькі гэта быў толькі пачатак і вопыту падарожжаў у мяне не было, я не рэзервавала жыллё праз інтэрнэт і толком нічога не ведала, што і дзе мне трэба паспець паглядзець у Нью-Ёрку... Па шчаслівай выпадковасці я пазнаёмілася з амерыканцам мексіканскага паходжання, які працаваў у мяне на басейне landscape... і ён таксама накіроўваўся ў Нью-Ёрк, так што ён мне дапамог дабрацца, а яшчэ і з пошукам хостэла дапамог, я забраніравала тыдзень... потым папрасіла яго звадзіць мяне на Empire State Building і купіць карту горада... потым я з ім развіталася і засталася адна... На наступны дзень пайшла ў Цэнтральны парк, я жыла на верхнім Манхэтэне і пайшла ў верхнюю частку парку і праз паўгадзіны шчасна пераблытала поўдзень і ўсход... добра, што там вельмі шмат рыкш... і адзін з іх быў украінец, сказаў, што бясплатна мяне давязе і дапаможа мне выбрацца, ён пракаціў мяне па парку і давёз да Columbus Circle і растлумачыў, як мне можна дабрацца да Статуі Свабоды... я ўжо даведалася, што можна ўзяць і бясплатна пракаціцца на ferry да Staten Island... А яшчэ я даведалася, дзе ёсць аўтобусная станцыя, дзе можна купіць квіткі на Ніагару... ну я і паехала на метро да станцыі, выйшла і не змагла знайсці... добра, што мне дапамог адзін хлопец дайсці да Greyhound'а і купіць квіткі, і я ўжо ведала, што ўвечары наступнага дня я адпраўляюся на вадаспады... Калі я ехала ў гэтым аўтобусе ўсю ноч, я так моцна змерзла... я была так рада, што я паехала ў джынсах... Кандыцыянер у гэтых аўтобусах пякельны... Але як ні дзіўна, я да гэтага часу карыстаюся гэтай кампаніяй аўтобусаў... Прыехала я раніцай яшчэ да адкрыцця атракцыёнаў, спачатку пасядзела ў парку... потым звярнула ўвагу, што ўсе кудысьці рухаюцца ў адным кірунку, я прайшлася і зразумела, што я была так блізка да вадаспадаў... мне так спадабалася... гэта такая прыгажосць!!! За ўвесь дзень я выкарыстала толькі 2 атракцыёны, а так проста гуляла і хадзіла ў кафэ... так я правяла ўвесь дзень... аўтобус назад у мяне быў на палову на 11 вечара, я спецыяльна купіла такія квіткі, каб паспець паглядзець вадаспады ноччу... Потым вярнуўшыся ў Нью-Ёрк проста гуляла, каталася, глядзела... самы вялікі недахоп паездкі сам-насам, што пастаянна прасіць людзей зрабіць тваю фатаграфію надакучвае... і не заўсёды трапляюцца тыя, якія згаджаюцца... Як завяршыўся тыдзень, я села на аўтобус і паехала да Вашынгтона, а адтуль я дамовілася са знаёмымі, што яны мяне забяруць (благо ўжо да гэтага часу ў мяне былі знаёмыя... а то лета вельмі было павольнае пакуль я іх не сустрэла) Так вось, я прыехала, а аказалася, што яны яшчэ ў Ocean City, а гэта як мінімум яшчэ 4 гадзіны іх чакаць, а я была з велізарнай сумкай... вырашыла іх чакаць на Union Station... чакала-чакала... а паколькі ў Вашынгтоне вельмі шмат бамжоў, яны ўсе грошы прасілі, а потым да вечара ўжо калі сцямнела, адзін з іх падышоў да мяне і сказаў, што ў іх ёсць месца пераначаваць!!! Я была вельмі здзіўленая... але ўсё роўна вельмі міла з іх боку.

