Buffalo: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

SSSaniya Shonbayeva6 gru 2019Czytaj

Kiedy będziesz w Ameryce, na pewno będziesz mieć listę rzeczy do zrobienia. Na przykład, jeśli będziesz w okolicach DC, koniecznie spróbuj krabów lub homarów. Mają też słynną przyprawę „Old Bay”, która ma specyficzny smak, ale z frytkami smakuje bosko. Musisz spróbować „Buffalo Wings”, sosu „Ranch” oraz Cheese Steak z sałatą, pomidorem i smażoną cebulą. Najedz się pączków z „Dunkin Donuts”. Każdy z was musi zamówić McChicken z „McDonald’s”, bo kosztuje tylko 1 dolara. Poznaj smak lemoniady „Ginger” i „Dr. Pepper”. Syp czerwoną paprykę i Parmesan cheese na pizzę, jedz prawie codziennie Turkey Sandwich i zrozum różnicę między American a Provolone cheese. Moje oczekiwania co do Ameryki się potwierdziły, a nawet zostały przekroczone. Być może nie każdemu przypadnie do gustu, ale mi się spodobała. „Ameryka ci pasuje” – mówiło mi wielu i mieli rację. Tak bardzo kocham amerykańską kulturę i samych ludzi. Są wolni i prości. Nikt cię nie będzie oceniał, każdy żyje własnym życiem. Ludzie są niezwykle życzliwi, chcą dowiedzieć się czegoś o tobie, twoim kraju i kulturze. Zauważyłam też, że amerykańscy nastolatkowie nie są zbyt towarzyscy. Ale dorośli wręcz przeciwnie. Jeśli zaprzyjaźnisz się z kimś po pięćdziesiątce, będą dbać o ciebie jak o własne dziecko. Na szczęście przez całe lato nie doświadczyłam żadnych negatywnych emocji, więc nastrój zawsze był dobry. Moim zdaniem program Work and Travel USA to niesamowita okazja, by pojechać do Ameryki i poznać ich kulturę. To jeden z najłatwiejszych sposobów na uzyskanie J-1 Visa i pobyt tam przez ponad trzy miesiące. Jeśli to twoje marzenie, musisz zrobić wszystko, aby je osiągnąć. W końcu to szansa, która zdarza się raz w życiu. Próbuj, nie bój się! Jeśli nie wyjdzie, próbuj jeszcze raz. Po takim lecie zostają niezapomniane wspomnienia, przyjaciele z różnych zakątków świata i oczywiście bezcenne doświadczenie.

ЛЧЛена Чернецоваlena_chernetsova · 15 paź 2012Czytaj

Wielogodzinna, monotonna rutyna. Niekończąca się seria oliwkowozielonych, złoconych, białych i czekoladowych satynowych pasów narzut oraz butelek z detergentem – czterech, absolutnie identycznych, rodzajów. Patrzę w oczy swojemu odbiciu – z gładko zaczesanymi włosami, w zbyt luźnym czarnym uniformie z żółtym hotelowym znakiem – i czuję swoją przerażającą nieadekwatność. Jestem zbłąkanym atomem, podstawionym agentem, o krok od bycia terrorystą w systemie obsługi. Zaraz mnie zdemaskują i wyrzucą na peryferia zamieszkałego wszechświata. – Czy życzą sobie państwo pokój z Biblią? Podczas gdy z powodzeniem udajemy stażystów, słucham ponurych pouczeń Valery i błędnych końcówek rosyjskich czasowników Sevili. Valery pokazuje zdjęcia. Troje dzieci? No proszę. Bliźniacy Roman i Jeremy? Nigdy nie widziałam bardziej uroczych, krzepkich dzieciaków. Valery ma dwukolorową fryzurę. Valery pali mocny tytoń. Sevila dużo żartuje. Sevila ma smutne oczy i pije tylko jeden rodzaj wina. Długi kabel od odkurzacza i rurę trzeba przerzucić przez łokieć i owinąć na krzyż przez pierś, na wzór taśmy maszynowej. W głowie leniwie kłębią się idiotyczne myśli o człowieku, który w wyniku fatalnego zwarcia zrósł się z odkurzaczem – Człowiek-Housekeeper, narodziny legendy. Jego supermocą będzie wydychanie chmur truskawkowego odświeżacza powietrza. Dzwonię napiwkami w kieszeniach, jak pańska owca dzwonkiem. Świecąca tablica automatu sprzedażowego obiecuje mi rajską błogość i puszkę zimnego napoju za 1$. Zgadzam się, całkowicie się zgadzam, mój mechaniczny przyjacielu. Po połknięciu banknotu przyjaciel żądnie mruga wyświetlaczem. – Oddaj mi moje pieniądze! – odmowa. odmowa. odmowa. – Kłamliwy kawał gówna. Między niczym za dolara a colą za dwa wybieram colę. Cyniczny złom w końcu wypluwa pod nogi puszkę. – W ogóle to w pokoju wspólnym – po 75 centów. Cudownie. Lera i Dana dorwały zapomnianą w pokoju półgalonową butelkę wina. Słońce praży, jak nie powinno w zimnym, wilgotnym Buffalo. – Upał potrzebował czasu, żeby doczołgać się za nami z Rosji. Oczywiste, że ściga właśnie nas – mówi Dana w nowych legginsach roboczych i podkoszulku z podwiniętymi rękawami, zaciągając się papierosem. Trzeba było przylecieć w kwietniu i przywieźć opady śniegu.

