30 чэрвеня раніцай мы ўсталі прыкладна ў 10 гадзін і накіраваліся прама ў Port Authority. Там знайшлі нейкі супермаркет, купілі нейкае печыва і мінералку, паколькі іншая іх ежа не выклікала ў нас асаблівага даверу) Адпраўленне ў нас было на 3 гадзіну дня, так што часу ў нас было шмат, а рабіць было няма чаго, ды яшчэ і з багажом у руках. Як на зло, там нідзе не было ні лавак, ні крэслаў... праўда, амерыканцы наконт гэтага асабліва не пераймаюцца, яны могуць сядзець дзе заўгодна: на прыступках, на траве і нават на падлозе! Стомленая, Асека вырашыла таксама не пераймацца і ўладкавалася на падлозе каля разеткі, каб падзарадзіць тэлефон. Спачатку я нешта вагалася, а потым і сама села каля яе... а што, трэба было прывыкаць да амерыканскага жыцця) Дзесьці ў 14:20 мы накіраваліся на пошукі нашага gate (варот, за якімі стаяў патрэбны нам аўтобус). У 14:40 пачалася ўжо пасадка на аўтобус. Ну што сказаць, звычайныя такія аўтобусы... толькі вось холад нерэальны ад кандзёраў. Дзіўныя гэтыя амерыканцы, ім лепш няхай будзе холадна, чым горача. Добра, што я была да гэтага начута пра такія «кліматычныя ўмовы» ў аўтобусе, таму нацягнула на сябе кучу адзення і Аселю таксама прымусіла. Нашым першым пунктам прызначэння быў Baltimor... потым Rs Midway, Pittsburg, Columbus, Dayton Trot, Indianapolis, Garlingston, Burlington, Des Moines, Blumington, Omaha, Cheyenne, Lexington, Brush, Casper, Lovell і яшчэ купа гарадкоў, праз якія мы праязджалі. Амаль у кожным з гэтых гарадоў нам даводзілася перасаджвацца на іншыя аўтобусы. Вядома ж, правесці 3 дні ў аўтобусе — гэта не вельмі лёгка, але я б не задумваючыся паўтарыла гэта яшчэ раз! Бо пакуль мы ехалі, я ўбачыла столькі мілых гарадкоў, будынкаў... у прынцыпе мы праехалі паў-Амерыкі! Харчаваліся мы ўсе гэтыя 3 дні печывам, паколькі наш арганізм проста-напроста адпрэчваў гэтую штучную амерыканскую ежу. У аўтобусах і на саміх станцыях мы бачылі вельмі шмат дзіўных людзей (паверце, у нас такога не ўбачыш). Больш за ўсё мяне смяшыла, як многія хлопцы (у прыватнасці афраамерыканцы) аддаюць перавагу насіць штаны так, што палова іх 5-й кропкі красуецца вонкі (у плаўках, натуральна)) Таксама мы пазнаёміліся па дарозе з двума мілымі амерыканцамі гадоў 35, адзін з якіх прапаноўваў мне выпіўку (каб лепш спалася, напэўна)) А ўжо пад'язджаючы да Ваёмінга, мы пазнаёміліся з адным чароўным іспанцам, які навучыў мяне некалькім фразам на сваёй мове... На маё вялікае расчараванне, ён накіроўваўся ў Мантану (штат, які размешчаны крыху далей за Ваёмінг). Нашым апошнім прыпынкам перад Cody быў горад Lovell. Там ужо нас падабраў маленькі аўтобус... тое, што з пасажыраў былі толькі я і Асека, мяне, шчыра кажучы, трохі напружвала... у маёй галаве круцілася толькі адна думка: «Божа, у якую дзіру я нас вязу! Аселя мяне заб'е!»
+1