ААндрейminsk_8186 · 31 кас 2009 г.Чытаць

Пералёт прайшоў добра, нягледзячы на тое, што ляцеў я ўпершыню. Потым перасадка на аўтобус да Індыянапаліса, менавіта туды вялі нас нашы job offers. Дарога была доўгай, каля 20 гадзін, але нам было добра, бо мы ў Амерыцы. Праз акно мы шмат фатаграфавалі: было што, шлях ляжаў праз Філадэльфію, Пітсбург, Калумбус, незлічоную колькасць гарадкоў, раўнін, пагоркаў. Мы прагна хапалі абсалютна ўсё. У Інды нас чакала яшчэ адна перасадка, да гарадка Мэрыён, гэта яшчэ 2 гадзіны шляху, якія праляцелі вельмі хутка, і вось, мы на месцы. Карціну, якую мы ўбачылі, ніхто з нас ніколі не забудзе: 6 раніцы, узыходзячае сонца, раўніна з рэдкай расліннасцю, лёгкі ветрык, пустая траса, самотная запраўка, і індус, які ўбачыўшы нас, прамовіў: «Welcome to America». Потым было некалькі гадзін на гэтай запраўцы ў чаканні боса, які павінен быў за намі прыехаць, доўгія роздумы на тэму «а можа нас кінулі з працай і мы сталі ўдзельнікамі рэаліці-шоу «Самыя дурныя разводы». Але ўсё абышлося, проста адбылося маленькае непаразуменне, ужо да абеду мы прыбылі на наша новае месца працы.

Увогуле, расказваць можна вельмі шмат, ёсць шмат прыгожых і павучальных гісторый... Зараз трохі карысных парад для тых, хто толькі прыбыў. Па-першае, калі вы толькі прылятаеце, нікога і нічога не бойцеся, аэрапорт - вельмі бяспечнае месца. Азірніцеся ўважліва, зразумейце, як ехаць да Greyhound, і спакойна ідзіце ў метро, есці ў аэрапорце лепш не варта - цэннікі завоблачныя. У метро (выглядае яно, вядома, жудасна, але гэта падман, для мяне гэтыя падзямеллі сталі роднымі), галінка з аэрапорта ідзе праз Бруклін, будуць станцыі не вельмі, і могуць заходзіць людзі з вельмі суровымі тварамі :) Не бойцеся іх, паводзьце сябе вельмі ўпэўнена, трымайце "каменны твар" і атрымлівайце асалоду ад выгляду за акном, могуць падыходзіць нейкія псіхі ці проста чарнаскурыя, не саромейцеся з імі гаварыць, не бойцеся, паказваць, што вы ўпершыню тут і ашаломленыя, не варта, гаварыце спакойна і ўпэўнена. Так, забыўся згадаць, калі збіраецеся прабыць у НЮ нейкі час, бярыце праязны... Greyhound, мабыць, будзе для вас "самым небяспечным" :) месцам, таму што там труцца ўсякія тыпы, якія выпрошваюць грошы.. Хутка і ашаломлена хадзіць не варта, апранацца "апранацца" таксама, едзьце ў паўсядзённым адзенні. Калі памяць не здраджвае, выходзячы з метро, вы прама з платформы заходзіце ўнутр Greyhound, справа касы з білетамі, калі трэба купляць. Ээ пра адзенне яшчэ... Я другі раз ехаў з сумкай, у якой насіў сшыткі ва ўніверсітэт :) Там быў ручнік, пара трусоў, шкарпэткі, штаны і майка... Так, выходзіце з Greyhound, трэба ісці начаваць (можна ноч, дарэчы, і там перачакаць, калі баіцеся выходзіць.. хоць баяцца не варта), падніміцеся некалькі стрытаў уверх і ідзіце направа - да цэнтра, па дарозе будзеце бачыць гатэлі, у іх ідзіце... Налева ісці не трэба - выйдзеце да 12 Ave, там няма гатэляў :) Калі вы прыляцелі раніцай ці днём, пагуляйце, можаце