EExchangeexchangeiec · 29 maj 2009Czytaj

Droga do Houston, Nowy Meksyk 7 września 4 rano - jestem w tym mieście o trudnej nazwie. Jak powiedział Sanya, nie ma tu nic do roboty, czas goni, a autobus o 5:30 jest wygodny. Trochę pochodziłem po nocnym mieście, decyzja zapadła - jadę do Houston. 11:15 rano - jestem w Amarillo. Według biletu - godzina postoju, zmiana autobusu. W rzeczywistości - spóźniliśmy się 10 minut, autobus odjechał. Będziecie musieli poczekać 6 godzin na następny. W końcu nie czekałem i pojechałem przejeżdżającym po 3 godzinach (jechał z Denver), ludzi znowu mnóstwo. O 2 w nocy jestem w Dallas, pochodziłem, zrobiłem zdjęcie fajnego zielonego wieżowca. W efekcie, 20 godzin po tym trudnym mieście, przejechawszy przez trzecie na mojej drodze Buffalo, rano 8 września jestem w Houston.

KVKonstantin Volokhovskii8 gru 2019Czytaj

Ale dość już o pracy. Mam w zanadrzu kilka historii. Weźmy choćby mojego współlokatora, który próbował doprowadzić do mojego zwolnienia, bo chciał zająć moje stanowisko x). Ale zmieńmy temat na coś weselszego. Czas porozmawiać o codzienności i podróżach. Zacznijmy od „długów”. Wspominałem już o godzinach otwarcia tutejszych lokali, prawda? Rozwińmy ten temat. W Nowym Jorku zamykają się one bardzo wcześnie, jak na nasze standardy. Szczególnie źle jest w weekendy – w soboty i niedziele często nie działają nawet atrakcje turystyczne, jak to możliwe?! Jakie było moje rozczarowanie, gdy zrozumiałem, że wycieczki po Buffalo City Hall odbywają się tylko w dni powszednie w godzinach pracy. A kiedy postanowiłem wpaść do centrum handlowego w drodze z Buffalo, okazało się, że jest czynne do ósmej! Ratunku! Wiele jadłodajni zamyka się jeszcze wcześniej. Taki właśnie jest stan Nowy Jork. Ten sam nieszczęsny mall Wspominałem też, że w Ameryce można przeżyć bez znajomości angielskiego. To prawda. Nawet w mojej pracy miałem kolegów, którzy mówili tylko po hiszpańsku. A pod jednym dachem ze mną mieszkał student J-1 z Chin, który na początku programu nie wiedział prawie nic! Mówiłem już, że technologia czyni wszystko zbyt łatwym, prawda? W każdym razie, jeśli stracisz pamięć i zapomnisz angielskiego – nie martw się, masz Google Translate! Poważnie, tłumaczy z chińskiego całkiem nieźle, sprawdzone x). Jednak nie licz na to. Po pierwsze, przez to będziesz miał znacznie mniejszy wybór prac, a jak już mówiłem, praca z Amerykanami nie jest straszna, a nawet zabawna, a po drugie, znacznie trudniej będzie ci znaleźć przyjaciół wśród miejscowych. Obiecałem też porozmawiać o akcentach. Z hiszpańskim, nawiasem mówiąc, wszystko jest znacznie łatwiejsze. Z akcentem afroamerykańskim miałem problemy do samego końca, nawet jeden Amerykanin w rozmowie powiedział, że on też nie zawsze go rozumie. Ale do przełożonego z hiszpańskim akcentem przyzwyczaiłem się już drugiego dnia. Latynosi, nawiasem mówiąc, są nawet bardziej towarzyscy niż zwykli Amerykanie, nie bójcie się też ich x). W zasadzie wszystko sprowadza się do tego, jak wyraźnie mówi rozmówca. Czasami martwiłem się, że nie rozumiem rozmówcy za pierwszym razem, ale potem przypomniałem sobie – w Rosji też często zdarza się, że ktoś kogoś nie dosłyszał, prawda? W każdym razie nie martw się bardziej niż to konieczne. Dobra, idźmy dalej. Teraz o... Oszustwach w supermarketach! Dobra, oszustwo to mocne słowo, ale jest coś, o czym powinieneś wiedzieć. W amerykańskich sklepach często są promocje, ale są one umiejętnie maskowane. Widzisz, jeśli cena na metce obiecuje niższą cenę przy zakupie kilku sztuk towaru, nie zawsze oznacza to, że naprawdę musisz kupować kilka produktów. Sprawdzić to łatwo – podejdź do kasy, a jeśli cena za jednostkę produktu jest niższa niż zwykle, to właśnie trafiłeś na taki przykład! W Nowym Jorku były dwie wariacje: „Y/X$” i „Y for X$” (X to cena, Y to ilość) i jeśli się nie mylę, w pierwszym przypadku cena nie zależała od ilości, była to po prostu zniżka. Płynnie przechodzimy do jedzenia. Swoją drogą, wielu martwi się, że przytyje w Ameryce. Nic bardziej mylnego! Nie mogę polecić mojej diety, ponieważ w dni robocze często jadłem dwa razy dziennie (ponieważ prawie nigdy nie brałem nic ze sobą do pracy), ale w połączeniu z ciężką pracą fizyczną schudłem tego lata około 10 kg. Odżywiałem się dość oszczędnie: kasze, makaron, parówki, ziemniaki, kiedy miałem pieniądze, włączałem do diety mięso. Polecam paczkę 12 podudzi z kurczaka, zwłaszcza na wyprzedaży x). Chyba że na śniadanie prawie szalałem: robiłem swoistą wariację leniwej owsianki, składającą się z samej kaszy, jogurtu i banana. Wychodziło około 1-2$ za jedno śniadanie. Ach, tak, czasami może dopaść cię lenistwo i pójdziesz kupić gotowe półprodukty. Robiłem tak głównie z pizzą za 1$, ale nie nadużywałem tego. Próbowałem też kupować zupki z Dollar Tree, ale... Nigdy nie miałem tak silnej alergii jak wtedy... Walmart to wzór dobrego su