падняцца да 59 St. да парку, там перакусіць і перавесці дух, свежа і прахалодна, усюды гуляйце.. У Мак, таксама не варта хадзіць, ды і ва ўсе такія кафэшкі... Калі ёсць жаданне, пашукайце ў раёне 5 Ave і 42 па 47 str. China Buffet King ці штосьці такое (арыенцір - здаровы чырвоны краб - шыльда, у яго раёне). Там за 12-14$ шведскі стол, можна добра і смачна паесці. Жыллё - купляйце газеты, тэлефануйце, у Бруклін да рускіх, на Брайтан-Біч у прыватнасці не хадзіце - нічога цікавага, больш за тое, гэты раён мяне жудасна раздражняе, ды і наогул старайцеся паменш спраў мець з імі, свінні ў асноўным, кідаюць сваіх жа. Праца, ну што я магу сказаць... толькі хадзіць шукаць, паспрабуйце ў веларыкшаў даведацца, яны ў раёне Central Park - шмат рускіх хлопцаў, усё раскажуць, праца ў прынцыпе прыбытковая... Я працаваў у http://www.meyersmoving.com/ на сайце тэлефоны, тэлефануйце даведвайцеся, з/п была 8$, але чаявых 50-100 штодня, практычна гарантавана. Галоўнае не бойцеся, ніхто вас не зарэжа, не заб'е і не забярэ грошы проста так, упэўнены твар. Гуляць раю ўнізе Манхэтэна, ніжэй 12St. прыгожыя раёны, паркі, абавязкова трапце ўвечары ў Union Square Park 14-16st.&Park Ave-Broadway. Пірсінг, рабіў унізе Манхэтэна дзесьці - салонаў дафіга, 15$ за вуха :) + чаявых не шкадуйце, у гэтага майстра, дарэчы, на "дошцы гонару", сярод іншых вісела ўласнаручна падпісаная фатаграфія Філіпа Кіркорава, з пажаданнямі :) Перасоўвацца на таксі - дорага, дакладную суму не памятаю, але вадзіцелі (асабліва чарнаскурыя) вельмі крыўдзяцца і злуюцца, калі даводзіцца аддаваць рэшту :) Памятайце, на Манхэтэне чаявыя 15% - гэта самае нармальнае!!! Елі часцяком на Columbus Circle - там ёсць цудоўныя фантаны, можна ў суседнім магазіне "набраць" (купіць) ежы і паесці, атрымліваючы асалоду ад выгляду на фантан і мегаполіс вакол.

Карысная старонка!! Такая неабходная рэч у Амерыцы як выхад у інтэрнэт - гэта і пошук працы, і пошук жылля, і сродак сувязі з радзімай! Калі ў вас ёсць ноўтбук, як вы ўсе ведаеце, то гэта гранічна проста, паколькі сеткі Wi-Fi ёсць практычна ўсюды, асабліва ў парках, молах... Дзе ж можна злавіць халяўны інтэрнэт у Нью-Ёрку? 1) Любімае студэнтамі месца - Apple Store - ёсць на 59 street і 5 avenue і ў раёне SoHo (ну, у якіх я была). Тут шмат ноўтбукаў, шмат рускіх студэнтаў і амаль ніколі няма свабодных месцаў) 2) Samsung - гэта месца знаходзіцца на 3 паверсе мола на Columbus Circle - 59 street. Тут амаль заўсёды ёсць свабодны камп'ютар, і студэнтаў нашмат менш, яшчэ тут можна паглядзець фільм, раскінуўшыся на канапе (калі пашанцуе), пагуляць у гульні. 3) Калумбійскі ўніверсітэт. Мы неяк вырашылі наведаць гэтую абіцель ведаў, тут вельмі прыгожы кампус і ў некаторых будынках ёсць камп'ютары і інтэрнэт! Яшчэ там былі лавачкі з мяккімі сядзеннямі і аўтамат з ежай, і туалет! А што гэта значыць? Калі вам няма дзе начаваць, ідзіце туды!!))) Толькі я вось не памятаю, які менавіта будынак)) Калі яшчэ ўспомню, то абавязкова напішу.