KVKonstantin Volokhovskii8 gru 2019Czytaj

Cóż, nadszedł czas na ostatnią część mojej opowieści. Na początek opowiem o mojej podróży po zakończeniu pracy, a potem podsumuję zarówno bloga, jak i mój wyjazd, zgoda? Swoją drogą, bardzo ważny punkt. Nie zapomnijcie o dniu, w którym kończy się wasza wiza pracownicza! Ja zapomniałem i powiedziałem menedżerowi, że zostaję jeszcze na tydzień, więc zdążyła ułożyć nowy grafik. Tym razem jej gniewne spojrzenie w moją stronę było uzasadnione x). Moje zapominalstwo miało też kilka innych nieprzyjemnych konsekwencji. Po pierwsze, nie zdążyłem porządnie zaplanować swojej podróży i zrobiłem to... w noc przed wyjazdem. Po drugie, straciłem kilka dni cennego czasu, bo wypłatę mogłem dostać dopiero po weekendzie. Po trzecie, jak już mówiłem, zamawianie biletów na transport w ostatnim dniu, kurczę, jest drogie! Biorąc pod uwagę, że możliwość dogadania się z pracodawcą istnieje prawie zawsze, lepiej nie nadepnąć na moje grabie. Terminal transportowy w Buffalo, stąd wyjechałem z aglomeracji, w której spędziłem ostatnie 2,5 miesiąca. Jeśli do Niagary dotarłem Amtrak-iem, to w mojej mini-podróży postanowiłem trochę zaoszczędzić, bo niektóre taryfy kolejowe naprawdę przyprawiają o szybsze bicie serca, a po drugie, ich sieć transportowa nie jest zbyt elastyczna. Używałem Megabus i Greyhound. Z oboma były kłopoty. Pierwsi spóźnili się prawie o godzinę (choć i tak dotarliśmy na czas), a także niezbyt dobrze obchodzili się z bagażem. Drudzy... dojechali za szybko! A ja chciałem dłużej pospać w autobusie! Powiem też, że w autobusie jest dużo ciaśniej niż w wagonie. Tak, trochę się zagalopowałem, wracamy do mojej trasy. Z centrum transportowego w Buffalo wsiadłem w kurs Megabus do Waszyngtonu z przejazdem przez jeszcze kilka miast. Znowu zrobię uwagę na temat lokalnej wymowy miast. Amerykanie nazywają Filadelfię czułym, jak mi się wydawało, słowem "Philly" x). Do Waszyngtonu dotarłem w dzień, więc od razu zostawiłem swoje rzeczy w hostelu (choć i tak zameldowali mnie przed czasem zameldowania, i tak może być) i ruszyłem pieszo do centrum, zaglądając po drodze w różne ciekawe miejsca zaznaczone na Google Maps. Tutaj ujawnia się kolejny mój błąd jako początkującego podróżnika, niech ujawni się tylko w Nowym Jorku. Chodzenie po mieście bez celu jest oczywiście fajne, ale w efekcie nie jest zbyt efektywne. Waszyngton jest niesamowity, wyobrażałem go sobie jako dużo bardziej nudny, ale ciekawie jest tam nawet po prostu chodzić, przyglądając się dziwacznej architekturze. Ale w zamian za to nie zdążyłem porządnie przejść się po muzeach, co mnie zasmuciło. Swoją drogą, jeśli jesteście takimi nocnymi markami jak ja, to mam dla was złe wieści. Godziny pracy muzeów są tu jeszcze krótsze niż sklepów, do 5-6 wieczorem. Więc przestawcie swój tryb wcześniej, ja po prostu wszystko przespałem. W zasadzie z moich półtora dnia (przyjechałem w południe, a wyjeżdżałem o następnej północy) w Waszyngtonie zdążyłem obejść cały plac pamięci (na to poszedł pierwszy dzień po odliczeniu spacerów po mieście i następny wieczór), pospacerować po centrum i obejść większą część muzeum kosmonautyki (astro?). Jeszcze wpadłem do muzeum historii amerykańskiej, ale na wszystko miałem mniej niż godzinę, co jest niedopuszczalnie mało. Kapitol. Tak, dokładnie jak w filmach. Pomnik Waszyngtona. Ze wszystkich stron znajduje się mnóstwo darmowych i fajnych muzeów. Podsumowując Waszyngton: Wstawajcie jak najwcześniej, zwłaszcza jeśli chcecie dostać się do muzeów (można nawet dostać się do Kapitolu); Dokładniej planujcie trasę, żeby nie chodzić w kółko. Ja dwa razy obszedłem teren Białego Domu, bo nie mogłem go znaleźć x); Nie skąpcie na komunikację miejską, to zaoszczędzi wam dużo czasu. Swoją drogą, o niej jeszcze nie mówiłem. Na początek, zabawny fakt - w Waszyngtonie metro to nagle "metro", a nie "subway". Ale słynie z niezrozumiałych taryf. Moje wykształcenie techniczne nie wystarczyło, żeby zrozumieć, kiedy i jak opłaca się nim jeździć, głównie dlatego, że zawsze pobierano ode mnie stałą