TZTatiana Zubareva1 лют 2015 г.Чытаць

Апошні дзень ужо ў родным і самым любімым Мёртл-Біч! Хаджу з новенькім iPhone, здымаю на камеру ўсё, што бачу вакол: кола агляду, сваю дарогу з працы дадому! Ну бывай, Мёртл-Біч, буду сумаваць! Усю ноч спрабавала сабраць рэчы! Як жа нялёгка запхнуць у чамадан усе свае абноўкі! Не ведаю, ці ёсць яшчэ дзесьці такія людзі, як я, якія вязуць з Амерыкі ШТОРЫ! Ну спадабаліся яны мне, ідэальна ўпішуцца ў інтэр'ер майго пакоя ў Расіі, і пляваць, што чамадан не зашпільваецца! Туфлі на велізарнай платформе так і не ўлезлі ў багаж, ну што ж, палячу як зорка пры поўным парадзе! А 4-й гадзіне раніцы заходзіць Сардор: «А што, усе спяць? Таня, а паехалі світанак сустракаць?» Вядома, паехалі! Апошні світанак на акіяне ў Мёртл-Біч! Сардор фатаграфаваў мяне на фоне світальнага неба і акіянскіх хваль, і мы пілі шампанскае за мой ад'езд! А 8-й раніцы паехалі да нас дадому, мне трэба было да канца сабраць рэчы, а Сардор прылёг паспаць! Праз дзве гадзіны я ледзь расштурхала яго, каб той адвёз мяне ў аэрапорт, як і абяцаў! Прайшла рэгістрацыю, чакаю пасадку і не разумею, дзе астатнія пасажыры… Падышла да жанчыны, якая стаіць каля варот, дзе я павінна прайсці да самалёта, каб спытаць, у чым справа, на што атрымліваю адказ: -Дзіцятка, ваш самалёт праз дзве хвіліны ўзляціць! Пасадка скончана! -ЯК? -Паглядзіце на ваш білет! Вылет аб 11.00! І тут я разумею, што мая няўважлівасць, безадказнасць толькі што падняліся да максімальнага ўзроўню! У слязах, з крыўдай на сябе плятуся назад на рэгістрацыю па свой багаж! Работнікі аэрапорта велікадушна, хоць і з незадаволеным выглядам, абсалютна бясплатна далі білет да Балтымора на наступны дзень, у той жа час: «Толькі не спазніцеся!» Дзякуй вам, дарагія))) Дзвіню Колю, сказаць, што прылячу заўтра! Як ён стрымаў эмоцыі, не ведаю! Вельмі добры, напэўна, раз не сварыўся! Гэта быў мой дадатковы апошні дзень у Мёртл-Біч, я ўвесь дзень загарала, купалася ў акіяне, гуляла) Прыляцела ў Балтымор, Коля мяне сустрэў з кветкамі на кабрыялеце) Ооо, гэта так міла) Ён паказаў мне ўвесь Балтымор! Чароўнае горад з прыгожым даўнтаўнам! Я праехала на машыне па 22 штатах ад аднаго ўзбярэжжа да іншага з адным «цудоўным маладым чалавекам», як ён сам сябе несціпла называе, наведала Балтымор, Вашынгтон, Філадэльфію, Атлантык-Сіці (Нью-Джэрсі), Калумбус, Чыкага, Індыянапаліс, Елаўстонскі нацыянальны парк і Портленд, адкуль я самалётам 8 гадзін ляцела да апошняга пункту - Нью-Ёрка. Прынцыпова не буду стамляць вас доўгім апісаннем сваіх эмоцый і ўражанняў адносна ўсяго ўбачанага – лепш адзін раз убачыць, чым сто разоў пачуць пра гэта! Я ўпэўнена, у вас будуць свае першыя ўражанні, яшчэ лепшыя за мае) Скажу толькі па два словы пра кожны горад і прымацую фоткі) Та ўжо, фотак у мяне засталося тысячы!))) Вашынгтон - велічная сталіца штатаў з Капітоліем, Белым домам і мемарыяламі) Філадэльфія - горад, у які я закахалася! Затульны, у той жа час і сучасны) Усё дыхае здаровым ладам жыцця, усе бегаюць і ўсміхаюцца) Атлантык-Сіці - горад бясконцых раскошных казіно)) Напэўна, другі горад пасля Лас-Вегаса, куды людзі прыязджаюць пакінуць кучу грошай) Калумбус - сталіца штата Агая з прыгожай набярэжнай і рознымі славутасцямі) Чыкага - горад вятроў! Самым запамінальным для мяне быў пад'ём на Уіліс Таўэр, вежу вышынёй 442 метры, са шклянымі выступамі над зямлёй! Я ледзь наважылася стаць на шкло) Елаўстонскі нацыянальны парк - нешта неверагоднае! Такой прыгожай прыроды я яшчэ не сустракала ніколі! Я пад велізарным уражаннем! Чаго толькі там ні ўбачыла: і горы, і гейзеры, і вадаспады, і каньён) Са свету жывёл сустрэлі бізонаў, аленяў, горных казлоў, бурундукоў, вавёрак, арлоў) Супер) Портленд - цудоўны горад, які размяшчаецца ў двух штатах адразу (Арэгон і Вашынгтон) і дзеліцца ракой Уіламет на дзве часткі - Іст-Сайд і Вест-Сайд) Нью-Ёрк - вялікі яблык, сталіца Свету) Бясконцыя хмарачосы, мноства людзей, жыццё кіпіць) Я ўражана вытанчанасцю Крайслер Білдынга, цудоўны архітэктурны твор!